II SA/Łd 587/13

Dnia 6 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Gminy D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie sieci kanalizacji sanitarnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. B.A. Pismem z dnia 16 maja 2013 r. Gmina D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] wymierzającego Gminie D. karę w wysokości 60 000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania sieci kanalizacji sanitarnej na wskazanych działkach w D., D.i D. gm. D. W swej skardze Gmina D. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że zaskarżone postanowienie nie ma uzasadnionych podstaw, bowiem istnieją przesłanki świadczące o błędzie organów nakładających karę pieniężną. Zdaniem strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia będzie w takim wypadku zgodne z porządkiem prawnym. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z treści przywołanej normy prawnej wywieść należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Istotne jest, iż inicjatywa do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, sygn. akt FZ 138/04, niepubl.). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. np. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 roku, II OZ 465/12, nr LEX 1165459). Ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 roku, II FZ 304/12, Lex Nr 1137799). Co więcej, zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. np. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 roku, II GSK 385/11, LEX nr 1137945). Dodatkowo podnieść należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania w swojej treści obejmuje zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko postanowieniu o nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. Uzasadnienie skargi co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi natomiast o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005 roku, sygn. akt II OZ 513/05; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 184/05; postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 747/04; postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 roku, sygn. akt FZ 358/04; postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku, sygn. akt FZ 33/04, wszystkie dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd wszechstronnie rozważył wszelkie okoliczności, mając na uwadze przede wszystkim fakt, iż celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Na tej podstawie Sąd ocenił, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie postanowienia nakładającego karę pieniężną w kwocie 60.000 zł, na obecnym etapie postępowania, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia. B.A.