II SA/Łd 432/16

Dnia 18 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 roku sprawy ze skargi E. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...], znak[...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących E. K. i S. K. solidarnie kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy R. odmówił E. i S. K. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego w miejscowości M. D. na działce nr 34 Gmina R. W uzasadnieniu organ wskazał, że zamiar budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na wyżej wskazanej działce nie spełnia przesłanki "kontynuacji funkcji". Wobec niespełnienia tego warunku przyjęto, że nie zachodzi konieczność badania pozostałych ustalonych art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r. poz. 778 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa", warunków odnoszących się do parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli E. i S. K. podważając argument organu I instancji stanowiący podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy, dotyczący braku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Odwołujący wskazali, iż w obszarze badanym wokół działki inwestycyjnej znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania E. i S. K., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że granicami obszaru analizowanego objęto obszar o powierzchni 24ha, wyznaczony pierścieniem o szerokości 220m wokół działki nr 34, której szerokość frontu mierzona wzdłuż drogi powiatowej nie przekracza 73m. Wyodrębniony obszar określono jako "rolniczą przestrzeń produkcyjną" obejmującą tereny upraw polowych wraz z zabudową siedliskową, która w całości leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu M. i M. Dalej organ wyjaśnił, że drogi powiatowe i droga wewnętrzna, przebiegające przez wyznaczony obszar analizowany ze wschodu na zachód, dzielą go na trzy części. Część północna położona wzdłuż drogi wewnętrznej to teren upraw polowych, tylko we wschodniej jej części występuje zabudowa rolnicza, uformowana w pasmo przyuliczne. Część centralna, położona pomiędzy w/w drogą wewnętrzną na północy i drogą powiatową na południu to teren upraw polowych, wolny od zabudowy. W środku tego obszaru położona jest objęta wnioskiem działka nr 34. Część południowa, położona wzdłuż drogi powiatowej, to teren upraw polowych z rozproszoną zabudową rolniczą, położoną w różnej, często znacznej odległości od drogi. Kolegium stwierdziło, że poszerzenie granic terenu analizowanego nie zmieniłoby charakteru zagospodarowania określonego jako "rolnicza przestrzeń produkcyjna", a także, że opisane wyżej wyodrębnione części obszaru zachowałyby swój charakter. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z wymaganiami art. 54 ustawy, w granicach wyznaczonego obszaru dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania, wynikających z przepisów szczególnych oraz stanu faktycznego i prawnego. Ustalono, że w granicach terenu analizowanego występuje typowa wiejska zabudowa siedliskowa, zlokalizowana wyłącznie w granicach użytków rolnych (R kl. IV lub V - rolny lub Br - budynki na roli). Na działkach sąsiednich w stosunku do działki przewidzianej pod inwestycję występuje zabudowa zagrodowa. Zdaniem Kolegium organ I instancji słusznie uznał, że zabudowa zagrodowa stanowi inny szczególny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej i że istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej uniemożliwia wprowadzenie na tym terenie zabudowy jednorodzinnej. Organ II instancji wskazał jednocześnie, że zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. W ocenie Kolegium warunek w zakresie "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Organ zaznaczył jednocześnie, że warunek braku sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie niezależnie od upodobań i ocen inwestora. Kolegium podniosło, że nie ma znaczenia jaki rodzaj gospodarstw rolnych faktycznie dominuje w "sąsiedztwie" (rolne, hodowlane, ogrodnicze czy leśne), gdyż już ich istnienie na danym terenie umożliwia zarówno dalszy ich rozwój, jak i pojawianie się nowych, w tym i takich o dużym stopniu uciążliwości. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnej. Kolegium uznało zatem, że istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej uniemożliwia wprowadzenie zabudowy jednorodzinnej. Prawidłowo bowiem organ I instancji uznał, że wprawdzie zarówno zabudowa jednorodzinna, jak i zagrodowa służą realizacji tego samego celu, to jednak z uwagi na różny sposób zagospodarowania terenu nie można przyjąć, iż zabudowa jednorodzinna stanowiłaby kontynuację funkcji zabudowy zagrodowej. Zabudowa zagrodowa służy przede wszystkim prowadzeniu działalności gospodarczej i stanowi miejsce zamieszkiwania i pracy rolnika, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo. W końcowej części decyzji organ dodał, że ustalenia organu w zakresie spełniania wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, odnoszących się do parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu nie były konieczne skoro brak wymogu kontynuacji funkcji wykluczał możliwość uwzględnienia wniosku skarżącego. Odnosząc się do zarzutów strony odwołującej organ wskazał, iż z analizy urbanistycznej istniejącej w aktach sprawy i wykonanej przez osobę uprawnioną jednoznacznie wynika, że w sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się zabudowa zagrodowa. Natomiast odmienne twierdzenia strony odwołującej nie zostały poparte żadnym dokumentem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wywiedli E. i S. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący przejawiające się w nieustosunkowaniu się i niezbadaniu, czy na działkach nr 128/1 i 135/1 usytuowane są domy jednorodzinne niestanowiące siedliska czy też zabudowy zagrodowej, pomimo wielokrotnych wniosków skarżących, a także niezbadaniu czy istniejąca zabudowa zagrodowa nadal pełni funkcje gospodarstwa rolnego; 2. naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, przejawiające się w nieprzeprowadzeniu dowodu z oględzin działek o nr 128/1 i 135/1 na okoliczność, czy znajdują się tam budynki mieszkalne niebędące częściami gospodarstw rolnych; 3. naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez nieocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność, iż brak jest przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy, została udowodniona poprzez niezbadanie, czy na działkach nr 128/1 i 135/1 usytuowane są domy jednorodzinne niestanowiące siedliska oraz niezbadanie czy istniejącą zabudową zagrodowa nadal pełni funkcje gospodarstwa rolnego; 4. naruszenie art. 61 ustawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające w szczególności na niewłaściwym określeniu zasad dobrego sąsiedztwa, a co się z tym wiąże na złym określeniu kontynuacji funkcji dla projektowanego przez skarżących domu mieszkalnego w stosunku do zabudowy istniejącej na badanym obszarze. W uzasadnieniu skargi jej autorzy podnieśli, że we wsi M. D. istnieje wprawdzie zabudowa zagrodowa, jednakże nie każda zabudowa zagrodowa służy prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Zdaniem skarżących Wójt Gminy R. oparł swą decyzję jedynie na analizie urbanistycznej, która nie bada faktycznej funkcji budynków istniejących we wsi M. Zdaniem skarżących Wójt Gminy nie zbadał, czy w zabudowach tych faktycznie prowadzone są gospodarstwa rolne czy budynki te służą jedynie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych ich posiadaczy. Zaniechanie przeprowadzenia przez organ I instancji właściwej, kompletnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w całym obszarze analizowanym, uniemożliwia organowi dokonanie wszechstronnej i rzetelnej oceny w zakresie warunków, określonych w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy, a więc nie może być podstawą wydania decyzji odmawiającej określenia warunków zabudowy dla domu mieszkalnego. Zdaniem skarżących tylko pełna analiza umożliwia skonkretyzowanie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący podnieśli następnie, że w badanym obszarze znajdują dwa domy mieszkalne niestanowiące części gospodarstw rolnych oraz co najmniej jeden dom stanowiący, co prawda część zabudowy zagrodowej jednakże niepełniącej funkcji gospodarstwa rolnego. Skarżący po zapoznaniu się z projektem decyzji organu I instancji wskazali na tę okoliczność, jednak zarówno organ I, jak i II instancji nie odniosły się w żaden sposób do tych informacji i nie próbowały ich zweryfikować. W przekonaniu E. i S. K. rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Zarówno organ I, jak i II instancji nie wzięły pod uwagę uprawnień właściciela, a w szczególności zasady wolności zagospodarowania terenu. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji większość zabudowań na badanym obszarze pełni funkcję mieszkalno – użytkową, zaś planowany przez skarżących budynek ma pełnić funkcję mieszkalną, a więc – w ocenie skarżących – jest uzupełnieniem istniejącej już w badanym obszarze funkcji. Nadto autorzy skargi dodali, że do wiedzy notoryjnej należy zaliczyć fakty, iż na każdej wsi znajdują się zarówno domy pełniące funkcje wyłącznie mieszkalną, jak i domy pełniące funkcje mieszkalną, ale połączoną jednocześnie z funkcją gospodarstwa rolnego. Ponadto nie wszystkie siedliska nadal pełnią funkcję gospodarstwa. Część siedlisk pełni funkcje wyłącznie mieszkalną, zaś niektóre traktowane są przez spadkobierców byłych rolników, jako działki rekreacyjne będące w używaniu jedynie w okresie weekendów. W ramach zabudowy zagrodowej występują więc budynki mieszkalne i budynki związane z produkcją rolną. Z powyższych względów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wnieśli o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji o warunkach zabudowy, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu gdzie brak jest planu miejscowego, jest możliwe jedynie, gdy łącznie spełnione są następujące warunki: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie wskazać trzeba, że sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu przestrzennego reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz.1588), dalej powoływanego jako "rozporządzenie". W niniejszej sprawie zgodnie z art. § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. W tym celu prawidłowo – stosownie do wymogów § 3 ust. 2 rozporządzenia – organ wyznaczył wokół działki nr 34 granice obszaru analizowanego w promieniu 220m, uwzględniając iż szerokość frontu działki objętej wnioskiem nie przekracza 73m. Przypomnieć następnie należy, że po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu ustalono, iż w granicach terenu analizowanego występuje wyłącznie typowa wiejska zabudowa siedliskowa, zlokalizowana