II SA/Łd 334/25

Dnia 20 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi J. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 lutego 2025 roku znak: KO.461.48.2024 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Bełchatowskiego z dnia 30 października 2024 roku, znak: OS.6241.1.2023, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz skarżącej J. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. 1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 25 lutego 2025 r. znak: KO.461.48.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Starosty Bełchatowskiego z dnia 30 października 2024 r. znak: OS.6241.1.2023 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. 1. Jak wynika z akt sprawy Starosta Bełchatowski decyzją z dnia 30 października 2024 r. znak: OS.6241.1.2023, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm., dalej zwanej "p.o.ś."), § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) oraz art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., orzekł: 1. określić dla J.O., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem, tj. myjnią samochodową, zlokalizowaną na działce o nr ewid. [...], w obrębie ewid. [...], przy ul. [...] w B., przy zastosowaniu wskaźnika hałasu LAeq d w odniesieniu do terenów zlokalizowanych w obrębie ewid. [...] miasta B., na działkach o nr ewid. [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] stanowiących tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na które pod względem akustycznym oddziałuje praca myjni samochodowej, w sposób następujący: LAeq d - 50 [dB] w porze dnia (od godziny 6:00 do godziny 22:00); II. zobowiązać J.O., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...], do niezwłocznego wykonania czynności zmierzających do wykonania obowiązku, o którym mowa w pkt I, poprzez zastosowanie dostępnych środków organizacyjno-technicznych, pozwalających skutecznie ograniczyć oddziaływanie akustyczne na tereny chronione, o których mowa w pkt 1, poprzez zmodernizowanie eksploatowanych urządzeń w celu zastąpienia ich odpowiednikami generującymi mniejszy hałas, wprowadzenie ochronnego pasa zieleni, zastosowanie rozwiązań architektonicznych prowadzących do zmniejszenia emisji hałasu na działki sąsiadujące; III. określił wykonanie ww. obowiązku w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. 2. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J.O., reprezentowana przez adw. M. M., zaskarżając decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz "załatwienia sprawy ze względu na interes społeczny i słuszny interes obywateli", 2) art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niekompletne zebranie materiału dowodowego i dowolną jego ocenę prowadzącą do nieuprawnionych wniosków, że działalność zakładu J.O. w postaci myjni samochodowej samoobsługowej powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, w sytuacji gdy prawidłowa jego ocena prowadzi do wniosku, że do takiego przekroczenia nie dochodzi, 3) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji wbrew wymogom określonym w powołanym przepisie, tj. bez uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, 4) art. 115a p.o.ś. w zw. z art. 114 ust. 2 p.o.ś. poprzez dowolne i sprzeczne z prawem ustalenie obszaru oddziaływania zakładu na tereny sąsiedzkie oraz kręgu osób posiadających w sprawie interes prawny, a nadto dowolne i niczym nieuzasadnione nałożenie określonych wymagań na skarżącą. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca podała m.in., iż: - organ I instancji nie podołał wymogom nałożonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w decyzji z dnia 28 lutego 2024 r., - wprawdzie organ I instancji zwrócił się do Prezydenta Miasta Bełchatowa o wydanie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], z których wynika przeznaczenie nieruchomości stanowiących własność skarżącej i uczestników postępowania, jednak w dalszym ciągu nie została dokonana prawidłowa analiza funkcji zabudowy na tych nieruchomościach sąsiadujących; - obszar oddziaływania myjni, jak i tym samym krąg stron postępowania zostały ustalone dowolnie i nieprawidłowo; - w świetle dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 113 ust. 2 pkt 1 oraz art. 114 ust. 2 p.o.ś. zdaniem skarżącej błędem organu I instancji jest pominięcie w toku ustalania terenów sąsiednich działek [...],[...],[...] i [...] i rozszerzenie terenu na działki [...],[...], i [...]; - organ I instancji nie podołał także wymogowi przeprowadzenia badań pomiaru poziomu hałasu zgodnie z obowiązującymi wytycznymi; - organ nie odniósł się do zarzutów pisma z dnia 29 października 2024 r. tj. m.in. dotyczących tła akustycznego, prawidłowości wyznaczenie punktów pomiarowych; - organ nie uzasadnił w sposób rzeczowy i staranny nałożonych obowiązków szczególnie, że decyzja organu w tym zakresie była uznaniowa; - wobec braków faktycznego i prawnego uzasadnienia wydanej decyzji strona skarżąca została pozbawiona prawa poznania motywów wydania zaskarżonej decyzji oraz możliwości jej ewentualnej kontroli, czym organ naruszył art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.; - organ nie zastosował się do wytycznych organu II instancji. 3. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 25 lutego 2025 r. znak: KO.461.48.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że sprawa określenia J.O., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem, tj. myjnią samochodową, zlokalizowaną na działce o nr ewid. [...], była już przedmiotem postępowania odwoławczego przed Kolegium, które decyzją z dnia 28 lutego 2024 r. znak KO.461.48.2023 (ostatnia decyzja wydana przez Kolegium w tej sprawie), uchyliło poprzednią decyzję organu I instancji określającą dopuszczalny poziom hałasu i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało okoliczności, które należało wyjaśnić i wziąć pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie. 2. Przystępując do rozpatrzenia sprawy Kolegium zaznaczyło, iż decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu ma charakter deklaratoryjny, ochronny i prewencyjny. Organ stwierdza w tej decyzji jedynie, że określony podmiot korzystający ze środowiska i prowadzący zakład w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś. co najmniej jednokrotnie przekroczył poza zakładem dopuszczalne poziomy hałasu. Normy hałasu jakie mogą być emitowane do środowiska na terenach podlegających ochronie akustycznej wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i każdy podmiot ma obowiązek się do nich stosować. 3. Powołany przepis art. 115a ust. 1 p.o.ś. obliguje organ do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji, nie wskazując jakichkolwiek przesłanek umożliwiających odstąpienie od jego zastosowania. 4. Zdaniem Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jak wynika z akt sprawy (m.in. protokół z oględzin przeprowadzonych dnia 7 września 2024 r.) przedmiotowy zakład, tj. myjnia samochodowa bezdotykowa trzy stanowiskowa wraz z urządzeniami towarzyszącymi, zlokalizowana jest w centralnej części działki nr [...]. W północnej części działki (przy granicy) znajduje się instalacja paneli fotowoltaicznych. Przy instalacji fotowoltaicznej znajduje się odkurzacz z dwoma stanowiskami postojowymi do parkowania pojazdów w trakcie odkurzania. Myjnię stanowi stalowa wiata przejazdowa z bocznymi wypełniającymi ściankami parawanowymi (osłonami) z tworzywa sztucznego dla dwóch stanowisk, oraz trzecie stanowisko z jedną boczną ścianką wypełniającą parawanową (osłoną). Drugą osłonę dla trzeciego stanowiska stanowi kontener stalowy z urządzeniami technicznymi myjni, zanim zlokalizowany jest paczkomat. Stanowiska myjni wyposażone są w posadzkę betonową, teren wokół stanowisk myjni oraz stanowiska do odkurzania utwardzone są kostką. 