II SA/Łd 638/19

Dnia 7 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2020 roku sprawy ze skargi K. U. i R. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. ał Decyzją z dnia [...] nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. nr 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. U. oraz R. U. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami i urządzeniami budowlanymi zlokalizowanego na działce o nr ewid. 97, obręb ewid. [...] przy ul. A 25-27 w T. , utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Jak wynika z akt sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami i urządzeniami budowlanymi zlokalizowanego na działce o nr ewid. 97, obręb ewid. [...] przy ul. A 25-27 w T.. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli K. U. i R. U. podnosząc, że projektowany budynek o wysokości 16 m, zlokalizowany na działce nr ewid. 97, od strony południowej na długości 37,5 m, bezpośrednio przy granicy ich działki nr ewid. 94, z dachem dwuspadowym skierowanym spadkiem w stronę tej granicy, ze względu na jego konstrukcję dachu zagraża bezpieczeństwu użytkowników ww. działki, podczas ulewy, śnieżycy, oblodzenia i roztopów. Z uwagi na powyższe odwołujący się zarzucili niezgodność projektowanej inwestycji z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, twierdząc, że Inwestor A Sp. z o.o. nie wywiązał się z doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z postanowieniem z dnia [...]r. Starosty [...], ponieważ przedstawiona nowa wersja projektu nie usuwa wskazanych przez organ nieprawidłowości, ale zawiera próbę ominięcia prawa. W ocenie odwołujących się żadna technika instalacyjna nie zapobiegnie ww. zagrożeniom, bo kalenica dachu jest wyżej od krawędzi zewnętrznej koryta spływowego i obróbki blacharskiej o wysokości 36 cm. Odwołujący podnieśli również, że wadliwy jest zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zastosowanie dachu dwuspadowego dla oficyny, wyklucza możliwość sytuowania budynku w granicy działki bez naruszania ww. rozporządzenia. Podnieśli również sprzeczność planu i projektu budowlanego z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1d, pkt 8, pkt 9 Prawa budowlanego, który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowalnych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając: bezpieczeństwo użytkowania; warunki użytkowe w zakresie usuwania wody opadowej, śniegu i lodu; możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego; odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Z powyższych powodów odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla A sp. z o.o. W dniu 12 maja 2019 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. wpłynęło uzupełnienie odwołania z dnia 11 marca 2019 r. K. U. i R. U., w którym podnieśli, że jeżeli przylegające do siebie budynki miałyby stanowić jeden budynek dwuspadowy bez uwzględnienia granic to plan musiałby uprzednio skutecznie dokonać scalenia tych dwóch działek, aby inwestorem był jeden właściciel dwóch scalonych działek. Dodatkowo podnieśli, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 1 ust. 2 pkt 7 zobowiązuje do uwzględnienia prawa własności. Ponadto budowa takich budynków ze względu na ich stabilność powinna odbywać się jednocześnie, a dachy jednospadowe oficyn mogłyby stanowić jeden dach dwuspadowy na połączonej działce. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda przytaczając treść art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) podkreślił, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, rozpatrując sprawę, zawsze ma na uwadze interes stron postępowania, w tym zarówno inwestora, jak i osób będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, ustalonych na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił strony postępowania, a następnie pismem z 1 października 2018 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłoszenia zastrzeżeń i wniosków. Dodatkowo wystąpił zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie dotyczące ww. inwestycji. Z akt sprawy wynika, że K. U., w piśmie z 11 października 2018 r. wniósł uwagi i zastrzeżenia do ww. wniosku o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się do pism K.U., szczegółowo wyjaśniając poszczególne poruszone kwestie, w tym, że projekt budowlany spełnia wymogi § 12, § 13, § 60 ww. warunków technicznych, które to w szczególności przepisy mają na celu ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Wnioskiem z dnia 3 listopada 2018 r. K. U. wystąpił z o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na przedmiotowym terenie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że inwestor do wniosku złożonego 2 września 2018 r. o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji dołączył: - projekt budowlany w 4 egzemplarzach, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa wart. