II SA/Łd 477/24

Dnia 1 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2024 roku sprawy ze skargi W Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 kwietnia 2024 roku znak SKO.4161.4.24 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska oddala skargę. /a.tp. 1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 27 kwietnia 2024 r. znak SKO.4161.4.24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Starosty Pajęczańskiego z dnia 29 września 2023 r. nr 44/2023 określającej dopuszczalny poziom hałasu. 1. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 29 września 2023 r., nr 44/2023, znak: OŚ.6241.1.2023.EP, wydaną w wyniku postępowania przeprowadzonego z urzędu, Starosta Pajęczański określił dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu działalności W. Sp. z o.o. zlokalizowanej w R. przy ul. [...], wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A w decybelach (dB) do wartości - 50 dB dla godzin dla godziny 06.00 do 22.00 (pora dnia), - 40 dB dla godziny 22.00 do 06.00 (pora nocy) dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz nałożył na właściciela ww. obiektu obowiązek zastosowania rozwiązań technicznych zmniejszających emisję hałasu do ww. wartości w terminie do dnia 31 maja 2024 r. 1. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji powołał się na przedstawione w sprawozdaniu z badań nr [...] wyniki pomiarów przeprowadzonych na jego zlecenie przez akredytowany Z. S.C. Laboratorium w C.. Pomiary wykazały przekroczenie (na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) dopuszczalnego poziomu dźwięku zarówno dla pory dnia, jak i dla pory nocy, w zależności od punktu pomiarowego od 52,6 dB w porze dnia do 44,6 dB w porze nocy, co stosownie do art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 54 z późn zm.) dalej powoływane jako "p.o.ś", stanowi podstawę do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. 2. Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 115a ust. 4 p.o.ś, niezależnie od określania dopuszczalnego poziomu hałasu nałożony został obowiązek zastosowania rozwiązań technicznych zmniejszających emisję hałasu do wartości dopuszczalnych dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w terminie do dnia 31 maja 2024 r. 2. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W. Sp. z o.o. w R., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 80 K.p.a., art. 7 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej nie zaś swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie, tj.: a. stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnego równoważnego poziomu dźwięku A zarówno dla pory dnia jak i dla pory nocy w oparciu o sprawozdanie nr [...]z pomiarów hałasu przeprowadzonych 24 sierpnia 2023 r. w ramach postępowania kontrolnego w sytuacji gdy pomiary hałasu z 24 sierpnia 2023 r. zostały podważone wynikami pomiarów hałasu wykonanych 13 września 2023 r., niewykazującymi przekroczenia dopuszczalnego równoważnego poziomu dźwięku A zarówno dla pory dnia, jak i dla pory nocy, w związku z czym ustalenia organu instancji nie opierają się na całokształcie zebranego materiału dowodowego, lecz na dowodzie który stracił aktualność - na datę wydania decyzji przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu nie zostało udowodnione; b. uznanie: (i) pomiarów hałasu z 24 sierpnia 2023 r. oraz (ii) sprawozdania nr [...]z pomiarów hałasu z 24 sierpnia 2023 r. za wiarygodne i oparcie na nich rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, pomimo że nie spełniały one wymogów załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji; c. uznanie oświadczenia skarżących mieszkańców K. z 13 września 2023 r., wskazującego, że podczas pomiarów hałasu z 13 września 2023 r. nie pracowały wszystkie urządzenia powodujące emisję hałasu do środowiska, za wiarygodne i uznanie na jego podstawie za udowodnioną okoliczności, iż w czasie wykonywania pomiarów hałasu z 13 września 2023 r. nie pracowały wszystkie urządzenia powodujące emisję hałasu do środowiska w związku z działaniem zakładu Spółki, podczas gdy (i) zgodnie z zasadami logiki doświadczenia życiowego skarżący mieszkańcy K. nie mogli mieć szczegółowej wiedzy na temat tego, które urządzenia na terenie zakładu Spółki działały podczas Pomiarów Hałasu z 13 września 2023 r., ponieważ nie przebywali na terenie zakładu Spółki w czasie tych pomiarów; (ii) inne dowody zebrane w sprawie, tj. sprawozdanie z pomiarów hałasu z 13 września 2023 r. wskazywało, że 13 września 2023 r. praca na terenie zakładu Spółki odbywała się na normalnym poziomie; 2. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dodatkowych pomiarów hałasu przenikającego do środowiska w wyniku działalności Zakładu Spółki, w sytuacji, gdy pomiary hałasu z 24 sierpnia 2023 r. zostały podważone wynikami pomiarów hałasu z 13 września 2023 r. i tym samym niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia; 3. art. 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł rozstrzygnięcie oraz niewyjaśnienie, dlaczego organ pierwszej instancji nie uwzględnił przy wydawaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie: (i) pisma odwołującej z 8 września 2023 r., informującego o realizacji inwestycji wytłumiania hałasu emitowanego z zakładu Spółki, oraz (ii) sprawozdania z pomiarów hałasu z 13 września 2023 r.; 4. art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. zw. z art. 115a ust. 1 i ust. 3 p.o.ś poprzez niewskazanie w sentencji decyzji konkretnych nieruchomości, stanowiących tereny ochrony akustycznej przed hałasem emitowanym w związku z działaniem zakładu Spółki; 5. art. 115 p.o.ś, poprzez jego błędną wykładnię i utożsamienie faktycznego zagospodarowania wykorzystania terenu, na którym były wykonywane pomiary hałasu z 24 sierpnia 2023 r., z zagospodarowaniem tego terenu w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D., a w konsekwencji nieustalenie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów obszaru oddziaływania akustycznego zakładu Spółki, o którym mowa w art. 115 p.o.ś; 6. art. 115a ust. 1 p.o.ś w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że jednokrotne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w wyniku działalności zakładu stanowi przesłankę wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, niezależnie od tego, czy stan przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu istniał w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie; 7. art. 115a ust. 1 p.o.ś, poprzez wydanie decyzji pomimo braku jednoznacznego ustalenia, czy dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska w związku z działaniem Zakładu Spółki został przekroczony. Na podstawie powyższych zarzutów Spółka wniosła o: 1. zlecenie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organowi pierwszej instancji, poprzez przeprowadzenie ponownych pomiarów hałasu przenikającego do środowiska w wyniku działalności zakładu Spółki, na podstawie art. 136 § 1 K.p.a.; 2. przeprowadzenie, na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., dowodu z załączonych do odwołania nagrań z monitoringu dokumentujących pracę urządzeń w zakładzie Spółki w dniu 13 września 2023 r., mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, na okoliczność, iż w czasie wykonania pomiarów hałasu z 13 września 2023 r. działały wszystkie urządzenia zakładu Spółki emitujące hałas do środowiska; 3. przeprowadzenie na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. dowodu z oględzin terenu, stanowiącego obszar oddziaływania akustycznego zakładu Spółki, tj. nieruchomości, stanowiących działki ewidencyjne o nr 956, 957, obręb Raciszyn, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, na okoliczności faktycznego zagospodarowania tych nieruchomości; 4. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., 5. ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. 3. W dniu 17 listopada 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wydało decyzję, znak: SKO.4161.23.23, na mocy, której uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 1. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że odwołanie Spółki było zasadne, chociaż nie wszystkie zarzuty w nim podniesione zasługiwały na aprobatę. W ocenie Kolegium uwzględnienie podniesionych w odwołaniu zastrzeżeń nie dyskwalifikuje a priori sprawozdania z badania nr [...] z uwagi na fakt, że nie zawiera ono niektórych informacji przewidzianych w Załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 1 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, a także nie można przesądzać, że wyniki pomiarów na pewno są nieprawidłowe. 2. Dalej w uzasadnieniu Kolegium wskazało, że bez gruntownego wyjaśnienia przyczyn takiego stanu rzeczy należy przyjmować, że wyniki te są wątpliwe, a to wyklucza wykorzystanie ich jako podstawy decyzji przewidzianej w art. 115a p.o.ś. Dlatego też Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. 3. W uzasadnieniu Kolegium zwróciło uwagę, iż organ w pierwszej kolejności dokonać powinien przewidzianej w art. 115 p.o.ś. oceny faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenów, na których przeprowadzone zostały pomiary i wyłącznie na tej podstawie dokonać ich zaliczenia do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Na tej podstawie dopiero będzie możliwe dokonanie wstępnej oceny przydatności wyników pomiarów hałasu przenikającego do środowiska z terenu działalności Spółki przeprowadzonych w dniu 23 sierpnia 2023 r., bowiem może okazać się, bez konieczności dokonywania dalszych wyjaśnień, że wyniki te nie wykazały przekroczenia obowiązujących norm. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji powinien we współpracy z autorami sprawozdania z dnia 30 sierpnia 2023 r. wyjaśnić przyczyny jego niekompletności oraz doprowadzić do usunięcia występujących braków o ile jest to możliwe. Dopiero dysponując ewentualnymi wyjaśnieniami i uzupełnieniami ze strony autorów sprawozdania organ pierwszej instancji mógłby dokonać oceny zgodności z prawem przeprowadzonych pomiarów oraz ich przydatności dla prowadzonego postępowania, a ewentualnie również rozważyć przeprowadzanie pomiarów uzupełniających, o ile okazałoby się, że nie jest możliwym doprowadzenie sprawozdania nr [...] HŚ z pomiarów hałasu z 24 sierpnia 2023 r. do zgodności z obowiązującymi przepisami. 4. Od powyższej decyzji Spółka złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. 1. W sprzeciwie skarżąca wnosiła o jego uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. 2. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. 1. w zw. z 15 K.p.a, poprzez: (i) błędne przyjęcie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w sytuacji gdy po uprzednim przeprowadzeniu przez Kolegium uzupełniającego postępowania dowodowego albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania Staroście, na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawałby podstawę do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji merytorycznej oraz (ii) brak uwzględnienia, że w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. powinno mieć charakter wyjątkowy; 2. w zw. z art. 136 § 1 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że usunięcie uchybień postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Starostę w trybie art. 136 § 1 K.p.a. było niecelowe, ponieważ oznaczałoby konieczność przeprowadzenia przez Kolegium postępowania dowodowego w znacznej części, o ile nie w całości i w konsekwencji nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy stan faktyczny wymagający wyjaśnienia mieścił się w granicach wyznaczonych treścią art. 136 § 1 K.p.a i tym samym dawał Kolegium możliwość przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy; 3. w zw. z art. 136 § 2 K.p.a., poprzez jego błędne niezastosowanie, w przypadku przyjęcia że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, mimo że Spółka, jako jedyna strona postępowania, wyraźnie wniosła w odwołaniu o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i złożyła w tym przedmiocie wnioski dowodowe, w związku z czym Kolegium było zobowiązane przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy; 4. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji Kolegium z do lakonicznego stwierdzenia, że uwzględnianie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji było niecelowe, ponieważ usunięcie uchybień postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Starostę wymagałoby przeprowadzenia przez Kolegium postępowania wyjaśniającego w znacznej (o ile nie w całości) i zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia z jakich przyczyn Kolegium uznało, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy przekraczał ramy uzupełniającego postępowania dowodowego, prowadzonego w trybie art. 136 § 1 lub 2 K.p.a. oraz, że musiało odstąpić od zasady rozstrzygania spraw przez organ odwoławczy co do istoty. 5. W dniu 19 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1057/23, rozpoznał sprzeciw od decyzji Kolegium z dnia 17 listopada 2023 r. i uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że kwestie wymagające wyjaśnienia nadawały się do usunięcia w toku postępowania odwoławczego. 6. W dniu 8 kwietnia 2024 r. do Kolegium wpłynęło pismo ze Starostwa Powiatowego w Pajęcznie, w którym wyjaśniono, że: 1. podczas kontroli na terenie zakładu nie dokonywano oględzin obiektów emitujących hałas oraz nie sporządzono dokumentacji fotograficznej tych obiektów. Kontrolowana Spółka zajmuje się wydobyciem, przetwarzaniem i produkcją wyrobów wapiennych oraz obróbką kamienia naturalnego. W związku z powyższym, z uwagi na bezpieczeństwo osób kontrolujących nie było możliwości oględzin źródeł hałasu, tym samym sporządzenie dokumentacji fotograficznej. Obie czynności nie były konieczne do wydania przedmiotowej decyzji. 2. Wykaz hałasów wraz z godzinami pracy obiektów emitujących hałas został przedstawiony autorowi sprawozdania nr [...]z pomiarów hałasu przemysłowego emitowanego do środowiska przez Spółkę w przekazanym protokole z kontroli wraz z załącznikami. W załączniku stanowiącym wykaz czynności kontrolnych, który został sporządzony przez osobę z ramienia kontrolowanego zakładu, wymieniono źródła hałasu i wskazano, że pracują zgodnie z wymienionymi decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach. W sprawozdaniu na tej podstawie wskazano godziny i harmonogram źródła hałasu oraz czas pracy źródła w normatywnym czasie obserwacji. 3. Osoby kontrolujące miały wpływ na wybór punktu, w którym dokonano pomiaru hałasu. Organ uznał, iż działka, której właścicielami są osoby skarżące się na uciążliwość hałasową Spółki będzie najtrafniejszym i najodpowiedniejszym wyborem. 4. Ze względu na brak obowiązywania na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia rodzaju terenu podlegającego ochronie akustycznej organ dokonał zgodnie z dyspozycją art. 115 p.o.ś., czyli na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów. Organ ustalił, że Spółka położona jest we wschodniej części miejscowości Raciszyn, od północy graniczy z drogą krajową nr 42 natomiast od strony zachodniej, wschodniej i południowej z obszarami rolnymi. Najbliższymi terenami podlegającymi ochronie akustycznej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalności poziomu hałasów w środowisku jest (i) budynek mieszkalny zlokalizowany po przeciwnej stronie zakładu, tym samym po drugiej stronie drogi krajowej nr 42 w R. przy ul. [...] 1 w odległości około 35 m od granicy terenu, (ii) budynek mieszkalny zlokalizowany przy wschodniej granicy zakładu w R. przy ul. [...] 2 w odległości około 200 m od granicy terenu, a także są (iii) budynki mieszkalne zlokalizowane w R. od strony wschodniej granicy zakładu przy ul. [...] w odległości około 145 m i przy ul. [...]w odległości około 80 m od granicy. Ponadto w piśmie wyjaśniono, że z wizji w terenie dotyczącej działek leżących po zachodniej stronie Spółki wynika, że ciąg budynków mieszkalnych w K. stanowi zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z ogrodami i ogródkami warzywnymi. Najbliższy budynek mieszkalny znajduje się na działce oznaczonej ewidencyjnie nr 956 w odległości ok. 250 m od granicy Spółki, tj. K., z której dokonano pomiarów hałasu. Do przedmiotowego pisma załączono dokumentację zdjęciową celem potwierdzenia stanu faktycznego zabudowy zlokalizowanej w pobliżu Spółki. Organ potwierdził, że nieruchomości podlegające ochronie stanowią zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Tym samym uznał, że dopuszczalny poziom hałasu dla wszystkich terenów chronionych akustycznie powinien wynosić odpowiednio 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy, jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. 7. W dniu 8 kwietnia 2024 r. wpłynęło pismo wraz załącznikami z Z. S.C. Laboratorium, w którym to autorzy sprawozdania nr [...]z pomiarów hałasu z 24 sierpnia 2023 r. w sposób obszerny dokonali odpowiedzi na pytania kierowane przez Kolegium w piśmie z dnia 20 marca 2024 r. Autorzy sprawozdania wskazali, że: 1. pomiary hałasu przeprowadzone w dniu 24 sierpnia 2023 r. zostały wykonane zgodnie z metodyką referencyjną określoną w rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (tekst jednolity Dz. U. 2023 poz. 1706), tj. z załącznikiem nr 7. Metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego. 2. sprawozdanie zostało przygotowane i zawiera wszystkie punkty zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych zbieranych w wyniku monitorowania procesów technologicznych oraz terminów i sposobów prezentacji (Dz. U. 2020 poz. 2405), tj. z załącznikiem nr 2. Układ przekazywanych wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego. 3. Do przedmiotowego pisma załączony został protokół z pomiarów - formularz nr 5, który zawiera wszystkie istotne elementy zawarte w punkcie G.I. rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz dodatkowo załączono formularz nr 3 dotyczący programu i zakresu badań oraz formularz nr 2 stanowiący protokół z przeglądu i uzgodnień z Klientem. 4. Zespół pomiarowy nie miał możliwości kontaktowania się z przedstawicielami Spółki. 5. Zespół pomiarowy nie miał możliwości ustalenia danych technicznych źródeł hałasu (instalacji i urządzeń) zlokalizowanych na terenie Spółki, a punkt pomiarowy został wyznaczony przez Zleceniodawcę, tj. Starostwo Powiatowe w Pajęcznie. Zasięg oddziaływania niezidentyfikowanych źródeł hałasu na pewno zlokalizowany był na terenie Spółki, gdyż hałas był mocno słyszalny w punkcie pomiarowym, 6. Na terenie podlegającym ochronie akustycznej znajduje się (i) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zagrodowa, znajdująca się w R. na ul.