II SA/Łd 685/11

Dnia 10 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2011 roku sprawy ze skargi V. J., D. J., J. B. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących: - V. J. i D. J. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; - B. B. i J. B. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez A Spółka z o.o. z siedzibą w M., od decyzji Burmistrza Gminy A. nr [...] z dnia [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie wytwórni mas bitumicznych B, przewidzianej do realizacji w A. przy ul. [...], na działkach ewid. nr 21/1, 21/2 i 21/3, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej K.p.a., art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a oraz art. 56 ust. 1, ust. 2, 3, 4 pkt 2 i ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej Prawem ochrony środowiska, § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i określiło środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni mas bitumicznych B w następujący sposób: 1. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Wytwórnia Mas Bitumicznych B przewidziana do realizacji w A. przy ul. [...], na terenie działek o numerach ewidencyjnych: 21/1, 21/2 i 21/3 o łącznej powierzchni 4,6327 ha. II. Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji. Realizacja przedsięwzięcia: a) plac budowy, zaplecze oraz drogi techniczne zorganizować w sposób zapewniający oszczędne korzystanie z terenu oraz minimalne jego przekształcenie, b) uporządkować teren budowy po zakończeniu etapu realizacji oraz wykonać prace porządkowe i przywrócić teren do poprzedniego stanu, c) powstające w trakcie przebudowy odpady należy segregować i składować w wydzielonym miejscu, w pojemnikach, zapewniając ich regularny odbiór przez uprawnione podmioty. Odpady niebezpieczne, jakie mogą się pojawić w ramach robót budowlanych należy segregować i oddzielać od odpadów obojętnych i nie szkodliwych celem wywozu do specjalistycznych przedsiębiorstw zajmujących się utylizacją, d) należy ograniczyć do niezbędnego minimum wycinkę drzew lub krzewów, natomiast drzewa znajdujące się w obrębie placu budowy, nieprzeznaczone do wycinki zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi, e) ewentualne straty w zieleni uzupełnić poprzez wprowadzenie nowych nasadzeń, f) warstwę gleby zdjętą z pasa robót należy odpowiednio zdeponować i po zakończeniu prac ponownie wykorzystać do rekultywacji terenu, g) konieczne obniżenie poziomu wód podziemnych związane z wykonywaniem wykopów nie może zakłócać stosunków wodnych, nie należy powodować zmiany lub ograniczenia wielkości przepływów w ciekach powierzchniowych i wodach podziemnych oraz nie powodować zmiany kierunków i prędkości przepływów wód, h) prace niwelacyjne należy prowadzić w taki sposób, aby uniknąć odwodnienia pobliskich terenów, i) w celu ograniczenia uciążliwości hałasowej prace budowlane w sąsiedztwie terenów objętych ochroną przed hałasem należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej (w godz. 6 - 22 ), Eksploatacja przedsięwzięcia: a) funkcjonowanie wytwórni mas bitumicznych należy ograniczyć wyłącznie do pory dziennej (tj. między godz. 6 - 22), w okresie wiosny, lata i wczesnej jesieni, łącznie ok. 1200 h/rok, maksymalnie 12 h/dobę, b) zachować maksymalną założoną częstotliwość ruchu pojazdów samochodowych na poziomie nieprzekraczalnym 100 pojazdów w ciągu jednego dnia pracy, c) emisje zanieczyszczeń do atmosfery należy utrzymywać na poziomie dopuszczalnych stężeń, które określone zostaną w decyzji dotyczącej emisji pyłów i gazów do powietrza, d) wytwarzane w wyniku eksploatacji instalacji oraz zaplecza odpady należy gromadzić w wydzielonych miejscach, w sposób selektywny, zapewniając ochronę środowiska gruntowo-wodnego, e) zanieczyszczenia