II SA/Łd 641/07

Dnia 21 sierpnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Prezydentowi Miasta Ł. z funduszu Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – [...] tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowanego w dniu [...], pod pozycją [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnił w całości skargę E. P. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na własną decyzję z dnia [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i umarzającą postępowanie w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę. W dniu 6 lipca 2007 roku Prezydent Miasta Ł. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...], nr [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ponadto Prezydent Miasta Ł. nadmienił, iż wnosi skargę mimo, że jest organem administracji, jednakże zgodnie z ostatnio opublikowanym orzecznictwem NSA może być potraktowany w niniejszym postępowaniu jako strona mająca interes prawny w zgodnym z prawem rozstrzygnięciu niniejszej sprawy i podobnych spraw w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Zgodnie z brzmieniem art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego nie może być równocześnie stroną tego postępowania. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa. Może być ona, jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronie. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak również sądowoadministracyjnego Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interesu osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Przyjąć zatem należy, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 września 2005 roku I SA/Wa 1432/04 LEX nr 192934, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 roku OSK 1017/04 LEX nr 171164, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 roku I OSK 521/05 LEX nr 189858, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2006 roku I OSK 386/05 LEX nr 194022, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 roku I OSK 460/05 LEX nr 193976). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, iż Prezydent Miasta Ł., jako organ wydający decyzję w I instancji, nie był uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną w niniejszym postępowaniu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.