[...], w odległości około 35 m od granicy terenu zakładu Spółki oraz około 180 m od pracujących urządzeń, (ii) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, znajdująca się w R. na ul[...], w odległości ok. 200 m od granicy Spółki i około 380 m od pracujących urządzeń, (iii) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w R. na ul. [...] , w odległości ok. 145 m od granicy i około 220 m od pracujących urządzeń, (iv) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w R. na ul. [...], w odległości ok. 80 m od granicy terenu zakładu oraz około 105 m od pracujących urządzeń, (v) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w K. , w odległości około 250 m od granicy terenu zakładu oraz ok. 400 m od pracujących urządzeń. 8. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 27 kwietnia 2024 r. znak SKO.4161.4.24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 1. Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z art. 112 p.o.ś. ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Z tego względu w przypadku podejrzenia przekroczenia obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu niezwykle istotne jest określenie przynależności terenów, co do których zachodzi takie podejrzenie, do właściwej kategorii, zgodnie z terminologią wyznaczoną przepisami rozporządzenia. Zasady zaliczania terenów do terenów podlegających ochronie przed hałasem określa art. 114 i art. 115 p.o.ś. W myśl tych przepisów zasadą jest, że określenie terenów podlegających ochronie przed hałasem następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z postanowień art. 114 ust. 1 p.o.ś., który stanowi, że przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Zgodnie zaś z art. 114 ust. 2 p.o.ś., jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W przypadku, kiedy dla danego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zastosowanie znajduje regulacja wynikająca z art. 115 p.o.ś, który stanowi, że w takim przypadku oceny czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwy organ dokonuje na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Obowiązkiem właściwego organu jest dokonanie oceny zakwalifikowania terenów do właściwego rodzaju terenu przewidzianego w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w sposób przewidziany w art. 115 p.o.ś. czyli na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. 2. Kolegium zgodziło się z zarzutem zawartym w odwołaniu, że z akt sprawy, ani z decyzji kończącej postępowanie nie wynika, aby taka ocena w ogóle była przez organ pierwszej instancji dokonana. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że teren, na którym były prowadzone pomiary podlega Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D. i jest oznaczony jako tereny zabudowy mieszkaniowej. Stwierdzenie to nie jest jednak miarodajne na podstawie art. 115 p.o.ś., a w świetle przedstawionych wyżej zasad dotyczących ochrony przed hałasem terenów o różnym przeznaczeniu konieczność właściwego zakwalifikowania terenu ma podstawowe znaczenie dla zasadności wydania decyzji określającej poziomy hałasu. Kolegium, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, stwierdziło, że obszar podlegający ochronie akustycznej stanowi zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wynikało to zarówno z pisma z dnia 4 kwietnia 2024 r. z Starostwa Powiatowego w Pajęcznie jak i załączonej dokumentacji fotograficznej. Z ustaleń organu wynika, że tereny zlokalizowane od zachodniej strony Spółki w miejscowości K. stanowią zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z ogrodami i ogrodami warzywnymi. Najbliższy budynek w K. znajduje się w odległości około 250 m od granicy Spółki, tj. K. . 3. Stosownie do art. 115a ust. 1 p.o.ś. podstawą wydania decyzji określającej poziomy dopuszczalnego hałasu przez organ ochrony środowiska (którym stosownie do art. 378 ust. 1 p.o.ś. w sprawach określonych w art. 115 p.o.ś. jest starosta) są pomiary własne bądź pomiary dokonywane przez podmiot zobowiązany do ich prowadzenia. Zdaniem Kolegium, norma zawarta w art. 115a ust. 1 p.o.ś. obliguje organ do wydania decyzji w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Przepis ten nie wskazuje na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania. Nawet gdyby okazało się, że kolejne pomiary nie wykazałyby przekroczenia norm, nie oznaczałoby to, że należy nie brać w ogóle pod uwagę wcześniejszego pomiaru, który takie przekroczenie wykazał. 4. Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Spółkę, że wyniki pomiarów dokonanych w dniu 24 sierpnia 2023 r. uległy zdezaktualizowaniu w związku z dokonaniem pomiaru w dniu 13 września 2023 r. Samo bowiem przeprowadzenie przez Spółkę pomiarów, nawet jeżeli ich wyniki nie wykazałyby przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, nie mogło skutkować bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu w sytuacji, gdy wcześniej na zlecenie organu przeprowadzono pomiary, które wykazały przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Skoro organ dysponował pomiarami, z których wynikało, że poza zakładem Spółki, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, to miał obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. Tym samym organ I instancji nie miał obowiązku odnosić się do pomiarów przedstawionych przez Spółkę, bowiem nie mogły one same w sobie czynić nieistniejącymi wyników pomiarów przeprowadzonych wcześniej na zlecenie organu. 5. Okoliczność, że zakład został zmodernizowany, a Spółka podjęła wysiłki wygłuszenia zakładu, wskutek czego nie emituje już w ocenie strony skarżącej hałasu przekraczającego dopuszczalne normy, jest normalnym postępowaniem przedsiębiorcy, a nie przesłanką do wykonania nowych badań i ewentualnego umorzenia postępowania, czy też odmowy wydania decyzji o ustaleniu dopuszczalnych norm. Wobec powyższego w sytuacji stwierdzenia przekroczenia choćby jednorazowego, aktualizuje się obowiązek organu wydania decyzji na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. Decyzja ma charakter deklaratoryjny - ustala jedynie poziom hałasu, którego przenikanie konkretnego zakładu do środowiska uznaje się za dopuszczalne. Nie wywołuje innych skutków w zakresie praw czy obowiązków jej adresata. 6. Kolegium podkreśliło, że z uwagi na zarzuty odwołującego co do uchybień w zakresie pomiarów, w trybie art. 136 § 1 K.p.a. przeprowadziło dodatkowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy kierowane zarzuty przez odwołującego są zasadne i czy sprawozdanie nr [...]z pomiarów z 24 sierpnia 2023 r. odpowiada w pełni wymogom, które zostały określone w rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r, w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1706), a konkretnie w Załączniku nr 7, który określa metodykę referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń z wyjątkiem hałasu impulsywnego. Kolegium zaznaczyło, że akredytowany pomiot wykonujący badania jednoznacznie wskazał, że pomiary hałasu przeprowadzone w dniu 24 sierpnia 2023 r. zostały wykonane zgodnie z metodyką referencyjną określoną w/w rozporządzeniu. Co więcej, podmiot dołączył do pisma formularz nr 5 stanowiący protokół z pomiaru poziomu hałasu emitowanego do środowiska, który odzwierciedla założenia wskazane w punkcie G (Informacje zamieszczane w protokole i sprawozdaniu z pomiarów) Załącznika nr 7. Powyższe potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wskazał w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r., że elementy ujęte w punkcie G. I. załącznika nr 7 zostały zachowane, albowiem w skład znajdującego się w aktach protokołu wchodzą również dokumenty przedstawione osobie kontrolującej, tj. wykaz źródeł hałasu przemysłowego emitowanego do środowiska, wykaz wraz z trybami pracy oraz dwa sprawozdania z pomiarów hałasu przemysłowego emitowanego do środowiska. I tak w wykazie czynności kontrolnych wymieniono źródła hałasu i wskazano, że pracują zgodnie z wymienionymi decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie w sprawozdaniu wskazano godziny i harmonogram pracy źródła hałasu (24 godz./dobę) oraz czas pracy źródła w normatywnym czasie obserwacji (8 godz./8 godz. oraz 1 godz./1 godz.). W sprawozdaniu znajduje się również szkic sytuacyjno-wysokościowy wraz z objaśnieniami, a w protokole kontroli widnieje podpis R. G. jako osoby z ramienia kontrolowanej jednostki. Natomiast analiza protokołu z przeprowadzonej kontroli w połączeniu z dokumentami, tj. wykazem źródeł hałasu i sprawozdaniem wskazuje, że elementy wymienione w odwołaniu zostały przynajmniej w znacznej większości w nim zamieszczone. Kolegium podkreśliło, że załączony do akt protokół w sposób czytelny dokonuje charakterystyki terenu Spółki, a także najbliższego terenu podlegającego ochronie akustycznej. W protokole zidentyfikowano prawdopodobne źródła emisji hałasu i czas ich pracy. 