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i według złożonych przez projektantów oświadczeń, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zawierający stosowne opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Z weryfikacji załączonego materiału dowodowego wynika, że dla przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Dalej Wojewoda wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami i urządzeniami budowlanymi zlokalizowanych w T. przy ul. Aj 25-27, na działkach nr ewid. 97 i 63, obręb [...]. Obszar, na którym znajduje się teren inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej T. z [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centrum - rejonu Placu B i Alei C w T.. Obszar ten oznaczony jest ww. planie miejscowym symbolem 3.07.M/U - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Organ wojewódzki stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja spełnia warunki i wymagania określone w ww. planie miejscowym. Projektowana inwestycja odpowiada wymaganiom § 3 ust. 1 pkt 8 ww. miejscowego planu dotyczących pierzejowych linii zabudowy - "b" oraz zgodnie z ustaleniami § 9 ust. 5 pkt 1 lit. a dotyczącego lokalizacji zabudowy w ustalonych planem liniach zabudowy. Ponadto, inwestycja odpowiada wymaganiom § 29 pkt 7 ww. uchwały odnoszących się do maksymalnej wysokości zabudowy 16 m, § 29 pkt 9 lit. a geometrii dachu, który stanowi o tym, że dachy powinny być dwu lub wielospadowe o kącie nachylenia od 20° do 45°. Planowana inwestycja jest również zgodna z pozostałymi ustaleniami określonymi w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Projektowany budynek przy granicy sąsiedniej działki spełnia wymagania ww. rozporządzenia, określone m.in. w § 12 i § 13. Z załączonego rysunku analizy przesłaniania wynika, że w sąsiedztwie planowanego budynku znajduje się budynek gospodarczy oraz zaznaczony jest kontur projektowanego budynku (na działce o nr ewid. 94). Biorąc pod uwagę, iż wysokość przesłaniania - zgodnie z § 13 ust. 2 cyt. rozporządzenia - mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, organ odwoławczy stwierdził, iż zapewnione będzie naturalne oświetlenie pomieszczeń w omawianych budynkach. Następnie Wojewoda wskazał, iż stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r. poz. 463), do projektu budowlanego dołączono opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Odnosząc się do zarzutów Wojewoda wskazał, że zgodnie z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na przedmiotowym terenie dach budynku wielorodzinnego może być dwuspadowy lub wielospadowy, a zgodnie z projektem budowlanym oraz przepisami prawa budowlanego nie powinien zagrażać bezpieczeństwu użytkowników. Ponadto inwestor uzupełnił w organie I instancji nieprawidłowość związaną z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ na rysunku pt. "rzut dachu" nr 3.8 w projekcie budowlanym widać, że woda będzie spływała z dachu do rynny, a w tekście projektu budowlanego napisane jest, że wody opadowe z dachu budynków i terenów utwardzonych zostaną odprowadzone do projektowanej instalacji kanalizacji deszczowej i odprowadzone do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Odnosząc się do zarzutów w kwestii nieprawidłowości ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty te nie podlegają rozpatrzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowalnej na etapie przedmiotowego postępowania odwoławczego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy podkreślił, że każde zagospodarowanie działek sąsiednich będzie stwarzało wzajemne oddziaływanie dla obu stron. Jednak nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę na konkretne zamierzenie inwestycyjne, jeśli spełnione są wszystkie niezbędne wymagania określone przepisami Prawa budowlanego i przepisami wykonawczymi, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Powyższe znajduje potwierdzenie w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego zatwierdzania regulacjami prawnymi, posiada wymagane opinie, pozwolenia i uzgodnienia. Opracowany został przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia i którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o czym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Reasumując powyższe uznano, że spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego co oznacza, że stosownie do art. 35 ust. 4 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji zobligowany był do wydania zaskarżonej decyzji. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyli K. U. i R. U. podnosząc, iż frontowa część projektowanego budynku o wysokości 16m na działce nr 97 ma przylegać od strony południowej do granicy naszej działki nr 94, dla której została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]. znak [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę dla działki skarżących została wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...]znak [...] określającej całość zamierzenia budowlanego inwestycji: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dobudowanymi do tych budynków garażami oraz budowa dwóch wiat gospodarczych. Dalej skarżący wskazali, że aby rozłożyć w czasie koszty projektowania i budowy, na podstawie art. 33 ust 1 Prawa budowlanego złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na realizację całego zamierzenia zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, przy czym przedłożyli projekt budowlany zawierający rozwiązania projektowe dla pierwszego budynku usytuowanego w granicy z działką nr 93. Właściciel działki nr 93 sprzeciwiał się usytuowaniu części garażowej pierwszego budynku przy granicy tej działki, a właściciel działki nr 97 nie wnosił zastrzeżeń. Skarżący wskazali, że przedstawili na mapie plan usytuowania wszystkich istniejących i projektowanych obiektów na działce zgodnie z wnioskiem o warunki zabudowy. Zostało wydane pozwolenie na budowę pierwszego budynku mieszkalnego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi zlokalizowanego przy północnej granicy działki nr 94, z dnia [...] znak [...]. W pozwoleniu na budowę rozstrzygnięte zostało usytuowanie drugiego budynku w granicy z działką nr 97. Następnie skarżący podnieśli, że projekt frontowej części budynku wielorodzinnego na działce nr 97 zawiera obliczenia i część graficzną przesłaniania oddziałującego na pierwszy budynek skarżących, zbudowany od strony północnej przy granicy działki nr 93, ale nie zawiera żadnego odniesienia do drugiego projektowanego budynku z przyległym garażem zlokalizowanym od strony południowej przy granicy działki nr 97. Skarżący wskazali, że projektant i inwestor budynku wielorodzinnego na działce nr 97 uważają, że pozwolenie na budowę skarżących nie dotyczy całego zamierzenia określonego w decyzji o warunkach zabudowy, a decyzja o warunkach zabudowy samoistnie wygasła po uchwaleniu planu w 2015r. dla dwóch działek jako obszaru określonego symbolem 3.07.MU. Nie pozwala na to prawomocnie rozpoczęty proces budowy. Następnie skarżący podnieśli, że projektowany budynek oficyny o wysokości 16m, zlokalizowany na działce nr 97, ma również przylegać od strony południowej bezpośrednio do granicy ich działki nr 94 na długości 37,5m ścianą bez otworów i dachem dwuspadowym skierowanym spadem w stronę działki nr 94. W ocenie skarżących konstrukcję dachu dwuspadowego skierowanego spadem w stronę naszej działki nr 94 narzuca wadliwy projekt i plan sprzeczny z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia. Ponadto takie usytuowanie jest sprzeczne z zasadami wiedzy technicznej i dobrej praktyki budowlanej ponieważ zagraża bezpieczeństwu użytkownikom naszej działki w warunkach ulewy, śnieżycy, oblodzenia i roztopów. Okap zajmuje 3/4 długości granicy z czego wynika, że inwestor musi mieć możliwość zgodnego z zasadami wiedzy technicznej usuwania z dachu wody, śniegu i lodu zgodnie ze spadem na swoją działkę. Jest to duży budynek i wymaga usuwania nadmiaru śniegu i lodu z dachu. Na rysunku projektu oficyny wskazana jest odległość 1,5m od wewnętrznej dolnej płaskiej części połaci dachowej o pochyleniu 0° , która według projektanta wskazuje usytuowanie okapu oddalonego od granicy o 1,5m. Nie wewnętrzna, ale zewnętrzna krawędź koryta spływowego stanowi okap. Natomiast szerokie koryto spływowe stanowi połać dachową o powierzchni 37m2 i nachyleniu 0° co jest sprzeczne z planem, który nakazuje pochylenie przeciwległych połaci dachowych od 20° do 45°. Plan dla obszaru 3.07.MU tylko dwóch działek nr 94 i nr 97 nie dopuszcza dachów płaskich. Zdaniem skarżących stanowi to drastyczną, umyślną zespołową próbę ominięcia prawa przez planistów i projektantów w celu zmuszenia skarżących do zbycia działki wybranemu deweloperowi. Skarżący dodali, że według nich przy południowej granicy ich