II SA/Łd 652/08

Dnia 24 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Czesława Nowak Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], 2. przyznaje adwokatowi T. M. S. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A, kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa, 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi T. M. S. z funduszów Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. ustalił na wniosek M. P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego w miejsce istniejącego drewnianego budynku gospodarczego, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 301/2, położonej w Ł. przy ul. A. 138. Od powyższej decyzji odwołała się właścicielka sąsiedniej nieruchomości E.O., argumentując, iż nie wyraża zgody na budowę garażu przylegającego do jej ogrodzenia, albowiem inwestycja spowoduje ograniczenie dostępu słońca, zwiększenie ilości spalin oraz hałas. Odwołująca, powołując się na zły stan zdrowia swojego męża, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) utrzymało mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy, przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia i stwierdził, iż w niniejszej sprawie przeprowadzona została analiza urbanistyczna, która wykazała, że na działce nr ewid. 301/2, położonej w Ł. przy ul. A. 138 możliwa jest budowa garażu w miejsce drewnianego budynku gospodarczego. Planowana inwestycja spełnia, zdaniem Kolegium, wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar analizy urbanistycznej obejmuje bowiem zespół zabudowy wielofunkcyjnej (usługowej i mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej) z funkcjami uzupełniającymi. Teren inwestycji położony jest na obszarze ograniczonym ulicami A., B. i C., na którym przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Budynki mieszkalne zlokalizowane są z reguły w części frontowej, na ogół w granicy działek. Zabudowania gospodarczo-garażowe, o ile występują, lokalizowane są na tyłach działek. Zabudowa mieszkaniowa występuje również w drugiej linii. Domy z przewagą jedno i dwukondygnacyjnych z poddaszami użytkowymi. Dachy budynków są zróżnicowane, jedno i dwu spadowe o małych kątach nachylenia połaci. Bryły budynków o prostych formach, brak nowych budynków na analizowanym terenie. W powyższej analizie zaznaczono, iż w stosunku do zabudowy gospodarczej nie ustalono wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Ograniczenie zabudowy stanowi wyłącznie linia zabudowy gospodarczej wyznaczona w oparciu o stan zabudowy na działkach przyległych. Linię zabudowy wyznaczono więc poprawnie jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że budowa garażu w miejsce istniejącego budynku gospodarczego praktycznie nie zmieni sposobu korzystania z działki. Dodało przy tym, iż kwestia ograniczenia dostępu do słońca, czy ewentualnego zanieczyszczenia środowiska spalinami nie mogła być rozważana na etapie ustalania warunków zabudowy, bowiem kwestie te mogą być oceniane wyłącznie w toku postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał także, że każdy ma prawo, w granicach ustawowych do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza chronionego prawem interesu publicznego lub interesu osób trzecich. Elementem prawa własności nieruchomości jest bowiem wolność jej zagospodarowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.O. podniosła, iż M.P. nie jest właścicielką nieruchomości przy ul. A. 138. Wskazała przy tym, że w miejscu, w którym ma zostać wybudowany garaż, nigdy nie było budynku gospodarczego, mającego spełniać warunki budynku garażowego, czego dowodem są załączone do skargi mapy do celów projektowych z 1929 r. i z 1997 r. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej podniesione. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wspomnianej kontroli sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. orzekająca o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji o ustaleniu na wniosek M. P. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego w miejsce istniejącego drewnianego budynku gospodarczego, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 301/2, położonej w Ł. przy ul. A. 138. Problematyka ustalenia warunków zabudowy unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W rozumieniu art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stwierdzenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy teren inwestycji spełnia wszystkie wymienione wyżej warunki, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe zasady uregulowane zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ zobowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy ( § 3 ust. 1 rozporządzenia ). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 ust. 2). W oparciu o powyższą mapę organ przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki przedstawia w części tekstowej analizy. Mapa zaś stanowi załącznik graficzny do rzeczonej analizy. Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, w której to decyzji ustala się warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie godzi się podkreślić, iż część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy urbanistycznej organ winien sporządzić się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy ( § 9 ust. 1-4). Sąd, oceniając zgromadzoną w sprawie dokumentację pod kątem przytoczonych wyżej regulacji prawnych, stwierdził, iż rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. wydane zostało z naruszeniem § 9 i § 3 w/w rozporządzenia oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie w oparciu o mapę, stanowiącą załącznik do rzeczonej decyzji, nie sposób ustalić, w jakiej skali owa mapa została sporządzona, ani też z jakiego zasobu pochodzi. Poza tym, o ile organ określił na wspomnianej mapie literami A, B, C, D, E, F, G, H teren inwestycji, obowiązującą linię zabudowy gospodarczej oraz istniejące budynki mieszkalne i budynki gospodarcze na nieruchomościach sąsiednich, to zapomniał o konieczności wyznaczenia granic obszaru analizowanego, w oparciu o który ustalał warunki zabudowy dla planowanej przez M.P. inwestycji. Brak określenia granic terenu analizowanego uniemożliwia Sądowi ocenę poprawności przeprowadzonej analizy urbanistycznej w kontekście przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy. Nie wiadomo bowiem, które spośród działek sąsiednich stanowiły, w ocenie organu, punkt odniesienia dla ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które skład orzekający w pełni podziela, podkreśla się, iż wyznaczenie "obszaru analizowanego" (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz. U. Nr 164, poz. 1588) jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.); wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy ( por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r. syn. akt II SA/Bk 677/04 - ONSAiWSA 2006/2/54). Wszystkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego, uzasadnienie takiego właśnie wyznaczenia, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Wobec braku tych ustaleń uznać należy, iż takie działanie organów administracji, oprócz tego, iż narusza przepisy prawa materialnego w § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to również art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymaganych tym przepisem jest wadliwa. Skoro wokół działki budowlanej wyznaczyć należy tzw. obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejsza niż 50 metrów, to oczywistym jest, że działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi znajdować się w środku tego obszaru, tj. być położona w jego centralnym miejscu, w równej odległości od wszystkich granic tego obszaru. Konsekwencją wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego może być wadliwe ustalenie kręgu osób, którym przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Ta wadliwość zaś może prowadzić do kolejnego uchybienia w postaci braku zachowania wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, do czego zobowiązywał przepis art. 54 pkt 2 lit. d. u.p.z.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 765/07 - LEX nr 451249). Konstatując, sporządzenie załącznika graficznego decyzji na nieprawidłowej mapie, a także uchylenie się od wyznaczenia granic obszaru analizowanego, stanowiącego podstawę ustalenia na wniosek M. P. warunków zabudowy, świadczy o naruszeniu przez organ I instancji § 3 ust. 1 i 2, § 9 ust. 1 i 3 rozporządzenia i w rezultacie - o naruszeniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić trzeba, iż wskazane uchybienia nie zostały dostrzeżone i sanowane w toku postępowania odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w motywach wydanej decyzji podzieliło bowiem stanowisko organu I instancji, iż teren inwestycji spełnia wymogi, określone w art. 61 ust. 1 ustawy, a nadto wskazało - nie mając ku temu żadnych podstaw prawnych, że przeprowadzona w toku postępowania pierwszoinstancyjnego analiza urbanistyczna odpowiada wymogom określonym w przepisach powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Uwadze Kolegium uszedł, jak się wydaje, fakt, iż celem postępowania odwoławczego nie jest wyłącznie kasacyjna kontrola zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ale przede wszystkim ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach, wyznaczonych wyłącznie rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. Oprócz omówionych wyżej uchybień przepisom prawa materialnego Sąd dostrzegł również uchybienia natury procesowej, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Mianowicie