7. Dodatkowo w piśmie z dnia 5 kwietnia 2024 r. autorzy sprawozdania wyjaśnili, że zasięg oddziaływania niezidentyfikowanych źródeł hałasu na pewno zlokalizowanych na terenie Spółki był bardzo mocno słyszalny w punkcie pomiarowym. W protokole zaznaczono punkt pomiaru akustycznego zlokalizowanego w odległości około 420 m w kierunku zachodnim od punktu pomiaru PI na działce zaznaczonej numerem ewidencyjnym [...], tak aby wykluczyć dźwięki pochodzące z zakładu. 8. Co więcej na prośbę Starostwa Powiatowego w Pajęcznie i mieszkańców zgłaszających interwencję Spółka nie była poinformowana o dniu i godzinie przeprowadzania pomiarów hałasu. 9. Na marginesie Kolegium zaznaczyło, że ustawa nie przewiduje obowiązku poinformowania podmiotu kontrolującego o planowanych badaniach. Przy tym brak określenia źródeł hałasu według podmiotu wykonującego badanie nie miał wpływu na wybór prawidłowej metody pomiaru hałasu. Po analizie sytuacyjno-akustycznej na miejscu pomiaru zdecydowano o metodzie próbkowej. Dodatkowo do protokołu został załączony szkic sytuacyjno-wysokościowy. Co prawda protokół nie został podpisany przez przedstawiciela Spółki, jednak skarżący miał możliwość zapoznania się z pismem złożonym przez podmiot wykonujący badanie, które posiada certyfikat akredytacji nr AB 522 wydany przez Polskie Centrum Akredytacji i w odpowiednim czasie złożyć zastrzeżenia co do treści pisma, jak i załączonych do niego protokołów. 10. Tym samym, zdaniem Kolegium, zarzuty kierowane przez skarżącą w odwołaniu z dnia 17 października 2023 r., co do tego, że pomiar hałasu z dnia 24 sierpnia 2023 r. oraz sprawozdanie nr [...]nie spełniają wymogów załącznika nr 7 do rozporządzenia nie zasługują na uwzględnienie. Dodatkowo bez znaczenia w ocenie Kolegium pozostaje zarzut co do konieczności wykonania czynności wstępnych polegających na identyfikacji rozkładu działania wszystkich źródeł hałasu, w czasie odniesienia T oraz przygotowaniu grafiku obrazującego przedziały czasu Tp dla poszczególnych źródeł hałasu (E.II. 2 załącznik nr 7 rozporządzenia) oraz dokonania charakterystyki oraz usytuowaniu źródeł hałasu (instalacji i urządzeń). Zdaniem Kolegium po dokonaniu postępowania wyjaśniającego zarzut ten jest niezasadny, bowiem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem badania jest poziom hałasu poza zakładem w wyniku jego działalności, co więcej również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. doszedł do takiego wniosku, zatem Kolegium jest związane oceną prawną dokonaną przez Sąd zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. W myśl art. 3 pkt 48 p.o.ś. przez zakład - rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Z uwagi na powyższe, zdaniem Kolegium, przyjęcie, że źródłami hałasu są: budynek przemiałowni (M1, M2), w którym znajdują się dwa ciągi rozdrabniania kamienia wapiennego (wentylatory, przenośniki taśmowe, młyny), budynek przemiałowni (M2-S), w którym znajdują się elementy instalacji rozdrabniania kamienia wapiennego, redler - obudowane urządzenie podające materiał na przemiałownię, trafostacja (TRAF) - budynek mieszczący trafostację, - zestaw maszyn krusząco-przesiewających ZN (przesiewacz rolkowy, kruszarki przesiewacze wibracyjne), ciąg płucząco-sortujący (przesiewacze, płuczka, separator zanieczyszczeń, hydrocyklon) oraz pojazdy technologiczne (ładowarki, koparki jednonaczyniowe wyposażone w łyżkę, wozidła, spycharka, samochody technologiczne), a więc maszyny i pojazdy znajdujące się na terenie zakładu jest wystarczające dla dokonania pomiarów. Jak już wyżej wskazano przedmiotem badań jest hałas pochodzący z zakładu jako całości, a nie hałas wynikający z pracy poszczególnych maszyn wchodzących w jego skład. Istotą decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest odniesienie się do konkretnego zakładu, którego działalność wiąże się z emisją hałasu. Dopuszczalny poziom hałasu ustala się dla całego zakładu powodującego emisję, do którego dany pomiot aktualnie posiada tytuł prawny. Stąd dokonanie pomiaru bez konieczności wykonania czynności polegających na identyfikacji rozkładu działania wszystkich źródeł hałasu można uznać za zasadne. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienie w ocenie Kolegium nie było konieczne wykonanie załącznika graficznego w postaci szkicu, w którym oznaczone zostałyby lokalizacje źródeł hałasu oraz obiektów mających wpływ na rozprzestrzenianie się dźwięku, w szczególności obiektów lub płaszczyzn odbijających dźwięk (pkt G.I. 13 załącznik 7 do rozporządzenia). Niemniej jednak, Kolegium w sposób szczegółowy dokonało porównania, czy sprawozdanie załączone do akt sprawy spełnia wymogi wskazane w punkcie G.II. Załącznika nr 7 do Rozporządzenia, który określa wymogi stawiane sprawozdaniu, gdzie przyjmuje się, że powinno ono zawierać: 1) informacje wymienione w protokołach z pomiarów - sprawozdanie powiela informacje zawarte w protokole m.in co do lokalizacji punktów pomiaru, metodyki pomiaru, wykorzystywanych urządzeń); 2) wyniki pomiarów hałasu wyrażone wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN - w sprawozdaniu wskazano, że poziom hałasu w punkcie pomiarowym, wyrażonym równoważnym poziomem dźwięku A dla czasu odniesienia T dla punktu zlokalizowanego w K. dla pory dnia wynosi 52,6 dB a dla pory nocnej 44,6 dB. Do sprawozdania załączono protokół pomiarów hałasu, w którym przedstawiono wyniki cząstkowe poszczególnie wykonanych pomiarów; 3) poziomy mocy akustycznej, o ile takie badania prowadzono - w sprawozdaniu brak takiego badania; 4) oszacowanie niepewności pomiaru poziomu hałasu wraz z opisem sposobu obliczania tej niepewności - w sprawozdaniu wskazano niepewność pomiaru (niepewność rozszerzona oszacowana dla poziomu ufności 95% (U95)), a także wskazano opis sposobu określenia niepewności pomiaru. W sprawozdaniu z pomiarów należy także zawrzeć następujące informacje: 1) opis terenu, na którym prowadzono badania, w tym szkice lub fotografie, o ile były wykonywane, obrazujące: a) ukształtowanie terenu, b) powierzchnię terenu; - w załączonym do akt sprawozdaniu znajduje się charakterystyka terenu podlegającego ochronie, załączono wyrys z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego - uchwała nr [...]z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D.; 2) opis lokalizacji punktów pomiarowych - w sposób szczegółowy autor sprawozdania opisał lokalizację punktu pomiarowego zlokalizowanego w K. ; 3) mapę cyfrową obrazującą zakład i teren badań; w przypadku braku takiej mapy - opis zawierający informacje o: a) rodzaju zabudowy, b) szacunkowej odległości pierwszej linii zabudowy, o ile istnieje, od granicy terenu, do którego prowadzący zakład posiada tytuł prawny, c) szacunkowej wysokości pierwszej linii zabudowy lub liczbie kondygnacji, d) obiektach odbijających fale akustyczne w otoczeniu źródła i punktu pomiarowego; - w sprawozdaniu wskazano, ze najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się R. na ul. [...] i [...] 2 oraz w miejscowości K. W sprawozdaniu ujęto, że szacunkowa wysokość pierwszej linii zabudowy lub liczby kondygnacji stanowi zabudowa zagrodowa, budynki mieszkalne jednorodzinne i dwukondygnacyjne, a także zwrócono uwagę na brak obiektów odbijających fale akustyczne w otoczeniu; 4) dotyczące rodzaju terenu zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o ile plan taki istnieje - w sprawozdaniu ujęto, że teren zakładu zlokalizowany jest na działkach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...]. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D. symbolem R1PG - tereny górnicze; 5) dopuszczalne poziomy hałasu określone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniem zintegrowanym właściwego organu - punkt ten nie dotyczy Spółki, ze względu na to, że nie ma wcześniejszych decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu; 6) załączniki graficzne - mapy poligonu badań: a) wycinek planu terenu z zaznaczeniem położenia źródeł hałasu, punktów pomiarowych, pobliskich obiektów o charakterze ekranującym lub powodujących odbicia, b) szkice odzwierciedlające lokalizacje i wzajemne usytuowanie źródeł hałasu, punktów pomiarowych, pobliskich obiektów mających wpływ na pole akustyczne, terenów podlegających ustawowej ochronie przed hałasem, c) fragmenty map cyfrowych, map ze zdjęć lotniczych, satelitarnych i innych, o ile są dostępne - do sprawozdania załączony został szkic sytuacyjno-wysokościowy; 7) podpis wykonującego pomiary oraz podpis kierownika laboratorium wykonującego Pomiary - brak podpisu przedstawiciela Spółki. 11. Kolegium stwierdziło, że powyższe sprawozdanie wykonane przez profesjonalny podmiot spełnia kryteria wskazane w załączniku nr 7 rozporządzenia. 12. Co do pozostałych zarzutów przytoczonych w odwołaniu, wskazało, że nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115 p.o.