II SA/Łd 584/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji orzekającej o odmowie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. dc Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak [...] o odmowie zmiany decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak [...] orzekającej o odmowie przyznania J.O. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że wnioskiem z dnia 18 czerwca 2020 r. J.O. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem J.O. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia z uwagi na niespełnienie przez stronę przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 111) – dalej: u.ś.r. Uzasadniając organ wskazał, iż z przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji wynika między innymi, że strona począwszy od dnia 2 listopada 2018 r. prowadzi nieprzerwanie pozarolniczą działalność gospodarczą, co w myśl art. 3 pkt 22 u.ś.r. uznawane jest za zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 22 lit f u.ś.r. poprzez utratę dochodu rozumie się wykreślenie z rejestru pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 16b ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników lub art. 36aa ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ponadto z przedłożonego orzeczenia o niepełnosprawności J.O. z dnia 14 czerwca 2017 r. nie wynika, że niepełnosprawność powstała do ukończenia 18 roku życia, lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednakże nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Wobec nie skorzystania przez skarżącą z przysługującego jej prawa wniesienia odwołania powyższa decyzja stała się ostateczna. Wnioskiem z dnia 18 lutego 2021 r. J.O., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła o zmianę, w trybie art. 154 § 1 k.p.a., prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2020 r. poprzez przyznanie stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca z dniem 14 października 2020 r. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdza przedłużony wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Powyższe oznacza, iż doszło do istotnej zmiany okoliczności, gdyż skarżąca spełnia określoną w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłankę rezygnacji z zatrudnienia, co uzasadnia wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Prezydent Miasta Ł. odmówił zmiany decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2020 r. Uzasadniając organ wskazał, iż wzruszenie decyzji ostatecznych w trybie określonym w art. 154 k.p.a. jest możliwe w sprawach, w których przy wydaniu decyzji organy administracji publicznej działają w ramach przysługującego im uznania administracyjnego. Decyzje podejmowane w przedmiocie przyznania pielęgnacyjnego, jaki innych świadczeń określonych ustawą o świadczeniach rodzinnych należą do decyzji związanych, co oznacza, iż przyznanie żądanego świadczenia może nastąpić jedynie w sytuacji spełnienia przez stronę wnioskującą ustawowych przesłanek. Na gruncie niniejszej sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., której zmiany żąda skarżąca, Prezydent Miasta Ł. odmówił stronie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem J. O., z uwagi na niespełnienie przesłanek, o których mowa w art. 17 ust.1, ust. 1b oraz ust. 5 pkt 2 a u.ś.r.. Wobec powyższego w sprawie brak jest podstaw do zastosowania trybu określonego w art. 154 k.p.a. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia J.O., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: - art. 154 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie, iż znajduje on zastosowanie jedynie do decyzji związanych; - art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez jego zastosowanie, z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 stwierdzającego niekonstytucyjność powołanej normy prawnej w zakresie w jakim różnicuje ona prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę w zależności od daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki; - art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. poprzez uznanie, iż znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego występuje małżonek osoby wymagającej opieki. Z uwagi na powyższe strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2020 r. zgodnie z żądaniem skarżącej. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że jedną z ogólnych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych, których uchylenie lub zmiana, jak również stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych jest określony w art. 154 § k.p.a. tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Zgodnie z § 1 wskazanego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Kolegium wskazało, że wskazany wyżej przepis zawiera trzy przesłanki, których łączne spełnienie może skutkować zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, to jest: istnienie decyzji ostatecznej, nie nabycie prawa przez żadną ze stron postępowania oraz istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony przemawiającego za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Przy czym podkreślenia wymaga, że organ administracji publicznej procedując w trybie art. 154 k.p.a. nie jest uprawniony do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a dokonuje jedynie oceny, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych tryb ten ma zastosowanie jedynie do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość skorzystania z pewnej swobody decyzyjnej w orzekaniu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Kolegium wskazało, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2020 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem, jest decyzją o charakterze związanym, gdyż przyznanie przedmiotowego świadczenia jest uzależnione od spełnienia ściśle określonych przesłanek, wymienionych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 154 k.p.a., a w konsekwencji brak jest podstaw do oceny wystąpienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony, przemawiających za uwzględnieniem żądania skarżącej. Natomiast, co do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia art. 17 ust. 1b i ust. 5 pkt 2a u.ś.r. oraz przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 Kolegium stwierdziło, iż mają one charakter merytoryczny i zmierzają do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, co jak wyżej wskazano jest niedopuszczalne w trybie art. 154 k.p.a. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.O., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie art. 154 w zw. z art. 7 k.p.a, poprzez pominięcie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, a w konsekwencji odmową przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji oraz orzeczenie, co do istoty sporawy poprzez przyznanie skarżącej przedmiotowego świadczenia, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżąca wnosiła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając wniesioną skargę storna odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 oraz wydanych na jego kanwie orzeczeń sądów administracyjnych odnoszących się do kwestii możliwości przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom sprawującym opiekę nad osobami, u których data powstania niepełnosprawności nie odpowiada przesłankom określonym w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Ponadto pełnomocnik skarżącej przedstawił argumentację, co do możliwości i zasadności przyznają świadczenia pielęgnacyjnego małżonkowi osoby wymagającej opieki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosło, iż wbrew stanowisku strony skarżącej wydając zaskarżoną decyzję nie stwierdziło, iż na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie oceniło wystąpienie przesłanek umożliwiających zastosowanie trybu określonego w art. 154 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga J.O. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325)- dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie w obie strony postępowania wnosiły o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w powyższym zakresie Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, co obligowało Sąd do oddalenia skargi. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi J.O. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak [...] o odmowie zmiany decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., znak [...] orzekającej o odmowie przyznania J.O. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (art. 154 § 2 k.p.a.). Wskazać należy, że tryb postępowania określony w art. 154 k.p.a. pozwala na weryfikację decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Uchylenie bądź zmiana decyzji ostatecznej w tym trybie jest oparte na dwóch przesłankach wyrażających się w stwierdzeniu, że za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 154 lub 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 11. wydanie, Warszawa 2011, str. 600, wraz z powołanym tam orzecznictwem, a także wyrok NSA z 13 grudnia 1996 r., III SA 1207/95, LEX nr 27431). Przedmiotem postępowania w tym trybie nie jest zatem ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w jej całokształcie. Nadto - co należy podkreślić - zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania zwyczajnego. Dodatkowo decyzją wydaną na podstawie art. 154 k.p.a. można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny, lub gdy przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2017 r., II SA/Wa 148/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym możliwość zastosowania art. 154 § 1 k.p.a. w odniesieniu do decyzji tzw. związanych jest obarczona konkretnymi ograniczeniami, które powinny wynikać bezpośrednio z okoliczności danej sprawy, a ewentualne podjęcie rozstrzygnięcia, w tym pozytywnego dla wnioskodawcy i tak nie może prowadzić do stanu naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 10 października 2017 r., II OSK 2407/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. w stosunku do decyzji związanej zależy zatem od konkretnego przypadku i wymaga rozważenia, czy decyzja związana wydana została zgodnie z prawem, a tym samym, czy zmiana lub uchylenie decyzji związanej doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki NSA: z 27 kwietnia 2020 r., I OSK 87/19; z 19 października 2012 r., II OSK 1153/11; z 12 lutego 2014 r., II OSK 1932/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu - co należy szczególnie zaakcentować - normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. uwarunkowana jest bowiem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, Prezydent Miasta Ł. orzekając decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. o odmowie przyznania J.O. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem J. O., działał w oparciu o obowiązujące przepisy i nie dysponował możliwością wyboru sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Bezspornym pomiędzy stronami pozostaje, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia, to jest w dniu 18 czerwca 2020 r. skarżąca nieprzerwanie, począwszy od dnia 2 listopada 2018 r., prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą. Prawidłowość powyższego stwierdzenia wynika między innymi ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy oświadczenia skarżącej z dnia 18 czerwca 2020 r., opatrzonego jej własnoręcznym podpisem. Natomiast jak wynika z art. 3 pkt 22 u.ś.r. prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej uznawane jest za zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej. W myśl zaś art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r. utratę dochodu stanowi wykreślenie z rejestru pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 16b ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2019 r. poz. 299 i 303) lub art. 36aa ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300, z późn. zm.). Dodatkowo organ podnosił, że w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 1 b u.ś.r., gdyż z przedłożonego do wniosku orzeczenia o niepełnosprawności J.O. z dnia [...] czerwca 2017 r. nie wynika, że niepełnosprawność powstała do ukończenia 18 roku życia, lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednakże nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W związku z powyższym uznać należy, iż Prezydent Miasta Ł. rozpatrując wniosek skarżącej z dnia 18 czerwca 2020 r. nie miał możliwości wyboru, co do sposobu jego rozstrzygnięcia i był zobligowany do wydania decyzji o określonej treści, a w konsekwencji nie miał możliwości, aby z uwagi na interes społeczny lub interes strony w trybie art. 154 k.p.a. zmienić lub uchylić decyzję ostateczną. Jak już bowiem wcześniej wskazano, aby zastosować art. 154 k.p.a. organ musi w stosunku do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym dysponować pewną swobodą decyzyjną, nawet jeżeli samo rozstrzygnięcie nie jest wydawane w ramach uznania administracyjnego. W analizowanej sprawie organ nie miał natomiast możliwości wyboru konsekwencji prawnej zaistniałego stanu faktycznego. Co więcej, jak już wcześniej wskazano skarżąca nie kwestionowała zasadności wydanego rozstrzygnięcia w drodze odwołania. Wobec powyższego zarzut skargi, co do naruszenia art. 154 w zw. z art. 7 k.p.a. uznać należy za niezasadny. Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi, koncentrującej się w zasadzie na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K38/13 stwierdzającego niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę w zależności od daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, należy wskazać, co słusznie podkreślało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zmierza ona de facto do ponownego merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 18 czerwca 2020 r., rozstrzygniętego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2020 r., której zmiany żąda skarżąca. To natomiast, jak już wcześniej wskazano nie jest dopuszczalne w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 k.p.a. Na marginesie wskazać należy, iż jak wynika załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. wznowił postępowanie w sprawie postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] października 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku J. O. z dnia [...] października 2020 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem J. O., z uwagi na powziętą informację o zaprzestaniu prowadzenia przez skarżącą, z dniem 14 października 2020 r., pozarolniczej działalności gospodarczej. To właśnie w tym wznowionym postępowaniu, w ocenie Sądu winna być podnoszona argumentacja, zawarta w niniejszej skardze. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. dc