II SA/Łd 440/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych - Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K., R. K., K. K., R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości oddala skargę. LS Pismem z dnia 16 listopada 2005 r., sprecyzowanym następnie w dniu 1 sierpnia 2006 r. K. K., R. K., R. K. oraz Z. K. zwrócili się do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie na podstawie art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w P. przy ul. A. 11, oznaczonej jako działka nr 284, na skutek wybudowania ciepłociągu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P., sprawujący funkcję starosty ustalił jednorazowe odszkodowanie dla K. i R. K. oraz R. i Z. K. w wysokości 7.000 zł z tytułu zmniejszenia się wartości nieruchomości położonej w P. przy ul. A. 11, oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr 284 o pow. 0,1438ha, obręb 14, na skutek wybudowania ciepłociągu, w tym dla K. i R. K. w wysokości 1.750 zł oraz R. i Z. K. w wysokości 5.250 zł. Od tej decyzji odwołali się K. K., R. K., R. K. oraz Z. K. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzył postępowanie. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 698/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpatrzeniu skargi R. K., Z. K., K. K. i R. K. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P., wskazując w uzasadnieniu wyroku, iż organ odwoławczy naruszył zakaz reformationis in peius określony w art. 139 k.p.a., bowiem wydał orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej i nie wykazał przy tym, że orzeczenie organu I instancji rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Sąd wskazał również, że Prezydent Miasta P. sprawujący funkcję starosty, orzekający w niniejszej sprawie jako organ I instancji, podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Dodatkowo skład orzekający stwierdził, że organ I instancji przed wszczęciem postępowania powinien poczynić ustalenia, czy poprzedni właściciel nieruchomości w okresie między wybudowaniem magistrali, a zbyciem nieruchomości, wystąpił z wnioskiem o wypłatę odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości oraz powinien ocenić załączony operat szacunkowy, pod kątem jego wartości dowodowej. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] wobec spełnienia ustawowych przesłanek wynikających z treści art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. skutkujących wyłączeniem z mocy prawa Prezydenta Miasta P., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, wyznaczył Starostę P., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Następnie Starosta P., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 128 ust. 4 w związku z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) i art. 104 k.p.a. odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz Z. K., R. K., R. K. i K. K. z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w P. przy ul. A. 11, nr ewid. 284, na skutek wybudowania ciepłociągu. W odwołaniu od tej decyzji K. K., R. K., R. K. oraz Z. K. podnieśli, iż jest ona dla nich krzywdząca i niesprawiedliwa. Wskazali przy tym, że nie kupowali ciepłociągu pod działką, bo nic o nim nie wiedzieli. Ciepłociąg usytuowano na gruntach użytkowanych rolniczo o powierzchni 752 m2. Podkreślili także, iż ponoszą szkody gospodarcze w uprawach, jak i budowlane z uwagi na zakaz nowej zabudowy, czyli szkodę stałą - całoroczną. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 35 ust. 1 i art. 36 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, art. 112 ust. 2, art. 124 ust. 1, art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdził, że w dacie realizacji inwestycji właścicielem przedmiotowej nieruchomości była W. K., zaś wnioskodawcy nie posiadali żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. Z. i R. K. własność nieruchomości położonej w P. przy ul. A. 11 nabyli bowiem na podstawie aktu notarialnego - warunkowej umowy sprzedaży z dnia 4 grudnia 1984 r. Rep. A nr [...] oraz aktu notarialnego - umowy przeniesienia własności z dnia 15 stycznia 1985 r. Rep. A nr [...], zaś R. i K. K. nabyli udział wynoszący 1/4 część przedmiotowej nieruchomości na podstawie aktu notarialnego - umowy darowizny z dnia 14 listopada 1994 r. Rep. A nr [...]