zebrane w urządzeniach produkcyjnych należy zawracać do otaczarki bębnowej celem wmieszania ich w masę mineralno -bitumiczną, f) stosować paliwo - olej opałowy o zawartości siarki max w ilości 0,30% i popiołu max 0,01%, g) pobór wody odbywać się będzie za pośrednictwem przyłącza wodociągowego z wodociągu miejskiego, h) ścieki socjalne odprowadzane będą do miejskiej kanalizacji sanitarnej, a wody opadowe do stawu, i) wykorzystywanie wód opadowych ze stawu do pielęgnacji terenów zielonych. III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. a) zaprojektowanie na potrzeby wytwórni zbiorników o pojemnościach: -zbiornik pyłów - 60 m³, -zbiornik mączki - 80 m³, -zbiornik asfaltu - 60 m³ (2 szt.), -zbiornik oleju opałowego - 30 m³, b) zastosowanie do ogrzewania pomieszczeń biurowych oraz hali napraw lokalnych źródeł ciepła - dwa kotły olejowe o mocy 81 k W każdy, c) zastosowanie w budynku administracyjnym emitora do odprowadzania spalin z lokalnej kotłowni o parametrach: h=7,5 m npt, d=0,32 m, d) zastosowanie w hali napraw emitora do odprowadzania spalin z lokalnej kotłowni o parametrach: h=8,0 m npt, d=0,31 m, e) zaprojektowanie dwupłaszczowego, naziemnego zbiornika na olej o pojemności 30 m³, wyposażonego w ciągły system monitoringu i powiadamiania o wycieku, f) zaprojektowanie i wykonanie szczelnej tacy i wanny ochronnej pod zbiornikami na bitum oraz olej opałowy, g) do suszenia kruszywa zastosowanie jako paliwa gazu ziemnego (1157 h/a) oraz oleju opałowego (43 h/a), zastosowanie emitora do odprowadzania spalin o parametrach: h=14,40 m npt,d=1,10m, h) zastosowanie w suszarni kruszywa filtra workowego, zapewniającego stężenie pyłu za filtrem max. 0,200 g/Nm3, i) do ogrzewania bitumu zastosowanie ogrzewania elektrycznego, j) zastosowanie emitorów do odprowadzania zanieczyszczeń z dwóch zbiorników bitumu o parametrach: h=10,00 m npt, d=0,11 m, k) zastosowanie instalacji odpylającej dla mączki o skuteczności min 98%, zapewniającej stężenie pyłu za filtrem max. 1,0 g/ m³, l) zastosowanie emitora do odprowadzania pyłu ze zbiornika magazynowego mączki wapiennej o parametrach: h=14,50 m npt, d=0,50 m, m) zaopatrzenie w wodę zaprojektować ze zbiorczej sieci wodociągowej, n) zaprojektowanie rozdzielczego, szczelnego systemu kanalizacji sanitarnej i deszczowej, o) podłączenie kanalizacji sanitarnej z zaplecza biurowo-socjalnego do miejskiej kanalizacji, p) odprowadzanie wód opadowych z terenów utwardzonych za pośrednictwem wpustów z osadnikami i separatora ropopochodnego oraz wód opadowych z połaci dachowych do kanalizacji deszczowej zakładowej, z której wody odprowadzane będą do zbiornika (stawu), q) drogi wewnętrzne oraz place manewrowe, składowe, parkingi, powierzchnie pod instalacją winny być utwardzone dla zmniejszenia emisji niezorganizowanej pyłów powstających podczas ruchu pojazdów po terenie przedsięwzięcia oraz dla zapewnienia izolacji od podłoża, r) wyznaczyć miejsca czasowego gromadzenia odpadów niebezpiecznych oraz pozostałych odpadów powstałych w trakcie użytkowania instalacji i określić sposób ich postępowania. Ponadto Kolegium orzekło, iż przedsięwzięcie wymaga: 1. poinformowania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. o zamiarze oddania obiektu do użytkowania na 30 dni przed tym terminem, 2. sporządzenia analizy porealizacyjnej zawierającej porównanie ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia (analiza porealizacyjna w szczególności określać ma emisję hałasu oraz gazów i pyłów emitowanych do powietrza). Analizę porealizacyjną należy sporządzić w ciągu 6 miesięcy od daty oddania wytwórni do użytku i przedłożyć do Burmistrza Gminy A. w terminie 14 dni od jej wykonania, 3. regularnego monitorowania przedsięwzięcia w fazie eksploatacji, które winno