II SA/Łd 558/14

Dnia 9 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 roku sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego R. M. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy D., po rozpatrzeniu wniosku R. M., na podstawie art. 60 i 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nasypu ziemnego o szerokości 40 m, długości 250 m i wysokości 6 m, na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina D.. W uzasadnieniu wskazano na brak spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił, że opisany we wniosku nasyp ziemny ma zająć powierzchnię 1 ha do wysokości 6 m. Dodał, że w tej samej sprawie w pierwszym półroczu 2013 r. toczyło się postępowanie administracyjne z wniosku R. M., jako prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A z/s w D., które zostało zakończone ostateczną decyzją, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. Niezależnie od tego postępowania w sprawie toczy się także postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., bowiem budowa nasypu ziemnego jest samowolą budowlaną. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy z wnioskiem wystąpił jednak R. M. - właściciel działki nr [...] w M., a zatem - jakkolwiek wniosek dotyczy tej samej inwestycji, w tym samym miejscu, zdaniem organu jest to nowe postępowanie administracyjne. Organ wyjaśnił, że z przedłożonej do sprawy karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1395 ze zm.) a działanie nie wpływa na środowisko, na gruncie obecnie nie rośnie żadna roślinność, znajduje się nawieziona ziemia, a zamierzenie inwestycyjne nie zmienia przeznaczenia gruntu. Nasyp zajmuje 74,1 % powierzchni działki nr [...]. Organ ustalił, że działka nr [...] na całej długości przylega od zachodu do korytarza drogi ekspresowej S8 w budowie. Realizacja drogi jest na tym odcinku mocno zaawansowana. Od strony północnej granica działki objętej wnioskiem przylega również do terenu pozostającego we władaniu Skarbu Państwa tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, który realizuje przebudowę skrzyżowania drogi ekspresowej z drogą powiatową nr 3310E (droga ta ma przebiegać górą nad drogą ekspresową). Od południa działka graniczy z gruntami leśnymi, a od wschodu - z gruntami rolnymi innych właścicieli. Działka nr [...] przebiega w odległości ok. 9 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej. Zdaniem organu, nasyp ziemny opisany w uzupełnieniu wniosku ma konkretne parametry oraz stanowi obiekt składowania ziemi jako odpadu; jest przeto obiektem budowlanym (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Nasyp ziemny, zgodnie z wnioskiem i podanymi przez wnioskodawcę parametrami w zakresie długości (250 m), szerokości (40m), wysokości (6 m), kąta nachylenia zboczy (ok. 26°) stanowi bowiem skończoną antropogeniczną formę ukształtowania powierzchni, stanowiącą - pomimo braku instalacji - całość techniczno-użytkową. Ma o swoją konstrukcję tj. wymiary i kąt nachylenia, zaś jego funkcją jest składowanie ziemi, która została wydobyta w innym miejscu i przewieziona na działkę nr [...] w M.. Organ uznał, że nasyp ziemny pozostaje w sprzeczności z przesłanką określoną w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, gdyż jest to obiekt dysharmonijny w płaskim krajobrazie rolno-leśnym wsi i stanowi element zakłócający ład przestrzenny na tym obszarze. Nasyp zajmuje 74,1 % powierzchni działki, ma dużą kubaturę (ok.60.000 m³) i mimo, iż nie można w tym przypadku zastosować wskaźnika intensywności zabudowy, gdyż w całości stanowić będzie powierzchnię biologicznie czynną, to jest obiektem sprzecznym z funkcjami i charakterem istniejącej zabudowy i sposobem zagospodarowania w sąsiedztwie. W obszarze analizowanym nie ma poza tym podobnych, antropogenicznych i naturalnych form ukształtowania powierzchni ziemi, które mogłyby stanowić o sąsiedztwie i wzbogaceniu cech ukształtowania terenu. Usytuowanie nasypu w odległości 9 m od jezdni drogi ekspresowej powoduje, iż występuje sprzeczność lokalizacji nasypu ziemnego z art. 43 ust.1 Lp 2 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260) w zakresie sytuowania obiektów budowlanych w odległościach mniejszych niż 40 m od krawędzi jezdni dróg ekspresowych. W sprawie nie znajduje natomiast zastosowania art. 34 ustawy o drogach publicznych, gdyż odnosi się on do wykopów i nasypów, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, a więc wykopów i nasypów w