. Odszkodowanie za zmniejszenie wartości nieruchomości w skutek budowy ciepłociągu, o jakim mowa w przepisie art. 128 ust. 4 ustawy, nie może zatem zostać przyznane na rzecz osób, które własność nieruchomości nabyły po wybudowaniu na niej ciepłociągu. Trudno bowiem uznać aby wnioskodawcy ponieśli jakąkolwiek szkodę w wyniku realizacji inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, osoby te w momencie nabywania przedmiotowej nieruchomości, przy dołożeniu należytej staranności, mogły uzyskać wiedzę odnośnie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, w tym w szczególności o istnieniu na niej ciepłociągu i ograniczeniach związanych z jego przebiegiem. Organ zauważył ponadto, iż sami odwołujący dołączyli do akt sprawy kserokopię oświadczenia Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia 28 grudnia 1984 r. o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu w odniesieniu do nieruchomości położonej w P. przy ul. B. 11 (obecnie A. 11), w którym zostało wskazane, iż na przedmiotowej nieruchomości obowiązuje zakaz nowej zabudowy. W tej sytuacji, wnioskodawcy nie mogą przerzucać na właściciela ciepłociągu odpowiedzialności za niedokonanie powyższych ustaleń i w rezultacie nabycie na własność nieruchomości, przez którą przebiega ciepłociąg. Prowadziłoby to do sytuacji, w której byłby on zobowiązany do rekompensowania wszystkich przyszłych szkód powstałych na nieruchomości w związku z przebiegiem ciepłociągu, a tym samym musiałby zaspokajać wszystkie przyszłe roszczenia nowych właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Na marginesie Wojewoda podniósł, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych dyspozycją art. 128 nie jest objęta utrata dochodów oraz spodziewanych zysków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. i Z. K. oraz K. i R. K. podnieśli, że decyzja organu odwoławczego jest dla nich niesprawiedliwa i krzywdząca. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2009 r. stawił się skarżący Z. K., który poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz Z. K., R. K., R. K. i K. K. z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w P. przy ul. A. 11, oznaczonej nr ewid. 284, na skutek wybudowania ciepłociągu. W pierwszej kolejności godzi się zauważyć, iż sprawa odszkodowania dla skarżących była już raz przedmiotem uwagi tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 698/07 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Z tego też powodu skład orzekający mając na względzie regulację art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobligowany był ocenić, czy organy administracyjne orzekające w sprawie wykonały wszystkie zalecenia wynikające z uzasadnienia przywołanego wyżej wyroku. Art. 153 stanowi mianowicie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 443/09 - LEX nr 501813). Ocena prawna zawarta w wyroku sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu, przy czym nie chodzi tu o orzeczenia wydawane przez Naczelny Sąd Administracyjny, ale również i wojewódzkiego sądu administracyjnego, o ile uzyskają one przymiot prawomocności. Nie jest też dla mocy wiążącej koniecznym sporządzenie uzasadnienia takiego orzeczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 835/07 – Lex nr 486489). Sąd badając w tym kontekście zaskarżoną decyzję stwierdził, że organy administracji publicznej obu instancji rozpoznając ponownie sprawę odszkodowania na rzecz skarżących uwzględniły wszystkie zalecenia wynikające z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2007 r. i w rezultacie wydały orzeczenia odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. Przede wszystkim, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. w oparciu o art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. wyłączył Prezydenta Miasta P., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej od rozpatrzenia sprawy z wniosku Z. K., R. K., R. K. i K. K. o przyznanie odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w P. przy ul. A., oznaczonej nr ewid. 284 i jednocześnie wyznaczył Starostę P., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej do jej rozpatrzenia. Starosta P. natomiast z należytą starannością uzupełnił dotychczasowy materiał dowodowy o warunkową umowę sprzedaży spornej nieruchomości (akt notarialny z