II SA/Łd 640/15

Dnia 28 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 roku sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego oddala skargę. LS Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania E. R., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr 194/2015 w sprawie pozwolenia na budowę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. R. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego oraz wewnętrznej, kablowej linii zasilającej na działce nr ewid. 375, położonej w [...] gm. W.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.). Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła E. R. wskazując na naruszenie przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), poprzez przeprowadzenie błędnej jego wykładni oraz art. 35 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, polegające na wydaniu decyzji z pominięciem oceny prawidłowości powołanej decyzji wedle kryteriów tego przepisu. W ocenie strony, organ nie zastosował także przepisu art. 32 ust. 1 zd. II Konstytucji RP, zgodnie z którym powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron. Organ także pominął przy wydawaniu decyzji treści przepisów art. 4 i art. 5 ust. 6, 8 i 9 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie w sprawie takich kwestii, jak zacienienie budynku sąsiedniego oraz możliwości wystąpienia naruszeń interesów właścicieli działki sąsiedniej. Strona w treści odwołania wskazała także na naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności związanych z ewentualnym naruszeniem interesów strony skarżącej w tym kwestii zacienienia pomieszczeń budynku położonego na jej działce. Z tych powodów autorka odwołania wniosła o uchylenie kontestowanej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, wspominaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując w szczególności, iż przedmiotem inwestycji w sprawie jest budowa budynku gospodarczo – garażowego oraz wewnętrznej, kablowej linii zasilającej, zlokalizowanego w północno – wschodnim narożniku działki inwestora w granicy z działkami nr ewid. 381, 58/4 i 56. Z projektu zagospodarowania wynika, iż budynek ten zlokalizowany jest w odległości 4,68 m od budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 381, stanowiącej własność odwołującej. W ocenie organu, taka lokalizacja jest zgodna z ustaleniami § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Sięgając do regulacji § 12 ust. 2 rozporządzenia organ podkreślił, iż przepis ten pozwala na sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie, w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta W. o warunkach zabudowy z dnia [...], znak [...], dopuszczono lokalizację projektowanego budynku w granicy z działkami sąsiednimi. Ustalenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu administracji architektoniczno – budowlanej, wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Jak podkreślił Wojewoda, projekt budowlany jest zgodny z zapisami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę jest kompletny, podobnie jak załączony do niego projekt budowlany, który posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami (art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego). Projekt budowlany spełnia ustalenia rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.) oraz zawiera, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oświadczenie projektanta o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Z tych powodów Wojewoda uznał, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia oraz Prawa budowlanego. Jak dodał organ, inwestycja nie utrudni odwołującej korzystania z jej działki oraz nie uniemożliwi jej prawidłowej zabudowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W sprawie jest spełniony warunek określony w § 13 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ odległość między budynkiem odwołującej, a projektowanym budynkiem inwestora wynosi 4,68 m i jest większa od obliczonej zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia wysokości przesłaniania, która wynosi 4,42 m. Ustalenie w tym zakresie znajduje potwierdzenie w analizie przesłaniania sporządzonej przez uprawnionego projektanta i załączonej do akt sprawy. Wobec tego podniesiony przez stronę zarzut dotyczący niedokonania analizy w tej kwestii – w ocenie Wojewody – nie znajduje uzasadnienia. Ponadto, odnosząc się do kwestii zacieniania działki, organ dostrzegł, iż przepisy dotyczące zacieniania dotyczą pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i nie odnoszą się do zacienienia działek budowlanych. Projektowana inwestycja nie powoduje ograniczenia zabudowy na działkach sąsiednich, w szczególności ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z ustaleń § 12 rozporządzenia, dotyczącego sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną oraz warunków wynikających z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1 rozporządzenia, czyli bezpieczeństwa pożarowego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich – jak podkreślił organ – obejmuje w szczególności oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, których to uciążliwości nie powoduje projektowana inwestycja. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny bowiem nie chodzi tu o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie faktycznych innych osób, co nie ma miejsca w sprawie. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, co jak wykazano ma miejsce w sprawie. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, iż inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze na powyższą decyzję E. R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Strona w motywach skargi powtórzyła argumenty odwołania uzupełniając je zarzutem naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne uzasadnienie decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa, podjęcie nierzetelnej i wewnętrznie sprzecznej analizy, prowadzącej do wniosków, iż projektowana inwestycja nie powoduje ograniczeń zabudowy na działkach sąsiednich. Strona zarzuciła także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że na działce sąsiadującej, stanowiącej własność skarżącej nie znajduje się budynek mieszkalny w związku z czym zastosowanie przepisów regulujących kwestię zacienienia działki nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż wskazane przepisy nie odnoszą się do działek budowlanych. Strona uzasadnienia zarzutu naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia upatruje w okoliczności, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie określono w jakich granicach dopuszcza się usytuowanie budynku. Wobec tego – zdaniem strony – nie jest wystarczające oparcie decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie na treści decyzji o warunkach zabudowy, co organ w sposób nieuprawniony uczynił. Istotą sporu w sprawie jest to, że planowany budynek naruszy uzasadniony interes skarżącej pozbawiając jej działkę walorów. Dopuszczenie w decyzji o warunkach zabudowy, odmiennej lokalizacji budynku niż wynikająca z reguł ogólnych rozporządzenia, nie zwalnia organu administracji architektoniczno – budowlanej z dokonania oceny zamierzenia wedle kryteriów przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sam fakt wskazania w decyzji o warunkach zabudowy, że budynek może zostać usytuowany przy granicy z sąsiadującą działką nie daje podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie organ nie dokonał właściwej analizy, która winna opierać się na rozważeniach dotyczących warunków technicznych oraz wielkość działki. W sprawie organ naruszył przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem nie odniósł się w motywach decyzji do kwestii utraty walorów czy wartości działki budowlanej, co ma szczególne znaczenie zwłaszcza w kontekście budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce skarżącej. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ tymczasem nie dokonał analizy wpływu cienia rzucanego przez planowany budynek na pogorszenie nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku stanowiącym własność skarżącej. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, przy granicy której ma powstać obiekt budowlany. Rozpoznając sprawę tego rodzaju, należy uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz przepisy o ochronie własności. W sprawie zlekceważono interesy strony, pomijając całkowicie okoliczność, że na części długości wspólnej granicy powstanie ściana zacieniająca działkę sąsiednią. Dodatkowo w treści decyzji organ dopuścił się błędnego ustalenia okoliczności faktycznych poprzez uznanie, iż na działce skarżącej nie znajduje się budynek mieszkalny. Organ naruszył także zasadę określoną w art. 7 K.p.a., bowiem – zdaniem skarżącej – inwestor nie wykazał, że budowa przy granicy nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Jedną z naczelnych zasad procesu inwestycyjnego jest zasada nie szkodzenia innym. W sprawie działanie organu, mogące w jakikolwiek sposób szkodzić innym podmiotom pozostaje w opozycji do treści art. 140 Kodeksu cywilnego i narusza wskazane normy prawa budowlanego. Organ winien mieć na względzie wszystkie okoliczności sprawy, a pomijając je, dopuścił się naruszenia prawa. Reasumując strona skarżąca wskazała, iż pominięcie jej interesu prawnego oraz dopuszczenie się opisanych uchybień skutkować winno uchyleniem kontestowanej decyzji, ewentualnie skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego oraz wewnętrznej kablowej linii zasilającej przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 375 w miejscowości G., gm. W.. Odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiodła właścicielka sąsiedniej nieruchomości – E. R.. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji złożyła właścicielka sąsiedniej nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Skargę do sądu administracyjnego złożyła strona odwołująca się – E. R. W treści argumentacji skargi strona sprzeciwiała się planowanej lokalizacji projektowanego budynku, który ma znajdować się w granicy z jej nieruchomością. W tym miejscu podkreślić wypada, iż przede wszystkim, to w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono możliwość lokalizacji budynku w granicy, ale – zgodnie z zarzutem strony – nie określono, w której ma to nastąpić granicy. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności dokonać wyraźnego rozgraniczenia między postępowaniem w sprawie warunków zabudowy, a postępowaniem w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie była przedmiotem sprzeciwu skarżącej, który mogłaby wnieść w drodze odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja o warunkach zabudowy jest ostateczna i jako taka kształtuje zabudowę na działce inwestora. Wobec tego na niepowodzenia skazane są jakiekolwiek zarzuty pojawiające się na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnić jednak wypada, że na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie dokonuje precyzyjnego umiejscowienia obiektu na działce. Warunki zabudowy – co do zasady – nie lokalizują obiektu na działce. Warunki zabudowy lokalizują obiekt tylko w kontekście linii zabudowy oraz ustalają czy obiekt może znajdować się w granicy czy też nie, ale następuje to bez wskazania konkretnej granicy. Ustalenie, w której