ś. 13. W sprawie dokonano prawidłowego wyboru metody badawczej (metoda próbkowa), dokonany pomiar był wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ustalono zarówno tło akustyczne, jak i poziom dźwięku wynikający z funkcjonowania Spółki. Podmiot wykonujący badania posiada certyfikat akredytacji nr AB 522 wydany przez Polskie Centrum Akredytacji, zaś aparatura pomiarowa posiadała świadectwo wzorcowe z dnia 26 stycznia 2022 r. Pomiary przeprowadzono w obecności właścicieli posesji zlokalizowanej w K. , którzy niewątpliwie mieli interes w tym, aby badanie zostało przeprowadzone w czasie, kiedy urządzenia zlokalizowane na terenie Spółki były włączone. W świetle powyższego utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest w pełni uzasadnione, gdyż postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie, że dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu działalności W. Sp. z o.o. zlokalizowanej w R. przy ul. [...], dla terenu zabudowany mieszkaniowej jednorodzinnej nie powinien przekraczać poziomu dźwięku A w decybelach (dB) wartości - 50 dB dla godziny 06.00 do 22.00 (pora dnia) - 40 dB dla godziny 22.00 do 06.00 (pora nocy). Ponadto, z art. 115a ust. 1 p.o.ś nie wynika konieczność wskazania w sentencji decyzji konkretnych nieruchomości (nr ewidencyjnych działek), stanowiących teren ochrony akustycznej. Organ określa dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem wskazując poziomy hałasu odpowiednio do okoliczności sprawy, które nie mogą być przekroczone. W rozpatrywanym przypadku poziomy zostały określone jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bowiem takiego rodzaju teren podlegających ochronie akustycznej występował w otoczeniu zakładu Spółki. 2. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła W. Sp. z o.o. w R. . 1. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., tj. naruszenie: a) art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie, tj.: (i) stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnego równoważnego poziomu dźwięku A zarówno dla pory dnia jak i dla pory nocy w oparciu o sprawozdanie nr [...] z Pomiarów Hałasu przeprowadzonych 24 sierpnia 2023 r. w ramach postępowania i protokół z tych pomiarów, w sytuacji gdy Pomiary Hałasu z 24 sierpnia 2023 r. zostały podważone wynikami Pomiarów Hałasu w dniu 13 września 2023 r. nie wykazującymi przekroczenia dopuszczalnego równoważnego poziomu dźwięku A zarówno dla pory dnia, jak i dla pory nocy, w związku z czym ustalenia organu I instancji nie opierają się na całokształcie zebranego materiału dowodowego, lecz na dowodzie, który stracił aktualność i na datę wydania decyzji nr 44/2023 Starosty Pajęczańskiego z dnia 29 września 2023 r. przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu nie zostało udowodnione; (ii) uznanie Pomiarów Hałasu z 24 sierpnia 2023 r. oraz sprawozdania nr [...] z Pomiarów Hałasu z 24 sierpnia 2023 r. wraz z protokołem z pomiarów za wiarygodne i oparcie na nich rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, mimo że nie spełniają one wymogów załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, w szczególności dotyczących identyfikacji źródeł hałasu i rozkładu ich działania na terenie Zakładu Spółki; (iii) uznanie za wiarygodne Pomiarów Hałasu z 24 sierpnia 2023 r., mimo że zgodnie protokołem i sprawozdaniem z tych pomiarów w ramach hałasu Zakładu Spółki uwzględniono także "Hałas pochodzący od ruchu kołowego (...) od pojazdów przemieszczających się drogą krajowa nr 42 w miejscowości K. " (s. 3), podczas gdy należało uznać tak przeprowadzone pomiary za wadliwe, ponieważ istotne oddziaływanie akustyczne ruchu drogowego zostało uznane za emisję z Zakładu Spółki zamiast za tło akustyczne; b) art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 6 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dodatkowych pomiarów hałasu przenikającego do środowiska w wyniku działalności Zakładu Spółki i wydanie decyzji w oparciu o nieaktualne w dacie orzekania Pomiary Hałasu z 24 sierpnia 2023 r., które zostały podważone wynikami Pomiarów Hałasu z 13 września 2023 r., gdy przeprowadzone na podstawie art. 136 K.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe Kolegium nie rozwiązało pozostających wątpliwości i tym samym niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, c) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony i oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie z Pomiarów Hałasu z 24 sierpnia 2023 r., mimo że zostały one przeprowadzone bez udziału Spółki lub jej upoważnionego przedstawiciela, wymaganego zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r., poz. 236 t.j.); d) art. 153 w zw. z art. 64b § 1 i art. 64e p.p.s.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie wyroku WSA w Łodzi z 19 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Łd 1057/23, za wiążący w sprawie w zakresie wykraczającym poza przedmiot postępowania w sprawie sprzeciwu, którą ten wyrok rozstrzygnął oraz niedostateczne uzasadnienie decyzji Kolegium w zakresie w jakim stwierdziło powyższe związanie, e) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Pajęczańskiego w sytuacji, gdy była ona wadliwa i podlegała uchyleniu. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe zastosowanie przepisów prowadziłoby do uchylenia decyzji Starosty Pajęczańskiego w całości i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości. 2. Skarżąca podniosła ponadto, naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. tj. naruszenie: a) art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024r. poz.54 t.j.) ("p.o.ś") w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że jednokrotne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w wyniku działalności zakładu stanowi przesłankę wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, niezależnie od tego, czy stan przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu istniał w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie; b) art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 115a ust. 1 i ust. 3 p.o.ś. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Pajęczańskiego, która nie wskazuje w sentencji konkretnych nieruchomości, stanowiących tereny ochrony akustycznej przed hałasem emitowanym w związku z działaniem Zakładu Spółki; c) art. 50 ust. 1 Pr.Prz. w zw. z art. 10 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Pajęczańskiego, która opiera się na czynnościach kontrolnych - Pomiarach Hałasu z 24 sierpnia 2023 r. wykonanych bez obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, gdy nie znajdowała zastosowania żadna podstawa prawna do odstąpienia od wymogu art. 50 ust. 1 Pr.Prz., d) art. 46 ust. 3 Pr.Prz. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Pajęczańskiego, która opiera się na dowodach - Pomiarach Hałasu z 24 sierpnia 2023 r. - przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa, które to naruszenia miałyby istotny wpływ na wyniki kontroli, podczas gdy należało je uznać za dowody niedopuszczalne, w oparciu o które nie można było określić dopuszczalnego poziomu hałasu. 3. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty Pajęczańskiego, nadto o umorzenie postępowanie w sprawie. 3. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. 4. W dniu 11 września 2024 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej spółki, będące repliką skarżącej na odpowiedź organu na skargę. W piśmie tym spółka zakwestionowała podniesione przez SKO twierdzenia i przedstawiła własną argumentację wskazującą na niezasadność przyjętego przez SKO stanowiska. W piśmie tym podniesiono, m.in., że: 1. Niezasadne jest powoływanie się przez SKO na art. 153 P.p.s.a., a więc na związanie oceną prawną kwestii materialnoprawnych wyrażoną w wyroku WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2024 r., II SA/Łd 1057/23. 2. Ponadto spółka zarzuciła brak ustalenia czy do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu doszło w wyniku działalności zakładu spółki. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem SKO, że ustalenie jakie konkretnie źródła hałasu znajdowały się i pracowały w czasie wykonywania pomiarów hałasu w dniu 24 sierpnia 2023 r., nie było konieczne do ustalenia czy do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasów doszło w wyniku działalności zakładu spółki. Nadto skarżąca spółka podniosła, że podmiot prowadzący pomiar hałasu zaliczył do źródeł hałasu ruch pojazdów przemieszczających się drogą krajową DK 42. 3. Spółka zarzuciła również, że przy ustalaniu lokalizacji punktu pomiarowego podczas pomiarów hałasu z dnia 24 sierpnia 2023 roku w ogóle nie wzięto pod uwagę kryteriów lokalizacji punktu pomiarowego z punktu b załącznika nr 7 do rozporządzenia. W ocenie spółki punkty pomiarowe został wyznaczony wyłącznie na podstawie dyspozycji starosty z całkowitym pominięciem przepisów prawa obowiązujących w tym zakresie. 4. W dalszej kolejności spółka podniosła, że na wskazanym przez SKO szkicu sytuacyjno-wysokościowym zamieszczonym w protokole pomiarów hałasu z 24 sierpnia 2023 r. nie zostały jednak oznaczone elementy wyszczególnione w pkt G.II.6) i pkt G.I.13) w zw. z pkt G.II.1.1.) Załącznika nr 7 do rozporządzenia w szczególności nie oznaczono położenia źródeł hałasu znajdujących się na terenie zakładu spółki. W ocenie spółki wskazany wyżej załącznik dołączony do sprawozdania z pomiaru hałasu nie spełnia wymogów załącznika nr 7 do rozporządzenia. 5. Nadto spółka wskazała, że zarówno protokół z pomiarów hałasu z 24 sierpnia 2023 roku jak i sprawozdanie z pomiarów hałasu nie zawierają podpisów przedstawiciela spółki. 6. Ponadto spółka ponownie podniosła zarzut braku przeprowadzenia dowodu z ponownych pomiarów hałasu a także brak wskazania w sentencji decyzji starosty nieruchomości stanowiących obszary ochrony akustycznej. 