5. Każde z trzech stanowisk zostało wyposażone w odwodnienie - kratkę odpływową do zbierania ścieków przemysłowych powstających wskutek mycia pojazdów. 6. Proces mycia pojazdów, w zależności od wybranego programu odbywa się samoobsługowo przez użytkownika pojazdu. Proces mycia to następujące 7 programów, które można łączyć wg potrzeb użytkownika pojazdu. 7. Teren działki nr [...], na której zlokalizowana jest myjnia samochodowa samoobsługowa, graniczy: od strony południowej z ul. [...] (działka o nr ewid. [...]), od strony zachodniej z ul. [...] (działka o nr ewid. [...]), od strony wschodniej z działką o nr ewid. [...]; od strony północnej z działką o nr ewid. [...]. Zjazd z drogi publicznej na teren działki nr ewid. [...] jest od strony ul. [...]. 8. Zdaniem organu, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca w sprawie dokonano wyznaczenia obszaru oddziaływania myjni. Organ I instancji nie pominął w toku ustalania terenów sąsiednich działek [...],[...],[...] i [...]. Jak wynika z akt sprawy, na wydruku mapy z geoportalu powiatu bełchatowskiego, organ I instancji dokonał wyznaczenia obszaru oddziaływania myjni, który obejmuje działki o nr ewid.: [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W obszarze tym znajdują się również działki nr ewid. [...], [...] i [...], tj. działki drogowe, na których znajduje się ul. [...] i ul. [...]. Na tej podstawie również ustalono krąg stron postępowania (są nimi właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania zakładu). Jako podstawę wyznaczenia obszaru oddziaływania akustycznego myjni przyjęto tereny ochrony akustycznej przywołane w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, będące w zasięgu jej oddziaływania. Ustawodawca nie określił wprost metody oraz promienia w jakim należy dokonywać kwalifikacji terenów prawnie chronionych pod względem akustycznym. Analizie poddano działki w bezpośrednim sąsiedztwie myjni bezdotykowej oraz tereny działek z nimi sąsiadujących. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż w rozpatrywanej sprawie organ I instancji powinien zastosować przepis art. 114 ust. 2 p.o.ś., stanowiący o ustalaniu dopuszczalnego poziomu hałasu dla przeważającego rodzaju terenu. Przepis ten ma bowiem zastosowanie wyłącznie do ustalenia terenu przeważającego spośród terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., a nie spośród terenów o dowolnym przeznaczeniu. 9. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż dla terenu, na którym znajduje się myjnia oraz ww. obszaru jej oddziaływania obowiązują miejscowe plan zagospodarowania przestrzennego przyjęte: 1) uchwałą nr V/19/15 Rady Miejskiej w Bełchatowie z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów miasta Bełchatowa (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 20 marca 2015 r. poz. 1073), 2) uchwałą nr Nr XI/67/15 Rady Miejskiej w Bełchatowie z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Bełchatowie (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 6 sierpnia 2015 r. poz. 3130). 10. Zgodnie z MPZP z 29 stycznia 2015 r. działki nr ewid. [...], [...], [...], [...] obręb [...] położone są na terenie oznaczonym (L4R,ZN (ut); 5.1KDG). Zgodnie z zapisami § 45 ust. 4 planu dla terenu oznaczonego symbolem L4R,ZN (ut) ustala się przeznaczenie terenu: a) podstawowe - użytki rolne, zieleń naturalna, b) dopuszczalne, liczone w stosunku do powierzchni terenu - urządzenia infrastruktury technicznej. Symbolem 5.1KDG oznaczono zaś tereny ulic (dróg) głównych "G", tj. istn. ulica [...] (ciąg drogi wojewódzkiej nr [...]) wraz z rezerwą terenu pod realizację skrzyżowania z projektowaną obwodnicą wschodnią w ciągu tej drogi. W § 14 MPZP z 29 stycznia 2015 r. ustalono następujące zasady ochrony przed hałasem: 1) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową - jednorodzinną; 2) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową - wielorodzinną; 3) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa występująca równolegle z funkcją usług, ustała się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe; 4) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zieleń urządzona, usługi sportu, lasy i zalesienia, ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe; 5) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usług publicznych, sportu i rekreacji oznaczonych symbolami UP,US, ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, jak dla terenu przeznaczonego pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży; 6) dla pozostałych terenów nie określa się dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. 11. Natomiast MPZP z 25 czerwca 2015 r. ustala następujące przeznaczenie dla działek: - nr ewid. [...]: 84MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - nr ewid. [...]: 84MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - nr ewid. [...]: 84MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 85E - Tereny obiektów i urządzeń elektroenergetyki; 2KDL - Tereny ulic lokalnych; - nr ewid. [...]: 103MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 5KDL - Tereny ulic lokalnych; - nr ewid. [...]: 106MN,U - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług; 5KDL - Tereny ulic lokalnych; nr ewid. [...]: 103MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 107MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 5KDL - Tereny ulic lokalnych; - nr ewid. [...]: 107MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - nr ewid. [...]: 5KDL - Tereny ulic lokalnych; - nr ewid. [...]: 103MM - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla terenów oznaczonych symbolami: 103 MN, 84MN, 107Mn, MPZP z 25 czerwca 2015 r. w § 35, § 37, § 41 ustala przeznaczenie podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, b) niezbędne do jej funkcjonowania budynki towarzyszące o pomieszczeniach technicznych, gospodarczych, garażowych, dojścia, dojazdy, miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, a także zieleń urządzona i zieleń izolacyjna, obiekty małej architektury. W myśl § 47 MPZP dla terenów oznaczonych symbolami: 106 MN,U, ustala się przeznaczenie podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, b) zabudowa usług publicznych, c) zabudowa usług komercyjnych, w tym usług związanych z obsługą transportu, d) niezbędne do jej funkcjonowania budynki towarzyszące o pomieszczeniach technicznych, gospodarczych, garażowych, dojścia, dojazdy, miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, a także zieleń urządzona, zieleń izolacyjna, obiekty małej architektury. W § 13 MPZP ustalono następujące zasady ochrony przed hałasem: 1) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa, oznaczona symbolem MN, ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; 2) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa występująca równolegle z funkcją usług, oznaczona symbolami MS, MN,U i MZ.U, ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, jak dla terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe; 3) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usługowa z uzupełniającą funkcją mieszkalną, oznaczona symbolem U, ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, jak dla terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe; 4) dla terenów oznaczonych symbolem UP ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży; w przypadku realizacji funkcji, określonej w § 49 pkt 1 lit. b, rozdział 4, w terenie oznaczonym symbolem 41MZ,U, należy dostosować normy przestrzegania hałasu w środowisku, jak dla terenów przeznaczonych pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży; 5) dla terenów, dla których przeznaczeniem podstawowym jest zieleń urządzona, oznaczona symbolem ZP, terenów zieleni naturalnej i wód powierzchniowych z usługami sportu, oznaczonych symbolem ZN,WS,US oraz terenu usług z uzupełniającą funkcją usług sportu, oznaczonych symbolem 122U,Z, ustala się dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, jak dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe; 6) dla pozostałych terenów nie określa się dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Tym samym tereny chronione akustycznie wokół przedmiotowego zakładu to jedynie tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tereny dróg, ulic, obiektów i urządzeń elektroenergetycznych oraz tereny użytków rolnych i tereny zieleni naturalnej nie są terenami chronionymi akustycznie. 