II SA/Łd 431/13

Dnia 28 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. LS Skargą z dnia 8 kwietnia 2013r. H. K. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy zasiłku stałego. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił ww. skargę z uwagi na niezachowanie terminu do jej wniesienia. Postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 22 maja 2013r. W dniu 18 czerwca 2013r. skarżąca nadała pocztą do sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż termin, o którym mowa przekroczyła tylko o jeden dzień, co spowodowane było złym stanem jej zdrowia. Skarżąca wyjaśniła, iż jest osobą schorowaną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Cierpi na jaskrę i jest po przebytym wirusowym zapaleniu wątroby. Cierpi również na chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa. W kwietniu 2013r. przeszła silne zapalenie oskrzeli i w związku z tym w czerwcu 2013r. został skierowana do poradni chorób płuc. Skarżąca podniosła również, że z powodu wady wzroku powinna nosić okulary, jednakże z powodu braku środków finansowych nie może ich kupić. W ocenie skarżącej nie zawiniła ona w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do sądu. Ponadto skarżąca dodała, iż zaskarżona decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca, gdyż jedynym źródłem mojego utrzymania jest czynsz dzierżawny w wysokości 1.300 zł rocznie, a z gospodarstwa rolnego nie osiąga żadnego dochodu. Aby podlegać ubezpieczeniu musi opłacać składki do KRUS w wysokości 1.500 zł rocznie. Skarżąca wyjaśniła także, iż jest osobą samotną i z uwagi na zły stan zdrowia jest niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym. W jej utrzymaniu pomaga jej siostra, od której pożycza pieniądze na żywność. Na niezbędne leki powinna wydawać kwotę 400 zł miesięcznie. Ponadto z uwagi na jej stan majątkowy Wójt G. umorzył jej w całości zaległości podatkowe za 2012r. Te wszystkie argumenty zdaniem skarżącej przemawiają, za uwzględnieniem jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy jednak zbadać, czy w ogóle zostały spełnione formalne przesłanki do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi musi zatem spełniać warunki formalne określone w art. 87 P.p.s.a. Po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, iż w sytuacji, gdy strona nie jest świadoma uchybienia terminu do wniesienia skargi do sądu, to bieg terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie rozpoczyna bieg od daty dowiedzenia się o tym fakcie przez skarżącego, co z reguły będzie miało miejsce z chwilą doręczenia mu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi (por. postanowienia NSA z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt I OZ 44/12; z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt I GZ 123/11 oraz z dnia 20 sierpnia 2010r., sygn. akt II OZ 779/10 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Po trzecie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Wreszcie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż skarżąca nie dopełniła wszystkich wymogów formalnych przewidzianych w art. 87 P.p.s.a. Mianowicie nie zachowała ona terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści wniosku skarżąca do chwili doręczenia jej odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi nie była świadoma uchybienia terminu do jej wniesienia. Skoro jednak odpis postanowienia o odrzuceniu skargi skarżąca otrzymała w dniu 22 maja 2013r., to stosownie do wyżej powołanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca winna złożyć do dnia 29 maja 2013r. Tego dnia upływał bowiem termin do zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek dopiero w dniu 18 czerwca 2013r. (data nadania na poczcie), a zatem po upływie niespełna miesiąca od daty dowiedzenia się o powodach odrzucenia skargi. Następnie wyjaśnienia wymaga, iż w rozpoznawanej sprawie skarżąca uzasadniła uchybienie terminu złym stanem swojego zdrowia. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą okoliczności dotyczących przyczyn uchybienia terminu, wskazać należy, że nie uzasadniałyby one jego przywrócenia. Podkreślić należy, iż przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu np. chorobę strony. Jednakże nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi uwiarygodnić, iż stan zdrowia w danym konkretnym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności może być przedstawione np. stosowne zaświadczenie lekarskie albo karta leczenia szpitalnego. Tym czasem skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu wskazała – umiarkowaną niepełnosprawność, jaskrę, dolegliwości związane z przebytym zapaleniem wątroby, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa oraz zapalenie oskrzeli. Jednakże z załączonych do wniosku zaświadczeń lekarskich z dnia 24 września 2012r. oraz z dnia 15 maja 2013r., jak również z opisu zdjęcia RTG klatki piersiowej z dnia 26 kwietnia 2013r. i skierowania do poradni specjalistycznej z dnia 10 czerwca 2013r. nie wynika, że stan zdrowia skarżącej pogorszył się nagle w okresie biegu ustawowego terminu trzydziestu dni do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i uniemożliwił jej zachowanie tego terminu. Przypomnieć należy, że upływ terminu, o którym mowa nastąpił w dniu 12 kwietnia 2013r., a więc skarżąca winna wskazać okoliczności uprawdopodabniające brak winy w złożeniu skargi w tej dacie. Skoro zaś skarga została złożona w dniu następnym, to znaczy że z ww. zaświadczeń lekarskich winno wynikać, iż okoliczności uniemożliwiające złożenie skargi z zachowaniem ustawowego terminu ustały dopiero w dniu 13 kwietnia 2013r. Jednakże złożone przez skarżącą dokumenty tego nie potwierdzają. Nie wynika z nich bowiem, że schorzenia skarżącej nie miały niespodziewanego lub nagłego charakteru, lecz wskazują na ogólnie zły stan jej zdrowia. Nie są to jednak okoliczności, które uniemożliwiały skarżącej osobistego działania (nadania wniosku pocztą) albo posłużenia się inną osobą do złożenia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarżąca nie uwiarygodniła stosowną argumentacją faktu, iż przeszkoda uniemożliwiająca złożenie skargi w terminie była od niej niezależna a skoro tak, to należy również stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z naruszeniem art. 87 § 3 P.p.s.a. Wniosek taki winien być bowiem złożony za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, tymczasem skarżąca złożyła wniosek bezpośrednio do Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. LS