II SA/Łd 594/17

Dnia 22 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za grunty wydzielone pod drogę publiczną postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 2. zwrócić na rzecz strony skarżącej - A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie - z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 1100 (tysiąc sto) złotych, uiszczoną tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 5 lipca 2017 roku pod poz. [...]. A. P. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz M. B. i G. B. odszkodowania za grunty wydzielone pod drogę publiczną oraz odmowy ustalenia i przyznania odszkodowania na rzecz A. S., a także wypłaty tego odszkodowania na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Spółka wyjaśniła, że na podstawie umowy pożyczki, zawartej z M. B. i G. B., stała się nabywcą roszczeń z tytułu odszkodowania za grunty wydzielone pod drogi publiczne. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie tj. wypłata odszkodowania na rzecz M. B. i G. B. może wywołać trudne do odwrócenia dla stron skutki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - w skrócie: "p.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że znaczna szkoda to taka szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011r., sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014r., sygn. akt II GZ 796/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga ponadto, że to na stronie wnoszącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia okoliczności uzasadniających ziszczenie się wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca jest zatem zobligowany do rzeczowego uzasadnienia własnego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, jak i ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę bez wskazania konkretnych okoliczności na poparcie swego stanowiska nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie nie może umknąć uwadze, że strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż wykonanie tejże decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Poza powołaniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. strona nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem jej wniosku. Stwierdzić też należy, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I FZ 310/13, Lex nr 1363508). Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wniosek o wstrzymanie wykonania tego rodzaju decyzji wymaga tym samym w szczególności rzeczowego uzasadnienia. Na marginesie można jedynie wskazać, że rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza o zasadności wniesionej skargi. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest bowiem tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Prawidłowość decyzji utrzymującej w mocy decyzję o ustaleniu odszkodowania za grunty wydzielone pod drogę publiczną będzie przedmiotem oceny sądu na kolejnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Uwzględniając powyższe uznać należy, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego i z tych względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 sentencji postanowienia sąd orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu od skargi, w oparciu o art. 225 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W przedmiotowej sprawie wpis od skargi wynosi 2206 zł (stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżąca Spółka uiściła natomiast wpis sądowy od skargi w kwocie 3306 zł. Wobec powyższego kwota 1100 zł stanowi różnicę między kosztami należnymi a pobranymi i podlega zwrotowi. A. P.