12. W załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, w tabeli 1, ustalono dopuszczalny poziom hałasu, którego źródłem są inne niż drogi łub linie kolejowe obiekty i działalność, obowiązujący dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyrażone wskaźnikami odpowiednio LAeqD i LAeqN, na poziomie 50 dB - w porze dziennej i 40 dB - w porze nocnej. W sprawie nie ma zatem znaczenia, że w sąsiedztwie zakładu znajdują się obszary niewymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., niewymagające ochrony akustycznej, np. tereny dróg, ulic, obiektów i urządzeń elektroenergetycznych oraz tereny użytków rolnych i tereny zieleni naturalnej. Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowiły wyniki pomiaru emisji hałasu (przeprowadzone w dniu 7 września 2024 r.), wykonane przez firmę E. zs. we W., legitymującą się świadectwem akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji Nr [...], zawarte w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia 13 września 2024 r., wskazujące na przekroczenie dopuszczalnej wartości hałasu dla pory dziennej o 9,1 dB w punkcie pomiarowym P1 oraz o 10,7 dB w punkcie pomiarowym P2. 13. Po wydaniu zaskarżonej decyzji do organu I instancji wpłynęło pismo E. z dnia 28 listopada 2024 r., z którego wynika, że sprawozdanie z badań nr [...] z 13 września 2024 - zostało zastąpione przez: "Zmiana nr 1 do sprawozdania z badań nr [...]" z dnia 27 listopada 2024 r. z uwagi na wpisanie błędnej daty pomiaru, zaprezentowanie uzyskanych wyników w nieodpowiedniej tabeli i niewystarczającą identyfikację ustaleń z klientem. Mając na uwadze powyższe, Kolegium dokonując oceny kwestii przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu oparło się na dokumencie "Zmiana nr 1 do sprawozdania z badań nr [...]" z dnia 27 listopada 2024 r., który doprecyzowuje jedynie informacje dotyczące: ustaleń z klientem, identyfikacji punktów pomiaru tla, analizy sygnału, daty pomiarów, właściwej tabeli prezentującej wyniki pomiarów. W dokumencie tym nie dokonano zmiany elementów prawotwórczych dla prowadzonego postępowania, tj. wartości równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu LAeqD, po korekcie tła akustycznego, która dla punktu pomiarowego P1 wynosi 59,1 dB, a dla punktu pomiarowego P2 - 60,7 dB. Zatem wyniki pomiaru emisji hałasu z zakładu - myjni wykazują przekroczenie wartości dopuszczalnej emisji hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dnia o 9,1 dB w punkcie pomiarowym P1 oraz o 10,7 dB w punkcie pomiarowym P2. Ze zmiany nr 1 sprawozdania z badań nr [...] wynika, iż do istotnych źródeł hałasu na terenie zakładu [...] zaliczono: 3 stanowiskową myjnię bezdotykową (1 stanowisko wyłączone z użycia w dniu pomiarów), ruch pojazdów na terenie myjni, 2 stanowiskowy odkurzacz i paczkomat. Obserwacje pracy myjni przeprowadzono w całym czasie jej pracy, tj. od godziny 6:00 do 22:00. W dniu prowadzenia obserwacji po terenie myjni poruszało się 217 pojazdów, ze stanowisk do mycia skorzystało 140 pojazdów, z odkurzacza korzystało 15 pojazdów. Z paczkomatu skorzystało 29 pojazdów. Na podstawie obserwacji ustalono, że w dniu pomiarów najniekorzystniejsze 8 h pracy zakładu przypada na godziny 12:00 - 20:00. W tych godzinach po terenie myjni poruszało się 139 pojazdów, ze stanowisk do mycia skorzystało 86 pojazdów, odkurzacza używało 12 pojazdów. Z paczkomatu skorzystało 20 pojazdów. Punkty pomiarowe P1 o współrzędnych [...], [...] i P2 o współrzędnych [...] [...] umieszczono na wysokość 4 m n.p.t. Otoczenie zakładu to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, szacunkowa odległość pierwszej linii zabudowy od granicy terenu, do której władający zakładem (instalacją) posiada tytuł prawny to działki sąsiadujące, szacunkowa wysokość pierwszej linii zabudowy lub liczba kondygnacji to 2 kondygnacje, obiekty odbijające fale akustyczne w otoczeniu źródła i punktu pomiarowego to banery reklamowe, ukształtowanie terenu - teren plaski, powierzchnia podłoża - utwardzona. Pomiaru poziomu hałasu dokonano w sposób ciągły w czasie odniesienia T dla każdego punktu pomiarowego w dniu 7 września 2024 r. od godz. 6.00 do 22.00., tj. w całym czasie pracy myjni. Laboratorium w trakcie analizy zarejestrowanego sygnału wyeliminowało wpływ pojedynczych, sporadycznych zakłóceń, które mogłyby mieć wpływ na hałas zakładu. W podsumowaniu zmiany nr 1 do sprawozdania z badań nr [...] stwierdzono, iż "w dniu wykonania pomiarów: poziom emisji hałasu przekroczył wartości dopuszczalne". 14. Zdaniem Kolegium podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące rzetelności i fachowości wykonania pomiaru poziomu hałasu w dniu 7 września 2024 r. przez firmę E. nie mogą wpłynąć na podjęte rozstrzygnięcie. Pomiaru poziomu hałasu w rozpatrywanej sprawie dokonano przy zastosowaniu metodyki referencyjnej opisanej w wytycznych zamieszczonych w Załączniku nr 7 "Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego" do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1710) metodą pomiaru wykonywanego w sposób ciągły w czasie odniesienia T. 15. Odnosząc się do kwestii wyznaczenia punktów pomiarowych, Kolegium zauważyło, że ich lokalizacja jest zależna od: 1) charakterystyk i usytuowania źródeł hałasu (instalacji i urządzeń); 2) własności pochłaniających i odbijających terenu oraz zagospodarowania terenu, przy czym punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą (załącznik nr 7 część B ust. 1 i 2). Na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się bądź przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem, w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków (załącznik nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a), bądź na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu (załącznik nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. b). Konstrukcja ww. uregulowań wskazuje na alternatywę w wyborze lokalizacji punktu czy punktów pomiaru hałasu na danym terenie, w zależności od charakterystyki i usytuowania źródeł hałasu i własności pochłaniających i odbijających terenu oraz jego zagospodarowania. Punkty pomiarowe usytuowano na wysokości 4 m nad poziomem terenu (tabela nr 3 zmiany nr 1 do sprawozdania nr [...]). Kolegium zgodziło się ze skarżącą, że punkt pomiarowy P1 nie znajdował się na działce nr ewid. [...], lecz na działce [...], która stanowi działkę drogową (ul. [...]). Jak wynika z mapy stanowiącej wydruk z geoportalu powiatu bełchatowskiego punkt pomiarowy P1, pomimo iż znajdował się na działce stanowiącej w liniach rozgraniczających drogę, to w rzeczywistości nie był on ustawiony na drodze, lecz w rowie obok drogi, w odległości zaledwie 4 m od działki [...]. Takie ustawienie punktu P1 wynikało, zdaniem Kolegium, z tego, iż działka drogowa w liniach rozgraniczających jest szersza niż w rzeczywistości jezdnia. Tym samym dokonując usytuowania punktu pomiarowego P1 poza jezdnią ul. [...], organ pozostawał w błędnym przeświadczeniu, iż znajduje się on już na działce o nr ewid. [...], tj. tam gdzie zamierzano punkt ten posadowić. W przeciwnym razie organ nie występowałby do właścicieli działki nr ewid. [...] o zgodę na zlokalizowanie ww. punktu pomiarowego na ich nieruchomości. Przy czym pomiar ten wykazał jednoznacznie, iż działalność zakładu wykracza poza jego granice, gdyż w punkcie pomiarowym P1 równoważny poziom dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażony wskaźnikiem hałasu LAeqD, po korekcie tła akustycznego wynosił 59,1 dB, a więc przekroczył dopuszczalną wartość hałasu dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o 9,1 dB. 16. W ocenie organu nawet gdyby uznać, iż wynik pomiaru w punkcie P1 jest niewiarygodny, to w punkcie pomiarowym P2 (położonym na działce [...] - Teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), również wykazane zostało przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, które zobowiązuje organ I instancji do określenia dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zlokalizowanej wokół przedmiotowej myjni o 10,7 dB. Przy czym przedmiotowe pomiary zostały przeprowadzone w czasie, gdy tylko dwa stanowiska myjni były czynne. Tym samym, w sytuacji gdyby były czynne wszystkie trzy stanowiska poziom przekroczenia hałasu z myjni byłby jeszcze większy. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące pomiaru tła akustycznego, to w zmianie nr 1 sprawozdania z badań [...] jednoznacznie wskazano, iż pomiaru tła akustycznego dokonano zarówno przed pomiarem, jak i po pomiarze dla obydwu punktów pomiarowych. Zdaniem Kolegium wpływu na podjęte rozstrzygnięcie nie może mieć również kwestionowanie metody pomiaru badań hałasu. To, iż poprzednie dwa badania były dokonywane metodą próbkowania, nie dyskwalifikuje obecnego pomiaru wykonywanego w sposób ciągły w czasie odniesienia T. 17. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie stanowi o ponadnormatywnej emisji hałasu z terenu zakładu - myjni - na znajdujące się w sąsiedztwie tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co z kolei uzasadnia ustalenie dla niej, w drodze decyzji, dopuszczalnego poziomu hałasu. 18. Odnosząc się do kwestii odmowy przesunięcia, na wniosek skarżącej, terminu badania z uwagi na uprzednio zaplanowany wyjazd, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 23 6 z późn. zm.), czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, w szczególności w czasie swojej nieobecności. W przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika przedsiębiorcy lub osoby zatrudnionej u przedsiębiorcy w ramach innego stosunku prawnego, którzy mogą być uznani za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę (art. 50 ust. 5 Prawa przedsiębiorców). W sprawie, pismem z dnia 14.08.2024 r. organ I instancji, na podstawcie art. 48 ustawy - Prawo przedsiębiorców, zawiadomił prowadzącą myjnię o zamiarze wszczęcia kontroli dotyczącej przestrzegania wymogów ochrony środowiska wynikających z p.o.ś., w zakresie ochrony środowiska przed hałasem. Nadto poinformowano, iż podczas kontroli, zgodnie z art. 379 ust. 3 p.o.ś. oraz art. 49 ust. 4 ustawy - Prawo przedsiębiorców przeprowadzone zostaną badania hałasu związane z eksploatacją instalacji oraz urządzeń zakładu. Kontrolowana przedmiotowe zawiadomienie otrzymała w dniu 19 sierpnia 2024 r. Poinformowano także o treści ww. przepisu art. 50 Prawa przedsiębiorców. W dniu 29 sierpnia 2024 r. do organu wpłynęło pismo prowadzącej działalność J.O., w którym zwraca się o wyjaśnienie z jakich powodów kolejne wyznaczone terminy kontroli są w soboty, jednocześnie zwraca się o przełożenie kontroli wraz z pomiarami hałasu z dnia 7 września 2024 r. na inny dzień od poniedziałku do piątku. Starosta Bełchatowski pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r. udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek skarżącej wskazując m.in., iż na wniosek skarżącej został zmieniony termin przedmiotowej kontroli, zatem przedmiotowa kontrola odbędzie się w terminie 7 września 2024 r. Nadto w dniu 6 września 2024 r. pracownik organu przeprowadził w obecności innych urzędników Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa, rozmowę telefoniczną z J.O. w celu przypomnienia o kontroli w miejscu prowadzenia działalności, tj. myjnia M.. Podczas rozmowy J.O. potwierdziła kontrolę i oznajmiła, iż "nie wiem czy będę", urzędniczka w odpowiedzi przekazała, iż kontrola mimo zaistniałej sytuacji odbędzie się i rozpocznie o godzinie 6:00 w dniu 7 września 2024 r. Kontrolę w miejscu prowadzenia zakładu, tj. myjni M. rozpoczęto o godzinie 6:00 w dniu 7 września 2024 r. W czynnościach kontrolnych nie uczestniczyła prowadząca działalność gospodarczą, jak i nie wyznaczyła pełnomocnika. Z art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców jednoznacznie wynika, że przesłanką wykluczającą skorzystanie z dowodów przeprowadzonych w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów ustawy lub z naruszeniem innych przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jest ich istotny wpływ na wyniki kontroli. 19. W analizowanej sprawie takiego wpływu nie sposób w ocenie Kolegium dostrzec. Brak jest zatem podstaw do dyskwalifikowania pozyskanego przez organ dowodu w postaci wyników z pomiaru hałasu tylko z tej przyczyny, że skarżąca nie brała udziału w tych czynnościach. Przy czym skarżąca zapoznała się ze sprawozdaniem z badań i wniosła skutecznie do niego uwagi, które zostały uwzględnione poprzez zmianę nr 1 sprawozdania z badań pomiaru hałasu [...]. 20. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie organ nie naruszył przepisów postępowania wskazanych w odwołaniu w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Strony miały zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest co prawda lakoniczne i nie odpowiada dyspozycji art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., jednakże nie wpływa w sposób istotny na wynik sprawy, a tym samym nie stanowi postawy do jej uchylenia. Nadto uchybienie powyższe zostało sanowane przez organ odwoławczy. 21. Konieczne elementy decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wskazuje art. 115a ust. 3 p.o.ś., natomiast ust. 4 powołanego przepisu ma charakter fakultatywny i wskazuje jedynie przykładowe elementy decyzji ("w szczególności"). Zatem w decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu w środowisku organ może wskazać działania jakie ma poczynić zakład celem ograniczenia hałasu w środowisku. 22. W obecnie Kolegium w rozpatrywanej sprawie organ I instancji wskazał przykładowe działania, jakie może podjąć prowadząca myjnię, aby osiągnąć poziom hałasu określony w pkt 1 osnowy decyzji, tj. zmodernizowanie eksploatowanych urządzeń w celu zastąpienia ich odpowiednikami generującymi mniejszy hałas, wprowadzenie ochronnego pasa zieleni, zastosowanie rozwiązań architektonicznych prowadzących do zmniejszenia emisji hałasu na działki sąsiadujące. Wskazanie jedynie przykładowych rozwiązań, które mogą doprowadzić do osiągnięcia celu, tj. dopuszczalnego poziomu hałasu, należy uznać za działanie, które nie narusza prawa. Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie nakłada na jej adresata, czyli podmiot prowadzący zakład nowych obowiązków, ale jedynie stwierdza, że ustawowy obowiązek zachowania określonych poziomów emisji hałasu został co najmniej jednorazowo naruszony, tym samym zachodzi konieczność wydania decyzji, o której mowa w art. 115a ust. 1 p.o.ś. Ustawowy obowiązek utrzymania poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie albo zmniejszenia poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany, wynika wprost z art. 112 p.o.ś. Nawet jednorazowe stwierdzenie przez organ ochrony środowiska na podstawie pomiarów czy to własnych, czy pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, zobowiązuje ten organ do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. 23. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie zostało stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, wobec czego organ administracji, oceniający stan faktyczny sprawy miał postawy do stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 115a § 1 p.o.ś. i wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przeznaczonych na ten cel w MPZP z 25 czerwca 2015 r. 1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła J.O., prowadzącą działalność pod firmą [...]. 1. Zaskarżając ją w całości w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji Starosty Bełchatowskiego w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. i z powodu braku jej uzasadnienia prawnego i faktycznego nie nadawała się do merytorycznej kontroli; 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji Starosty Bełchatowskiego w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w oparciu o niekompletny materiał dowodowy m.in. wskutek niewzięcia pod uwagę przy jej wydawaniu materiału dowodowego oraz stanowiska strony złożonego w piśmie z dnia 29 października 2024 r.; 3) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do należytego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie słuszny interes strony, w szczególności dokładnego wyjaśnienia i zweryfikowania zastrzeżeń, dotyczących przeprowadzonych pomiarów dźwięku oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli w możliwości należytej i rzetelnej informacji udzielanej obywatelowi przez organy administracji; 4) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej polegające na przeprowadzeniu badań poziomu hałasu emitowanego przez zakład skarżącej przez podmiot, który we wcześniejszym etapie takie badania już przeprowadzał i popełnił wówczas szereg błędów skutkujących wycofaniem badania szczególnie, że sprzeciw co do podmiotu wykonującego badania wyrażały pozostałe strony postępowania; 5) art. 77 § 1, art. 78 § ł i 2, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, bez przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, podczas gdy istniały w sprawie uzasadnione wątpliwości, co do rzetelności przeprowadzonych czynności pomiarowych, uzasadniające ich powtórzenie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 6) art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (dalej zwanej "p.o.ś.") w zw. z art. 114 ust. 2 p.o.ś. i art. 28 k.p.a. poprzez dowolne i sprzeczne z prawem ustalenie obszaru oddziaływania zakładu na tereny sąsiedzkie oraz kręgu osób posiadających w sprawie interes prawny, a nadto dowolne i niczym nieuzasadnione nałożenie określonych wymagań na skarżącą; 7) przepisów wynikających z załącznika nr 7 lit. B pkt 2 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji poprzez nieuwzględnienie, że opinia zlecona przez Starostę Bełchatowskiego wykonana została z naruszeniem metodyki referencyjnej wykonywania pomiarów, w szczególności poprzez wadliwe umieszczenie punktów pomiarowych, pominięcie obowiązku umieszczenia tych punktów również przy samym budynku i na odpowiedniej wysokości. 2. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że decyzja organu I instancji została sporządzona niezgodnie z prawem, tj. bez faktycznego i prawnego uzasadnienia, gdyż treść jej uzasadnienia urywała się w pewnym momencie przez co sama decyzja nie nadawała się do kontroli merytorycznej, a mimo to Kolegium utrzymało ją w mocy. Stwierdziła, że punkt pomiarowy P1 został wyznaczony niezgodnie z Załącznikiem nr 7 do Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, albowiem nie znajdował się przy elewacji budynku objętego ochroną przed hałasem, w odległości 0,5 - 2 m od elewacji budynku tj. budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] bądź działce [...], lecz znajdował się na działce [...] stanowiącej drogę. Zdaniem skarżącej okoliczność ta miała istotny wpływ na treść decyzji, w szczególności na określenie obszaru oddziaływania zakładu. Gdyby badanie w prawidłowo określonym punkcie P1 (zgodnie z lit. B pkt. 2a Załącznika 7 - przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków) wykazało nieprzekroczenie dopuszczalnego w tym miejscu poziomu hałasu, to teren działki [...] i [...] byłyby wyłączony z oddziaływania zakładu, co bezpośrednio przełożyłoby się na treść pkt 1 decyzji. 3. Podobnie ma się kwestia ochrony przed hałasem działce [...] i [...], co do których nie ustalono, czy są one w zasięgu oddziaływania przedmiotowej myjni. 4. Podobnie zdaniem skarżącej niewłaściwie i niezgodnie z obowiązującymi przepisami został przeprowadzony pomiar w punkcie P2 tj. na działce [...], która od strony myjni jest działką niezabudowaną, gdzie urządzenia pomiarowe zostały zamontowane na wysokości 4 m nad poziomem terenu, w sytuacji gdy na terenach niezabudowanych punkty pomiarowe lokalizuje się na wysokości 1,5 m nad powierzchnią terenu. 5. Zdaniem skarżącej organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydanej dzień po wniesieniu pisma przez pełnomocnika z dnia 29 października 2024 r., brak informacji o złożonym piśmie i jakiegokolwiek odniesienia się do treści w nim podniesionych. Pełnomocnik w piśmie tym kwestionował rzetelność i fachowość wykonania pomiarów poziomu hałasu wykonanych w dniu 7 września 2024 r. przez firmę E., wskazując na następujące kwestie: a) na stronie 7 sprawozdania są różne daty wykonania pomiarów dla P1 i P2, b) w sprawozdaniu opisano, że punkt P1 znajdował się na działce [...], a faktycznie na działce [...] tj. w pasie drogowym, w rowie stała aparatura pomiarowa, c) wątpliwości budzi sama lokalizacja punktów pomiarów, d) w sprawozdaniu nie określono czy wykonywano pomiar poziomu tła dwukrotnie (przed i po pomiarze) i wybrano wartość wyższą, e) sprawozdanie nie daje odpowiedzi na pytanie w jaki sposób w trakcie pomiaru ciągłego jak i pomiaru poziomu tła uwzględniono zakłócenia związane z hałasem drogowym pochodzącym od ulic przebiegających w pobliżu myjni, f) wątpliwości budzi także dokonana w trakcie postępowania zamiana metodyki pomiarowej z próbkowej na ciągłą. 6. Powyższe wskazywało również na, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparł się na niekompletnym materiale dowodowym czym naruszył przepisy art. 7, 77 i 80 k.p.a. W sprawie nie został prawidłowo ustalony zarówno zakres oddziaływania zakładu na tereny sąsiedzkie jak i krąg uczestników postępowania, a wydane w sprawie zostały wydane na niekompletnym i nierzetelnym materiale dowodowym, co winno skutkować ich uchyleniem. 7. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Bełchatowskiego w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje: 3. Skarga jest zasadna. 1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. 2. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). 