II SA/Łd 56/20

Dnia 24 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. B.A. E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez U. K. od decyzji zobowiązującej E. K. do zwrotu należności z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło jej odrzucenie z uwagi na brak interesu prawnego E. K. w kwestionowaniu wyżej wskazanego postanowienia oraz z uwagi na brak w treści skargi zarzutów dotyczących tego postanowienia. Alternatywnie - w razie gdyby wniosek o odrzucenie skargi nie zasługiwał na uwzględnienie - Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Niedopuszczalność skargi może mieć miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuacje wniesienia skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, a oczywisty brak legitymacji skargowej jest podstawą do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA z 8 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1229/04, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (tj. niewymienionych w pkt 1-5 ) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe regulacje wskazują, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym przesądza posiadanie przez nią interesu prawnego. Podkreślić należy, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze prawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Interes prawny, o którym mowa, powinien być indywidulany, aktualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie normy prawa materialnego. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego nań obowiązku. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony interesu faktycznego (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2015, s. 299-301, wyroki NSA: z 28 września 2011 r. sygn. akt II GSK 909/10, z 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1043/10, z 4 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 419/10, dostępne w CBOSA). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przedmiotem skargi E. K. jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożonego w postępowaniu administracyjnym przez U. K.. Zaskarżone postanowienie dotyczy zatem wyłącznie praw i obowiązków U. K.. Stwierdza ono wyraźnie, że U. K. nie możne skutecznie złożyć odwołania od decyzji organu I instancji zobowiązującej E. K. do zwrotu należności z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt. Postanowienie to nie rozstrzyga zatem o uprawnieniach i obowiązkach E. K.. Należy również zauważyć, że w skardze złożonej do tutejszego sądu E. K. nie wskazała, z czego wywodzi legitymację skargową w niniejszej sprawie, tj. w czym upatruje istnienia po jej stronie interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego postanowienia. Niewątpliwe skarżąca może być faktycznie zainteresowana wynikiem postępowania w sprawie odwołania innego podmiotu od decyzji zobowiązującej ją do zwrotu należności z powodu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt. Jednakże interes faktyczny, jaki posiada, nie skutkuje przyznaniem jej przymiotu strony w postępowaniu rozstrzygającym wyłącznie o sytuacji prawnej U. K., a dotyczącym stwierdzenia niedopuszczalności odwołania U. K.. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. B.A.