II SA/Łd 425/11

Dnia 31 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu A. S., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy Placu [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz K. na podstawie art. 149 §3 w związku z art. 148 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na rozbudowie istniejącego Zakładu A Spółki z o.o. z siedzibą w K. przy ul. A [...]. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz przypomniał stan faktyczny stanowiący podstawę jej wydania. Wynika z niego, iż pismem z dnia 6 lipca 2007 r., które wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w dniu 11 lipca 2007r. A.M. wniosła o "unieważnienie decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez Burmistrza K. na rozbudowę" dla zakładu A. Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]r., po rozpatrzeniu odwołania A. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...]r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza K. A. M. zaskarżyła przytoczoną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 19 marca 2009r., sygn.akt II SA/Łd 960/08, uchylił decyzję organu I i II instancji oraz postanowienie organu I instancji z dnia [...]r. Sąd wskazał, iż żaden organów nie poczynił żadnych ustaleń w kierunku sprawdzenia czy wnioskodawczyni zachowała określony w art. 148 K.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Burmistrz K. wskazał, iż ponownie analizując sprawę, mając na uwadze wytyczne Sądu ustalił, iż okolicznością bezsporną jest, że A.M. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]r. złożyła w dniu 6 lipca 2007r., zaś przedmiotowa decyzja uprawomocniła się z dniem [...]r.. inwestor otrzymał tę decyzję w Urzędzie Miejskim w dniu 27 grudnia 1999r., natomiast data 6 stycznia 2000r. jest najpóźniejszą datą otrzymania decyzji do wiadomości przez pozostałe strony. Organ podał, iż inwestor otrzymał pozwolenie na budowę i przystąpił do prac, do września 2003 roku stały mury, a A. M. po raz pierwszy zwróciła się do Urzędu pismem z dnia 15 września 2003r. o wyjaśnienie rozbudowy zakładu, wówczas organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 3 października 2003r. Następnie pismem z dnia 6 lipca 2007r. ponownie zwróciła się o unieważnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...]r. i podała, że w 2003 roku jej zarzuty co do prawidłowości tej decyzji zostały odrzucone, przyznając jednocześnie, że zostały już wybudowane hale produkcyjne. Reasumując poczynione ustalenia Burmistrz stwierdził, iż stan faktyczny jednoznacznie potwierdza, że strona wiedziała o decyzji z dnia [...]r. co najmniej od dnia 15 września 2003r., co za tym nie dochowała jednomiesięcznego terminu z art. 148 K.p.a. na złożenie wniosku o wznowienie postępowania i dlatego należało orzec o odmowie wznowienia postępowania we wnioskowanym zakresie. W terminie prawem przewidzianym A. M. złożyła odwołanie. Wyjaśniła, iż budowa została rozpoczęta we wrześniu 2003 roku, nie jest prawdą, że prace rozpoczęto jeszcze w 2001 roku. Dodała, iż data wrzesień 2003 roku jest zbieżna z pismem, jakie skierowała wraz z innymi właścicielami do urzędu z prośbą o wyjaśnienie, czy nastąpiła rozbudowa zakładu nadto, gdyby budowa rozpoczęła się w 2001 roku to wówczas odwołująca wystąpiłaby z protestem dużo wcześniej. Strona oświadczyła, iż pismo Urzędu Miejskiego z dnia 3 października 2003r. nie zawierało żadnej wzmianki o wydanej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Strona sformułowała dodatkowo zarzuty merytoryczne skierowane do samej decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz zarzuciła realizację inwestycji niezgodnie z dokumentacją projektową. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 148 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania i stanowiska stron. Wskazało, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2009r. zwrócił uwagę, iż organ I instancji całkowicie pominął ustalenie czy wnioskodawczyni złożyła wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem jednomiesięcznego terminu, nadto nie ocenił sprawy pod kątem zachowania tegoż terminu w odniesieniu do pisma z dnia 15 września 2003r., na które organ I instancji odpowiedział w piśmie z dnia 3 października 2003r. Kolegium podało także, iż przesłane przez Starostę [...] akta dotyczą pozwolenia na budowę i jest to m.in. pismo A.M. z dnia 17 maja 2007r., skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdzie strona wskazuje, że inwestor w 2001 roku uzyskał pozwolenie na budowę i budowa została zakończona. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że niespornym jest, iż odwołująca pismem z dnia 6 lipca 2007r., nadanym w tej samej dacie, które wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 11 lipca 2007r., złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza K. o warunkach zabudowy dla zezwolenia [...] na rozbudowę dla Zakładu A na działkach nr 130/1 i 131/5. Kolegium wywiodło, iż wnioskodawczyni w swym wniosku o wznowienie postępowania z dnia 6 lipca 2007r. wskazała precyzyjnie określony numer sprawy o pozwolenie na budowę, przy czym nie precyzuje daty uzyskania informacji, czy też powzięcia wiadomości o decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Dalej Kolegium podało, że bezspornie z chwilą doręczenia przez organ I instancji pisma z dnia 3 października 2003r. wiedziała o pozwoleniu na budowę, jak również, że inwestycja została zrealizowana oraz, że podejmowane decyzje w sprawie tej inwestycji będą popierane przez władze miasta. Nadto, iż w piśmie z dnia 