II SA/Łd 330/15

Dnia 25 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...], znak [...],Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył w całości postępowanie w sprawie legalności wybudowania przez B.P. budynku gospodarczego na działkach nr ewid. 45/4 i 59 w miejscowości D., Osiedle A. W odwołaniu od tej decyzji M.K., właściciel nieruchomości sąsiedniej podniósł, że plan zagospodarowania przestrzennego zabrania budowy budynków gospodarczych na Osiedlu A w D. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał niezgodnie z obowiązującymi przepisami zgodę na taki obiekt, w odległości ok. 1,45 m od istniejącego budynku mieszkalnego, ponadto dach budynku jest zbliżony tylko na odległość 1 m. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie ŁWINB wywiódł, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia legalności budynku gospodarczego zlokalizowanego na działkach nr ewid. 45/4 i 59 w D., Osiedle A. Dalej organ odwoławczy wskazał, że na podstawie przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin nieruchomości w dniu 27 kwietnia 2012 r. oraz w dniu 4 grudnia 2014 r. ustalono, że zadaszenie nad zbiornikiem na nieczystości płynne nr 1 pełni faktycznie funkcję budynku gospodarczego. Przedmiotowy budynek gospodarczy znajduje się w odległości ok. 1,5 m od istniejącego budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej działce nr ewid. 58 i w odległości 12,60 m od istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. 59 (działka właściciela). Obiekt posiada konstrukcję drewniano-murowaną, przykryty jest dachem jednospadowym z pokryciem z blachy trapezowej, spadek dachu na nieruchomość właściciela. Wyposażony jest w rynnę i rurę spustową, wody opadowe odprowadzane są na tereny zielone właściciela. Obiekt posiada posadzkę betonową i w części usytuowany jest na zbiorniku bezodpływowym na nieczystości płynne. Z ustaleń organu I instancji wynika, iż wykorzystywany jest zgodnie z przeznaczeniem, tj. znajdują się w nim węgiel, drewno i narzędzia gospodarcze. Z oświadczenia inwestora wynika, że budowa została zrealizowana w 2006 r. na podstawie zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym w O. z dnia 29 sierpnia 2006 r., przyjętego bez sprzeciwu przez Starostę [...] w dniu 14 września 2006 r. Zgłoszeniem objęto zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 19,25 m2 z przeznaczeniem na skład opału, sprzętu podręcznego. Konstrukcja ścian szkieletowa drewniana, tzw. ryglówka obita deskami, słupy drewniane 10/10 zakotwione w stropach betonowych. Od strony sąsiada (działka nr 58) ściana murowana z pustaków żużlowych o wysokości 2,20 m. Posadzka betonowa. Konstrukcja dachu jednospadowa drewniana, krokwie 6/12 w rozstawie co 80 cm, kryta papą, kierowana na działkę inwestora. Ustalony stan faktyczno-prawny uzasadniał - w przekonaniu organu odwoławczego - wydanie przez PINB decyzji z dnia [...] o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Następnie ŁWINB wyjaśnił, że w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa" lub "Prawo budowlane", budowa wolnostojących budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2, zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy budowa budynków gospodarczych wymaga dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej. W tej sprawie postępowanie okazało się bezprzedmiotowe, ponieważ przedmiotowy obiekt budowlany zrealizowany został zgodnie z przyjętym bez sprzeciwu zgłoszeniem, tj. zrealizowany obiekt budowlany posiada powierzchnię zabudowy 20,82 m2 (wymiary: 5,90 m x 3,53 m), co nieznacznie różni się od zgłoszonych 19,25 m2 (wymiary określone w zgłoszeniu 3,5 m x 5,5 m). Odległość przedmiotowego budynku gospodarczego od budynku mieszkalnego strony skarżącej wynosi 1,50 m, co pozostaje w zgodzie z usytuowaniem wskazanym w zgłoszeniu. Odnosząc się do ustaleń dokonanych przez PINB w kwestii parametrów zrealizowanego obiektu budowlanego ŁWINB stwierdził, że wprawdzie ustawodawca w przepisach ustawy Prawo budowlane nie przewiduje "instytucji odstępstw od zgłoszenia", jednakże pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie, iż stwierdzenie przez organ odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego parametrów obiektu nie musi zostać uznane automatycznie za "istotne odstąpienie" w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego, znajdzie analogicznie zastosowanie w realiach analizowanej sprawy. Innymi słowy to, czy w danym wypadku odstępstwo ma charakter istotny zależy od okoliczności danej sprawy (tak m.in. komentarz do art. 36a ustawy Prawo budowlane, red. Z Niewiadomski, Wyd. C. H. Beck, Wydanie 3, Warszawa 2009 r.). Za takim rozumieniem tego przepisu - pozostawiającym organom administracji budowlanej pewien margines uznaniowości - przemawia wykładnia celowościowa tego artykułu. Należy bowiem zwrócić uwagę, że dokonanie wykładni gramatycznej (językowej), prowadziłoby do wniosku, że każde, nawet nieznaczne odstępstwo