II SA/Łd 425/16

Dnia 27 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 roku sprawy ze skargi M. K. i R. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 roku nr LXXIII/1531/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w dolinie rzeki Sokołówki, obejmującej północną część osiedla Sokołów - oddala skargę. a.tp. M. K. i R. K. zaskarżyli do sądu administracyjnego uchwałę nr LXXIII/1531/13 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w dolinie rzeki Sokołówki, obejmującej północną część osiedla Sokołów w zakresie w jakim ustala podstawowe przeznaczenie dla części zabudowanej domem jednorodzinnym działki gruntu, położonej w Ł., przy ul. A 207 (w planie [...]) - tereny zieleni naturalnej, jak również w zakresie w jakim ustala podstawowe przeznaczenie dla części zabudowanej domem jednorodzinnym działki gruntu, położonej w Ł., przy ul. A 207 (w planie [...]) - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o powierzchni niewystarczającej do swobodnego korzystania i spełnienia wymogów, określonych w § 20 ust. 6 i 8 oraz § 14 ust. 10 pkt 1) ww. uchwały. Skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie: 1. art. 21 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 121) poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego z istotnym naruszeniem prawa własności przysługującego skarżącym, skutkującym uniemożliwieniem im wykonywania prawa własności, zachowania tego prawa i rozporządzania nim poprzez: a) ustalenie podstawowego przeznaczenia jako teren zieleni naturalnej dla zabudowanej domem wielorodzinnym części działki gruntu, oznaczonej w uchwale w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego jako [...] (zieleń naturalna), położonej w Ł. przy ul. A 207, stanowiącej dotąd podwórzec i ogród wokół domu, co uniemożliwiło prawidłowe korzystnie tak z powyższej części działki, jak i terenu oznaczonego w uchwale jako [...] (zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa), którego prawie całą powierzchnię zajmuje budynek; b) ustalenie podstawowego przeznaczenia dla zabudowanej domem jednorodzinnym części działki gruntu, oznaczonej w planie [...], położonej w Ł. przy ul. A 207, w sposób uniemożliwiający prawidłowe korzystanie z niego - teren wyznaczony jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zajmuje prawie całą powierzchnię istniejącego budynku, a powierzchnia wokół niego stanowi tereny zieleni naturalnej, na których to ograniczenie właścicieli jest daleko idące, w szczególności nie mają prawa remontu, rozbudowy budynku, zagospodarowania terenu dotąd użytkowanego jako podwórzec i ogród, co jest istotnym ograniczeniem własności; c) nierównego traktowania właścicieli terenów objętych powołaną uchwałą poprzez wyznaczenie w pasie między ul. B i A jedynie działki skarżących, jako terenów zieleni naturalnej, podczas gdy inni właściciele nie doznają ograniczeń, gdyż ich nieruchomości posiadają przeznaczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 2. art. 6 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015r., 199 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie normy prawnej w części dotyczącej ustalenia podstawowego przeznaczenia jako terenu oznaczonego [...], w szczególności zakazu zabudowy (budowy, przebudowy, remontu), poprzez naruszenie prawa własności skarżących związanego z działką, położoną przy ul. A 207 w Ł.; 3. art. 15 ust. 2 pkt 6, 9 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 20 ust. 6 i 8, § 14 ust. 10 pkt 1) zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013r. poprzez: a) nieuwzględnienie uwarunkowań wynikających z dotychczasowego zagospodarowania terenu, w szczególności zagospodarowania części działki, położnej przy ul. A 207 - [...] jako podwórzec i ogród; b) uchwalenie w uchwale przepisów sprzecznych ze sobą, co spowodowało ustalenie w planie zagospodarowania przestrzennego dla części działki oznaczonej [...], przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wymogów uchwały niemożliwych do spełnienia, tj. maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalnej liczby miejsc do parkowania; 4. art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nierozpatrzenie przez Radę Miejską Łodzi uwag skarżących wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że pismem z dni 10 lutego 2016r. wezwali Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z zaskarżonej uchwały. W konsekwencji wezwania Rada Miejska w Łodzi podjęła w dniu [...] uchwałę nr [...] uznającą wezwanie skarżących za niezasadne. Następnie skarżący wskazali, że swój interes prawny oraz jego naruszenie zaskarżoną uchwałą wywodzą z prawa własności nieruchomości, będących przedmiotem zaskarżonej uchwały. W chwili obecnej dom, który jest jedynym miejscem zamieszkania skarżących, wymaga modernizacji. Zaskarżoną uchwałą nieruchomość należącą do skarżących, położoną w Ł. przy ul. A 207, działki nr [...] i [...] obręb [...], niemalże w całości przeznaczono na tereny zieleni naturalnej ZN, tereny wód powierzchniowych WS, tereny lasów ZL z wyjątkiem małej powierzchni znajdującej się niemalże tuż pod wybudowanym wiele lat wcześniej budynkiem, gdzie oznaczono przeznaczenie jako MN, czyli zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżący podnieśli, że wnosili uwagi do projektu planu w ustawowym terminie, a także prośby o oględziny terenu, co nie zostało jednak uwzględnione. Jako uzasadnienie wskazano, iż plan miejscowy sporządza się uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i stosownie do art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Wyjaśniono, że zgodnie z kierunkami zagospodarowania, wyznaczonymi w obowiązującym Studium dla obszaru, na którym znajdują się przedmiotowe działki, została określona funkcja wiodąca tj. tereny zieleni naturalnej i dolin rzecznych ZN. Są to tereny otwarte, w obrębie których obowiązuje całkowite wykluczenie prawa zabudowy. Wyznaczenie w projekcie planu na wnioskowanych działkach, terenów zieleni naturalnej ZN podyktowane jest tym, że łączą one tereny kompleksów leśnych, zlokalizowane w północnej części miasta Ł. graniczące z gminą Z., z terenami cennymi przyrodniczo położonymi w dolinie Sokołówki. Ponadto, na terenie znajduje się ciek wodny, który wraz z otuliną tworzy korytarz ekologiczny. Zdaniem skarżących zaskarżoną uchwalą w sposób istotny ograniczono prawo własności, skutkując uniemożliwieniem im wykonywania prawa własności, zachowania tego prawa i rozporządzania nim, gdyż niemalże całość nieruchomości otrzymała przeznaczenie, które w najdalszym stopniu ogranicza prawo własności poprzez w szczególności zakaz budowy, rozbudowy, przeprowadzania remontu, ogrodzenia. Uczyniono to z rażącym naruszeniem zasady równego traktowania przy ograniczaniu prawa własności. Właściciele terenów sąsiadujących, w szczególności położonych w pasie między ul. B i A, mogą korzystać z dobrodziejstwa dysponowania nieruchomością i przeznaczeniem na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżący zaznaczyli, że zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie polega na identyczności obu aktów. Studium powinno określać ogólne przeznaczenie określonych terenów, czyli kierunki zmian w ich przeznaczeniu oraz kierunki i wskaźniki, dotyczące ich zagospodarowania oraz użytkowania, a nie przeznaczenie poszczególnych nieruchomości. W studium określa się ogólną, podstawową funkcję danego terenu, natomiast konkretyzacja tej funkcji następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących, ustalenie przeznaczenia terenu oznaczonego w zaskarżonej uchwale [...] jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zamiast zieleni naturalnej nie naruszałoby uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalonego w studium, a umożliwiłoby sprawowanie władztwa nad nieruchomością w sposób prawidłowy i zgodny z dotychczasowym. Nie sposób się nie zgodzić z postanowieniami art. 6 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, iż ustalenia miejscowego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a każdy ma prawo do zagospodarowania terenu zgodne z warunkami ustalonymi w miejscowym planie oraz z regulacją art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności. W sytuacji skarżących, uchwała naruszyła powyższe przepisy, gdyż przeznaczając w planie zagospodarowania przestrzennego obszar [...] - dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jako powierzchnię prawie wyłącznie pod istniejącym już budynkiem, uniemożliwiła prawidłowe wykonywanie prawa własności i prawidłowego zagospodarowania poprzez w szczególności niemożność rozbudowy, remontu, zmiany ogrodzenia działki, przy ul. A 207. W ocenie skarżących, uchwała rażąco naruszyła art. 15 ust. 2 pkt 6 i 9 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 20 ust. 6 i 8 oraz § 14 ust. 10 pkt 1) zaskarżonej uchwały poprzez nieuwzględnienie w planie dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania terenu, określonego jako [...], wykorzystywanego dotąd jako podwórzec i ogród. Na obszarze wyodrębnionym jako [...] wyznaczyła obowiązkowe warunki z art. 15 ust. 2 pkt. 6 i 9 jako niemożliwe