II SA/Łd 656/13

Dnia 10 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A. K. na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu organizacyjnego jednostki budżetowej - oddala skargę. a.bł. Zarządzeniem nr [...] z dnia [...], podjętym na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), § 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie połączenia jednostek budżetowych pod nazwami "Centrum Sportu i Rekreacji w Ł." i "Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Ł." oraz nadania statutu jednostce budżetowej pod nazwą "Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Ł." (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 291, poz. 2966), zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 291, poz. 2968), Prezydent Miasta Ł. zatwierdził regulamin organizacyjny jednostki budżetowej - Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł. przy ul. A 21. Skargę na powyższe zarządzenie, poprzedzoną uprzednim bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. K.. Jako podstawę prawną wywiedzionej skargi strona wskazała przepisy art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosząc o stwierdzenie nieważności w/w zarządzenia. W motywach skargi A. K. wskazał, że kwestionowanym zarządzeniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził regulamin organizacyjny Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł. przy ul. A 21 ("Regulamin"). Zgodnie z § 5 ust. 7 Regulaminu obiektami: Pływalnia "A", rekreacyjno- wypoczynkowym "B" oraz sportowym przy ul. B 5/7 kierują kierownicy, współpracując z Działem Techniczno-Inwestycyjnym. Stosownie zaś do § 5 ust. 8 pozostałymi obiektami kierują ich gospodarze, przy współpracy z Działem Techniczno-Inwestycyjnym. W oparciu o art. 37 ust 1. pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 223, poz. 1458 ze zm.) Rada Ministrów określiła, w drodze rozporządzenia, wykaz stanowisk, z uwzględnieniem podziału na stanowiska kierownicze urzędnicze, urzędnicze, pomocnicze i obsługi oraz doradców i asystentów. Szczegółowy wykaz stanowisk, w tym stanowisk kierowniczych urzędniczych, urzędniczych, pomocniczych i obsługi oraz doradców i asystentów został określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 50, poz. 398 ze zm.). W Tabeli IV pod literą H wymieniono stanowiska, na których stosunek pracy nawiązano na podstawie umowy o pracę w samorządowych jednostkach organizacyjnych. Punkt XVIII Tabeli IV lit. H dotyczy stanowisk w "Ośrodkach sportu i rekreacji, ośrodkach sportowo-szkoleniowych żeglarstwa", czyli m.in. stanowisk w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w Ł. przy ul. A 21. Wśród wymienionych tam stanowisk nie ma ani stanowiska "kierownik obiektu", określonego w § 5 ust. 7 Regulaminu, ani stanowiska "gospodarz obiektu" określonego w § 5 ust. 8 Regulaminu. Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych osoba pełniąca funkcje kierownicze na tego typu obiektach może być zatrudniona jedynie na stanowisku "Kierownik-gospodarz obiektu: sportowego, turystycznego, rekreacyjnego, mieszkalnego" (punkt. 27). Według skarżącego opisana wyżej regulacja ustawowa znajdowała swoje odzwierciedlenie w poprzedniej strukturze organizacyjnej Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł.. W Regulaminie Wynagradzania jednostki budżetowej - Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł., wprowadzonym Zarządzeniem Nr [...] p.o. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł. z dnia [...], nie ma wskazanego stanowiska "kierownika obiektu", "gospodarza obiektu". Podobnie jak w Załączniku nr 3 do Rozporządzenia mowa jest tylko o stanowisku "Kierownika-gospodarza obiektu: sportowego, rekreacyjnego". W związku z powyższym nie ma możliwości, aby w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, obiektem sportowym zarządzała osoba na innym stanowisku niż Kierownik-gospodarz obiektu. Powołując regulację art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym skarżący stwierdził, że zarządzenie Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia regulaminu organizacyjnego jednostki budżetowej - Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł. przy ul. A 21 w sposób oczywisty i bezpośredni jest sprzeczne z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych oraz jest sprzeczne z przepisami prawa pracy, gdyż dopuszcza tworzenie stanowisk nieznanych aktom prawa powszechnie obowiązującego. Narusza też w sposób oczywisty wewnątrzorganizacyjny akt prawny (Regulamin Wynagradzania), który pozostaje z nim w sprzeczności. Jest to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym i jako takie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych też powodów skarżący jako osoba, której powierzono nieistniejące stanowisko, wniósł o uwzględnienie niniejszej skargi i usunięcie istniejącego naruszenia prawa, poprzez uchylenie zarządzenia Nr [...]Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że jego interes prawny w zaskarżeniu zarządzenia wynika z faktu, iż jest osobą zatrudnioną na nieistniejącym stanowisku gospodarza obiektu, określonym w § 5 ust. 8 Regulaminu, co pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia bądź ewentualnie o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych skargi Prezydent Miasta Ł., przytaczając brzmienie art. 37 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, stwierdził, że tabela IV.H. załącznika nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych realizuje delegację zawartą w w/w przepisie w taki sposób, iż określa nazwę lub nazwy stanowisk, ze wskazaniem do której kategorii stanowisk w/w należą (kierownicze, urzędnicze, pomocnicze i obsługi), minimalny poziom wynagrodzenia zasadniczego oraz minimalne wymagania kwalifikacyjne dla danego stanowiska, tj. wykształcenia i staż pracy. Nazwy wielu stanowisk zawarte w w/w rozporządzeniu połączone są łącznikiem zwanym dywizem, używanym w pisowni zestawień rzeczownikowych o członach równorzędnych, które oznaczają równoważne cechy lub funkcje osoby lub przymiotu. Dokonując wykładni językowej w/w rozporządzenia stwierdzić należy, że określenie nazw stanowisk przy użyciu zestawień rzeczownikowych o członach równorzędnych, nie wymaga, aby nazwy stanowisk były używane łącznie. W wielu wypadkach jednej liczbie porządkowej (poszczególnym wersom tabeli) przyporządkowano kilka nazw stanowisk pracy w sposób umożliwiający ich zastosowanie w określonym brzmieniu w zależności od potrzeb pracodawcy. Zestawiając powyższe z uprawnieniem pracodawcy do kształtowania zakresu obowiązków pracowników w sposób odpowiadający potrzebom zakładu pracy, przyjąć należy, że intencją prawodawcy było umożliwienie pracodawcy doboru takiej nazwy stanowiska, która będzie najlepiej odpowiadać przyznanemu pracownikowi zakresowi kompetencji. Z uwagi na powyższe okoliczności posłużenie się w Regulaminie Organizacyjnym MOSiR dwoma nazwami dla tego samego stanowiska, tj. w odniesieniu do niektórych obiektów nazwa "kierownik obiektu", a w odniesieniu do pozostałych obiektów - "gospodarz obiektu" - nie narusza rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. Powyższą argumentację podzielił organ nadzoru, który rozpoznając skargę Związków Zawodowych Pracowników MOSiR w Ł. na Zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia regulaminu organizacyjnego jednostki budżetowej - Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł. nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego nieważnością ww. zarządzenia. Na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. A. K. poparł skargę, a pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje ona także orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (a więc niebędące aktami prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegać będą, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., m.in. uchwały i zarządzenia organów jednostek samorządu terytorialnego o charakterze ogólnym zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, w tym zawierające regulaminy, wytyczne (dyrektywy) skierowane do podległych organów i innych jednostek, akty budżetowe, jak i akty o charakterze indywidualnym, np. likwidacja szkoły. Istotną cechą tych aktów, odróżniającą je od aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest to, że w następstwie ich wydania powstaje nowa sytuacja prawna (nałożenie obowiązku, nadanie uprawnienia, zniesienie istniejącego stosunku prawnego). Tymczasem akty i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stwierdzają jedynie istnienie obowiązku lub uprawnienia, który wynika bezpośrednio z przepisu prawa (por. postanowienie z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 533/10 - Lex nr 785802). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A. K. jest zarządzenie nr [...] z dnia [...] Prezydenta Miasta Ł. w sprawie zatwierdzenia regulaminu organizacyjnego jednostki budżetowej - Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł., przy ul. A 21 (dalej w skrócie "MOSiR"), a więc niewątpliwie akt, o którym stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Podstawę prawną wywiedzionej skargi stanowił przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do Sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt. II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83), wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. W myśl art. 53 § 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. i wspomnianej wyżej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., skargę do Sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu gminy w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tej sprawie, co potwierdza załączona dokumentacja, A. K. pismem z dnia 17 września 2012 r., wniesionym w dniu 19 września 2012 r. wezwał Prezydenta Miasta Ł. do usunięcia naruszenia prawa kwestionowanym wyżej zarządzeniem. Wobec bezskuteczności wspomnianego wezwania z zachowaniem 60-dniowego terminu, w dniu 19 listopada 2012 r. wniósł skargę do tutejszego Sądu. Wobec powyższego stanowisko organu o uchybieniu terminu do wniesienia skargi i konieczności jej odrzucenia z tego powodu jest całkowicie nieuzasadnione. Przystępując w następnej kolejności do oceny, czy wnoszący skargę ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danej osoby. Nadto podjęty akt przez swą wadliwość narusza prawnie chronione interesy lub uprawnienia podmiotu (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 677/11 - Lex nr 1082796, 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 208/12 – Lex nr 1218851, 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1761/12 – Lex nr 1311573). Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 790/12 - Lex nr 1212683). W ocenie Sądu A. K. będąc osobą zatrudnioną w MOSiR na stanowisku - "gospodarz obiektu C", przewidzianym w § 5 ust. 8 Regulaminu, niewątpliwie posiada interes do wniesienia skargi na wspomniane zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł.. Niemniej jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżonym zarządzeniem. Skarżący błędnie wywodzi bowiem, że zatrudniony jest na nieprzewidzianym przepisami obowiązującego prawa stanowisku, co w rezultacie winno skutkować stwierdzeniem nieważności wspomnianego zarządzenia. Według § 5 Regulaminu obiektami: Pływalnia "A", rekreacyjno-wypoczynkowym " B" oraz sportowym przy ul. B 5/7 kierują kierownicy, współpracując z Działem Techniczno-Inwestycyjnym (ust. 7). Pozostałymi obiektami kierują ich gospodarze, przy współpracy z Działem Techniczno-Inwestycyjnym (ust. 8). Zgodnie ze Statutem Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł., stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie połączenia jednostek budżetowych pod nazwami "Centrum Sportu i Rekreacji w Ł." i "Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Ł." oraz nadania statutu jednostce budżetowej pod nazwą Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Ł." (Dz. Urz. Wojew. [...] Nr 291, poz. 2966 ze zm.), Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Ł., zwany dalej Ośrodkiem, jest jednostką budżetową miasta Ł., podlegającą Prezydentowi Miasta Ł.. Kierownikiem Ośrodka jest Dyrektor, z którym stosunek pracy nawiązuje i rozwiązuje Prezydent Miasta Ł.. Dyrektor wykonuje czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Ośrodka. Dyrektor wydaje wewnętrzne akty normatywne, tj. zarządzenia, regulaminy i instrukcje dotyczące działalności Ośrodka. Strukturę organizacyjną Ośrodka oraz szczegółowy zakres działania poszczególnych komórek organizacyjnych określa regulamin organizacyjny ustalony przez Dyrektora i zatwierdzony przez Prezydenta Miasta Ł. (§ 1 ust. 1, § 5, § 6, § 9, § 10). Na podstawie delegacji, wynikającej z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. nr 223, poz. 1458), rozporządzeniem z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. nr 50, poz. 398 ze zm.), Rada Ministrów określiła