granicy będzie zlokalizowane przedsięwzięcie budowlane ma miejsce na etapie pozwolenia na budowę i jest co do zasady wynikiem decyzji inwestora podejmowanej z uwzględnieniem przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów kształtujących warunki techniczne. Strona skarżąca swoją argumentację skupia na zarzucie, że to organ administracji architektoniczno – budowlanej orzekając w sprawie pozwolenia na budowę powinien – w tym kontekście – dokonać oceny zamierzenia inwestycyjnego wedle kryteriów przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uwzględniając warunki techniczne i wielkość działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Argument ten – w ocenie sądu – nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazano wcześniej lokalizacja planowanego obiektu jest w pierwszej kolejności decyzją inwestora, która musi uzyskać akceptację organu administracji architektoniczno – budowlanej. Organ dokonując oceny zgodności założonej przez inwestora lokalizacji budynku uwzględnia tylko treść przepisów prawnych, przede wszystkim warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W sprawie organ uwzględniając treść tychże przepisów stwierdził, że zaplanowana przez inwestora lokalizacja odpowiada przepisom prawa. Strona skarżąca wskazała, iż organ przy tejże ocenie powinien uwzględnić warunki techniczne i wielkość działki inwestora. Niewątpliwie w sprawie organ uwzględnił warunki techniczne rozumiane jako przepisy zawarte w rozporządzeniu. Natomiast kwestia wielkości działki, jako że nie wynika z treści przepisów Prawa budowlanego, nie mogła być uwzględniona przez organ. Organ nie może ingerować w projekt budowlany narzucając inwestorowi rozwiązania techniczne. Odnosząc się do kolejnej podnoszonej przez stronę skarżącą kwestii, czyli zacienienia powodowanego przez projektowany budynek, zdaniem składu orzekającego, organy administracji należycie pochyliły się na tym zagadnieniem. Zwrócić należy uwagę na treść załączonego do akt administracyjnych dokumentu – analiza przesłaniania, która stanowi element projektu budowlanego i została opracowana przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. W dokumencie tym jego autor napisał, że z uwagi na to, że odległość między budynkami jest większa niż wysokość przesłaniania, to warunek odległości między budynkami (projektowanym i budynkiem skarżącej) ze względu na umożliwienie naturalnego oświetlenia, jest spełniony. Uzupełniając powyższe należy podkreślić, że ochronie przed zacienieniem podlegają wyłącznie pomieszczenia mieszkalne, ochronie nie podlega zacienienie działki (por. np. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 roku, II SA/Łd 497/11; z dnia 25 sierpnia 2010 roku, II SA/Łd 279/10; w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 roku, II SA/Go 212/14; w Warszawie z dnia26 listopada 2004 roku, IV SA 2427/03 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przywołanej analizy wynika, że planowany obiekt powodował będzie zacienienie tylko działki skarżącej, a nie pomieszczeń mieszkalnych w jej budynku. Wbrew temu co napisano w skardze, Wojewoda w uzasadnieniu decyzji nie napisał, że na działce skarżącej nie ma budynku mieszkalnego, ale wskazał, że w obszarze zacienienia powodowanego przez projektowany budynek nie ma budynku mieszkalnego. Strona w treści swojej argumentacji wskazała także na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne uzasadnienie decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa. Powołany przepis art. 107 § 3 K.p.a. określa wymagania stawiane decyzjom organów administracji wskazując, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Lektura treści rozstrzygnięć organów obu instancji, a w szczególności decyzji Wojewody, zdaniem sądu, nie potwierdza stawianego zarzutu. Wbrew twierdzeniom strony organ, poza przytoczeniem treści przepisów prawnych, zawarł w motywach swojego rozstrzygnięcia także uzasadnienie faktyczne, czyli wyjaśnienie motywów decyzji z powołaniem się na konkretne okoliczności sprawy. Na uwzględnienie nie zasługują także pozostałe zarzuty skargi sprowadzające się do wyrażenia sprzeciwu wobec planowanej inwestycji. Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, który reprezentuje także skład orzekający w sprawie niniejszej, że sprzeciw właściciela sąsiedniej nieruchomości nie może blokować planów inwestycyjnych osoby, która legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie – jak wskazano wcześniej – gdy spełnione są wszystkie warunki formalne, organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W skardze poza ogólnikowymi wskazaniami, że inwestycja narusza interes skarżącej, a organ nie rozważył kwestii interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, autor skargi w osobie profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazał konkretnie jakie prawo czy interes skarżącej zostały naruszone (poza kwestią zacienienia i lokalizacji budynku w granicy). Niemniej jednak, sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.) rozważał przy podjęciu rozstrzygnięcia wszelkie możliwe sytuacje, w których mógłby być zagrożony interes lub prawo skarżącej, co jednak nie pozwoliło na potwierdzenie zarzutów skargi. W kontekście powyższego zwrócić uwagę wypada na treść regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (por. np. wyrok NSA z 1 lutego 2001 roku, IV SA 2085/98; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 roku, VII SA/Wa 1476/09 i inne). Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno – budowlanych, jak i norm planistycznych (decyzja o warunkach zabudowy), Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. a.tp.