do spełnienia poprzez wskazanie ich w § 20 ust. 6 i 9 oraz 14 ust. 10 pkt 1, co stanowi, że na obszarze o tak małej powierzchni , skarżący mieliby, na obszarze oznaczonym [...], na którym na niemalże całej powierzchni znajduje się budynek, wygospodarować jeszcze: - powierzchnię nie większą niż 30% powierzchni części działki z prawem zabudowy [...], - zachować na tym samym obszarze powierzchnię biologiczną nie mniejszą niż 40%, - zapewnić miejsca postojowe w ilości nie mniej niż dwa. W ocenie skarżących, przedmiotowa uchwała w istotnym stopniu narusza art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca przewidział bezwzględnie wiążący organy gminy, dwustopniowy tryb rozstrzygania w przedmiocie uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, najpierw przez organ sporządzający projekt planu - organ wykonawczy gminy, a następnie, w zakresie uwag nie uwzględnionych, przez organ stanowiący gminy. Tryb ten ma na celu zagwarantowanie, by osoba, której interes prawny lub uprawnienie zostaną naruszone przez ustalenia przewidzianego do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogła w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje, które powinny zostać wzięte pod rozwagę, zwłaszcza w aspekcie skonfrontowania interesu indywidualnego z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie planu i uwzględnienia okoliczności określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Złożone uwagi w pierwszym rzędzie obowiązany jest rozpatrzyć organ sporządzający projekt planu, a następnie Rada Miejska uchwalająca plan miejscowy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Z przytoczonych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag co do projektu planu musi mieć charakter merytoryczny, a wiec Rada Miejska musi ocenić zasadność wniesionej uwagi, czego efektem będzie jej uwzględnienie lub (odrzucenie). Nadto aby rozpatrzyć uwagi, czy zająć stanowisko co do tego, że się je podziela (lub nie) należy najpierw je wnikliwie rozważyć, w tym w szczególności dokonać oceny, czy doszło do naruszenia interesu prawnego lub prawa osoby wnoszącej uwagi, a czyniąc to Rada Miejska winna skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie planu miejscowego i uwzględnić okoliczności, które w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym się uwzględnia. Tymczasem jak podnieśli skarżący, z protokołu sesji nr [...] Rady Miejskiej w Łodzi odbytej w dniu [...] wynika, iż żadna dyskusja merytoryczna nad zgłoszonymi przez skarżących uwagami nie odbyła się a rozstrzygnięcie Rady Miejskiej nie miało charakteru merytorycznego i nie towarzyszyła mu ocena zasadności uwag skarżących, w wyniku których to uwaga mogła zostać uwzględniona lub odrzucona. Dokonując analizy i porównania treści zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] oraz załącznika nr 2 do uchwały nr LXXIII/1531/13 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013r. zawierającego rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w dolinie rzeki Sokołówki w zakresie uwagi nr 18 zgłoszonej przez skarżących, można dostrzec, iż treść z załącznika w zakresie uwagi skarżących stanowi kopię stanowiska zawartego w zarządzeniu Prezydenta Miasta Ł. W świetle treści protokołu z ww. sesji Rady Miejskiej w Łodzi bezspornym jest, zdaniem skarżących, że zgłoszone przez nich uwagi nie zostały faktycznie rozpoznane zgodnie z dwustopniowym trybem rozstrzygania. Skarżący podkreślili również, że z protokołu sesji Rady Miejskiej wynika, iż proces głosowania nad żadną ze zgłoszonych uwag nie został poprzedzony merytoryczną dyskusją. W przywołanym stanie faktycznym doszło zatem do głosowania przez Radę nad "listą uwag" nieuwzględnionych przez organ sporządzający projekt, co stanowi istotne naruszenie zasad postępowania. Na tej podstawie skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie objętym zarzutami skargi ewentualnie, w przypadkach wynikających z art. 94 w zw. z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), o orzeczenie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łodzi wyjaśniła zasady sporządzania aktów planistycznych, a następnie podkreśliła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w dolinie rzeki Sokołówki, obejmującej północną część osiedla Sokołów został opracowany zgodnie z kierunkami zagospodarowania określonymi w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi z 2010r. (uchwała Nr XCIX/1826/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010r.). Dla nieruchomości skarżących przyjęte zostały ustalenia zgodne z zapisami Studium i według ustaleń planu działka nr [...] (obręb [...]) w części od strony ul. A przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną - teren [...]