7. Skarżąca spółka wskazała także na brak zawiadomienia spółki o pomiarach hałasu z 24 sierpnia 2023 r. powołując się przy tym na art. 50 ust. 2 Prawa Przedsiębiorców. W ocenie spółki powyższy brak na podstawie art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców skutkuje tym, że pomiary hałasu nie mogły stanowić dowodów w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje: 5. Skargę nie zasługiwała na uwzględnienie. 1. Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie zaś z art. 151 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 2. Przedmiotem wniesionej do tutejszego Sądu skargi stała się decyzja SKO w Sieradzu z dnia 27 kwietnia 2024 r., znak SKO.4161.4.24, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Pajęczańskiego określającą dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu działalności W. Sp. z o.o. zlokalizowanej w R. przy ul. [...], wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A w decybelach (dB) do wartości - 50 dB dla godziny 06.00 do 22.00 (pora dnia); - 40 dB dla godziny 22.00 do 06.00 (pora nocy) dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz nakładającej na właściciela ww. obiektu obowiązek zastosowania rozwiązań technicznych zmniejszających emisję hałasu do ww. wartości w terminie do dnia 31 maja 2024 r. 3. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Kolegium, jak również decyzji wydanej przez organ I instancji, stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 54 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.o.ś." oraz akty wykonawcze do tejże ustawy. 1. Zgodnie z treścią art. 115a ust. 1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 p.o.ś.). Decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku: 1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu; 2) zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu (art. 115a ust. 6 p.o.ś.). 2. Natomiast w myśl art. 112a pkt 1 i pkt 2 p.o.ś., przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: a) LAeq D - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00), b) LAeq N - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). 3. W art. 113 ust. 1 i 2 p.o.ś. zawarto delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw klimatu, do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów hałasu określonych wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową; oraz dopuszczalnych poziomów hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu, a także okresów, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia. 4. Zgodnie zaś z treścią art. 114 ust. 2 p.o.ś jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W razie natomiast braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie – oceny czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio (art. 115 p.o.ś.). 5. Z powyższymi regulacjami powiązane jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), które określa dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na poziomie 50 dB w ciągu dnia i 40 dB w nocy. 4. Rozważania merytoryczne należy rozpocząć od odniesienia się do charakteru decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wydawanej na podstawie art. 115a p.o.ś. Zgodnie z powszechni przyjętym w judykaturze stanowiskiem ma ona charakter deklaratoryjny, ochronny i prewencyjny (zob. np. wyrok NSA z 16.01.2024 r., III OSK 3285/21; wyrok WSA w Rzeszowie z 9.03.2021 r., II SA/Rz 52/21). Organ stwierdza więc w tej decyzji jedynie, że określony podmiot korzystający ze środowiska i prowadzący zakład w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś. co najmniej jednokrotnie przekroczył poza zakładem dopuszczalne poziomu hałasu, czyli - w rozumieniu powyższego przepisu - wartości wskaźników hałasu LAeq D lub LAeq N, których wartości są określone i zróżnicowane dla pewnych rodzajów terenów zagospodarowanych faktycznie pod określone rodzaje zabudowy, w tym pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-usługową, w tabelach 1 i 2 Załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (por przykładowo wyrok WSA w Szczecinie z 8.09.2016 r., II SA/Sz 404/16; wyrok WSA w Lublinie z 18.07.2017 r., II SA/Lu 291/17). 5. Należy też zauważyć, że ww. decyzja nie nakłada na jej adresata, czyli podmiot prowadzący instalację nowych obowiązków, ale jedynie stwierdza, że ustawowy obowiązek zachowania określonych poziomów emisji hałasu został co najmniej jednorazowo naruszony, tym samym zachodzi konieczność wydania decyzji, która ustanawia dodatkowy reżim ochronny, którego naruszenie wiąże się z sankcyjną odpowiedzialnością administracyjnoprawną na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 315 ust. 1 p.o.ś. lub odpowiedzialnością za popełnione wykroczenie na podstawie art. 337a p.o.ś. Ustawowy obowiązek utrzymania poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie albo zmniejszenia poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany, wynika wprost z art. 112 p.o.ś. 6. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że nawet jednorazowe stwierdzenie przez organ ochrony środowiska na podstawie pomiarów czy to własnych, czy innych podmiotów, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, zobowiązuje ten organ do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W toku tego postępowania następuje weryfikacja prawidłowości przeprowadzenia pomiarów, ich wyników, a ponadto ustalenie, czy stwierdzone poza zakładem przekroczenia poziomów hałasu rzeczywiście odnoszą się do terenów objętych ochroną akustyczną (kategorie tych terenów określone są w § 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. 7. W tym miejscu należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie tutejszy Sąd rozpoznawał sprzeciw od decyzji SKO w Sieradzu z dnia 17 listopada 2023 r. znak: SKO.4161.23.23, wydanej w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. i wyrokiem z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 1057/23, uchylił ww. decyzję, którą Kolegium uchyliło decyzję Starosty Pajęczańskiego określającą dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu działalności W. Sp. z o.o. zlokalizowanej w R. przy ul. [...]. 1. Odnosząc się do znaczenia ww. orzeczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zwłaszcza mając na uwadze, że strona skarżąca podnosiła w tym zakresie zarzuty, należy wskazać w pierwszej kolejności, iż zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższa zasada oznacza, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z 11.06.2015 r., I OSK 596/15; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Strona skarżąca stoi jednak na stanowisku (wyrażanym zarówno w samej skardze jak i w replice na odpowiedź organu na skargę), że wspomniany wyżej wyrok z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 1057/23, wydany w wyniku rozpoznania sprzeciwu od decyzji, z uwagi na specyfikę rozstrzygnięcia (rozstrzygnięcie w sprawie sprzeciwu a nie skargi) nie jest wiążący w zakresie oceny materialnoprawnej. Powołuje się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym stanowisko wyrażone w wyroku sądu wykraczające poza ramy zakresu rozpoznawania sprzeciwu powoduje, że nie ma w stosunku do niego zastosowanie norma prawna zawarta w art. 153 P.p.s.a. W ocenie Sądu nie sposób jednak podzielić takiego stanowiska. 3. W istocie zasadniczo przyjmuje się, że przepis art. 64e P.p.s.a. ogranicza zakres kontroli sądu do oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w wielu wyrokach (np. z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 512/21; z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19; z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19 czy z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 286/21), stwierdził, że w świetle art. 138 § 2 K.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy jednak oceniać w niektórych przypadkach przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2021 r., I OSK 2606/20). 4. Do takiego twierdzenia uprawnia m.in. dyspozycja art. 138 § 2a K.p.a., zgodnie z którym, jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie trafnie zauważył (m.in. w powołanych wyżej orzeczeniach), że sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji kasacyjnej nie może sprowadzać tej kontroli do fikcji. A tak w istocie się dzieje, jeśli sąd administracyjny abstrahuje od przepisów prawa materialnego mających w danej sprawie zastosowanie. Takiego działania nie można uznać za sprawowanie kontroli legalności wydanej decyzji, lecz za uchylenie się od zbadania zgodności z prawem zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. 5. Związanie oceną prawną w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza zatem, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa czy zmiany istotnych okoliczności faktycznych – jednakże mając na uwadze akta sprawy takowa zmiana nie miała miejsca, nie zmienił się także stan prawny (por. wyrok NSA z 10.08.2021 r., II OSK 377/21). 