granicach pasa drogowego, stanowiących elementy drogi. Tymczasem nasyp ziemny jako budowla ziemna stanowiąca obiekt budowlany na działce nr [...] jest położony poza pasem drogowym, na zewnątrz od niego i w ocenie organu - powinna być zachowana odległość przynajmniej 40 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej jak dla obszarów poza terenem zabudowy. Organ stwierdził zatem, że inwestycja jest sprzeczna z art. 61 ust.1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolejną sprzeczność można, zdaniem organu, wywieść również z ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013r., poz. 21). Ziemia wywieziona z miejsca, z którego została wykopana, zawsze jest bowiem odpadem. Nie można jej składować na miejscu do tego celu nie przeznaczonym. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. M., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 43 ust 1 Lp 2 tabelki w zw. z art. 10 ust. 4 i art. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez bezzasadne zastosowanie art. 43 ust. 1 Lp 2 w sytuacji, gdy działka [...] graniczy z terenem budowy drogi S-8, która nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny stanu faktycznego w zakresie zaistnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, naruszenie art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie zastosowania przez organ przepisów ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu strona uznała za sprzeczne z przepisami ustawy o drogach publicznych twierdzenie organu, jakoby zaawansowanie prac na terenie budowy drogi ekspresowej S-8, z którą graniczy przedmiotowa działka, pozwalało na przyjęcie, że należy ten obszar traktować jako drogę ekspresową w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Zdaniem strony, odległości wskazane w art. 43 ustawy o drogach publicznych znajdują zastosowanie do dróg, które są drogami publicznymi w rozumieniu tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nadto, sprawa dotyczy odcinka drogi, który będzie stanowił przedłużenie istniejącej już drogi ekspresowej S-8. Jak wynika z art. 10 ust. 4, ustawy nowo wybudowany odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi, w której ciągu leży, zatem dopóki budowa tego odcinka nie zostanie ukończona, dopóty nie jest możliwe zaliczenie go do dróg publicznych. Odnośnie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy strona wskazała, że organ dokonał nieusprawiedliwionej, dowolnej oceny uznając, iż nasyp na działce nr [...] jest obiektem dysharmonijnym w płaskim krajobrazie rolno-leśnym i zakłóca ład przestrzenny. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., w oparciu o art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium, planowany nasyp ziemny stanowi zmianę zagospodarowania terenu, zatem w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu zaistniała konieczność wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia jako budowli zimnej i obiektu budowlanego. Wskazało, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym formułuje się pogląd, że potoczne rozumienie określenia budowla ziemna (wobec braku definicji ustawowej) oznacza budowlę, której podstawowym tworzywem jest ziemia. Budowla taka jest wykonana w gruncie lub z gruntu. Przykładem budowli ziemnej może być wykonany z ziemi wał. Budowla ziemna musi mieć charakter kubaturowy, być widoczna i istnieć w kategoriach obiektywnych. Takie warunki spełnia nasyp ziemi. Kolegium wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla przedmiotowej zabudowy i zagospodarowania terenu, która wykazała brak spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona analiza urbanistyczna potwierdziła, że funkcja, cechy, parametry, gabaryty nasypu ziemnego i zagospodarowanie terenu są nie do pogodzenia z charakterystyką istniejącej w szeroko pojętym sąsiedztwie zabudowy. Funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu zdefiniowana została w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczący nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz.1588) jako sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia), zaś cechy zabudowy i zagospodarowania terenu jako w szczególności gabaryty, forma architektoniczna obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Zdaniem organu, z części opisowej analizy wynika, że w obszarze analizowanym nie ma takich form i zabudowy jak wnioskowana. Parametry planowanego nasypu pokazują, że powstanie obca forma ukształtowania