. Ponadto na działce tej wyznaczono tereny [...] i [...] - tereny zieleni naturalnej, [...] - teren wód powierzchniowych, [...] - teren lasów, [...] - teren drogi dojazdowej, natomiast działka nr [...] (obręb [...]) położona jest w terenie [...] i przeznaczona jest pod zieleń naturalną. Wskazane powyżej przeznaczenie terenów, a co za tym idzie ograniczenia wprowadzone w planie stanowią kompromis pomiędzy zasadą ochrony cennych przyrodniczo obszarów, a możliwością ich dotychczasowego wykorzystywania. Zgodnie z kierunkami zagospodarowania wyznaczonymi w studium, dla obszaru, na którym znajdują się przedmiotowe działki została określona funkcja wiodąca tj. tereny zieleni naturalnej i dolin rzecznych (ZN). Wyznaczenie terenów zieleni naturalnej podyktowane jest tym, że łączą one tereny kompleksów leśnych z terenami cennymi przyrodniczo, położonymi w dolinie rzeki Sokołówki. Ponadto na terenie należącym do skarżących znajduje się ciek wodny, który wraz z otuliną tworzy korytarz ekologiczny. Kwestionowane przez skarżących ustalenia planu stanowią regulację, która poddana została w ramach procedury planistycznej zarówno opiniowaniu i uzgadnianiu przez organy i podmioty biorące w niej udział, jak i upublicznieniu poprzez wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu. Oceniając wzajemne relacje wskazanych przez skarżących przepisów dotyczących terenu oznaczonego w kwestionowanym planie miejscowym symbolem [...] Rada Miejska podniosła, że fragment działki nr [...], jaki został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (teren oznaczony symbolem [...]) posiada powierzchnię 3.357,04 m2. Powierzchnia istniejącej zabudowy wynosi dla budynku mieszkalnego - 172,70 m2, dla budynku gospodarczego - 181,94 m2, co razem daje powierzchnię zabudowy 354,64 m. Powierzchnia zabudowy stanowi 10% powierzchni terenu ([...]) przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zaś plan miejscowy ustalił powierzchnię zabudowy nie większą niż 30% powierzchni działki. Co za tym idzie wskaźnik intensywności istniejącej zabudowy nie przekracza 0,16 zaś plan miejscowy ustalił wskaźnik intensywności zabudowy nie większy niż 0,6. Ponadto plan miejscowy w § 20 ust. 4 przewidział dla terenu [...] wielkość nowo wydzielonych działek nie mniejszą niż 1000 m i szerokość frontu działki nie mniejszą niż 18 m. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że z terenu [...] można wydzielić co najmniej jedną nową działkę o powierzchni ponad 1000 m2 i szerokości 22 m z frontem od drogi [...]. W ten sposób zapisane w planie parametry zabudowy i wskaźniki zagospodarowania terenu na dotychczas zagospodarowanej części działki (budynkiem mieszkalnym i gospodarczym) w dalszym ciągu nie zostaną przekroczone i pozwolą na powiększenie kubatury istniejącego zagospodarowania. Rada Miejska w Łodzi zaznaczyła także, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej teren oznaczony w planie miejscowym symbolem [...] jest terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i ustalenia planu nie przewidują dla niego ograniczeń w postaci zakazu zabudowy czy zakazu przeprowadzania remontu istniejących obiektów. Nie bez znaczenia dla oceny bezzasadności przedmiotowej skargi pozostaje fakt, iż nieruchomość skarżących, zgodnie z obowiązującym Studium, plansza pt. "Kierunki zagospodarowania - struktura przestrzenna miasta" znajduje się w strefie obrzeżnej miasta, w ramach której występują główne elementy systemu ekologicznego miasta oparte, w głównej mierze, o doliny rzeczne i zespoły leśne. W ramach tej strefy wyodrębniono strefy zabudowy peryferyjnej - literalnie przeniesione do planu miejscowego - której rozwój powinien przeciwdziałać niekontrolowanemu rozwojowi urbanizacji. Działania w tym zakresie powinny w znaczącym stopniu sprzyjać zachowaniu określonych obszarów otwartych wolnych od zabudowy. W studium tereny te oznaczone są symbolem ZN - obejmują obszary obniżonych dolin rzecznych, den dolinnych, korytarzy ekologicznych i terenów otwartych. Na terenach tych obowiązuje zakaz zabudowy, z wyłączeniem urządzeń obsługi tych terenów i infrastruktury technicznej. Zdaniem Rady Miejskiej w Łodzi bezzasadnymi są także twierdzenia skarżących, iż ustalenie przeznaczenia terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem [...] jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zamiast zieleni naturalnej, nie