6. I tak właśnie tut. Sąd w sprawie II SA/Łd 1057/23 ocenił zaistnienie przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. przez pryzmat prawa materialnego, co jest okolicznością bezsporną. Sąd podkreślił w uzasadnieniu wyroku wydanego w ww. sprawie (powołując się także na stanowisko judykatury wyrażone w wyrokach NSA z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 392/19 oraz z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2785/20), że przepis art. 64e p.p.s.a. nie eliminuje stosowania art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji nie może oceniać, czy zostały spełnione przesłanki do wydania przez organ administracji decyzji pozytywnej czy też negatywnej, lecz musi ocenić, czy zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Dlatego też – jak wskazał tut. Sąd w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. - "konieczne było zatem odniesienie się także do kwestii materialnych, bowiem przepisy te mają wpływ na ocenę decyzji objętej sprzeciwem". Wobec tego poruszonych w powołanym prawomocnym wyroku kwestii materialnoprawnych nie sposób zatem zignorować. Tym bardziej, że przepisy prawa nie uległy zmianie od chwili wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie. W sprawie nie doszło też do zmiany istotnych okoliczności sprawy, a przynajmniej nie wynika to z akt sprawy. Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że reguła wynikająca z art. 153 p.p.s.a. znajduje pełne zastosowanie w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem od decyzji. 7. Przedstawione powyżej stanowisko sądów administracyjnych w przedmiocie znaczenia art. 153 P.p.s.a. w kontekście wyroku Sądu wydanego w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu, skład orzekający w niniejszej w sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne. Ze wskazanych wyżej przyczyn ze stanowiskiem strony skarżącej w zakresie braku związania oceną materialnoprawną wyrażoną w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. Sąd się nie zgadza. 8. Wobec powyższego – w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wynikające z wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. wydanego w sprawie II SA/Łd 1057/23 pozostają wiążące dla organów administracji, a także tutejszego Sądu przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Z tej też przyczyny ocena zaskarżonej skargą decyzji musi być przede wszystkim dokonana pod kątem realizacji wskazań zawartych w tym wyroku. 8. Z wiążących ustaleń tutejszego Sądu poczynionych w sprawie II SA/Łd 1057/23 wynika, że: a. Teren, na który oddziałuje zakład skarżącej nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec tego organy były jedynie zobowiązane do weryfikacji twierdzeń zawartych w sprawozdaniu nr [...] HŚ wskazujących na faktyczne zagospodarowanie terenu. b. Z opracowania wynika, że najbliższe tereny ochrony akustycznej stanowią zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – w przeważającej części - oraz zabudowa zagrodowa, która nie została ujęta w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. i nie może być przedmiotem analizy. c. Zastosowana w sprawie metoda pomiaru hałasu tj. metoda próbkowania została zasadnie wybrana jako właściwa przez osoby dokonujące badania z uwzględnieniem specyfiki funkcjonowania źródła hałasu - badano pracę urządzeń i pojazdów pracujących na terenie zakładu, maszyn technologicznych oraz instalacji do przetwarzania wydobytego surowca, która to praca nie ma charakteru ciągłego. Metoda ta została trafnie uznana przez podmiot sporządzający pomiar jako właściwa ze względu na emitowanie zróżnicowanego dźwięku i jako mająca uzasadnienie w przepisach rozporządzenia MKiŚ. d. Przedmiotem badania jest poziom hałasu poza zakładem w wyniku działalności tego właśnie zakładu. Przy tym w myśl art. 3 pkt 46 p.o.ś. przez zakład rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Wobec tego źródłami hałasu są: budynek przemiałowni (M1, M2), w którym znajdują się dwa ciągi rozdrabniania kamienia wapiennego (wentylatory, przenośniki taśmowe, młyny), budynek przemiałowni (M2-S), w którym znajdują się elementy instalacji rozdrabniania kamienia wapiennego, redler - obudowane urządzenie podające materiał na przemiałownię, trafostacja (TRAF) - budynek mieszczący trafostację, - Zestaw maszyn krusząco-przesiewających ZN (przesiewacz rolkowy, kruszarki, przesiewacze wibracyjne), ciąg płucząco-sortujący (przesiewacze, płuczka, separator zanieczyszczeń, hydrocyklon) oraz pojazdy technologiczne (ładowarki, koparki jednonaczyniowe wyposażone w łyżkę, wozidła, spycharka, samochody technologiczne), a więc maszyny i pojazdy znajdujące się na terenie zakładu jest wystarczające dla dokonania pomiarów. Przedmiotem badań jest hałas pochodzący z zakładu jako całości, a nie wynikający z pracy poszczególnych maszyn wchodzących w jego skład. Istotą decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest odniesienie się do konkretnego zakładu, którego działalność związana jest z emisją hałasu. Dopuszczalne poziomy hałasu ustala się dla całego zakładu powodującego emisję, do którego dany podmiot aktualnie posiada tytuł prawny. e. W skład znajdującego się w aktach sprawy Protokołu wchodzą również dokumenty przedstawione osobie kontrolującej, tj. wykaz źródeł hałasu wraz z trybami pracy oraz dwa sprawozdania z pomiarów hałasu przemysłowego emitowanego do środowiska. W wykazie czynności kontrolnych wymieniono źródła hałasu i wskazano, że pracują zgodnie z wymienionymi decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie w sprawozdaniu wskazano godziny i harmonogram pracy źródła hałasu (24 godz./dobę) oraz czas pracy źródła w normatywnym czasie obserwacji (8 godz./8godz. oraz 1 godz./1 godz.). W sprawozdaniu znajduje się również szkic sytuacyjno-wysokościowy wraz z objaśnieniami, a w protokole kontroli widnieje podpis R. G. jako "osoby z ramienia kontrolowanej jednostki"; f. Jednorazowe stwierdzenie przekroczenia norm poziomu hałasu jest wystarczające do wydania decyzji w niniejszym postępowaniu. Okoliczność, że zakład został zmodernizowany, a Spółka podjęła wysiłki wygłuszenia zakładu, wskutek czego nie emituje już hałasu przekraczającego dopuszczalne normy, jest normalnym postępowaniem przedsiębiorcy, a nie przesłanką do wykonywania nowych badań i ewentualnego umorzenia postępowania czy też odmowy wydania decyzji o ustaleniu dopuszczalnych norm. Stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska pozwalało stwierdzić zaistnienie przesłanki z art. 115a § 1 p.o.ś. Nie było też podstaw do dokonywania analizy kolejnych badań po modernizacji zakładu – w sytuacji wykonania prawidłowego sprawozdania z pomiarów. 9. Mając na uwadze stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie w kwestii związania na podstawie art. 153 P.p.s.a. oceną wyrażoną przez Sąd w sprawie II SA/Łd 1057/23, należy wskazać, że zarzuty skargi w zakresie ww. wiążącej oceny dokonanej przez Sąd nie mają uzasadnionych podstaw. Jak wskazano, związanie Sądu dokonaną oceną czyni formułowanie (w zakresie związania wyrokiem) nowych ocen niezasadnym. 10. Sąd w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. sformułował ponadto następujące wskazania dla organu ponownie rozpoznającego sprawę: organ winien ustalić jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie terenu oraz terenów sąsiednich oraz merytorycznie odnieść się do zarzucanych braków protokołu kontroli z ewentualnym wyjaśnieniem przyczyn jego niekompletności na etapie postępowania odwoławczego mając na względzie w fakt, że w ocenie Sądu część wymienionych elementów faktycznie znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji. Biorąc powyższe wskazania pod uwagę stwierdzić należy, że organ II instancji ustalił, że: 1. W oparciu o pismo Starostwa Powiatowego w Pajęcznie oraz dokumentacji fotograficznej Kolegium ustaliło, że tereny zlokalizowane od zachodniej strony Spółki w miejscowości K. stanowią zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z ogrodami i ogrodami warzywnymi, a najbliższy budynek w K. znajduje się w odległości ok. 250 m od granicy Spółki – K. . Zważywszy powyższe wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. co do dalszego postępowania, zdaniem Sądu, Kolegium na podstawie uzupełnionego, a wskazanego wyżej, materiału dowodowego prawidłowo określiło faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenu oraz terenów sąsiednich. 2. Należy też zauważyć, że realizując wcześniejsze wytyczne Sądu Kolegium odniosło się w sposób szczegółowy do treści protokołu z pomiaru, mając na względzie treść załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji. Na podstawie przeanalizowanych 14 punktów załącznika do cyt. wyżej rozporządzenia, Kolegium stwierdziło, że załączony do akt protokół w sposób czytelny dokonuje charakterystyki terenu Spółki, a także najbliższego terenu, podlegającego ochronie akustycznej. Ustaliło, że pomiar hałasu z 24 sierpnia 2023 r. oraz sprawozdanie nr [...] spełniają wymogi załącznika 7 do rozporządzenia. Sąd - po dokonaniu analizy treści uzasadnienia decyzji Kolegium, unikając zbędnego powtórzenia w tym miejscu treści analizy dokonanej przez Kolegium – co do zasady zgadza się ze stanowiskiem SKO co do spełnienia przez sprawozdanie nr [...] wymogów Załącznika nr 7 do cyt. wyżej Rozporządzenia. Nie można oczywiście nie zauważyć, że – na co zwróciło uwagę Kolegium i co podnosi także strona skarżąca - protokół nie zawiera podpisu przedstawiciela zakładu. W ocenie Sądu ten brak nie przekreśla wartości dowodowej sprawozdania, jest to bowiem wymóg formalny, a mając na uwadze możliwość zapoznania się z aktami sprawy przez stronę skarżącą i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń, brak jest podstaw do uznania, że ten brak miał istotny wpływ na wynik sprawy. 