II SA/Łd 46/16

Dnia 20 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. C. i E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.tp. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania K. C. i E. C., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu wniosku E. i Z.B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zakresie dobudowy części mieszkalnej i zmianie konstrukcji dachu, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 1304/1 położonej w miejscowości G. przy ul. A 50. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Z powołaniem się na ustalenia analizy urbanistycznej przeprowadzonej stosownie do wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"), organ określił warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazując, że linia zabudowy pozostanie bez zmian, wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu będzie wynosić max. 0,20, a wielkość powierzchni biologicznie czynnej – min. 60% powierzchni terenu. Usytuowanie obiektów na działce będzie zgodne z wymaganiami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na podstawie wykonanej analizy oraz wniosku inwestora organ stwierdził, iż istnieje możliwość lokalizacji wnioskowanej rozbudowy bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. 1303/1. Organ określając gabaryty zabudowy wskazał, iż inwestycja obejmuje rozbudowę dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego od strony południowej o powierzchnię zabudowy do 37 m2 (5,5 m x 7 m), szerokość elewacji frontowej jak w stanie istniejącym, wysokość do okapu do 7 m, wysokość w kalenicy w nawiązaniu do istniejącej wysokości, tj. 8,5 m, kalenica główna równoległa do frontu działki, dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej do 40°. Kwestionując powyższą decyzję K. C. i E. C., współwłaściciele działki nr ewid. 1303/1, graniczącej z trenem inwestycji, wnieśli odwołanie. Autorzy odwołania sprzeciwiają się planowanej rozbudowie budynku mieszkalnego oraz wykonywaniu innych robót w granicy działek. Informują, że w dniu 28 lipca 2015 roku do Prokuratury Rejonowej w R. zostało złożone pismo o wszczęcie dochodzenia przeciwko Z. B. o naruszenie posiadania wynikającego z postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] o rozgraniczeniu działek nr ewid. 1303/1 i 1304/1 wskazując, iż tenże słupek graniczny wkopany przez biegłego geodetę przestawił około 80 cm w ich działkę i postawił odcinek betonowego płotu w ich działce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż zgodnie z zasadą zawartą w art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera tylko pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlega ocenie celowość, czy słuszność projektowanej zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Jej podjęcie nie jest też uzależnione od zgody właściciela sąsiednich nieruchomości, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do realizacji inwestycji. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko do zagadnień, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno – budowlanych. Ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno – budowlanych, w tym dotyczących usytuowania obiektu względem granic nieruchomości, a o ostatecznym kształcie projektowanego obiektu przesądzi organ architektoniczno – budowlany. Także sporność granic, kwestie rozgraniczenia nieruchomości, czy wznowienia granic nie mogą tamować podjęcia decyzji o warunkach zabudowy terenu, określonego na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Mapa taka wskazuje granice nieruchomości w sposób wiążący i jej ustalenia w sprawie nie mogą być kwestionowane. Mapa stanowiąca załącznik graficzny decyzji spełnia wymogi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Jak następnie wyjaśnił organ, na terenie planowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego – stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. – zmiana zagospodarowania terenu wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W takiej sytuacji podjęcie decyzji jest możliwe, jeżeli projektowana inwestycja jest zgodna z odrębnymi przepisami prawa, o ile zachodzą warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a jeżeli są one spełnione, to ustalenia warunków zabudowy nie można odmówić (art. 56 u.p.z.p.). Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. W szczególności, spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. następuje już wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji, znajdująca się w obszarze analizowanym, jest zabudowana w taki sposób, że można ustalić wymagania dla nowej zabudowy. O ile w tym obszarze znajduje się już obiekt lub obiekty o podobnej, co zamierzona inwestycja funkcji oraz zbliżonych parametrach i nie zachodzą negatywne przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p., co do zasady, brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Do ustalenia cech planowanego obiektu posłużyła organowi pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzona na obszarze wyznaczonym wokół terenu inwestycji w oparciu o wymogi zawarte w rozporządzeniu. Obszar analizy został ustalony stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia i przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik graficzny do analizy, w odległości 60 m od granic terenu inwestycji jako 3-krotna szerokość frontu terenu inwestycji wynosząca 14 m nie mniej niż 50 m (3 x 14 m = 42 m), z uwzględnieniem przebiegu granic ewidencyjnych nieruchomości objętych analizą. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowi kontynuację funkcji na terenie analizowanym. W toku postępowania odwoławczego Kolegium zleciło organowi pierwszej instancji uzupełnienie analizy o przedstawienie w formie opisowej geometrii dachów budynków objętych analizą oraz wskazanie uzasadnienia dla ustalenia dla projektowanego budynku dachu wielospadowego. Na podstawie przeprowadzonej analizy oraz jej uzupełnienia określone w decyzji parametry dla planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 u.p.z.p. – w ocenie Kolegium – znajdują uzasadnienie. Jak podkreśliło Kolegium, działka objęta wnioskiem jest zabudowana, zatem linię zabudowy na tej działce wyznacza od strony drogi publicznej, istniejący budynek mieszkalny. Istniejąca linia zabudowy nie ulegnie zmianie, ponieważ rozbudowa budynku nastąpi od tyłu. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został ustalony zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, tj. w sposób inny wynikający z analizy, na poziomie 20%, biorąc pod uwagę, że rozbudowa dotyczy powierzchni 37 m2, oraz to że wskaźniki zabudowy na obszarze analizowanym są zróżnicowane i występują w przedziale od 6% (działka nr ewid. 2916/2) do 34% (działka nr ewid. 645), a średni wskaźnik zabudowy wynosi 19%. Szerokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego, w świetle zamierzenia inwestycyjnego, nie ulegnie zmianie i wynosi 10 m, podobnie jak wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego, która wynosi 7 m. W zakresie geometrii dachu Kolegium wyjaśniło, iż została ona ustalona zgodnie z § 8 rozporządzenia, odpowiednio do dachów występujących w obszarze analizowanym, przy zachowaniu parametrów geometrii dachu istniejącego budynku podlegającego rozbudowie. W kwestionowanej odwołaniem decyzji organ pierwszej instancji orzekł, że istnieje możliwość lokalizacji wnioskowanej rozbudowy bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. 1303/1. Co do zasady do wymagań będących elementami decyzji ze sfery planowania przestrzennego, nie należą rozwiązania w zakresie sytuowania projektowanego obiektu względem granic działki. Sprawy te należą do materii normowanej przez przepisy prawa budowlanego i rozstrzyga o nich organ administracji architektoniczno – budowlanej właściwy w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak usytuowanie budynku na granicy działki jest elementem istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji ładu przestrzennego (popartego ustaleniami analizy), to dopuszczenie lokalizacji inwestycji w granicy działki może być elementem decyzji o warunkach zabudowy (jako warunek ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 54 pkt 2 lit. "a" w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Organ administracji architektoniczno – budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy, nie jest zwolniony od badania zgodności z prawem projektowanej inwestycji w zakresie poddanym jego właściwości. W sprawie – jak wskazało Kolegium – budynek podlegający rozbudowie usytuowany jest w granicy z działką nr ewid. 1303/1, a ponadto z analizy zagospodarowania terenów sąsiednich wynika, że usytuowanie budynków mieszkalnych w granicy działek stanowi element ładu przestrzennego dla zabudowy po tej stronie drogi, co działka objęta zamierzeniem. Reasumując Kolegium napisało, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, projektowane zadanie znajduje uzasadnienie, a skoro tak, to nie można było odmówić ustalenia dla niego warunków zabudowy. W skardze do sądu administracyjnego K. C. i E. C. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazali, iż nie wyrażają zgody na rozbudowę budynku i wykonywanie innych robót budowlanych w granicy działek. W sądzie powszechnym zakończyło się postępowanie w sprawie o rozgraniczenie, a po jego zakończeniu Z. B. (w czerwcu 2014 roku) przeniósł słupek graniczny przesuwając go o 80 cm w głąb działki skarżących. Następnie inwestor postawił betonowy płot i przybudówkę do budynku gospodarczego na działce skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd skargę oddala w całości albo w części. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie dobudowy części mieszkalnej i zmianie konstrukcji dachu. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi zastrzec należy, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 powołanej już wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy powołanego już wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku. Z przepisu § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Podstawową i niezmiernie istotną czynnością w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, innymi słowy analizy urbanistycznej. Rzeczona analiza ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działań organów administracji w takim postępowaniu (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2012 roku, IV SA/Po 926/11; wszystkie orzeczenia powołane są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W toku postępowania administracyjnego organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W stanie faktycznym sprawy organ wyznaczył obszar analizowany o szerokości 60 m, podczas gdy szerokość frontu działki inwestycyjnej, która przylega bezpośrednio do drogi, z której odbywać się będzie wjazd ma szerokość 14 m. Trzykrotna szerokość frontu działki daje wartość 42 m, ale organ powiększył obszar analizowany do 60 m po uwzględnieniu przebiegu granic działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Tak