naruszałoby uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ustalonego w studium. Odwołując się do orzecznictwa organ wyjaśnił, że w studium dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia i chociaż studium nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. Jedną z podstawowych zasad obwiązujących przy sporządzaniu planów miejscowych jest właśnie związanie organów gminy ustaleniami studium, co wyraźnie wynika z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ nie dopatrzył się także naruszenia zasady równości poprzez "nierówne traktowanie właścicieli terenów objętych powołaną Uchwałą". Naruszenie tej zasady mogłoby polegać na wykazaniu, że osoby spełniające te same warunki, zostały odmiennie potraktowane w identycznych sytuacjach przez organy administracji publicznej. W zakresie objętym procedurą planistyczną mogłoby to polegać na uznaniu, że wobec właściciel kilku działek, mimo identycznego zakwalifikowania tych działek w kierunkach zagospodarowania zawartych w studium i dodatkowo spełniania innych identycznych warunków - nastąpiłoby zróżnicowanie sposobu zagospodarowania tych działek w planie miejscowym bez uzasadnionego powodu. Taka sytuacja nie ma, zdaniem organu, miejsca w przedmiotowej sprawie. W ocenie Rady, kwestionowane przez skarżących ustalenia planu miejscowego są zgodne z prawem i mieszczą się w granicach uprawnień tego organu nie stanowiąc nadużycia uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej na terenie gminy (tzw. "władztwa planistycznego"). Rada Miejska dodała, że podjęcie kwestionowanej uchwały umocowane jest w przepisach obowiązującego prawa. Jej treść odpowiada wymogom stawianym przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zgodna jest z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi. Przed podjęciem uchwały - w trakcie procedury planistycznej przeprowadzono niezbędne analizy, inwentaryzację stanu faktycznego, wyważono relacje między interesem prywatnym oraz publicznym, gdy dostrzeżono rozbieżność między nimi. W trakcie sporządzania projektu zaskarżonej uchwały przeprowadzono wszystkie wymagane przepisami prawa czynności proceduralne. Projekt uchwały poddany był procesowi uzgadniania z innymi organami administracji publicznej, a także szerokiemu uspołecznieniu konstruowanych rozwiązań i zapisów. Zdaniem organu, za bezzasadne należy uznać także twierdzenia strony skarżącej, odnoszące się do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nierozpatrzenie przez Radę Miejską w Łodzi uwag skarżących, wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Wskazać należy, iż Rada Miejska w Łodzi, jak wynika z protokołu obrad z dnia 30 października 2013r., oceniła zasadność każdej wniesionej uwagi, czego efektem było głosowanie nad poszczególnymi uwagami z osobna w zakresie ich uwzględnienia albo odrzucenia. Radni Rady Miejskiej zapoznali się wcześniej z treścią wszystkich uwag wniesionych do planu miejscowego, będącego przedmiotem obrad, nadto plan miejscowy wraz z uwagami złożonymi do planu był też procedowany w ramach Komisji Planu Przestrzennego, Budownictwa, Urbanistyki i Architektury. Niezależnie od powyższego należy podnieść, iż tryb uchwalania zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w dolinie rzeki Sokołówki, obejmującej północną część osiedla Sokołów był już przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi R. M. toczącej się pod sygnaturą akt II SA/Łd 324/14. Sąd rozpoznający sprawę nie dopatrzył się uchybień proceduralnych, oddalając ww. skargę wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014r. W tym zakresie ponowne badanie przez Sąd Administracyjny zarzutów skargi odnoszących się do rzekomych uchybień dotyczących procedury uchwalania planu miejscowego jest zatem niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Rada Miejska w Łodzi wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Takim aktem prawa miejscowego bez wątpienia jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przy czym, po myśli art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt , o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego sąd skargę odrzuca. Regulacja powyższa, obligująca do odrzucenia skargi dotyczy wszakże, w ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, jedynie tych przypadków, gdy brak owego naruszenia interesu prawnego jest oczywisty. Jeśli natomiast przepis szczególny, jako warunek skutecznego wniesienia skargi formułuje naruszenie interesu prawnego skarżącego, zaś owo naruszenie może być wykazane jedynie w toku postępowania sądowoadministracyjego a ocena w tym zakresie pozostaje w związku z badaniem legalności zaskarżonych aktów, brak jest podstaw do odrzucenia skargi (tj. wydania orzeczenia o charakterze formalnym), gdyż zarzuty skargi podlegają wówczas merytorycznemu badaniu. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, iż stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarżący, legitymując się prawem własności do nieruchomości, położonych na terenie objętym regulacją planistyczna posiadają niewątpliwie interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują zaś, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącemu interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiadają w sprawie interes prawny, wynikający z przysługującego im prawa własności do działek o numerach [...] i [...] w obrębie [...], położonych w Ł., przy ul. A 207, to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały, które oddziaływać mają na zakres ich uprawnień właścicielskich. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W realiach niniejszej sprawy skarżący w dniu 19 lutego 2016r. wezwali Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała Rady z dnia [...] w sprawie uznania wspomnianego wezwania za niezasadne została im doręczona w dniu 11 kwietnia 2016r. Przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniesiono zaś w dniu 9 maja 2016r. Mając powyższe na uwadze, w świetle art. 53 § 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż skarga została wniesiona w terminie Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXIII/1531/13 z dnia 30 października 2013r. "w zakresie w jakim ustala podstawowe przeznaczenie dla części zabudowanej domem jednorodzinnym działki gruntu, położonej w Ł. przy ul. A 207 (w planie [...]) – tereny zieleni naturalnej"; dla części działki "(w planie [...]) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o powierzchni niewystarczającej do swobodnego korzystania i spełnienia wymogów, określonych w § 20 ust. 6 i 8 oraz § 14 ust. 10 pkt 1 skarżonej uchwały". Nieruchomość skarżących, co pozostaje niesporne, składa się z dwóch działek, oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...]. Działka nr [...], położona jest w całości w obrębie terenu, oznaczonego w planie symbolem [...] i przeznaczona jest pod zieleń naturalną, działka nr [...] natomiast, od strony przylegającej do ulicy A przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako przeznaczenie podstawowe ([...]), tereny zieleni naturalnej ([...] i [...]), tereny wód powierzchniowych ([...]), teren lasów ([...]) oraz teren drogi dojazdowej ([...]) Dla terenu oznaczonego symbolem [...] zagospodarowanie podstawowe winno być realizowane jako zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca (§ 20 ust.1); jako przeznaczenie uzupełniające dopuszczono możliwość realizacji usług w budynkach mieszkalnych lub samodzielnych budynkach, jako uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej stanowiących nie więcej niż 30 % powierzchni zabudowy przeznaczonej pod funkcję mieszkaniową (§ 20 ust.2); określono także parametry, wskaźniki i zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu wskazując: na wysokość zabudowy nie większą niż 10 m, liczbę kondygnacji nie większą niż 2, w tym poddasze użytkowe, wskaźnik intensywności zabudowy nie większy niż 0,6, geometrię dachu – dachy co najmniej dwuspadowe o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od 30° do 45°, obowiązek zachowania symetrii i jednakowych spadków głównych połaci; obowiązek realizacji elewacji o wysokich walorach estetycznych, wykonanych z wysokiej jakości materiałów, takich jak: metal, szkło, beton, cegła i drewno; zakaz realizacji dachów i elewacji w jaskrawych kolorach; obowiązek stosowania barw pastelowych dla elewacji budynków oraz realizację ogrodzeń zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 8 pkt 7 (zakaz stosowania ogrodzeń z prefabrykatów betonowych od strony dróg publicznych i terenów zieleni naturalnej, stosowanie ogrodzeń ażurowych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zakaz realizacji ogrodzeń o wysokości większej niż 1,8 m, za wyjątkiem ogrodzeń mających pełnić funkcję ochrony przez hałasem – ekranów akustycznych od terenów dróg klasy głównej ruchu przyspieszonego i klasy głównej) - § 20 ust.3. Dla terenu tego ustalono także wielkość nowo wydzielonych działek na nie mniejszą niż 1000 m2 i szerokość frontu działki nie mniejszą niż 18 m (§ 20 ust.4) oraz obowiązek zapewnienia miejsc postojowych zgodnie z §14 ust. 10 pkt 1 (nie