dnia 4 grudnia 1984 r. Rep. A. nr [...]), umowę przeniesienia własności nieruchomości (akt notarialny z dnia 15 stycznia 1985 r. Rep. A. nr [...]) oraz umowę darowizny (akt notarialny z dnia 14 listopada 1984 r. Rep. A. nr [...]), a także pismami z dnia 28 marca 2008 r. i 6 czerwca 2008 r. zwrócił się o udzielenie informacji popartej odpowiednimi dokumentami, czy poprzedni właściciel nieruchomości wystąpił z wnioskiem o wypłatę odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości oraz nadesłanie wszelkich dokumentów związanych z ustaleniem odszkodowania za szkody powstałe wskutek zajęcia nieruchomości zgodnie z decyzją Urzędu Miejskiego w P. z dnia 20 sierpnia 1974 r. Na podstawie zgromadzonych dokumentów organ I instancji prawidłowo w ocenie - Sądu - ustalił, że decyzją z dnia 20 sierpnia 1979 r. Urząd Miejski w P. w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64) zezwolił Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w P. na budowę ciepłociągu w ulicy C. i D., który miał przebiegać między innymi przez nieruchomość położoną przy ul. A. 11, stanowiącą własność W.K.. Ciepłociąg został zrealizowany w 1983 r. Z kolei, Z. i R. K. w dniu 4 grudnia 1984 r. warunkowo nabyli własność zabudowanej nieruchomości, położonej w P. przy ul. B. 11 (obecnie przy ul. A. 11) od J.S., H. K., W.K., M.H., Ł.N., Z.R. oraz K.P. Aktem notarialnym z dnia 15 stycznia 1985 r. dotychczasowi właściciele spornej nieruchomości przenieśli jej własność na rzecz Z. i R. K. Następnie Z. i R. K. w dniu 14 listopada 1994 r. podarowali udział wynoszący ¼ część nieruchomości na rzecz syna i synowej - R. i K. K.. W świetle powyższych okoliczności nie budzi wątpliwości fakt, iż wnioskodawcy Z. i R. K. oraz R. i K. K. nabyli własność przedmiotowej nieruchomości już po wybudowaniu ciepłociągu. Wspomniany ciepłociąg, co zostało już wcześniej podniesione wybudowano w 1983 r. na podstawie decyzji z dnia 20 sierpnia 1979 r., wydanej w oparciu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64). W myśl tego przepisu organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogą za zezwoleniem naczelnika gminy - a w miastach prezydenta lub naczelnika miasta (dzielnicy), zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach - zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową - ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także inne podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 35 ust. 1). Osobom upoważnionym przez właściwy organ, instytucję lub przedsiębiorstwo państwowe przysługuje prawo dostępu do tych przewodów i urządzeń w celu wykonywania czynności związanych z ich konserwacją (art. 35 ust. 2). Jeżeli założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń powoduje, że nieruchomość nie nadaje się do dalszego racjonalnego jej użytkowania przez właściciela na cele dotychczasowe, nieruchomość podlega wywłaszczeniu w trybie i według zasad przewidzianych w niniejszej ustawie dla wywłaszczenia nieruchomości (art. 35 ust. 3). Stosownie zaś do treści art. 36 tej ustawy odszkodowanie za straty wynikłe z działań przewidzianych w art. 35 ust. 1 i 2 strony ustalają na podstawie wzajemnego porozumienia; w razie sporu wysokość odszkodowania ustala na wniosek zainteresowanej strony naczelnik gminy, a w miastach prezydent lub naczelnik miasta (dzielnicy) (ust. 1). Odszkodowanie za straty w zasiewach, uprawach i plonach powinno być ustalone w przeciągu 30 dni od daty zgłoszenia wniosku o odszkodowanie. Roszczenie o takie odszkodowanie przedawnia się z upływem 3 lat od powstania szkody (ust. 2). Właścicielowi nie przysługuje prawo do odszkodowania, jeżeli pomimo ograniczenia nie poniósł szkody (ust. 3). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że odszkodowanie za wybudowanie rzeczonego ciepłociągu strony mogły ustalić na podstawie wzajemnego porozumienia bądź też w drodze orzeczenia właściwego organu, a nadto, że roszczenie o odszkodowanie przedawniało się z upływem trzech lat, liczonych od dnia powstania szkody. Upływ tego terminu skutkuje bezspornie utratą prawa do zgłoszenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych i z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w rozpoznawanej sprawie, skoro skarżący zwrócili się o wypłatę odszkodowania dopiero w dniu 16 listopada 2005 r. Niezależnie od upływu okresu przedawnienia, sporne odszkodowanie nie mogło zostać przyznane skarżącym również z tego powodu, że jedynymi podmiotami uprawnionymi do otrzymania odszkodowania byli ówcześni właściciele nieruchomości przy ul. B. 11 (obecnie przy ul. A. 11) w P. Skarżący oparli swoje roszczenie odszkodowawcze o regulację art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.). Według art. 128 wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw (ust. 1). Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości są ustanowione inne prawa rzeczowe, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości tych praw (ust. 2). Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości, stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego, jest ustanowione prawo użytkowania wieczystego, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości tego prawa (ust. 3). Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu (ust. 4). Zdaniem Sądu, z analizy przytoczonej normy prawnej wynika jednoznacznie, że podmiotem posiadającym legitymację prawną do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie jest tylko i wyłącznie "osoba wywłaszczona", czyli w realiach niniejszej sprawy chodzi tu wyłącznie o W.K. Bez znaczenia dla kwestii ustalenia odszkodowania jest fakt późniejszego zbycia tej nieruchomości na rzecz skarżących, którzy twierdzą, że w dacie nabycia nieruchomości nie posiadali wiedzy o wybudowaniu ciepłociągu oraz o zakazie nowej zabudowy nieruchomości. Przyjęcie odmiennej wykładni art. 128 ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadziłoby bowiem do absurdalnej sytuacji, w której w przypadku każdoczesnego przeniesienia własności nieruchomości, jej nowym właścicielom przysługiwałoby roszczenie o odszkodowanie. Reasumując, skoro w dacie wybudowania ciepłociągu, czyli w 1983 r. Z. i R. K. oraz R. i K. K. nie byli właścicielami nieruchomości przy ul. B. 11 (obecnie A.11) w P., to organy orzekające w sprawie zasadnie stwierdziły, że nie przysługuje im również roszczenie o odszkodowanie w trybie art. 128 ust. 4 ustawy. Dodać w związku z tym trzeba, że ustalenie przez Starostę tej okoliczności i prawidłowe jej udokumentowanie uczyniło nieaktualnym pogląd Sądu wyrażony w wyroku z dnia 16 listopada 2007 r., co do obowiązku organu I instancji oceny załączonego operatu szacunkowego pod kątem jego wartości dowodowej. Ocena taka byłyby bowiem konieczna, gdyby w świetle zgromadzonego materiału dowodowego okazało się, że skarżący w dacie realizacji inwestycji byli właścicielami przedmiotowej nieruchomości, na której wybudowano ciepłociąg. W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga jeszcze fakt, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są argumenty skarżących zgodnie, z którymi w dacie zakupu nieruchomości nie wiedzieli nic o wybudowaniu na niej ciepłociągu oraz o zakazie zabudowy tejże nieruchomości. Jak wynika z § 1 umowy przeniesienia własności sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 15 stycznia 1985 r. Rep. A [...], oświadczeniem z dnia 28 grudnia 1984 r. Prezydent Miasta P. zrezygnował z prawa pierwokupu nieruchomości przy ul. B. 11. Wspomniane oświadczenie załączone przez strony do odwołania od decyzji organu I instancji oprócz oświadczenia Prezydenta co do rezygnacji z prawa pierwokupu zawiera dodatkowo informację o przeznaczeniu spornej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i obowiązującym na niej zakazie nowej zabudowy. W tej sytuacji, bezspornym jest, iż skarżący już w dacie zakupu owej nieruchomości przy dołożeniu należytej staranności mogli dowiedzieć się przynajmniej o obowiązującym na niej zakazie nowej zabudowy. Nic nie stało bowiem na przeszkodzie, aby zapoznali się z obowiązującym wówczas na jej terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, Sąd podziela stanowisko Wojewody, że w dacie nabycia nieruchomości skarżący mogli ustalić aktualny stan faktyczny i prawny nabywanego gruntu. Skoro zaś wówczas tego nie uczynili, to nie powinni przerzucać odpowiedzialności za swoje niedbalstwo na organy administracji publicznej. Z tych wszystkich powodów Sąd nie stwierdziwszy jakichkolwiek podstaw prawnych do wyeliminowania wydanych w sprawie decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. B.C.