działki wybudowane zostanie monstrum w postaci ślepej ściany o wysokości 16m i długości 37,5m przy całkowitej długości granicy 40m. W ocenie skarżących organ nie odniósł się do ich twierdzeń, że decyzja skarżących o warunkach zabudowy nie podlega wygaszeniu. Organ nie zdefiniował pojęcia okapu i precyzyjnie nie określił, która część połaci dachowej w przedstawionym projekcie budowlanym oficyny budynku wielorodzinnego stanowi okap. Organ nie odniósł się do niejednoznacznego i tym samym wadliwego technicznie określenia w planie nakazującego budowę również oficyn z dachami wyłącznie dwuspadowymi. Organ nie odniósł się do twierdzenia, że oficyny z dachami dwuspadowymi nie mogą przylegać do granicy działki, bo jest to sprzeczne z zasadami bezpieczeństwa, wiedzy technicznej, sztuką budowlaną i przepisami technicznymi. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2020 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na fakt, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji nie zostało ostatecznie zakończone. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. postępowanie sądowe zostało podjęte, a w wykonaniu wezwania Sądu skarżący nadesłali w dniu 15 lipca 2020 r. kopię decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...]r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył w Łodzi, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli przez tut. Sąd stała się decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. sp. k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działkach nr ew. 97 i 63 obręb [...] przy ul. A 25-27 w T.. Kontrolowane decyzje wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie –w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, na mocy zaś ust. 4 –w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak zatem wynika z powyższego sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, a decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych w przepisach wymagań. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie, jak wynika zarówno z treści skargi do sądu administracyjnego, jak i formułowanych w toku postępowania administracyjnego przez skarżących zastrzeżeń sprowadza się dwóch kwestii. Po pierwsze, skarżący kwestionują legalność udzielenia pozwolenia na budowę budynku, który stanowiąc tzw. oficynę zabudowy na działce inwestora stworzy w granicy "monstrum", czyli jednolitą ścianę bez okien. Po drugie zaś, kwestionują legalność wybudowania budynku z dachem dwuspadowym, które to rozwiązanie może powodować negatywne oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżących w zakresie odprowadzania wód opadowych. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że działki, na których zaplanowana została inwestycja położone są na obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej T. z [...]r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centrum — rejonu Placu B i Alei C w T.(Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., poz. [...]). W ocenie tut. Sądu planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami uchwały Rady Miejskiej T. z dnia [...]r., Nr [...]. Otóż, działka o nr ew. 97, na której zaprojektowany został budynek mieszkalny wielorodzinny, położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem 3.07.M/U, dla którego zgodnie z § 29 pkt 1 przeznaczenie podstawowe to tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, położone w strefie ochrony konserwatorskiej historycznego układu przestrzennego. Projektowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego odpowiada zatem ustaleniom m.p.z.p. co do wymogów dotyczących przeznaczenia terenu. Analiza postanowień m.p.z.p. dotyczących parametrów planowanej na tym obszarze zabudowy wskazuje, że i w tym zakresie inwestycja odpowiada przepisom m.p.z.p. Zachowany został minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (wymagane - 20%; projektowane - 44,3%), maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy (dopuszczane - 70%; projektowane - 40,6%), wskaźnik intensywności zabudowy (wymagany minimalnie - 0,3, maksymalnie - 1,5; projektowany - 1,499), wysokości zabudowy (dopuszczalne maksymalnie - 16 m; projektowane - 15,63 m w kalenicy). Nieprzekraczalna linia zabudowy została zaprojektowana zgodnie z wyznaczoną na rysunku planu miejscowego nieprzekraczalną linią zabudowy. Przedmiotowa inwestycja spełnia również wymagania dotyczące minimalnej liczby miejsc postojowych. Jeśli natomiast chodzi o geometrię dachu, co w sprawie jest kwestionowane, to wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z § 29 pkt 9 m.p.z.p. dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3.07M/U ustala się dachy dwu lub wielospadowe o kącie nachylenia połaci od 20° do 45°. Dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowany został dach dwuspadowy o pochyleniu 20°. Natomiast na dachu wzdłuż działki nr ew. 94 zaprojektowane zostało koryto spływowe odprowadzające wody opadowe do kanalizacji deszczowej. W ocenie tut. Sądu zaprojektowane koryto spływowe nie stanowi połaci dachowej, która uprawniałaby do podniesienia zarzutu, że dla projektowanej inwestycji przewidziano w części dach płaski. W tym miejscu należy zauważyć, że przyjęte przez projektanta rozwiązania techniczne nie podlegają ocenie sądu administracyjnego. Przywoływany na wstępie przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane określa zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Warto zauważyć, że zakres ten został ograniczony do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Organ architektoniczno-budowlany, a w konsekwencji i sąd administracyjny nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt, którzy mają obowiązek złożyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Natomiast zgodnie z § 5 pkt 6 m.p.z.p. dla terenów MW, M/U, MW/U, U, UO i KP dopuszcza się lokalizację budynków frontowych i oficyn w granicy działki. Przez budynek frontowy należy rozumieć budynek (w tym budynek narożny), zlokalizowany wzdłuż frontu (frontów) działki w przypadku zabudowy pierzejowej lub zlokalizowany od strony frontu (frontów) działki i widoczny bezpośrednio z tego frontu przez użytkowników przestrzeni publicznej oraz dróg (ulic) publicznych lub innych powszechnego korzystania przyległych do działki. Przez oficynę należy zaś rozumieć boczne i tylne skrzydła budynku frontowego usytuowane w granicy działki lub budynki usytuowane w bocznej lub tylnej granicy działki i niebędące budynkiem frontowym (§ 3 ust. 1 pkt 23 i 24 m.p.z.p.). Sporny projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny o kształcie litery L, zlokalizowany jest w granicy z działką o nr ew. 63 (stanowiącą działkę drogową), działkami o nr ew. 94 (na odcinku 37,5 m - ścianą bez otworów okiennych) i o nr ew. 99 (na odcinku 13,5 m, bezpośrednio przylegającym do budynku znajdującego się na tej działce). Zgodnie z brzmieniem § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynki na działce budowlanej co do zasady sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Stosownie zaś do § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że prawo sytuowania budynku w zbliżeniu do granicy działki budowlanej, na podstawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało wprowadzone mocą rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2004 r., poz. 109, poz. 1156), które weszło w życie z dniem 27 maja 2004 r. Oznacza to, że od tego dnia każdy właściciel nieruchomości musi liczyć się z tym, że uchwalany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzi możliwość zabudowy w granicy jego działki. Taką możliwość lokalizacji zabudowy wprowadzono dla działki nr 97 uchwałą Rady Miejskiej T. z [...]r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centrum — rejonu Placu B i Alei C w T.. Ustawodawca upoważnił gminę do tego, aby w ramach swego władztwa planistycznego ustaliła odmienne zasady sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 od tej granicy, co wynika wprost z przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia. W konsekwencji należy stwierdzić, że jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza i zawiera własne warunki, na jakich takie sytuowanie może się odbyć, to brak jest podstaw, aby doszukiwać się ograniczeń na podstawie innych przepisów § 12 rozporządzenia, które znajdują zastosowanie wyłącznie w przypadku braku obowiązywania planu miejscowego (lub planu miejscowego, który takiej zabudowy wprost nie dopuszcza). Tym samym, gdy plan taki uchwalono, jego zapisy w omawianym zakresie są wiążące (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 560/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 12/19, dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w niniejszej sprawie wymagania postawione przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w stosunku do planowanego zamierzenia zostały przez organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Parametry projektowanego budynku nie naruszają ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, co było przedmiotem analizy w zaskarżonej decyzji. Nie można również uznać, że