17 maja 2007r. złożonym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 25 maja 2007r. stwierdza m.in., że w 2001 roku inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, do dnia dzisiejszego budowa nie została zakończona. Reasumując Kolegium podkreśliło, iż w jego ocenie zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia mimo, że uzasadnienie organu I instancji jest nader lakoniczne, że faktycznie odwołująca nie zachowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zatem decyzja o odmowie wznowienia mimo błędnego uzasadnienia jest zasadna. Organ doprecyzował, iż złożenie analizowanego wniosku o wznowienie poprzedzone zostało pismem organu I instancji z dnia 3 października 2003r., pismem strony z dnia 17 maja 2007r. do Wojewody [...] oraz pismem z dnia 17 maja 2007r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ podkreślił, iż strona występująca z wnioskiem o wznowienie winna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia, A.M. nie podaje w żaden sposób, kiedy dowiedziała się o decyzji ustalającej warunki zabudowy, zaś na wezwanie organu z dnia 14 grudnia 2009r. nie odpowiedziała. Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 148 K.p.a. i ustalony w sprawie stan faktyczny Kolegium podsumowało, iż wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji nie wcześniej niż po doręczeniu przez organ I instancji pisma z dnia 3 października 2003r. i nie później niż w dniu 17 maja 2007r., w dniu w którym to sporządzono pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym strona wyraźnie odnosi się do kwestii naruszenia warunków zabudowy i ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, co wskazuje na jednoznaczne odniesienie do informacji zawartych w piśmie organu z dnia 3 października 2003r. Organ zauważył, iż w aktach sprawy brak zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z dnia 3 października 2003r., nie ma zatem możliwości ustalenia konkretnej daty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. M. wniosła o wznowienie postępowania, gdyż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ustalającą warunki zabudowy z dnia [...]r. Strona wskazała, iż zawartość pisma z dnia 3 października 2003r. jest wyraźnym naruszeniem jej praw obywatelskich ponieważ nie zawierało ono informacji na temat spornej decyzji, jej numeru, daty wydania, zatem odebrane zostało skarżącej prawo do złożenia odwołania. W ocenie strony nie dysponując datą wydania decyzji, sygnaturą sprawy nie sposób się odwołać, dane te winny zostać wyraźnie podane przez organ. Podkreślając fakt zachowania terminu, podała, iż kierowała pisma do różnych instytucji, uważa, że pismo przesłane do Wojewody [...] jest najważniejszym i nawet jeżeli zostało skierowane do organu niewłaściwego to winien on przekazać organowi właściwemu w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2011r. pełnomocnik strony wskazał, iż skarżąca o decyzji z dnia [...]r. dowiedziała się około 10 czerwca 2007r., co było konsekwencją uprzedniej wizyty biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, która miała miejsce w połowie maja 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji Sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego doszedł do przekonania, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować musiało jej uchyleniem oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa ze skargi A. M. w przedmiocie wznowienia postępowania była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Wówczas to przedmiotem zaskarżenia była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...]r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na rozbudowie istniejącego Zakładu A. Po rozpatrzeniu przywołanej skargi, oznaczonej sygnaturą akt II SA/Łd 960/08, orzeczeniem z dnia 19 marca 2009r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. wraz z poprzedzająca ją decyzją organu I instancji z dnia [...]r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił organom administracji brak ustalenia czy strona zachowała termin z art. 148 K.p.a. stanowiący, iż wniosek wznowienie postępowania składa się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z uwagi na powyższe, a w szczególności wobec treści przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu miała na celu sprawdzenie czy organy administracji wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2009r. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie Sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005r., VII SA/Wa 401/05, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 191319; wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 stycznia 2010r., I SA/Ke 524/09, niepubl., dostępny Lex nr 559454). Mając powyższe na uwadze, po zapoznaniu się ze zgromadzonymi dokumentami i argumentacją uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia, Sąd w składzie kontrolującym niniejszą skargę stoi na stanowisku, iż organy administracji podjęły czynności w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zmierzające do uczynienia zadość wytycznym Sądu. Niemniej jednak ostatecznie nie wyjaśniły istotnych dla sprawy okoliczności, nie sposób bowiem zgodzić się z wywiedzionym przez organ stanowiskiem co do czasu dowiedzenia się przez stronę skarżącą o decyzji z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy. Stwierdził on bowiem, iż skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji nie wcześniej niż po doręczeniu jej pisma Urzędu Miejskiego z dnia 3 października 2003r. i nie później niż w dniu 17 maja 2007r., w dniu w którym sporządziła pismo skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., w którym, według organu, wyraźnie odniosła się do kwestii naruszenia warunków zabudowy i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomnieć należy, iż w myśl art. 148 K.p.a. wniosek wznowienie postępowania składa się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przytoczony przepis jest klarowny i jasny, ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 129 § 1 K.p.a., czy terminu z art. 111 §1 K.