przyjęty teren objęty analizą – zdaniem składu orzekającego – jest wystarczający w sprawie, bowiem w tymże obszarze występuje zwarta zabudowa tworząca spójną całość urbanistyczną, która pozwala na określenie parametrów planowanej inwestycji. Inwestowany teren jest zlokalizowany na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z budynkami gospodarczymi w postaci charakterystycznej dla terenów wiejskich. Tak określona wielkość obszaru analizowanego odpowiada prawu i jest uzasadniona przede wszystkim faktem istnienia na tym terenie zabudowy oraz racjonalnej całości urbanistycznej. W prawidłowo zatem wyznaczonym obszarze analizowanym organ stwierdził istnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z budynkami gospodarczymi, w głębi działek zlokalizowane są tereny zielone. Na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym planowana do realizacji inwestycja obejmuje rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez dobudowę części mieszkalnej i zmianę konstrukcji dachu. Z zestawienia rodzaju zabudowy, stwierdzonej w obszarze analizowanym i planowanej przez inwestora, w żadnym razie nie można wyprowadzić wniosku o sprzeczności tych dwóch rodzajów zabudowy. Oznacza to, iż w sprawie spełniona jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli zasada dobrego sąsiedztwa. Powołana zasada ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa – zdaniem Sądu – pozwala na określenie parametrów planowanej inwestycji. Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Z ustaleń analizy urbanistycznej, które nie mogą być skutecznie kontestowane, bezspornie wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wyjaśnić należy, iż przeszkodę do wydania inwestorowi pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy mogła stanowić jedynie stwierdzona kolizja między funkcją występującą w obszarze analizowanym, a funkcją objętą zamierzeniem inwestycyjnym. Przy czym kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Na występowanie takiej kolizji nie powołała się w sprawie strona skarżąca, a lektura akt potwierdza, że takowego konfliktu nie ma. W dalszej kolejności przypomnieć należy, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy podzielając pogląd o dopuszczalności zabudowy i sposobie wyznaczenia parametrów zabudowy. I tak w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie postanowienia wynikające z przepisów § 4 – § 8 rozporządzenia. W tym miejscu wyjaśnić wypada, iż określenie szczegółowych parametrów zabudowy nie było przedmiotem uwag strony skarżącej przedstawionych w uzasadnieniu odwołania i skargi, dlatego Sąd pominął szczegółowe omawianie tej kwestii. Dokonana kontrola legalności tych zagadnień – zdaniem składu orzekającego – wykazała, iż wszystkie parametry planowanej zabudowy zostały określone w sposób odpowiadający prawu, czyli ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i rozporządzenia oraz rozporządzenia w sprawie oznaczeń. Część parametrów (np. linia zabudowy i szerokość elewacji frontowej), z uwagi na charakter planowanej inwestycji, nie ulegnie zmianie. Zaakcentować wypada, iż część przepisów rozporządzenia pozwala na określenie poszczególnych parametrów na zasadzie wyjątku, gdy znajduje to swoje uzasadnienie w treści analizy urbanistycznej (np. § 5 ust. 2 rozporządzenia). W wypadku gdy organ określił parametr korzystając z regulacji szczególnej znajdowało to swoje uzasadnienie w treści analizy urbanistycznej. Wobec tego nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro przepis rozporządzenia dopuszcza odstępstwo pod pewnym warunkiem, a w sprawie niniejszej warunki te zostały spełnione. Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż działka objęte zamierzeniem inwestycyjnym ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a uzbrojenie terenu, które już istnieje na działce jest wystarczające dla planowanej budowy. Teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu, wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. W tym miejscu sięgając do regulacji art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. należy dostrzec, iż nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów skargi dostrzec wypada, iż poza wpływem na rozstrzygnięcie pozostaje kwestia związana z naruszeniem granicy ustalonej w postępowaniu rozgraniczeniowym. W postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy organ wszak nie bada uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem, co nie jest sporne w orzecznictwie (por. np. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 24 października 2012 roku, II SA/Po 154/12; w Warszawie z dnia 12 marca 2012 roku, IV SA/Wa 22/12; w Gliwicach z dnia 23 listopada 2011 roku, II SA/Gl 401/11 i inne). Jak wcześniej podkreślono, inwestor ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który podziela także skład orzekający, iż sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę (por. np. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 roku, II SA/Kr 1205/13; w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013 roku, II SA/Łd 8/13; w Lublinie z dnia 18 października 2011 roku, II SA/Lu 604/11 i inne). W konkluzji podkreślić należy, iż mimo że skarżący nie podnosili argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o oddaleniu skargi w całości. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi orzeczono, jak w punkcie drugim wyroku, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 1 i 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1801). MR