uwzględniać pomiary kontrolne hałasu w środowisku z częstotliwością, dwa razy w cyklu produkcyjnym (przy maksymalnej prowadzonej produkcji) lub po każdej istotnej zmianie warunków pracy wytwórni. Pomiary powinny być wykonane na granicy terenów chronionych akustycznie w porze dziennej. Pierwszą serię pomiarów należy wykonać po rozruchu instalacji, w trakcie pełnej jej pracy. Wyniki pomiarów przedkładać Staroście [...] oraz Burmistrzowi Gminy A. w terminie 30 dni od ich wykonania. Kolegium wskazało, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż organ I instancji trzykrotnie odmówił inwestorowi ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na inwestycję, pomimo spełnienia przesłanek. Decyzją z dnia [...], nr [...] Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy A. z dnia [...], nr [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie wytwórni mas bitumicznych B przewidzianej do realizacji w A. przy ul. [...], na terenie działek o numerach ewidencyjnych: 21/1, 21/2 i 21/3 o łącznej powierzchni 4,6327 ha i określiło środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. Następnie w wyniku rozpoznania skargi D. i V. małż. J. prawomocnym wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 512/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił wyżej wskazaną decyzję Kolegium z dnia [...]. WSA w Łodzi wyraził pogląd, że w uzasadnieniu decyzji organu II instancji zabrakło oceny materiału dowodowego, w tym odniesienia do złożonych przez skarżących w toku postępowania przed organem I instancji uwag J. W., poddających w wątpliwość niektóre stwierdzenia raportu. Sąd zwrócił uwagę, że status dokumentu prywatnego, powyższego dowodu nie pozbawia jednak wartości dowodowej i celowe jest poddanie go ocenie, tak samo jak innych dokumentów składanych przez strony. Dalej sąd stanął na stanowisku, iż raport winien odpowiedzieć na pytanie, czy dane przedsięwzięcie nie przekroczy dopuszczalnych norm przy wykorzystaniu maksymalnej i optymalnej mocy produkcyjnej , ewentualnie, przy wykorzystaniu jakiej mocy przerobowej emisja będzie akceptowalna dla otoczenia i najmniej uciążliwa dla środowiska. Jednocześnie sąd zauważył, iż poddany ocenie raport przedstawiał dane m.in. dotyczące wielkości emisji pyłów, zanieczyszczeń i hałasów przy założeniu, iż produkcja osiągnie do 100 Mg/h, co jednak nie stanowi maksymalnej wydajności planowanego przedsięwzięcia. W ocenie sądu może budzić obawy, czy takie zaniżenie nie zmierza do ukrycia rzeczywistych poziomów emisji. Następnie wątpliwości sądu wzbudziło to, iż wyliczenia poziomu emisji pyłów, gazów oraz hałasu nie uwzględniały tła, w którym przedsiębiorstwo będzie funkcjonowało. Dodatkowo zaś sąd wskazał, że ograniczenie badania hałasu związanego z ruchem pojazdów tylko do ich przemieszczania się w obrębie nieruchomości objętej inwestycją jest nieuzasadnione. Sąd zwrócił też uwagę na zbyt ogólnikowo ujęte zalecenia analizy porealizacyjnej dotyczącej kontroli emisji pyłów i hałasu, odwołujące się do bliżej nieokreślonego cyklu produkcyjnego. Za trafny sąd uznał zarzut naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, brak wyczerpującej oceny materiału dowodowego, w tym nieustosunkowanie się do szczegółowych zarzutów zgłaszanych w postępowaniu przez skarżących i uczestników, brak weryfikacji ustaleń raportu i opinii uzupełniających. Sąd podkreślił jednak, że wskazane uchybienia nie przesądzają, iż sporna inwestycja nie może powstać. W sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy na podstawie raportu oddziaływania ustalić takie wymagania, których spełnienie będzie gwarancją, iż inwestycją nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Decyzja środowiskowa nie przesądza również o realizacji inwestycji, jest