3. Przedmiotem złożonej do tutejszego sądu skargi stała się decyzja SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 lutego 2025 r. znak KO.461.48.2024 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Bełchatowskiego w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziom hałasu, mianowicie: I. określającą dla J.O., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem, tj. myjnią samochodową, zlokalizowaną na działce o nr ewid. [...], w obrębie ewid. [...], przy ul. [...] w B., przy zastosowaniu wskaźnika hałasu LAeq D w odniesieniu do terenów zlokalizowanych w obrębie ewid. [...] miasta B., na działkach o nr ewid. [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] stanowiących tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na które pod względem akustycznym oddziałuje praca myjni samochodowej, w sposób następujący: LAeq D - 50 [dB] w porze dnia (od godziny 6:00 do godziny 22:00); II. zobowiązującą J. O., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...], do niezwłocznego wykonania czynności zmierzających do wykonania obowiązku, o którym mowa w pkt I, poprzez zastosowanie dostępnych środków organizacyjno-technicznych, pozwalających skutecznie ograniczyć oddziaływanie akustyczne na tereny chronione, o których mowa w pkt I, poprzez zmodernizowanie eksploatowanych urządzeń W' celu zastąpienia ich odpowiednikami generującymi mniejszy hałas, wprowadzenie ochronnego pasa zieleni, zastosowanie rozwiązań architektonicznych prowadzących do zmniejszenia emisji hałasu na działki sąsiadujące. 4. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Kolegium, jak również decyzji wydanej przez organ I instancji, stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.), [dalej: "P.o.ś."] oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), [dalej: "rozporządzenie"]. Zgodnie z art. 115a P.o.ś.., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z ustępu 3 tego artykułu wynika, że w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Z kolei art. 113 ust. 2 P.o.ś. określa te tereny, które ze względu na sposób ich zagospodarowania podlegają ochronie akustycznej. Stosownie do art. 112a pkt 2 P.o.ś, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W przepisach cyt. wyżej rozporządzenia ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej. 5. Decyzja wydana na podstawie art. 115a P.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest zarazem ugruntowany pogląd, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyroki NSA: z 18.01.2011 r., II OSK 6/10; z 1.08.2013 r., II OSK 754/12; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 6. Z przytoczonych unormowań wynika, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia wymagane jest ustalenie, po pierwsze, czy wokół terenu, na którym znajduje się urządzenie emitujące hałas znajdują się tereny podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust.2 P.o.ś. oraz po drugie, czy hałas emitowany przez to źródło przekracza dopuszczalne normy, ustalone na podstawie wskazanych przepisów. 7. Przepis art. 115 P.o.ś. wprost przyznaje pierwszeństwo ocenie rodzaju terenu ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przed faktycznym zagospodarowaniem lub wykorzystywaniem danego terenu. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły przeznaczenie terenu objętego ochroną akustyczną na podstawie postanowień m.p.z.p. I tak, w organy w sposób niewątpliwy ustaliły, że tereny, na które oddziałuje sporna myjnia samochodowa to dz. nr ewid. [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], sąsiadujące z terenem inwestycji i stanowiące tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, objęte zapisami MPZP z 25 czerwca 2015 r. nr XI/67/15. Tereny te podlegają ochronie akustycznej na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które m.in. przewiduje dla tych terenów dopuszczalny poziom hałasu na poziomie 50 dB w porze dziennej. 8. Jak wynika z wydanych w sprawie decyzji na podstawie przeprowadzonych pomiarów akustycznych dokonanych przez akredytowany podmiot E., organy ustaliły, że sporna myjnia samochodowa (przy 2 z 3 istniejących działających stanowiskach) emituje na powyższe tereny sąsiednie hałas przekraczający ustalone prawem normy. Wyniki pomiaru emisji hałasu z myjni samochodowej wykazują przekroczenie wartości dopuszczalnej emisji hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dnia o 9,1 dB w pkt pomiarowym P1 i o 10,7 dB w punkcie pomiarowym P2. 9. Odnosząc się do ustaleń poczynionych w powyższym zakresie przez organy, a zwłaszcza organ II instancji, Sąd zauważa, co następuje: 1. Jedną z podstaw wydanych w sprawie decyzji było sporządzone przez E. [dalej także: "biegły"], sporządzone z dnia 28 listopada 2024 r. Sprawozdanie z badań nr [...] z 13 września 2024 [dalej także: "opinia"]. 2. Jak wynika z akt sprawy, po wydaniu przez organ I instancji decyzji do organu I instancji wpłynęło pismo biegłego z dnia 28 listopada 2024 r., z którego wynika, że sprawozdanie z badań nr [...] z 13 września 2024 - zostało zastąpione przez: "Zmiana nr 1 do sprawozdania z badań nr [...]" z dnia 27 listopada 2024 r. [dalej także: "Zmiana nr 1"], z uwagi na wpisanie błędnej daty pomiaru, zaprezentowanie uzyskanych wyników w nieodpowiedniej tabeli i niewystarczającą identyfikację ustaleń z klientem. SKO dokonując oceny przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu oparło wydaną w sprawie decyzję właśnie na ww. dokumencie "Zmiana nr 1 do sprawozdania z badań nr [...]" z dnia 27 listopada 2024 r. 3. W tym miejscu Sąd zauważa, iż w aktach sprawy znajduje się pismo pełnomocnika skarżącej datowane na dzień 28 października 2024 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji 29 października 2024 r., a zostało przekazane przez organ I instancji do SKO przy piśmie z dnia 20 lutego 2025 roku za pośrednictwem ePUAP, co jednoznacznie wskazuje, że organ drugiej instancji był w posiadaniu tego pisma przed wydaniem decyzji. Z pisma tego wynika, że 6 grudnia 2024 r. Starosta Bełchatowski przekazał do SKO odwołanie skarżącej wraz z aktami sprawy, do którego to pisma dołączone zostało m.in. pismo skarżącej skierowane do E., w którym to piśmie skarżąca wniosła zastrzeżenia do sposobu prowadzenia przez ww. podmiot pomiaru poziomu hałasu oraz pismo Polskiego Centrum Akredytacji z dnia 23 października 2024 r. kierowane do skarżącej, w którym to została pouczona o procedurze rozpatrywania skarg na działania podmiotów prowadzących badania poziomu hałasu, zgodnie z którą skarga jest rozpatrywana w pierwszej kolejności przez podmiot, który sporządził sprawozdanie. Powyższe oznacza, że na dzień wydania przez organ II instancji decyzji w sprawie, czyli na dzień 25 lutego 2025 r., organ miał wiedzę co do kwestionowania przez skarżącą wyników badania zawartych w opinii, która to okoliczność została przez organ II instancji pominięta. 4. W dalszej kolejności należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się pismo sporządzającego opinię z dnia 24 lutego 2025 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji 27 lutego 2025 r., z którego wynika, że Zmiana nr 1 do opinii zostaje wycofana i zastąpiona przez Zmianę nr 2 do sprawozdania z badań nr [...]. Jak wynika z ww. pisma biegłego organy winny nie posługiwać się ani pierwotnym sprawozdaniem, ani Zmianą nr 1. 5. Sąd dostrzega oczywiście fakt, że Zmiana numer 2 wpłynęła do organu I instancji po dniu wydania przez organ II instancji decyzji w sprawie. Jednakże Sąd zauważa, że na dzień wydawania przez organ drugiej instancji decyzji organ ten miał wiedzę, że wyniki badań zostały zakwestionowane przez skarżącą, którą to okoliczność pominął. 