zaskarżona decyzja, co wynika niespornie z zebranej dokumentacji, została doręczona wyłącznie odwołującej – E.O. oraz wnioskodawczyni –M.P. Nie doręczono jej natomiast pozostałym stronom przedmiotowego postępowania, czyli E.Z., J.L. i J.L. Wskazane podmioty zostały uznane przez Prezydenta Miasta Ł. za strony rzeczonego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. i w rezultacie powiadomione o jego wszczęciu, doręczono im również rozstrzygnięcie I instancji. Natomiast w toku postępowania odwoławczego Kolegium zapomniało o tych osobach, naruszając tym samym dyspozycję art. 10 § 1 k.p.a. i art. 109 § 1 k.p.a. Zasada czynnego udziału stron, unormowana w art. 10 k.p.a., nakłada na organ administracyjny, prowadzący postępowanie pierwszoinstancyjne, czy też postępowanie odwoławcze obowiązek zapewnienia wszystkim jego stronom możliwości wzięcia w nim czynnego udziału. Pominięcie strony w toku postępowania odwoławczego, tak jak to miało miejsce właśnie w rozpoznawanej sprawie, mogłoby bowiem stanowić ewentualną przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Poprzez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności przygotowawczych tego postępowania. Absencja strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. obejmuje zatem zarówno przypadki, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach przygotowawczych organu. Przy tym, to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt I SA 149/03 – Lex nr 156896). Sąd, przechodząc następnie do oceny zarzutów skargi, stwierdził, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw prawnych. Przede wszystkim godzi się wyjaśnić, iż podmiot ubiegający się o ustalenie warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji, wbrew temu, co sądzi skarżąca E.O., nie musi legitymować się prawem własności wobec nieruchomości, co do której żąda ustalenia warunków zabudowy. W rozumieniu art. 63 ust. 1 ustawy w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Konsekwencją powyższego unormowania jest jednoznaczny, w przekonaniu Sądu, wniosek, iż o warunki zabudowy może ubiegać się inwestor, który niekoniecznie będzie właścicielem terenu, na którym zamierza zrealizować inwestycję. Tożsame stanowisko ugruntowało się również do orzecznictwie sądów administracyjnych. Warto w tym miejscu zwrócić chociażby uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 566/06 – Lex nr 322327, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na danej nieruchomości można wydać na rzecz nieograniczonej liczby podmiotów - potencjalnych inwestorów, niekoniecznie legitymujących się na tym etapie procesu inwestycyjnego tytułem prawnym do danej nieruchomości. To, czy takie prawo inwestorowi przysługuje, bada dopiero organ budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej o konieczności zbadania na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy kwestii ewentualnego nasłonecznienia nieruchomości E.O., czy też narażenia jej nieruchomości na ponadnormatywny hałas bądź emisję spalin. Argumenty skarżącej w tym zakresie mogą być przedmiotem rozważań stosownych organów administracyjnych na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. Podobnie rzecz się przedstawia, jeśli chodzi o usytuowanie spornego budynku garażowego, względem granic nieruchomości. Tego rodzaju kwestie rozstrzygane będą dopiero w toku postępowania o pozwolenie na budowę. Na marginesie dodać jeszcze trzeba, że subiektywne odczucia skarżącej co do planowanej przez M.P. inwestycji, czy też jak sama skarżąca zaznacza - burzliwy charakter kontaktów z sąsiadami - nie mogą skutecznie wykluczyć możliwości zagospodarowania działki nr 301/2, znajdującej się w Ł. przy ul. A. 138, zgodnie z intencją jej właścicieli. W myśl art. 6 ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (ust. 1). Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (ust. 2). Podsumowując, w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji naruszyły w sposób istotny przepisy prawa materialnego i formalnego. Stwierdzone uchybienia, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, obligowały Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta Ł. uwzględni poczynione wyżej rozważania, tak by w rezultacie wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy odpowiadające regulacjom ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prowadząc postępowanie organ winien również czuwać na przestrzeganiem fundamentalnych zasad procedowania określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej E.O. z urzędu, Sąd rozstrzygnął w oparciu o regulację art. 205 § 2 i art. 250 w/w ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Z uwagi na charakter decyzji i jej niewykonalność Sąd odstąpił od wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 152 ustawy. B.C.