II SA/Łd 380/15

Dnia 19 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni "A" z siedzibą w Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Spółdzielni "A" z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. LS Spółdzielnia "Społem" z siedzibą w Z wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Postanowieniem z dnia 21 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę uznając, iż została ona wniesiona po terminie. W motywach rozstrzygnięcia sąd wyjaśnił, iż termin do wniesienia skargi ekspirował z dniem 22 kwietnia 2015 roku, tymczasem skarga błędnie skierowana bezpośrednio do sądu dopiero w dniu 24 kwietnia 2015 roku została przesłana do organu administracji. Za dzień wniesienia skargi należało przyjąć datę jej przekazania przez sąd do organu administracji. Postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w osobie radcy prawnego w dniu 28 maja 2015 roku. Pismem z dnia 5 czerwca 2015 roku pełnomocnik strony skarżącej wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, iż skarga została sporządzona w dniu 22 kwietnia 2015 roku i tego dnia została przekazana pracownikowi kancelarii, który miał ją wysłać na adres organu, a omyłkowo przesłał bezpośrednio do sądu. Nadto autor wniosku dodał, iż jako profesjonalny pełnomocnik niewątpliwie ponosi odpowiedzialność za swoich pracowników, ale ta odpowiedzialność nie może mieć charakteru bezwzględnego. Pracownik, który popełnił błąd jest zatrudniony w kancelarii już ponad dwa lata, a pomyłka zaistniała w tej sprawie jest jego pierwszym uchybieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z unormowania przepisu art. 86 i 87 P.p.s.a. wynika, iż aby sąd przywrócił termin niezbędnym jest spełnienie kumulatywnie 4 przesłanek, a mianowicie: 1. przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek strony (vide art. 86 § 1 zd. I i art. 87 § 1 P.p.s.a.); 2. pismo z wnioskiem należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.); 3. w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.); 4. wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, której niedokonano w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Konstatując, przywrócenie terminu m. in. do wniesienia skargi, może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. W stanie faktycznym sprawy, pełnomocnik strony skarżącej w osobie radcy prawnego w treści wniosku o przywrócenie wskazał, iż jego pracownik omyłkowo skierował korespondencję zawierającą skargę bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji. Odnosząc się do tak sformułowanej podstawy przywrócenia terminu zwrócić uwagę wypada na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż osoba prowadząca działalność gospodarczą (a takową bez wątpienia jest radca prawny prowadzący działalność w formie kancelarii) ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu administracyjnego, którym posługuje się przy wykonywaniu swoich czynności, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niedochowaniu terminu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2014 roku, I GZ 205/14; z dnia 29 stycznia 2014 roku, II GZ 17/14; z dnia 4 lipca 2014 roku, II GZ 321/13; z dnia 13 grudnia 2012 roku, I GZ 403/12 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, skoro strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, argument błędnego wysłania korespondencji przez podległego mu pracownika nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu. Innymi słowy, profesjonalny pełnomocnik nie może powoływać się na błędne wykonanie polecenia przez swojego pracownika. W kategoriach niedbalstwa, które wyklucza przywrócenie terminu należy rozpatrywać brak nadzoru, czy kontroli profesjonalnego pełnomocnika nad działaniami podległych mu pracowników. Oceny w tym zakresie nie zmienia także okoliczność, iż było to pierwsze uchybienie pracownika, który dotychczas wykonywał swoje obowiązki prawidłowo. Zaakcentować po raz kolejny wypada, iż profesjonalny pełnomocnik obowiązany jest do dołożenia szczególnej staranności w wywiązaniu się z obowiązku dopełnienia czynności prawnych za stronę. Osoby, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest zwielokrotnione z racji tego, że radca prawny posiada stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowych zapewniających prawidłowe prowadzenie sprawy (por. np. postanowienia NSA: z dnia 17 maja 2012 roku, I OZ 339/12; z dnia 20 kwietnia 2011 roku, II GZ 199/11). Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, iż pełnomocnik strony skarżącej nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, iż przeszkoda uniemożliwiająca terminowe wniesienie skargi była od niego niezależna. Także stwierdzić należy, iż pełnomocnik nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu sprawy, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. LS