II SA/Łd 641/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. a.bł. L. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 p.p.s.a., tj. ryzyko wyrządzenia znacznej szkody i możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podkreśliła, że zaskarżoną decyzją została na nią nałożona wysoka kara, a mając na uwadze okoliczność obciążenia strony znacznymi zobowiązaniami finansowymi uzasadnione jest wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. W ocenie skarżącej jej sytuacja materialna jest tym bardziej trudna, że użytkowany przez nią budynek nie jest jej własnością, bowiem grunt i budynek należą do wnuczki teścia skarżącej I. S.. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że wraz z córkami zainwestowała w nieruchomość wszystkie swoje oszczędności, a bieżące dochody pokrywają jedynie niezbędne koszty utrzymania rodziny. L. B. dodała ponadto, że spłaca zadłużenie komornicze, a jej miesięczny dochód netto wynosi 1481 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ze znaczną szkodą, o której mowa w powołanym przepisie, mamy do czynienia wówczas, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Znaczna szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy wyjaśnić, że koniecznym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do danego wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ustawa nie nakłada obowiązku udowodnienia przesłanek wstrzymania wykonania, jednakże na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia ich istnienia. Podkreślania wymaga, że sąd administracyjny podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych we wniosku, jak również bierze pod uwagę wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu. Oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w pierwszej kolejności należy zauważyć, że obowiązek uiszczenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku ma charakter świadczenia pieniężnego, a skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Nie oznacza to jednak, że w okolicznościach konkretnej sprawy obowiązek zapłaty danej kwoty pieniężnej nie może zostać uznany za znaczną szkodę uzasadniającą wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Z pewnością o znacznej szkodzie majątkowej można mówić, jeśli jej rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem rozstrzygnięcia administracyjnego tego rodzaju. Rozpatrując skutki zapłaty należności pieniężnej w okolicznościach konkretnej sprawy nie można pominąć wysokości należności pieniężnej, możliwości finansowych strony zobowiązanej do jej uiszczenia oraz skutków jakie wywoła zadośćuczynienie obowiązkowi zapłaty (vide postanowienia NSA: z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II GZ 799/15, z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 19/15, z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt I OZ 94/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca dostatecznie wykazała, że uiszczenie należności pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 zł na tym etapie sprawy będzie powodować znaczny uszczerbek w jej gospodarstwie domowym, uwzględniając niewielki miesięczny dochód skarżącej, konieczność spłacania przez nią zadłużenia komorniczego oraz fakt zainwestowania wszystkich oszczędności w nieruchomość. Tym samym uznać trzeba, że spełnienie świadczenia pieniężnego w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby prowadzić do pozbawienia wnioskodawczyni środków na zaspokojenie podstawowych życiowych potrzeb, co z kolei może skutkować powstaniem po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem w przedmiotowej sprawie należy uznać, że strona uprawdopodobniła zaistnienie przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. a.bł.