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Istotne jest, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Wykształcone na tle omawianego przepisu stanowisko judykatury nie budzi wątpliwości i jest nader jednolite, iż ważne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Taki też pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133, Wokanda 2006/7-8/72; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010r., IV SA/Po 506/09, niepubl., dostępny Lex nr 554245). Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 6 maja 2009r., II OSK 714/08, niepubl., dostępny Lex nr 574438; podobnie wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2008r., II SA/Kr 828/07, niepubl., dostępny Lex nr 518490). Z powyższego wywieść trzeba, iż strona musi dowiedzieć się co najmniej o fakcie wydania decyzji przez dany organ oraz o sposobie rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż takich danych umożliwiających zidentyfikowanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierało pismo z dnia 3 października 2003r. W przedmiotowym piśmie nie ma najmniejszej wzmianki o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o jej wydaniu, przez jaki organ i z jakim rozstrzygnięciem. Jedyną informacją jaką strona z pisma tego niewątpliwie powzięła, to informacje o pozwoleniu na budowę, postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...]r. oraz sprzyjającym nastawieniu organów Urzędu Miejskiego do podejmowanych przez Zakład A inwestycji, które stworzą m.in. nowe miejsca pracy. Z omawianego pisma nie sposób nawet wywieść, iż została wydana jakakolwiek decyzja w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1997r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Owszem, w przypadku gdy dla terenu inwestycji brak jest obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę poprzedzone musi być uzyskaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ale nie można domniemywać, iż wiedzę taką posiadała także strona, a oparcie rozstrzygnięcia na takim założeniu jest błędne. W świetle powyższego wydaje się co najmniej kontrowersyjne przyjęcie przez organ, iż strona dowiedziała się o decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co najmniej z pisma Urzędu Miejskiego z dnia 3 października 2003r. Oznacza to, iż w toku ponownego postępowania organy administracji winny skupić się na jednoznacznym wyjaśnieniu tej okoliczności, bacząc aby czynione ustalenia znalazły oparcie w materiale faktycznym i przepisach prawa. Podobnie organ winien przystąpić do ponownej analizy poczynionych ustaleń w zakresie przyjęcia, iż strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji najpóźniej w dniu 17 maja 2007r. o czym, w ocenie organu, świadczyć ma zapis w tym piśmie odnoszący się do kwestii "naruszenia warunków zabudowy na terenie najbliższych ulic i ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego". Organ stwierdził, iż zapis taki jednoznacznie odnosi się do informacji zawartych w piśmie Urzędu Miejskiego z dnia 3 października 2003r. Nie sposób podzielić stanowiska organu i w tym zakresie, gdyż wprawdzie przywołane pismo z dnia 17 maja 2007r. znajduje się w aktach sprawy w formie częściowej kserokopii, nie jest to cały dokument, niemniej jednak z części, na której zapis wskazuje organ nie można wprost wywieść, iż skarżąca formułując ten zapis wiedziała o decyzji z dnia [...]r. Podobnie jak w przypadku pisma Urzędu Miejskiego z dnia 3 października 2003r. organ oparł swoje twierdzenie na bliżej niesprecyzowanym fragmencie, który wyrwał z kontekstu całego pisma. Jak już było to wielokrotnie podkreślane, wszelkie twierdzenia organu, które są oparciem dla danej treść rozstrzygnięcia muszą znaleźć odzwierciedlenie, poparcie w materiale sprawy i obowiązujących przepisach postępowania administracyjnego, a tak w niniejszej sprawie z pewnością nie jest. Organ powinien również zweryfikować oświadczenie skarżącej, złożone w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2011r., iż o decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dowiedziała się około 10 czerwca 2007r., co było następstwem uprzedniej wizyty biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, która miała miejsce w połowie maja 2007 roku. Okoliczność tę organ obowiązany jest wyjaśnić w świetle składanych przez stronę oświadczeń oraz posiadanych własnych informacji co do rzeczywistych dat, w jakich inwestor przystępował do prac budowlanych. Na marginesie podkreślić należy, iż przedmiotem kontroli była decyzja odmawiająca wznowienia postępowania administracyjnego, stąd zarzuty merytoryczne skierowane do samej decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...]r. pozostają bez wpływu na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Z uwagi na treść kwestionowanej decyzji, jej negatywne rozstrzygnięcie, Sąd nie orzekał w trybie art. 152 p.p.s.a., uznając wyrokowanie w tym zakresie za zbędne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 w/w ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). ar