11. Mając powyższe na względzie, biorąc pod uwagę wiążące wskazania i ocenę prawną tutejszego Sądu oraz uzupełniony materiał dowodowy stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie są zasadne. 1. Zarzuty, w których strona kwestionuje wartość dowodową sprawozdania z 24 sierpnia 2023 r. i wskazuje na konieczność przeprowadzenia dowodu z późniejszych pomiarów lub konieczność weryfikacji sprawozdania, są niezasadne o tyle, że tutejszy Sąd przesądził w sprawie II SA/Łd 1057/23, że już jednokrotne stwierdzenie naruszenia norm hałasowych, potwierdzone w sprawozdaniu z 24 sierpnia 2023 r. jest wystarczające dla wydania decyzji na podstawie art. 115a § 1 p.o.ś. Nie było też podstaw do dokonywania analizy kolejnych badań po modernizacji zakładu – w sytuacji wykonania prawidłowego sprawozdania z pomiarów. 2. Ponadto, wbrew stanowisku strony skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji dokładnie opisał najbliższe nieruchomości podlegające ochronie akustycznej. Z tego też względu nie można podzielić stanowiska strony skarżącej. 3. Nie można też podzielić stanowiska strony skarżącej co do zarzutu uwzględnienia w sprawozdaniu z badań tła akustycznego z drogi krajowej 42. Otóż w sprawozdaniu z badań zawarte jest jednoznaczne odniesienie do sposobu wyliczenia poziomu hałasu z pominięciem tła akustycznego, a więc hałasu emitowanego przez ruch kołowy na DK42 – tabela na s. 9 Sprawozdania [...] HŚ. Na s. 7 tego Sprawozdania wskazano zaś miejsce, w którym dokonano pomiaru tła akustycznego. Nie można więc w powyższym zakresie zgodzić się ze skarżącą spółką. 12. Strona podniosła także zarzut naruszenia art. 50 ust. 2 oraz ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236). Zgodnie z art. 50 ust. 1 cyt. wyżej ustawy czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadkach, gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska. W ocenie spółki winien mieć zastosowanie art. 46 ust. 3 cyt. wyżej ustawy, który stanowi, że dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów ustawy lub z naruszeniem innych przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karnym skarbowym dotyczącym przedsiębiorcy. Kolegium wyjaśniło, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 50 ust. 1 Prawo przedsiębiorców, bowiem w sprawie zachodzi wyjątek z art. 50 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, który wyłącza konieczność poinformowania przedsiębiorcy o planowanej kontroli, jeżeli przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska. Nie można nie zauważyć, że skarżąca spółka faktycznie nie została zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia pomiaru hałasu dnia 24 sierpnia 2023 r. Nie ulega wątpliwości, że art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców jest przejawem koncepcji tzw. zakazu użycia owoców zatrutego drzewa, czyli dowodów pozyskanych z naruszeniem prawa. Nawet jeśliby przyjąć, że brak było podstaw do skorzystania przez organ z wyjątku określonego w art. 50 ust. 2 pkt 4 Prawa przedsiębiorców, to Sąd wskazuje na zasadniczą kwestię, a mianowicie, że z art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców jednoznacznie wynika, że przesłanką wykluczającą skorzystania z dowodów przeprowadzonych w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów ustawy lub z naruszeniem innych przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jest ich istotny wpływ na wyniki kontroli. W analizowanej sprawie takiego wpływu - a z całą pewnością wpływu istotnego - braku zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia pomiaru hałasu nie sposób w ocenie Sądu dostrzec. Brak jest bowiem podstaw do dyskwalifikowania pozyskanego przez organ dowodu w postaci wyników z pomiaru hałasu tylko ze ww. przyczyny. Zdaniem Sądu brak ww. powiadomienia jako swego rodzaju uchybienie należy ocenić w kontekście przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zdaniem Sądu, mając zwłaszcza na uwadze, że sposób przeprowadzenia badania poziomu hasłu oraz ustalenia poczynione w jego trakcie znalazły odzwierciedlenie w sprawozdaniu z pomiarów, a nadto skarżąca spółka miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wyrażenia swego stanowiska, nie sposób uznać, że to zaniechanie organu miało wpływ na wynik sprawy. 13. W kwestii zarzutu niewskazania konkretnych źródeł hałasu należy zauważyć, że tutejszy Sąd w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. wskazał, że zarzut braku ustalenia źródeł hałasu pracujących na terenie zakładu Spółki i przyjęcie, że prawdopodobnie w czasie pomiarów pracowały źródła hałasu uwzględnione w protokole z kontroli z 14 lipca 2023 r. nie był zasadny. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie był bowiem jest poziom hałasu poza zakładem w wyniku jego działalności. W myśl art. 3 pkt 46 p.o.ś. przez zakład rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Istotą decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest odniesienie się do konkretnego zakładu, którego działalność związana jest z emisją hałasu. Dopuszczalne poziomy hałasu ustala się dla całego zakładu powodującego emisję, do którego dany podmiot aktualnie posiada tytuł prawny. Podnoszone przez skarżąca spółkę w powyższym zakresie zarzuty nie mogły się więc ostać. 14. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że na wskazanym przez SKO szkicu sytuacyjno-wysokościowym zamieszczonym w protokole pomiarów hałasu z 24 sierpnia 2023 r. nie zostały jednak oznaczone elementy wyszczególnione w pkt G.II.6) i pkt G.I.13) w zw. z pkt G.II.1.1.) Załącznika nr 7 do rozporządzenia w szczególności nie oznaczono położenia źródeł hałasu znajdujących się na terenie zakładu spółki, przez co wskazany wyżej załącznik dołączony do sprawozdania z pomiaru hałasu nie spełnia wymogów załącznika nr 7 do rozporządzenia, należy zauważyć, że ww. kwestia została także przesądzona w wyroku tut. Sądu z dnia 19 stycznia 2024 r., Sąd uznał bowiem, że ww. elementy zostały zachowane. Zarzuty w powyższym zakresie nie mogą się więc ostać. 15. Nie można też zgodzić się z podnoszonym przez skarżącą spółkę zarzutem, iż przy ustalaniu lokalizacji punktu pomiarowego podczas pomiarów hałasu z dnia 24 sierpnia 2023 roku nie wzięto pod uwagę kryteriów lokalizacji punktu pomiarowego z punktu b załącznika nr 7 do rozporządzenia, a punkty pomiarowe zostały wyznaczone wyłącznie na podstawie dyspozycji starosty z całkowitym pominięciem przepisów prawa obowiązujących w tym zakresie. Otóż, faktycznie organ wskazał, w jakim miejscu – w znaczeniu konkretnej nieruchomości - winien być przeprowadzony pomiar hałasu, ale w ocenie Sądu przy wyborze lokalizacji punktu pomiarowego dochowano wymogów wynikających z lit. B" Kryteria lokalizacji punktów pomiarowych" Załącznika nr 7 do Rozporządzenia. Zgodnie z pkt B.2. punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, z uwzględnieniem poniższych reguł: 1) na terenie niezabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się na wysokości 1,5 m (z dokładnością zawierającą się w przedziale <-0,0 m; +0,1 m >) nad powierzchnią terenu; 2) na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się: a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5–2 m od elewacji tych budynków: – w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu, – na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji, b) na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu. W tym miejscu należy wskazać, że konstrukcja tego przepisu wskazuje na alternatywę w wyborze lokalizacji punktu czy punktów pomiaru hałasu na danym terenie, w zależności od charakterystyki i usytuowania źródeł hałasu i własności pochłaniających i odbijających terenu oraz jego zagospodarowania (por. Wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018 r., II OSK 2956/16). W znajdującej się na s. 4 Sprawozdania tabeli Lokalizacji punktów pomiarowych wskazano, że w przypadku punktu pomiarowego P1 punkt ten zlokalizowano na wysokości 4 m od strony południowej budynku mieszkalnego, co jest zgodne z cytowanym wyżej pkt B.2.2).b Załącznika nr 7, tym samym w ocenie Sądu zarzut skarżącej spółki w powyższym zakresie ostać się nie może. Punkt pomiaru tła akustycznego został zaś wyznaczony w porównywalnym miejscu ekranowanym akustycznie od źródeł hałasu zakładu, tak aby wykluczyć dźwięki pochodzące z zakładu. Powyższe umiejscowienie spełnia wymogi dla pomiarów tła akustycznego wynikające z pkt E.II.4 Załącznika nr 7 do Rozporządzenia. Tym przeprowadzony w powyższy sposób pomiar hałasu stanowił wystarczającą podstawę do określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla tego zakładu Brak jest więc w ocenie Sądu podstaw do kwestionowania prawidłowości badania poziomu hałasu. 16. Mając na uwadze wszystkie poczynione wyżej rozważania skarga okazała się niezasadna. Sąd nie dopatrzył się też innych uchybień, które winien uwzględnić z urzędu. 17. Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. IB