terenu widoczna w rzeźbie i krajobrazie, sprzeczna z istniejącą zabudową zagrodową w rolno-leśnym krajobrazie otaczającym. Co więcej, nasyp ziemny jako nowa forma ukształtowania powierzchni ziemi jest antropogenicznym przykładem jej degradacji. Przedmiotowy nasyp ziemny przekracza maksymalne parametry zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. wskaźniki zabudowy w terenie analizowanym wynoszą od 3% do 26 % powierzchni działki, zaś nasyp zajmuje 74,1% powierzchni działki nr 187/2. Obiekty budowlane w terenie analizowanym mają szerokość frontu od 5 m do 14 m, zaś szerokość nasypu wynosi 40 m, a długość prawie 250 m. Nie można zatem mówić o kontynuacji funkcji zabudowy i cech zagospodarowania terenu, a w konsekwencji o spełnieniu warunku tzw. dobrego sąsiedztwa z art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ dodał, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy opinii Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł., nasyp może zagrażać funkcjonowaniu drogi poprzez procesy spłukiwania oraz zatrzymywania na zboczach nasypu śniegu w porze zimowej. Ponadto, zlokalizowanie wału ziemnego w bezpośredniej bliskości pasa drogowego drogi ekspresowej S-8 skutkować będzie zawiewaniem jej w czasie opadów śniegu. Kolegium podzieliło także ustalenia organu I instancji, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z treścią art. 43 ust. 1 (w tym wypadku Lp 2 tabeli) ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych określającego odległości sytuowania obiektów budowlanych od krawędzi jezdni dróg publicznych. Wnioskowany obiekt budowlany planowany jest bowiem w odległości 9 m od drogi publicznej, a konkretnie od budowanej drogi ekspresowej S-8, która do takich dróg się zalicza. Podkreślono, że już na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (a nie dopiero po zakończeniu inwestycji i oddaniu obiektu do użytkowania) dochodzi do zakwalifikowania drogi do określonej kategorii. Przy czym w treści art. 43 ust. 1 ustawodawca nie wprowadził ograniczenia, iż normy odległościowe dotyczące sytuowania obiektów budowlanych od krawędzi jezdni odnoszą się jedynie do dróg już wybudowanych. Zdaniem Kolegium, brak rozróżnienia na drogi wybudowane i będące w budowie dodatkowo przesądza o zasadności zastosowania tego przepisu w sprawie. Powyższe przesądza, że nie można uznać za spełniony warunku zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) za jakie uznać należy przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w tym wypadku art.43 ust. 1 Lp 2 tabeli). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł R. M.. Powielając argumentację powołaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę Sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w przypadku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, o ile zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że akty te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., co obligowało Sąd do stwierdzenia ich nieważności. Rozważania w zakresie dokonanej przez Sąd oceny legalności rozpocząć należy od wskazania, że zaskarżona decyzja wydana została w przedmiocie ustalenia, na wniosek R. M., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nasypu ziemnego o szerokości 40 m, długości 250 m i wysokości 6 m, na działce nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gm. D.. W tym miejscu wskazać należy zatem, że jedną z najważniejszych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych zawarta w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., zgodnie z którą decyzje ostateczne mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych. Przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych, ich wygaśnięcia oraz stwierdzenia nieważności określa szczegółowo Kodeks postępowania administracyjnego lub przepisy szczególne. Dopóki ostateczna decyzja administracyjna rozstrzygająca konkretną indywidualną sprawę jednostki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie o tożsamym uprawnieniu podmiotowym nową decyzją. Możliwe jest w takiej sytuacji jedynie orzekanie w sprawie jej zmiany lub uchylenia, na zasadach określonych we właściwych przepisach. Zgodnie z kolei z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wadą nieważności dotknięta jest decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdy zachodzi tzw. tożsamość spraw. Przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji ostatecznej. Decyzja