wymagałoby uprzedniego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Powyższe mogłoby w praktyce skutkować wręcz paraliżem inwestycji biorąc pod uwagę, że zmiana niektórych parametrów, np. podwyższenie obiektu o kilka centymetrów, może być spowodowana tylko nienormatywnym wykonaniem materiału budowlanego przez producenta. W świetle powyższego wykonanie ściany wschodniej i zachodniej o 3 cm dłuższej niż przewidywało zgłoszenie oraz wykonanie ściany północnej i południowej o 40 cm dłuższej niż przewidywało zgłoszenie, nie świadczy o wykonaniu innego obiektu budowlanego niż w przyjętym bez sprzeciwu zgłoszeniu. Powyższy wniosek jest tym bardziej uzasadniony, iż zrealizowana inwestycja nadal nie wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej, czego inwestor dopełnił. Zrealizowany obiekt budowlany posiada powierzchnię mniejszą niż 25 m2, co pozostaje w zgodzie z treścią powołanego wyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jednocześnie ŁWINB zaznaczył, że nie posiada uprawnień do weryfikacji przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane regulujących kwestie właściwości organów nadzoru budowlanego. Zatem dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje przyjęte bez sprzeciwu zgłoszenie, organy nadzoru budowlanego związane są treścią i ustaleniami, co do sposobu realizacji inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. K. nie zgodził się z treścią wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji podnosząc zarzuty, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego D. nie przewiduje budowy budynków gospodarczych na terenie Osiedla A. Przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi oraz z normami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690). Odległość przedmiotowego budynku od granicy nieruchomości skarżącego powinna wynosić co najmniej 8m. Zdaniem skarżącego błędne jest stanowisko ŁWINB, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje wybudowanie ściany północnej i południowej budynku o 40 cm dłuższej aniżeli przewidywało zgłoszenie. Dodatkowo skarżący podniósł zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie legalności wybudowania przez B. P. budynku gospodarczego na działkach nr ewid. 45/4 i 59 w miejscowości D., Osiedle A. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 410 - 411). Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa administracyjna przestaje istnieć. Aby taki stan rzeczy zaistniał nastąpić musi takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowałoby, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu), a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. Tożsame stanowisko w tej kwestii prezentuje orzecznictwo sądowe. Przykładowo w wyroku z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 281/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (Lex nr 1478947) wskazał, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 112/14 – Lex nr 1468433). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1096/12 (Lex nr 1218383) wyraził pogląd, iż decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Na gruncie przepisów Prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 396/14 – Lex nr 1502497). Z kolei w wyroku z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Op 204/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że na gruncie p.b. brak jest podstaw do wydania decyzji, w której osnowie organ orzekałby o legalności bądź samowolności robót. Jeśli zatem w trakcie postępowania organ stwierdzi, że prace są wykonywane na podstawie aktualnego pozwolenia lub zgłoszenia, bądź na ich wykonanie nie jest wymagane pozwolenie ani zgłoszenie, wówczas nie wydaje w tej mierze decyzji orzekającej o legalności obiektu, lecz decyzję o umorzeniu postępowania prowadzonego w przedmiocie ewentualnej samowoli, jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Przenosząc poczynione wyżej ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy sąd podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o konieczności umorzenia postępowania w sprawie legalności wybudowania przez B. P. budynku gospodarczego na działkach nr ewid. 45/4 i 59 w miejscowości D., Osiedle A. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego o interwencję w sprawie szamba, względem którego tyczy się odrębne postępowanie administracyjne i "drewnianej szopy", będącej budynkiem gospodarczym, wybudowanej na szambie na terenie wspomnianych wyżej nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa" lub "Prawo budowlane", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Po myśli art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19, 20a-21 oraz 28 (ust. 1). Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (ust. 5). Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: pkt 1 - zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; pkt 2 - budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; pkt 3 - zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (ust. 6). Z poczynionych przez organy obu instancji prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, że nad zbiornikiem na nieczystości płynne znajduje się zadaszenie, pełniące funkcję budynku gospodarczego. Budynek gospodarczy usytuowany został w odległości ok. 1,5 m od istniejącego budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej działce nr ewid. 58 (stanowiącej własność skarżącego) i w odległości 12,60 m od istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. 59 (działka właściciela). Posiada on konstrukcję drewniano-murowaną, przykryty jest dachem jednospadowym z pokryciem z blachy trapezowej, spadek dachu na nieruchomość właściciela, wyposażony jest w rynnę i rurę spustową, wody opadowe odprowadzane są na tereny zielone właściciela. Obiekt posiada posadzkę betonową i wykorzystywany jest zgodnie z przeznaczeniem, celem przechowywania w nim węgla, drewna i narzędzi gospodarczych. Budynek został zrealizowany w 2006 r. w oparciu o dokonane w dniu 29 sierpnia 2006 r. w Starostwie Powiatowym w O. zgłoszenie. Z załączonej do akt sprawy dokumentacji zgłoszeniowej wynika, że inwestorem obiektu jest B. P., który zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na realizacji budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 19,25 m2 z przeznaczeniem na skład opału, sprzętu podręcznego. Konstrukcja ścian szkieletowa drewniana, tzw. ryglówka obita deskami, słupy drewniane 10/10 zakotwione w stropach betonowych. Od strony sąsiada (działka nr 58) ściana murowana z pustaków żużlowych o wysokości 2,20 m. Posadzka betonowa. Konstrukcja dachu jednospadowa drewniana, krokwie 6/12 w rozstawie co 80 cm, kryta papą, kierowana na działkę inwestora. Do zgłoszenia inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz szkic sytuacyjny obiektu z opisem wymiarów i konstrukcji, w jakiej miał zostać wykonany. Z załączonego szkicu sytuacyjnego wynikało, że obiekt miał być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z nieruchomością skarżącego, przy której widniał wówczas budynek gospodarczy. Pismem z dnia 14 września 2006 r., otrzymanym przez B. P. w dniu 15 września 2006 r., Starosta Powiatowy w O. poinformował, iż nie wnosi sprzeciwu na realizację powyższych robót zgodnie z opisem i załącznikiem graficznym. W trakcie oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniach 27 kwietnia 2012 r. i 4 grudnia 2014 r. ustalono, że obiekt budowlany posiada powierzchnię zabudowy 20,82 m2 (wymiary: 5,90 m x 3,53 m) i jego powierzchnia nieznacznie różni się od powierzchni określonej w zgłoszeniu 19,25 m2 (wymiary określone w zgłoszeniu 3,5 m x 5,5 m). Zrealizowany w realiach rozpoznawanej sprawy budynek gospodarczy co do zasady został wykonany zgodnie z dokonanym w zgłoszeniu opisem jego konstrukcji i usytuowany zgodnie z załączonym do zgłoszenia załącznikiem graficznym, z jedyną różnicą dotyczącą zwiększenia przez inwestora powierzchni zabudowy z 19,25m2 do 20,82 m2 i odległością od granicy 1,45 m zamiast 1,50 m. Wykonanie ściany wschodniej i zachodniej o 3 cm dłuższej niż przewidywało zgłoszenie oraz wykonanie ściany północnej i południowej o 40 cm dłuższej niż przewidywało zgłoszenie, jak trafnie oceniły organy orzekające w sprawie, nie świadczy o wykonaniu innego obiektu budowlanego niż w przyjętym bez sprzeciwu zgłoszeniu, a to z tego powodu, że w dalszym ciągu rzeczony budynek gospodarczy posiada powierzchnię zabudowy nieprzekraczającą 25 m2, co wykluczało potrzebę legitymowania się przez inwestora decyzją o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy skoro brak jest jakichkolwiek materialnych podstaw prawnych do ingerencji ze strony organów nadzoru budowalnego, postępowanie w sprawie legalności budynku gospodarczego należało umorzyć w trybie art. 105 § 1 k.p.a. co też uczyniły organy obu instancji. W motywach wydanych decyzji PINB, a w ślad za nim ŁWINB prawidłowo przedstawiły i oceniły ustalony stan faktyczny i prawny sprawy. Podnoszone zaś przez skarżącego zarzuty zmierzające w istocie do wydania decyzji nakazującej inwestorowi rozbiórkę rzeczonego obiektu nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ obiekt został zrealizowany na podstawie skutecznego zgłoszenia, względem którego właściwy organ architektoniczno-budowlany - w tym wypadku Starosta Powiatowy w O. - w przewidzianym do tego terminie nie wniósł w drodze decyzji sprzeciwu. Dodać w tym miejscu trzeba, że poza zakresem rozważań i kontroli sądowej pozostaje także podnoszona w skardze kwestia estetyki budynku gospodarczego, który - wbrew twierdzeniom skarżącego - już w zgłoszeniu zamiaru jego wykonania był zdefiniowany jako budynek gospodarczy, a nie jako zadaszenie szamba, czy drewniana szopa. Podsumowując, skoro poddana kontroli sądu decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu, zaś podniesione w skardze zarzuty są chybione, sąd zobligowany był oddalić skargę. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. k.ż.