mniej niż 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny lub mieszkanie a w przypadku lokalizacji ponadto usług, dodatkowo nie mniej niż 1 miejsce postojowe na 50 m2 powierzchni użytkowej budynków usługowych), przy czym dopuszcza się ich realizację w formie garaży wbudowanych w bryły budynków lub garaży wolnostojących (§ 20 ust.8). Dla garaży i budynków gospodarczych ustalono wysokość zabudowy nie większą niż 5 m, powierzchnię zabudowy nie większą niż 40 m2, dachy co najmniej dwuspadowe o kącie nachylenia głównych połaci od 30° do 45° (§ 20 ust.9). Dopuszczono również zachowanie istniejącej zabudowy zlokalizowanej całkowicie lub częściowo poza liniami zabudowy z prawem wyłącznie do remontu (§ 20 ust.10) oraz realizację wyłącznie jednego budynku mieszkalnego na działce (§ 20 ust.11) i obsługę komunikacyjną z drogi [...] (§ 20 ust. 16 pkt 6). Dla terenów [...] [...] i [...] plan ustalił jako przeznaczenie podstawowe zieleń naturalną z dopuszczeniem ciągów pieszych i obiektów małej architektury oraz zakazem lokalizacji zabudowy kubaturowej i ogrodzeń (§ 26). Dla terenów [...] natomiast przeznaczenie podstawowe określono jako lasy, z dopuszczeniem możliwości ich zagospodarowania zgodnie przepisami odrębnymi o lasach (§ 27 ust.1 i 5). Tereny oznaczone symbolem [...] stanowią natomiast wody powierzchniowe z zakazem ich grodzenia w odległości mniejszej niż 4 m od granicy wody w celu zapewnienia do niej dostępu oraz dopuszczeniem budowy przepustów, mostów i urządzeń służących ochronie przeciwpożarowej i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 30 ust.1-3) Wskazane wyżej uregulowania planistyczne związane są ze specyficznym położeniem nieruchomości skarżących. Znajduje się ona bowiem w korytarzu ekologicznym, łączącym duży kompleks leśny na północy z doliną rzeki Sokołówki. Podkreślenia wymaga zaś, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, działki skarżących położone były na terenie ZN, określonym jako "tereny zieleni naturalnej i dolin rzecznych, które obejmują obszary związane z obniżeniami dolinnymi, zwłaszcza obszarami den dolinnych, korytarzami ekologicznymi oraz terenami otwartymi. Obowiązuje zakaz zabudowy, z wyłączeniem urządzeń obsługi tych terenów i infrastruktury technicznej" (str.151 studium). Dla zachowania walorów cennych przyrodniczo obszarów Łodzi postuluje się zachowanie w niezmienionym stanie terenów o najwyższych walorach przyrodniczych w tym korytarzy ekologicznych o randze regionalnej poprzez objecie ich prawną ochroną jako najskuteczniejszym narzędziem ochrony (str.204 studium). Tereny zieleni współtworzącej system przyrodniczy miasta w podstawowym zakresie zdefiniowano przy tym jako tereny istniejących lasów, zalesień oraz zieleni nieurządzonej związanej z obniżeniami dolinnymi i korytarzami ekologicznymi, które postrzegać należy jako przestrzennie ciągły fragment środowiska przyrodniczego z zachowanymi cechami naturalnymi i funkcjonalnymi, umożliwiającymi przemieszczanie się materii i energii w środowisku (str.258 studium). Wprawdzie w dokumentach planistycznych brak jest zarówno tekstu jak i rysunku studium, który swoim fragmentem obejmowałby obszar objęty planem, ale dokumenty te są powszechnie dostępne na stronie internetowej Urzędu Miasta Łodzi (www.uml.lodz.pl w zakładce urbanistyka i geodezja). Organ, pozostając związany zapisami studium, obowiązany był je zatem uwzględnić, konstruując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art.20 u.p.z.p.). W ujęciu systemowym zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego postrzegana jest bowiem jako kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt II OSK 85/14, z dnia 12 czerwca 2014r., sygn. akt II OSK 66/13, z dnia 10 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2732/12). Wskazać przy tym należy, że gmina ma obowiązek, a zatem i prawo, na swoim terenie kształtować i prowadzić politykę przestrzenną. Jednym z instrumentów tej działalności jest uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w których ustala się przeznaczenia terenów i rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy terenów (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek określić m.in. przeznaczenie terenów, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przez który rozumie się takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 15 ust. 2 pkt 1, 2 i 10 w zw. z art. 2 pkt 1 powołanej ustawy). Gmina ma zatem prawo określić sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych na terenach objętych planem. Jednakże prawo