wykaz stanowisk, z uwzględnieniem podziału na stanowiska kierownicze urzędnicze, urzędnicze, pomocnicze i obsługi oraz doradców i asystentów (§ 1 pkt 1). Załącznik nr 3 do wspomnianego rozporządzenia określa wykaz stanowisk, w tym stanowisk kierowniczych urzędniczych, urzędniczych, pomocniczych i obsługi oraz doradców i asystentów, minimalne wymagania kwalifikacyjne niezbędne do wykonywania pracy na poszczególnych stanowiskach, warunki i sposób wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru i maksymalny poziom dodatku funkcyjnego, maksymalny poziom wynagrodzenia zasadniczego pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie powołania i maksymalny poziom dodatku funkcyjnego, minimalny poziom wynagrodzenia zasadniczego dla pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Tabela IV litera H określa stanowiska, na których stosunek pracy nawiązano na podstawie umowy o pracę w samorządowych jednostkach organizacyjnych. Punkt XVIII Tabeli IV litera H wymienia stanowiska pomocnicze i obsługi w Ośrodkach sportu i rekreacji, ośrodkach sportowo-szkoleniowych żeglarstwa" wskazując w ppkt 27 stanowisko: Kierownik-gospodarz obiektu: sportowego, turystycznego, rekreacyjnego, mieszkalnego. W przekonaniu Sądu Rada Ministrów ustanawiając wskazane wyżej stanowisko "kierownik-gospodarz obiektu" posłużyła się znakiem graficznym określanym mianem "dywiz", częściej zwanym "łącznikiem" (vide: Inny Słownik Języka Polskiego Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, str. 346). Według Wikipedii (http://pl.wikipedia.org./wiki/Dywiz) dywiz, czyli łącznik to znak pisarski oznaczony znakiem "-" w postaci krótkiej poziomej kreski (krótszej od pauzy i półpauzy) uniesionej ponad podstawową linią pisma. Ma szerokie i bardzo różnorodne zastosowanie. Zasadniczo znaki dywizu i łącznika są tożsame z typograficznego punktu widzenia, natomiast z językowego punktu widzenia pojęcia dywizu i łącznika oznaczają odmienne zastosowania tego samego znaku – odpowiednio do: dzielenia lub łączenia: Dywiz, jak jego nazwa wskazuje, służy do dzielenia wyrazu w celu przenoszenia jego części między wierszami. W tym użyciu znak ten pozostaje na końcu wcześniejszego wiersza, łącząc się bezpośrednio z pierwszą częścią podzielonego wyrazu. Łącznik, jak jego nazwa wskazuje, służy do łączenia znaków. Jego użycie jest szersze. Stosuje się go do: tworzenia wyrazów złożonych o członach równorzędnych znaczeniowo. Robi się to metodą łączenia wyrazów członowych bezpośrednio, czyli bez spacji. Znak dywizu zasadniczo styka się z oboma sąsiadującymi znakami (tj. nie jest od nich oddzielony spacjami) i tylko w wyjątkowych sytuacjach z jednej strony sąsiaduje ze spacją, np. w konstrukcjach typu: "jedno- lub dwuczłonowy". Inaczej mówiąc, dywiz jest znakiem wewnątrzwyrazowym lub ewentualnie międzywyrazowym, ale nigdy międzywyrażeniowym. W świetle powyższego jako równorzędne trzeba ocenić stanowiska "kierownik obiektu", "gospodarz obiektu", czy też "kierownik-gospodarz obiektu". Dopuszczalne jest bowiem posłużenie się każdym z tych zwrotów. Tym samym zarzut skargi, że skarżący jest zatrudniony na nieistniejącym stanowisku, bowiem Regulamin Organizacyjny MOSiR posługuje się dwiema nazwami dla określenia tego samego stanowiska w zależności od obiektu, raz stanowi o "kierowniku obiektu", innym zaś razem o "gospodarzu obiektu" jest w pełni nieuprawnione, zwłaszcza, że dla każdego z tych stanowisk rozporządzenie Rady Ministrów określa tożsamą kategorię zaszeregowania jeśli chodzi o minimalny poziom wynagrodzenia zasadniczego (kategoria XI), jednakowy poziom wykształcenia oraz umiejętności zawodowych – średnie, oraz staż pracy (w latach) – 4. Podsumowując poczynione wyżej rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone zarządzenie nie narusza w sposób oczywisty i bezpośredni interesu prawnego A. K.. Brak jest bowiem związku pomiędzy zaskarżonym zarządzeniem a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Z pewnością zaś brak jest podstaw do twierdzenia, że kwestionowany akt prawny negatywnie wpływa na sferę materialnoprawną skarżącego (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawiając go pewnych uprawnień albo też uniemożliwiając ich realizację. Z tego też powodu Sądu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.bł.