6. Sąd podkreśla, że opinia biegłego pełni w postępowaniu administracyjnym funkcję pomocniczą – jest jedynie jednym z materiałów dowodowych, które mają wesprzeć organ w podejmowaniu decyzji, ale nie przesądzają o jej treści. Zgodnie z art. 80 K.p.a., organ administracji publicznej powinien samodzielnie ocenić zgromadzone dowody i ustalić, czy dana okoliczność została udowodniona; żaden dowód, także opinia biegłego sporządzona na podstawie art. 84 § 1 K.p.a., nie ma mocy wiążącej (P. Dańczak [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, A. Krawczyk, Warszawa 2025, art. 84). Zadaniem organu administracji publicznej jest więc swobodna ocena opinii biegłego, oparta na wiedzy i doświadczeniu życiowym. 7. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, opinii biegłego nie można przyjmować bezkrytycznie. Organ nie jest tą opinią związany. W uzasadnieniu decyzji organ nie może się ograniczyć do powołania konkluzji opinii, lecz jest zobowiązany sprawdzić, na jakich przesłankach biegły wysnuł wnioski w niej zawarte i skontrolować prawidłowość jego rozumowania. Chodzi o ocenę poprawności wniosków, z uwzględnieniem dowodów zebranych w sprawie, bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej (por. np. wyrok NSA z 29.11.2017 r., I OSK 174/16). Opartej na wskazanych wyżej zasadach analizy sporządzonej w sprawie opinii, w ocenie Sądu, zabrakło. 8. Przykładowe wątpliwości (abstrahując od ww. kwestii nieuwzględnienia przez organ II instancji Zmiany nr 2), które pojawiają się, zdaniem Sądu, w opinii, dotyczą np. wskazania w opinii liczby pojazdów poruszających się po terenie myjni. Zgodnie z treścią opinii obserwacje pracy myjni przeprowadzono w całym czasie jej pracy, tj. od godziny 6:00 do 22:00. W dniu prowadzenia obserwacji po terenie myjni poruszało się 217 pojazdów, ze stanowisk do mycia skorzystało 140 pojazdów, z odkurzacza korzystało 15 pojazdów, z paczkomatu skorzystało 29 pojazdów. Na podstawie obserwacji ustalono, że w dniu pomiarów najniekorzystniejsze 8 h pracy zakładu przypada na godziny 12:00 - 20:00. W tych godzinach po terenie myjni poruszało się 139 pojazdów, ze stanowisk do mycia skorzystało 86 pojazdów, odkurzacza używało 12 pojazdów. Z paczkomatu skorzystało 20 pojazdów. Tu pojawia się pytanie o podane wielkości: skoro bowiem ze stanowiska korzystało w 140 pojazdów, z odkurzacza 15, a z paczkomatu 29, to łączna liczba wszystkich pojazdów wynosi 184, a nie jak podaje autor analizy 217. Różnica w tym przypadku wynosi 33 pojazdy, które jakby się mogło wydawać poruszały się po terenie myjni bez żadnego uzasadnienia (czego oczywiście nie można z góry wykluczyć), co wydaje się jednak co najmniej wątpliwe, abstrahując od tego, że doświadczenie życiowe wskazuje, że korzystanie ze stanowiska myjącego w wielu przypadkach połączone jest korzystaniem z odkurzacza. Brak więc – przynajmniej prima facie - uzasadnienia dla tego rodzaju rozbieżności, tym bardziej że jak wynika z akt sprawy, wjazd na teren myjni jest jeden i stanowi on jednocześnie wyjazd z myjni, co z kolei oznacza, że teren myjni nie ma charakteru terenu, przez który można "przejechać". Organ winien więc był podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia tego rodzaju rozbieżności, czego zaniechał. 9. Co więcej, w ocenie Sądu zwiększona czujność wobec sporządzonej w sprawie opinii przez tego biegłego winna wynikać chociażby z faktu, że tego rodzaju problemy związane z modyfikowaniem treści opinii przez tego samego biegłego miały miejsce już na etapie toczącego się przed organem postępowania w przedmiocie audytu środowiskowego dotyczącego również skarżącej. 10. Mając na uwadze powyższe rozważania, przede wszystkim zaś fakt, że organy oparły wydane w sprawie rozstrzygnięcia na podstawie sprawozdania pierwotnego oraz Zmiany nr 1, które zostały wycofane przez sporządzającego sprawozdanie, decyzje wydane w sprawie są co najmniej przedwczesne, zwłaszcza że zakres modyfikacji wynikających ze Zmiany nr 2 jest – zdaniem Sądu - olbrzymi. Przeprowadzenie analizy Zmiany nr 2, a de facto – zważywszy zakres zmian – całego sprawozdania i poczynienie wyczerpujących i jednoznacznych ustaleń w powyższym zakresie z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy ma zasadnicze znaczenie. Sąd nie może w tym zakresie zastępować organów administracji, gdyż byłoby to sprzeczne z charakterem kontroli organów administracji publicznej sprawowanej przez sąd administracyjny. Tym samym odnoszenie się przez Sąd do oceny sporządzonej w sprawie opinii na tym etapie postępowania jest co najmniej przedwczesne. 10. W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 115a ust. 4 P.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: 1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; 4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6. 1. Na tle ww. przepisu pojawia się kolejna kwestia, która również rzutuje na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji obu instancji, a dotyczy obowiązków nałożonych na skarżącą w pkt II decyzji organu I instancji, z którego wynika zobowiązanie skarżącej do niezwłocznego wykonania czynności zmierzających do wykonania obowiązku, o którym mowa w pkt I, poprzez zastosowanie dostępnych środków organizacyjno-technicznych pozwalających skutecznie ograniczyć oddziaływanie akustyczne na tereny chronione poprzez zmodernizowanie eksploatowanych urządzeń w celu zastąpienia ich odpowiednikami generującymi mniejszy hałas, wprowadzanie ochronnego pasa zieleni, zastosowanie rozwiązań architektonicznych prowadzących do zmniejszenia emisji hałasu na działki sąsiadujące. 2. Odnosząc się do powyższego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza przede wszystkim, że rozstrzygnięcie w powyższym zakresie jest nieprecyzyjne, co mogłoby skutkować istotnymi trudnościami przy wykonaniu tej decyzji przez skarżącą, abstrahując od możliwości wyegzekwowania tych obowiązków przez organ w ramach ewentualnego postępowania egzekucyjnego w administracji. 3. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wbrew temu co wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, które to twierdzenie zostało powielone przez organ II instancji, że wskazane wyżej środki nie zostały wymienione w sposób przykładowy, gdyż treść rozstrzygnięcia – w ocenie Sądu – wyraźnie wskazuje, że chodzi o zastosowanie przez skarżącą wszystkich wskazanych wyżej rozwiązań. Należy też pamiętać o tym, że – zgodnie z powszechnie przyjmowanym poglądem w doktrynie i orzecznictwie - w razie rozbieżności między treścią rozstrzygnięcia a treścią uzasadnienia, decydujące znaczenia ma treść rozstrzygnięcia. O ile z treści decyzji co do zasady wynika, że przyczyną wprowadzenia powyższych rozwiązań było przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, to z decyzji nie wynika w najmniejszym nawet zakresie, z jakiego powodu organy zdecydowały się na wprowadzenie tego rodzaju rozwiązań. Uzasadnienie decyzji organów obu instancji w powyższym zakresie jest nie do zaakceptowania, narusza przede wszystkim art. 107 § 3 K.p.a. 4. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że decyzja wydawana na podstawie art. 115a ust. 4 P.o.ś. ma charakter uznaniowy. W przypadku tego rodzaju decyzji, gdzie mamy do czynienia z uznaniem (fakultatywnością) wymaga się ustalenia faktów objętych zakresem uznania oraz uzasadnienia po to, by strona poznała motywy wydania decyzji o tej konkretnie treści oraz umożliwienia jej ewentualnej kontroli. W tej mierze istnieje obszerny dorobek orzecznictwa i doktryny dotyczący uzasadniania uznania administracyjnego. Celem uzasadnienia jest bowiem przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia i powinno być ono skonstruowane zgodnie z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania. Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić organowi II instancji prześledzenie i zrozumienie toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie zwłaszcza przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Należy też mieć na uwadze, że zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie poglądem, jedynie na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może dokonać sprawdzenia prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów podjętego rozstrzygnięcia. Do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (tak np. wyrok NSA z 23.10.2024 r., II OSK 1959/24). W tej sprawie uzasadnienia decyzji w powyższym zakresie, zdaniem Sądu, zabrakło, nie można bowiem za takowe uznać jedynie lakonicznego odniesienia się przez organy do przyjętego rozstrzygnięcia. 5. W tym miejscu Sąd zwraca jednak uwagę na kwestię zasadniczą, a mianowicie, czy na gruncie na gruncie art. 115a ust. 4 P.o.ś. istnieje możliwość orzekania o nałożeniu tego rodzaju obowiązków jak uczyniły to organy. W tym względzie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na sformułowanie, które pojawia się w tym przepisie, a mianowicie cyt.: "W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania". Podkreślić należy, że ustawodawca nie posługuje się w tym miejscu sformułowaniem "obowiązki", ale właśnie "wymagania". W innych zaś przepisach, np. w art. 362 ust. 1 P.o.ś. Ustawodawca posługuje się sformułowaniem "nałożyć obowiązek". Mając na względzie zasadę racjonalnego ustawodawcy, zdaniem Sądu, jeżeli ustawodawca w tekście tego samego aktu prawnego posługuje się różnymi określeniami, to brak jest podstaw do nadawania im tego samego znaczenia. Tym samym skoro ustawodawca w art. 115a ust. 4 P.o.ś. odnosi się do określenia wymagań, to nie należy ich utożsamiać z obowiązkami takimi jak orzeczone przez organy w tej sprawie. Ponadto treść katalogu (sformułowanego w art. 115a ust. 4 P.o.ś.), skądinąd otwartego, pozwalającego na określenie tych wymagań, wskazuje, że intencją ustawodawcy były w tym przypadku raczej działania związane z kontrolą realizacji obowiązku związanego z osiągnięciem wymaganego poziomu hałasu i takie właśnie wymagania, a nie obowiązki, winny być – w razie potrzeby – określony w decyzji. 6. Problem nie do końca jasnego sformułowania art. 115 a ust. 4 P.o.ś. został już dostrzeżony w doktrynie. Jak bowiem zauważono: "powstaje pytanie o granice możliwej interwencji organu. Powołany ust. 4 wyraźnie wskazuje, że dotyczyć to może "rozkładu czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami". Teoretycznie oznacza to możliwość ingerencji w poziom emisji, również z uwagi na istnienie na danym terenie innych źródeł hałasu. Jak się wydaje, należy podchodzić do tego problemu z bardzo dużą dozą ostrożności. Możliwość ingerencji w procesy technologiczno-organizacyjne wydaje się być tu ograniczona do możliwości proponowania w toku postępowania pewnych rozwiązań - i potwierdzenia ich w decyzji w wypadku akceptacji jej adresata. W pewnym zakresie przypominać to powinno ukształtowanie treści pozwolenia zintegrowanego - w stosowanym w praktyce trybie negocjacyjnym. W każdym innym wypadku dość łatwo będzie wykazać fakt nadmiernej ingerencji i łamanie zasad wolności gospodarowania. Sytuacja zmieni się diametralnie dopiero w przypadku stwierdzenia negatywnego oddziaływania na środowisko - podstawą prawną interwencji organu będzie jednak wówczas art. 115a, ale art. 362." Tak: M. Górski i in., Prawo ochrony środowiska. Komentarz do art. 115a, Legalis/el. 2019. Z poglądami powyższymi Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie się zgadza. 7. Na marginesie należy też zauważyć, że odpowiedzialność karna za naruszenie warunków decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu przewidziana jest w art. 337a P.o.ś., który stanowi: kto narusza warunki decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny. 11. Mając na uwadze powyższe rozważania, zarzuty skargi co do zasady zasługiwały na uwzględnienie. Zgodzić się przede wszystkim należy ze skarżącą co do tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło w pełni kwestii zawartych w piśmie z dnia 29 października 2024 roku, a materiał zgromadzony w sprawie nie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. 12. Jedynie ma marginesie należy zauważyć, że, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów wynikających z załącznika nr 7 lit. B ust. 2 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji. Teren objęty badaniem należy do terenów zabudowanych, a zatem organ zasadnie uznał, że punkt P2 został wyznaczony prawidłowo, bowiem na terenie otaczającym budynek objęty ochroną przed hałasem (wbrew twierdzeniom skarżącej na dz. [...] jest usytuowany budynek) na wysokości 4 m nad powierzchnią terenu, czyli tj. zgodnie z załącznikiem nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. b. W przypadku terenów zabudowanych punkty pomiarowe lokalizuje się bowiem stosownie do załącznika nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a lub lit. b. W tym miejscu należy wskazać, że punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą. Konstrukcja powołanego wyżej przepisu wskazuje na alternatywę w wyborze lokalizacji punktu czy punktów pomiaru hałasu na danym terenie, w zależności od charakterystyki i usytuowania źródeł hałasu i własności pochłaniających i odbijających terenu oraz jego zagospodarowania. (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018 r., II OSK 2956/16). W powyższym zakresie z argumentacją skargi zgodzić się więc nie można. Natomiast punkt pomiarowy P1 został nieprawidłowo usytuowany, gdyż sprzecznie z cyt. wyżej rozporządzeniem, bowiem na dz. drogowej nr [...], która nie należy do terenów objętych ochroną przed hałasem. 13. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ponownie prowadzonym postępowaniu organy, będąc związane wyrażoną wyżej oceną prawną, przeprowadzą ponownie i uzupełnią postępowanie dowodowe w poruszanym wyżej zakresie, dokonają szczegółowej analizy – stosownie do obowiązujących w tym przedmiocie zasad – sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy opinii (Zmiana nr 2), odniosą się do argumentów stron i szczegółowo je rozważą. Sąd zastrzega przy tym, że nie przesądza jaka decyzja ma zapaść po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organy winny mieć na uwadze, że stosownie do art. 77 § 1 K.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 K.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy winny więc zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). 14. Reasumując, w ocenie Sądu, organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania (zwłaszcza art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a.) związanych z niewyjaśnieniem stanu faktycznego przede wszystkim zaś nieuwzględnienia faktu kwestionowania przez skarżącą opinii biegłego, jak również braku uzasadnienia przyjętego w sprawie rozstrzygnięcie w zakresie nałożenia na skarżącą obowiązków (107 § 3 K.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz błędnej wykładni prawa materialnego, przede wszystkim zaś art. 115a ust. 4 P.o.ś. mającej wpływ na wynik sprawy. 15. Z tych też przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą (pkt 1 sentencji wyroku). 16. O zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., w tym 200 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi, 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).