to nie jest nieograniczone. Poza ograniczeniami, wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2) oraz z innych przepisów szczególnych, gmina w swoim władztwie planistycznym jest ograniczona przede wszystkim przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 64 Konstytucji). Nie jest ono wszakże jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym, innych niż własność okoliczności, takich jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony zdrowia. W rozpoznawanej sprawie, organ planistyczny przedstawił szczegółowe uwarunkowania przyrodnicze, które uzasadniały ingerencje w sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych w korytarzu ekologicznym, stanowiącym dolinę rzeki Sokołówki. Dodatkowo wbrew zarzutom skargi, kontestowana regulacja planistyczna uwzględnia istniejącą zabudowę na działce 23 i wyznacza znacznie większą powierzchnię terenu podlegającego zabudowie pod symbolem [...], niż jest obecnie wykorzystywana. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, plan pozwala na swobodną rozbudowę istniejących budynków, bowiem teren możliwy do zabudowy jest stosunkowo duży (ponad 3000m2) a istniejąca zabudowa powierzchniowo niewielka (niespełna 360 m2). Nietrafna i nieprawdziwa jest zatem zawarta w skardze argumentacja o braku możliwości zagospodarowania działki, w związku z tym, że w części przeznaczonej w planie pod zabudowę jest ona już w całości zabudowana. W pozostałej części działka nr [...] jest niezabudowana, w części wykorzystywana jako "ogród i podwórzec". Niezabudowana pozostaje także działka nr [...]. Tereny te, co do zasady, plan wyłącza spod zabudowy, kierując się wskazaniami, zawartymi w studium a związanymi z ich położeniem w obrębie doliny rzeki Sokołówki w ramach korytarza ekologicznego. Nie jest jasne, jakie prawa skarżących w zakresie owego "podwórca i ogrodu" miałyby zostać naruszone zaskarżoną uchwałą, uniemożliwiając remont i rozbudowę budynku, skoro, jak wspomniano, budynki zlokalizowane są jedynie na obszarze oznaczonym symbolem [...]. Na terenach [...], [...] i [...] natomiast plan dopuszcza lokalizację zarówno ciągów pieszych jak i obiektów małej architektury, co nie wyklucza wykorzystywania jej w dotychczasowy sposób (podwórze i ogród). W tym kontekście brak jest więc podstaw do formułowania zarzutów o naruszeniu uprawnień właścicielskich skarżących na skutek uniemożliwienia im prawidłowego korzystania z części działki, oznaczonej wskazanym symbolem oraz części, oznaczonej symbolem [...]. Nietrafne są również zarzuty, dotyczące nierównego traktowania właścicieli nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Mapa, stanowiąca część graficzną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrazuje sytuację przeciwną do zarzucanej. Wszystkie nieruchomości, położone w sąsiedztwie cieków wodnych, na terenach przeznaczonych w studium pod zieleń naturalną i doliny rzeczne, znajdujące się w obszarze planu, oznaczone są symbolami ZL, ZN, WS, z wyłączeniem, co do zasady, możliwości zabudowy obiektami kubaturowymi. Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut związany z naruszeniem procedury planistycznej w związku z nierozpatrzeniem przez Radę Miejską w Łodzi uwag skarżących wniesionych do projektu planu. Załączony protokół z posiedzenia Rady wskazuje, iż przedmiotem jej oceny była każda z wniesionych uwag, w tym także uwaga zgłoszona przez skarżących. Każda też była przez Radę osobno głosowana. Podczas posiedzenia Rady zreferowane zostały m.in. przedmiot złożonych uwag oraz powody ich nieuwzględnienia przez organ sporządzający projekt (wystąpienie dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej str. 50 protokołu). Okoliczność natomiast, że dyskusja dotyczyła tylko części zagadnień, nie czyni głosowania w sprawie zgłoszonych uwag, nie będących jej przedmiotem, wadliwym. Wskazać również należy, co trafnie podkreślono w odpowiedzi na skargę, że zasady uchwalania aktu planistycznego były już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 324/14 oddalił skargę na uchwałę kontrolowaną w niniejszym postępowaniu. Badanie trybu uchwalania zaskarżonej uchwały w rozpoznawaj sprawie nie mogło przeto prowadzić do odmiennych konkluzji w tym zakresie, bowiem naruszałoby to zasadę prawomocności materialnej wyroku, sformułowaną w art. 170 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 181/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że interes prawny skarżących nie został zaskarżoną uchwałą naruszony, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Lp/