II SA/Łd 498/13

Dnia 14 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności rodziców za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł. M. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], ustalającą odpłatność skarżącego za pobyt dziecka M. N. w rodzinie zastępczej. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na ewentualne skutki i koszty postępowania egzekucyjnego ze szkodą dla możliwości finansowania przez skarżącego kosztów utrzymania syna oraz z uwagi na oczywistość sprzeczność z prawem kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, na co niejednokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Dodać przy tym trzeba, iż sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie dokonuje oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2008r., w sprawie o sygn. akt I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008r., w sprawie o sygn. akt I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008r., w sprawie o sygn. akt I OZ 493/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest możliwa ocena, czy ostateczna decyzja ustalającą odpłatność za pobyt w rodzinie zastępczej jest prawidłowa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Skarżący także w żaden sposób nie wykazał, iż wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec tego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł.