II SA/Łd 582/15

Dnia 17 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania z naruszeniem prawa decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania J. S. reprezentowanego przez radcę prawnego P. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Z poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego ustaleń wynika, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], na wniosek Gminy Miasto Ł., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie drogi publicznej - gminnej, stanowiącej przebicie ulicy A do ulicy B przewidzianej do realizacji w Ł., działki nr ewid. 251 (obecnie działka nr 251/2), 250/2, 468/1, 254/1 (obecnie działka nr 254/2), 469, 321/2 w obrębie [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołań S. W., Spółdzielni Mieszkaniowej A i J. S. wniesionych od powyższej decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 333/09 oddalił skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] czerwca 2007 r. W dniu 26 listopada 2014 r. J. S. – reprezentowany przez radcę prawnego P. S., na podstawie art. 148 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wniósł o: wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]stycznia 2007 r. nr [...], podjęcie decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania przez organ wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta Ł., uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do wniosku załączył pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 25 listopada 2014 r., z którego wynika, że w dniu 18 listopada 2014 r. do WUOZ wpłynął wniosek o udzielenie informacji o ochronie konserwatorskiej terenu, na którym zlokalizowana ma zostać inwestycja objęta decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Informacja udzielona została wspomnianym pismem z dnia 25 listopada 2014 r. Zgodnie z zawartym we wniosku o wznowienie postępowania żądaniem, organ I instancji przekazał akta sprawy do SKO, które postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014 r. przekazało sprawę zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta Ł., wskazując na treść art. 148 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. organ I instancji wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...]stycznia 2007 r., argumentując, że J. S. - jako strona postępowania - o przesłance wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. dowiedział się w dniu 29 października 2014 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu 26 listopada 2014 r., a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]stycznia 2007 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie podlega uchyleniu ze względu na upływ pięciu lat od dnia jej skutecznego doręczenia stronom. Według organu decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydano bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, w tym przypadku uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199). Spełniona zatem została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., co skutkować powinno uchyleniem decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Jednocześnie organ stwierdził, że w świetle art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została skutecznie doręczona stronom w 2007 r. Zatem z uwagi na upływ terminu organ ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazał okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W odwołaniu od tej decyzji J. S. reprezentowany przez radcę prawnego P.S. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi. Strona zarzuciła podjęcie decyzji z naruszeniem art. 19 k.p.a. w związku z art. 150 § 2 k.p.a., poprzez jej wydanie z naruszeniem właściwości rzeczowej, polegającym na zaniechaniu wyznaczenia organu wyższego stopnia do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, w sytuacji gdy przyczyną wznowienia jest działalność Prezydenta Miasta Ł. oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Nadto odwołujący podniósł zarzuty naruszenia: art. 10 § 1 k.p.a., art. 149 § 2 k.p.a., art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., przez zaniechanie przez organ uzyskania wymaganego stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. i podjęcie decyzji bez tegoż stanowiska, art. 151 § 2 k.p.a., poprzez przedwczesne zastosowanie i stwierdzenie, że decyzja nie podlega uchyleniu, zanim uzyskano uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 i art. 151 § 2, art. 146 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 150 § 1 i 2, art. 19 k.p.a., a następnie wyjaśnił, że przypadki dewolucji kompetencji na organ wyższego stopnia obejmują sytuacje, gdy na skutek działania lub zaniechania organu nastąpiła wadliwość wyliczona w art. 145 § 1 k.p.a. polegająca na: niezastosowaniu przepisów o wyłączeniu pracownika lub organu, świadomym dopuszczeniu sfałszowania dowodu bądź też świadomym niezawiadomieniu strony lub jej pełnomocnika o wszczęciu postępowania lub czynnościach tego postępowania. Nadto przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a., należy rozumieć także takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej. Wówczas do orzekania w sprawie dopuszczalności wznowienia - wydania postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 149 § 1) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3) właściwy jest organ wyższego stopnia. Taka sytuacja w realiach rozpoznawanej sprawy nie miała miejsca. Zdaniem Kolegium nie można uznać, że uchybienia organu I instancji w zakresie braku uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego były wynikiem stronniczego i umyślnego działania organu. Następnie Kolegium podniosło, że decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]stycznia 2007 r. doręczono stronom postępowania kolejno w dniach: Spółdzielni Mieszkaniowej A - 30.01.2007 r., Zakładom Przemysłu Dziewiarskiego B - 30.01.2007 r., J. S. - 30.01.2007 r., H. S. W. - 29.01.2007 r. Skoro zatem bieg terminu przedawnienia z art. 146 § 1 k.p.a. należy liczyć od dnia doręczenia decyzji, to - w ocenie Kolegium - możliwość uchylenia decyzji przedawniła się 30 stycznia 2012 r. Wobec tego tylko do tego terminu mogła zapaść decyzja przewidziana w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Natomiast po upływie tego terminu mogła zostać wydana decyzja przewidziana w treści art. 151 § 2 k.p.a. W przekonaniu Kolegium, po upływie ponad 5 lat od doręczenia ostatecznej decyzji, organ I instancji prowadzący wznowione postępowanie utracił prawo do merytorycznego badania czy decyzja ta powinna, czy nie powinna być uchylona, a więc także do wydania jednej z decyzji przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze w sytuacji wystąpienia negatywnej przesłanki z art. 146 § 1 k.p.a. uniemożliwiającej merytoryczne rozpoznanie w postępowaniu wznowieniowym sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2007 r. organ mógł jedynie wydać decyzję stwierdzającą wydanie decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 k.p.a.) wraz ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Taka sytuacja tj. wydanie przez organ decyzji oznacza, że uznał się właściwym do jej rozstrzygnięcia. Orzekanie wówczas o odmowie przekazania sprawy innemu organowi jest zbędne. W zaistniałej sytuacji również zarzut odwołania, że organ zaniechał uzyskania stanowiska Konserwatora Zabytków w Ł. we wznowionym postępowaniu, należało uznać za chybiony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.S. reprezentowany przez radcę prawnego P.S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 19 w zw. z art. 150 § 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej polegające na tym, iż o wznowieniu postępowania orzekł Prezydent Miasta Ł., a nie organ wyższego stopnia, pomimo iż przyczyną wznowienia postępowania jest działalność Prezydenta Miasta Ł., 2) art. 150 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie wyznaczenia organu właściwego do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, 3) art. 10 § 1 k.p.a., 4) art. 149 § 2 k.p.a. i art. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. poprzez zaniechanie uzyskania stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. we wznowionym postępowaniu, 5) art. 151 § 2 k.p.a., poprzez jego przedwczesne zastosowanie i stwierdzenie, że decyzja z dnia [...]stycznia 2007 r. nie podlega uchyleniu ze względu na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia stronom, bez uprzedniego wystąpienia o stanowisko do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. we wznowionym postępowaniu i przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. 6) art. 138 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy decyzja powinna zostać uchylona, a sprawa - przekazana do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł., mocą której orzeczono, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie podlega uchyleniu ze względu na upływ pięciu lat od dnia jej skutecznego doręczenia stronom, stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że poddana kontroli tutejszego sądu decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Celem tegoż postępowania biorąc pod uwagę zasadą trwałości decyzji ostatecznych zdefiniowaną w art. 16 k.p.a., jest weryfikacja decyzji w świetle ściśle określonych przesłanek, których zamknięty katalog określają art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Zasadą jest, że organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Natomiast jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 (art. 150 § 2 k.p.a.). Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). Jednakże w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). W świetle art. 146 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2 k.p.a.). Sąd analizując akta administracyjne sprawy niniejszej w całości zgodził się ze stanowiskiem organów administracyjnych obu instancji o konieczności wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]stycznia 2007 r. o ustaleniu na wniosek Gminy Miasto Ł. lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie drogi publicznej – gminnej, stanowiącej przebicie ulicy A do ulicy B. Bezspornie wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., a więc okoliczność, że decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, pochodził od uprawnionego podmiotu (strony postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem wspomnianej decyzji) i został złożony w zakreślonym brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. terminie. O wznowieniu postępowania oraz w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 149 § 2 k.p.a. – wbrew zarzutom strony skarżącej – orzekał właściwy w tym zakresie organ, a mianowicie Prezydent Miasta Ł., który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Przypomnieć trzeba, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 k.p.a.). Zgromadzony zaś w sprawie materiał dowodowy wyklucza zasadność zarzutów skargi o naruszeniu art. 150 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie wyznaczenia organu właściwego do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na tle regulacji art. 150 § 2 k.p.a., które tutejszy sąd w pełni podziela, podkreśla się, że przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a., należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej. Słowa "przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu" zawarte w art. 150 § 1 k.p.a. należy interpretować jako odesłanie do przepisu art. 145 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. (vide: wyroki z dnia: 20 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 524/11 – Lex nr 1215853, 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1401/10 – Lex nr 1068396, 22 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1857/10 – Lex nr 1070810). W tej sprawie, jak prawidłowo argumentowało Kolegium zarzucane we wniosku o wznowienie postępowania uchybienie organu I instancji polegające na braku uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Ł. nie sposób traktować jako stronnicze i umyślne działanie organu, godzące w zasadę obiektywizmu. Dodać nadto trzeba, że skarżący oparł wniosek o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., a nie na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., co dodatkowo potwierdza brak przesłanek do dewolucji kompetencji na organ wyższego stopnia. Zgodzić się wreszcie trzeba ze stanowiskiem organów obu instancji o wystąpieniu w realiach rozpoznawanej sprawy przesłanki wznowienia postępowania, ponieważ w świetle brzmienia art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. podjęcie przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. o ustaleniu inwestycji celu publicznego winno zostać poprzedzone uzyskaniem stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł., jako że nieruchomość położona przy ul. C [...] w Ł. objęta jest ochroną konserwatorską. Faktem jest ponadto, że od dnia doręczenia stronom decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]stycznia 2007 r., czego dobitnym dowodem są załączone do akt administracyjnych zwrotne pokwitowania odbioru korespondencji (doręczenie Spółdzielni Mieszkaniowej A – 30.01.2007 r., Zakładom Przemysłu Dziewiarskiego B - 30.01.2007 r., J.S. - 30.01.2007 r., H. S. W. - 29.01.2007 r.) upłynęło ponad 5 lat, zatem organ administracyjny nie mógł przeprowadzić tzw. "pełnego postępowania", o którym stanowi art. 149 § 2 k.p.a. i uchylić decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, ani tym bardziej wystąpić o zajęcie stanowiska przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. Działanie organu determinowało w tym zakresie brzmienie art. 151 § 2 k.p.a. i użyty w nim zwrot "ograniczy się". W judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że zakres rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania zależy od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 k.p.a., czy też przeszkody takie nie wystąpiły. W wypadku wystąpienia takiej przeszkody zakres rozpoznania sprawy określa art. 151 § 2 k.p.a. Pełne badanie "istoty sprawy" ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w jego ocenie, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Z przepisu art. 149 § 2 k.p.a. wynika więc, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, lecz nie nakłada na organ obowiązku badania tej istoty w każdej sytuacji. Zakres rozpoznania sprawy określają bowiem przepisy o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 k.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania co do istoty sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1604/09 – Lex nr 745097). Zaznacza się także, że terminy określone w art. 146 § 1 k.p.a. wyznaczają czas, po upływie którego następuje przedawnienie zdolności organu do merytorycznego orzekania o trybie wznowienia postępowania nawet jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem prawa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1132/12; Lex nr 1299513). Zatem upływ tego terminu skutkuje bezwzględnym zakazem merytorycznego orzekania w sprawie. W konsekwencji organ, działając na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, dla której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania. W tej sprawie niewątpliwie wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz stwierdzenie, że od dnia doręczenia stronom decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. upłynęło ponad pięć lat, obligowało organ w świetle regulacji art. 151 § 2 k.p.a. do wydania zaskarżonej decyzji. Podsumowując, sąd nie podzielił żadnego z zarzutów skargi i po dogłębnej analizie akt sprawy doszedł do przekonania, że decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. odpowiadają prawu i brak jest przesłanek do ich uchylenia. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. k.ż.