przepisy rozporządzenia uzależniają możliwość sytuowania budynku na zasadach wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od zgody właścicieli działki sąsiedniej, gdyż nie znajduje to odzwierciedlenia w przepisach prawa. Podkreślenia natomiast wymaga, że z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie sposób wywieść kompetencji organu architektonicznego do badania słuszności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozważania, czy budowa przy granicy może być zrealizowana z uwagi na interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli prawo do takiej zabudowy wynika z przepisów prawa miejscowego (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2012 r., II SA/Gd 908/11). Wynikającemu z przepisów prawa budowlanego uprawnieniu właściciela do zabudowy nieruchomości przy granicy odpowiada każdorazowo obowiązek właściciela sąsiedniej nieruchomości do zaakceptowania takiej sytuacji. W ocenie Sądu, interes właściciela sąsiedniej nieruchomości przed budową obiektu przy granicy, chroniony jest jedynie w takim zakresie, jaki wynika z unormowania §12 rozporządzenia. Podzielić należy również wywody organu co do kwestii związanych z zacienieniem i przesłanianiem nieruchomości skarżących przez planowany budynek. W tym miejscu szczególnego odniesienia wymaga natomiast fakt, iż projekt zagospodarowania działki zakłada usytuowanie spornej inwestycji w odległości ok. 13,5 m od najbliżej znajdujących się budynków na działkach nr ew. 58 i 59/1 oraz w odległości ok. 20 m od budynku (w budowie) na działce o nr ew. 94. Biorąc pod uwagę wysokość spornej inwestycji (w kalenicy - 15,63 m) oraz fakt, że cały obszar planu stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej, wskazać należy, że ww. budynki znajdują się w odległości większej niż połowa wysokości przesłaniania projektowanego obiektu. Jeśli zaś chodzi o kwestię nieuwzględnienia przez projektanta faktu, że na działce nr 94 projektowany jest drugi budynek, co wynika z decyzji Prezydenta Miasta T. z [...]r., nr [...] o warunkach zabudowy dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dobudowanymi do tych budynków garażami oraz budowy dwóch wiat gospodarczych na działce nr ew. 94, obr. [...] w T., to wyjaśnienia wymaga, że skarżący uzyskali pozwolenie na budowę tylko jednego budynku i rozpoczęli jego budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o tym, że objęta nią inwestycja powstanie, istotne jest natomiast pozwolenie na budowę, którym dla drugiego z budynków skarżący nie dysponują. . Okoliczność, że projektowana inwestycja ogranicza możliwość zagospodarowania sąsiedniej działki nie jest przesłanką odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Nie istnieją bowiem przepisy prawa, które nakazywałyby inwestorowi dostosować swoje przedsięwzięcie do inwestycji jakie hipotetycznie mogłyby powstać w jego otoczeniu. Jeśli zaś idzie o naruszenie § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych podkreślić należy, że brak jest legalnej definicji okapu, zasadnie zatem należy uznać, że okap definiuje się w nawiązaniu do słowników języka polskiego jako dolną część płaszczyzny dachu wystającą poza zewnętrzne ściany budynku. Skoro od strony działki skarżących zaprojektowana została ściana, poza którą nie wystaje dolna część płaszczyzny dachu, uprawnione jest przyjęcie, że od strony działki o nr ew. 94 nie został zaprojektowany okap, wobec czego przepisy § 12 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia w tym zakresie nie znajdują zastosowania. Zastrzeżenia skarżących odnoszące się do prawidłowości przyjętego w projekcie budowlanym rozwiązania, nie mogą doprowadzić do podważenia prawidłowości projektu budowlanego, jako że jak już wcześniej to projektant proponuje rozwiązania, które uznaje za właściwe dla danej inwestycji i ponosi za nie odpowiedzialność. Reasumując, kontrolując rozpoznawaną decyzję Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia w kontekście przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innych przepisów prawa budowalnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie spełnia przy tym wszystkie wymogi stawiane decyzji administracyjnej, które zostały określone w art. 107 k.p.a. Organ w sposób wszechstronny odniósł się nie tylko do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie postępowania, ale odniósł się również do pozostałych, istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy, regulacji prawnych poddając je prawidłowe analizie wraz przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. B.A.