II SA/Łd 612/07

Dnia 25 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...], Burmistrz Miasta W., działając na podstawie art. 59, art.60, art.61, art.63 i art.64 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. W. – B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie garażu pomieszczeniami mieszkalnymi w budynku mieszkalnym, jednorodzinnym w zabudowie szeregowej na działce nr 592/7, położonej w W., przy ul. A. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich. W ocenie organu, zastrzeżenia, zgłaszane w toku postępowania przez J. Z. – W. i W. Z., dotyczące zniszczenia regularności zabudowy, naruszenia jej spójności oraz niekorzystnego wpływu nadbudowy dla estetyki nieruchomości, nie są zasadne, bowiem dopiero na etapie opracowywania projektu budowlanego będą mogły być określone szczegółowe rozwiązania przewidywanej inwestycji, które to rozwiązania muszą być zgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi. Odwołania od powyższego rozstrzygnięcia złożyli J. Z. – W. i W. Z. – współwłaściciele nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji. J. Z. – W. wskazała, iż projektowana inwestycja ma być usytuowana w granicy obu nieruchomości, co naruszy przepisy o warunkach technicznych, jakim odpowiadać winy budynki i ich usytuowanie, bowiem ograniczy dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto, odwołująca wskazała na potrzebę uzyskania zgody autora projektu i pozostałych mieszkańców segmentów w zabudowie szeregowej na projektowaną inwestycję, aby nie doszło do zakłócenia jednorodności architektonicznej zabudowy. W. Z. natomiast zarzucił naruszenie przepisów "art. 2, 6 i 61" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na skutek niedostosowania określonych w zaskarżonej decyzji warunków zabudowy do zastanego już stanu dotychczasowej zabudowy oraz naruszenie jego prawem chronionego interesu. Wskazał, iż zaskarżona decyzja pomija uwarunkowania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne, związane z istniejącym ładem przestrzennym na terenie sąsiadującym z terenem inwestycji, przesuwając ich analizę na etap opracowania projektu budowlanego. Ponadto, podzielając stanowisko J. Z. – W. podniósł, iż nadbudowa garażu ograniczy dostęp światła dziennego do okien jego posesji, prowadząc w konsekwencji do obniżenia wartości jego nieruchomości. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i odmówienie wnioskodawczyni ustalenia warunków zabudowy. Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), art.60 ust. 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, iż w toku postępowania odwoławczego do akt sprawy wpłynęło m.in. oświadczenie autora projektu budynku szeregowego, położonego w W. przy ul. A wraz z pozytywną opinią na temat zamierzenia inwestycyjnego, określonego we wniosku inwestorki. Z oświadczenia tego wynika, iż dopuszczalna i wykonalna jest nadbudowa garażu zarówno pod względem zgodności z przepisami odrębnymi jak i zachowania formy architektonicznej zespołu budynków, ponieważ rozbudowa przewidziana została w osi odbicia lustrzanego budynków, stanowiącej przełamanie ustalonego rytmu. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowisko to ma istotne znaczenie, zaś kwestie dotyczące warunków technicznych projektowanej nadbudowy, podlegać będą analizie na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Burmistrz W. miał zatem prawo i obowiązek ustalić warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, wobec spełnienia przesłanek z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie W. Z. powtórzył zarzuty zawarte w złożonym uprzednio odwołaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Przede wszystkim podzielić należy stanowisko organów, iż badanie kwestii ewentualnego zacienienia pomieszczeń mieszkalnych skarżącego, sąsiadujących z terenem inwestycji, wykraczało poza zakres rozpoznawanej sprawy. Problem zaciemnienia działki oraz utraty jej wartości w wyniku zabudowy działki sąsiedniej nie mogą być przesłankami orzekania przez organy administracji w przedmiocie warunków zabudowy. Kwestie dostępu światła do zabudowań sąsiednich, z punktu widzenia minimalnych wymagań, określonych normatywnie warunkami technicznymi dla budynków, są badane na etapie odrębnego postępowania administracyjnego związanego z koniecznością uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Natomiast ewentualne spory powstałe na gruncie roszczeń sąsiadów, w związku z zaciemnieniem działki czy zmniejszeniem jej wartości, mogą być rozstrzygane wyłącznie przez sądy powszechne. (por. szerzej np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3.marca 2006r., sygn.akt IV SA/Wa 233/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 222277, z dnia 14.lipca 2005r., sygn.akt IV SA/Wa 713/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 190610, z dnia 22.czerwca 2005r., sygn.akt IV SA/Wa 650/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 186655) Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, iż po myśli art. 6 ust. 2 tejże ustawy, co do zasady każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1. zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich, 2. ochrony własnego interesu prawego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy tym jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostawało, iż dla terenu objętego inwestycją brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś istniejąca już zabudowa pozwala na określenie warunków tzw. dobrego sąsiedztwa. Spór sprowadzał się natomiast do oceny, czy dla projektowanej inwestycji warunki te będą zachowane. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia bowiem zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest natomiast obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie miała odpowiedź na pytanie, czy fakt, iż rozbudowywany obiekt zlokalizowany jest w strefie istniejącej już zabudowy szeregowej sam w sobie uniemożliwia lub ogranicza jego rozbudowę. W ocenie Sądu, na tak postawione pytanie odpowiedzieć przecząco. Fakt, iż istniejąca zabudowa ma charakter szeregowy nie wyklucza inwestycji (rozbudowy) w ramach jednego z segmentów tejże zabudowy, przy spełnieniu (co oczywiste), przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto logicznie rzecz ujmując, skoro decyzja o warunkach zabudowy "zastępuje" niejako zapisy planu, a trudno wyobrazić sobie by miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał zakaz rozbudowy obiektu dlatego jedynie, że jest elementem zabudowy szeregowej, nie do zaakceptowania byłoby stanowisko, iż tego rodzaju ograniczenia wchodzić mogą w grę w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana rozbudowa dotyczy obiektu o charakterze mieszkalnym i obejmować ma budowę pomieszczeń o takim właśnie przeznaczeniu. Z uwagi na istniejące już zagospodarowanie terenu, sporna inwestycja pozostanie bez wpływu na linię zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Również forma architektoniczna zespołu budynków nie zostanie zakłócona (co wynika choćby z przedłożonego oświadczenia projektanta "szeregowca"), dodatkowo zaś w ramach tego samego zespołu budynków dokonano już modyfikacji budowlanych, wykluczających ich absolutną jednorodność. Nie jest również trafny zarzut skargi, dotyczący naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy przeprowadziły bowiem postępowanie w sposób rzetelny, należycie gromadząc i prawidłowo oceniając materiał dowodowy. W szczególności, sporządzona analiza urbanistyczna, tak w części opisowej jak i graficznej, odpowiada wymogom, określonym w przepisach § § 2-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Ponieważ zatem zaskarżona decyzja obowiązującego prawa nie narusza, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. A.K.