w granicach użytków rolnych. Zdaniem organu istnienie na analizowanym obszarze takiej zabudowy uniemożliwia wprowadzenie w tym obszarze zabudowy jednorodzinnej i budowa budynku jednorodzinnego na działce nr 34 nie stanowi kontynuacji zabudowy na działkach sąsiednich. Powyższe ustalenia stały się podstawą orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Kontrolując rozstrzygnięcie organu podkreślić należy, że zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, wymagane jest jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się każda zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Odmowa ustalenia warunków zabudowy może więc nastąpić jedynie w przypadku, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy pojmować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora (vide wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 10 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Gl 249/14, w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2014r. sygn. akt II SA/Po 1348/13, w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Kr 1029/13, w Kielcach z dnia 19 września 2013r. sygn. akt II SA/Ke 349/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przypomnieć bowiem trzeba, że jedną z zasad planowania przestrzennego jest zasada wolności zagospodarowania terenu, mówiąca, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Tym samym planowanie przestrzeni nie może zmierzać do ograniczenia realizacji nowych zamierzeń budowlanych, a działania organów w tym zakresie winny zmierzać jedynie do zachowania ładu przestrzennego. Niewątpliwe na analizowanym obszarze dominuje zabudowa zagrodowa, przez którą należy rozumieć zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Zaznaczyć również należy, że związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy pojmować funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Za gospodarstwo rolne uważa się bowiem grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zgodzić się trzeba z organem, że istnienie wyłącznie takiej zabudowy uniemożliwia wprowadzenie na tym samym terenie zabudowy jednorodzinnej, albowiem nie jest jej kontynuacją. Zabudowa zagrodowa i jednorodzinna różnią się względem siebie co do parametrów i cech zabudowy, co musi zostać uwzględnione przy ocenie spełnienia warunku kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (vide wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 29 października 2015r. sygn. akt II SA/Po 797/15, w Łodzi z dnia 13 maja 2015r. sygn. akt II SA/Łd 32/15, w Szczecinie z dnia 14 listopada 2012r. sygn. akt II SA/Sz 866/12, w Lublinie z dnia 17 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Lu 519/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przedwczesna jest jednak konkluzja organów, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, na którym jest planowana i w żadnym razie nie da się z nią pogodzić. W okolicznościach niniejszej sprawy organy nie dokonały bowiem rzetelnej analizy, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. faktycznych funkcji spełnianych przez zabudowania aktualnie istniejące w obszarze analizowanym. W aktach sprawy brak szczegółowych ustaleń, jakie budynki i o jakim przeznaczeniu znajdują się na działkach położonych przy tej samej drodze publicznej, co działka objęta wnioskiem. Z dokumentacji graficznej znajdującej się w aktach sprawy wynika natomiast, iż niektóre z zabudowań na analizowanym obszarze mogą nie być związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a tym samym nie pełnić funkcji zagrodowej. Należy pamiętać, że na terenach wiejskich odbywają się również proces urbanizacyjne i działki wykorzystywane w przeszłości do produkcji rolnej, aktualnie mogą pełnić inną funkcję, w szczególności wyłącznie funkcje mieszkalne. Tym samym rację mają skarżący, iż organ orzekający nie zbadał, czy w zabudowaniach znajdujących się na sąsiednich działkach faktycznie prowadzone są gospodarstwa rolne, czy też budynki te służą wyłącznie celom mieszkaniowym. Zauważyć należy, że autorzy skargi podnosili w postępowaniu administracyjnym, iż na działkach nr 128/1 i nr 135/1 znajdują się wyłącznie budynki służące zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. W wydanych w niniejszej sprawie decyzjach zabrakło jednak weryfikacji tej okoliczności. Stwierdzić należy, że ww. uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organy orzekające uznały, że brak spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie kontynuacji funkcji stanowi okoliczność przesądzającą o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Tymczasem ustalenie, że w obszarze analizowanym co najmniej jedna działka sąsiednia pełni funkcje zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej będzie oznaczać dla przedmiotowej inwestycji spełnienie warunku kontynuacji funkcji zastanej w obszarze analizowanym. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 P.p.s.a uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji. O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy poczynią szczegółowe ustalenia faktyczne co do charakteru zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym i dopiero wówczas ocenią, czy planowana zabudowa nie stanowi kontynuacji funkcji istniejącej aktualnie w tymże obszarze. Stosownie do poczynionych ustaleń wydadzą odpowiednie rozstrzygnięcie (art. 153 P.p.s.a.). ms