ostateczna to taka, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 392/10 publ. LEX nr 757138). Tożsamość sprawy w postępowaniu administracyjnym występuje także wtedy, gdy zmieni się wprawdzie akt stanowiący podstawę prawną decyzji, lecz zachowana zostanie ciągłość regulacji prawnej praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 714/11 publ. LEX nr 1149425). Co więcej, bez znaczenia jest przy tym, że ostateczna decyzja jest bezskuteczna, bądź też wadliwa. Nawet w takim przypadku wydanie nowej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wzruszenia poprzedniej, w jednym z trybów przewidzianych przez ustawodawcę tzw. trybów nadzwyczajnych. Fakt, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja oznacza bowiem, że sprawa której dotyczy nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, wydane na wniosek skarżącego z dnia [...] rozstrzygnięcia organów I i II instancji dotknięte są wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ze względu na ponowne wydanie decyzji w tej samej sprawie. Otóż, jak wynika z dokumentów przedłożonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego, decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy D., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 9 stycznia 2013 r. R. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod A z/s D. 46, [...] K., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nasypu – wału ziemnego o szerokości ok. 50 m, długości ok. 200 m i wysokości do 6 m, na działce nr [...], położonej w obrębie geod. [...], gmina D.. Powyższe oznacza, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji rozpoznawał już sprawę z wniosku tego samego podmiotu (określonego jako osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą na własny rachunek), sprawa toczyła się zatem między tymi samymi stronami. Ponadto wniosek dotyczył tej samej inwestycji, bowiem jej istotne parametry (odnoszące się zresztą do obiektu już zrealizowanego) są tożsame. Obie sprawy były też rozstrzygane w oparciu o ten sam stan prawny. Przedmiot prawomocnie zakończonej sprawy, jej zakres podmiotowy, a także stan faktyczny i prawny były zatem tożsame z tym, w którym wydana została zaskarżona decyzja z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] Bez wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z dnia [...] w trybie nadzwyczajnym lub zmiany stanu prawnego bądź okoliczności faktycznych sprawy, nie było w niniejszej sprawie możliwe wydanie ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków dla opisanego przedsięwzięcia, bowiem organy związane były decyzją ostateczną wydaną uprzednio w tej samej sprawie. Jakkolwiek bowiem przepis art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu dla wielu podmiotów, a zatem stwarza również możliwość złożenia kilku wniosków przez tego samego wnioskodawcę, jednakże tylko pod warunkiem, że przedmiotem wniosku jest inna inwestycja (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z.Niewiadomskiego, Warszawa 2008, str. 512, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2008r., sygn.akt II OSK 1566/07 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2013r., sygn.akt IV SA/Po 562/13 i z dnia 30 kwietnia 2014r., sygn.akt IV SA/Po 48/14 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku R. M. jest natomiast to samo przedsięwzięcie, która było już rozstrzygane przez organ decyzją z dnia [...] Okoliczność, iż w poprzednim postępowaniu wnioskodawca występował jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, pozostaje dla tej oceny bez znaczenia. Fakt ten nie zmienia bowiem jego podmiotowych kwalifikacji w sprawie o ustalenie warunków zabudowy (działalność gospodarcza prowadzona jest przez osobę fizyczną na własny rachunek). Skoro więc zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji dotyczą sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją, to uznać należało, że dotknięte są one wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji czyni z kolei zbędną potrzebę dokonania przez Sąd merytorycznej oceny zarzutów zawartych we wniesionej przez stronę skardze (por. wyrok NSA z dnia 15.09.2011 r., sygn. akt II GSK 777/10, LEX nr 966211). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. (pkt. 1 wyroku). O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (nie wymagającej wykonania i nie nadającej się do wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku w trybie art. 152 p.p.s.a. a.tp.