bowiem jednym z pierwszych etapów całego procesu inwestycyjnego, choć zawarte w niej ustalenia zawierają wytyczne dla kolejnych organów co do wymogów środowiskowych dla inwestycji. Formułując wskazania co do dalszego postępowania, sąd zalecił wyeliminowanie wskazanych uchybień w szczególności z uwzględnieniem tła akustycznego i tła zanieczyszczeń, wyjaśnienia wielkości wskaźników i poziomu zanieczyszczeń przy uwzględnieniu realnej produkcyjnej mocy, w tym także skumulowanych. Sąd wyraził również pogląd, że organ przede wszystkim winien uwzględnić zmiany w prawie ochrony środowiska, w tym regulacje zawarte w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powyższy wyrok WSA w Łodzi uprawomocnił się, zaś Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydało decyzję wskazaną na wstępie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podniosło, iż w przedmiotowej sprawie decyzję organu I instancji wydano po uzgodnieniu ze Starostą [...] (postanowienie z dnia [...] nr [...]) oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Ł. (postanowienie z dnia [...] nr [...], utrzymane w mocy postanowieniem Państwowego Wojewódzki Inspektora Sanitarnego w Ł. znak: [...], [...]). Kolegium przy tym nadmieniło, że w obu przypadkach uzgodnienia były pozytywne: w ocenie organów uzgadniających, po zastosowaniu rozwiązań technicznych i technologicznych wskazanych w wydanych postanowieniach, praca wytwórni nie powinna wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi i walory środowiska. Ponadto organy uzgadniające nałożyły na inwestora obowiązki w zakresie uzyskania niezbędnych pozwoleń przed oddaniem przedsięwzięcia do użytku oraz w zakresie informowania organów administracji publicznej o działaniach poprzedzających oddanie Wytwórni do użytku a także monitorowania jej działalności. Następnie Kolegium stwierdziło, iż głównymi źródłami hałasu na terenie wytwórni będą: urządzenia związane z wytwarzaniem masy bitumicznej oraz hałas komunikacyjny związany z transportem. W zależności od typu oraz miejsca powstania, źródła hałasu podzielono (zarówno w raporcie jak i ekspertyzie mgr M. B.) na następujące grupy: 1. urządzenia technologiczne (proces produkcyjny realizowany w instalacji), 2. transport: • samochodowy (dowóz surowców i wywóz gotowego produktu), • ładowarka kołowa (przemieszczanie surowców w boksach). Kolegium wyjaśniło, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oceny zasięgu oddziaływania dokonano metodą symulacji komputerowej przy pomocy programu HPZ.95ITB wersja 8.6.0. Brak jest informacji na temat metody symulacji komputerowej przeprowadzonej w ekspertyzie. Dane przyjęte do obliczeń w obydwu opracowaniach były porównywalne. Podstawowa różnica pomiędzy obydwiema przeprowadzonymi analizami akustycznymi dotyczyła czasu pracy źródła hałasu, a głównie transportu samochodowego. W raporcie do obliczeń przyjęto, że ilość przejazdów pojazdów ciężarowych wyniesie w ciągu doby (dnia, gdyż instalacja pracować będzie wyłącznie w porze dziennej) - 32. Natomiast w ekspertyzie przyjęto do obliczeń ilość przejazdów równą 100, tłumacząc to faktem, że moce przerobowe zakładu wymagać będą zwiększonej ilości transportu dowożącego surowce i wywożącego produkt gotowy. Również czas pracy ładowarki kołowej zdaniem autora ekspertyzy powinien ulec zwiększeniu. Porównując powyższe dane do obliczeń organ odwoławczy zauważył, że w analizie akustycznej przeprowadzonej przez autora ekspertyzy dane do obliczeń emisji hałasu do środowiska są mniej korzystne niż dane przyjęte przez autorów raportu. W ocenie Kolegium wyniki przeprowadzonej analizy w ekspertyzie określać będą oddziaływanie na klimat akustyczny w najmniej korzystnych warunkach. Do opracowania wniosków z przeprowadzonej analizy wzięto pod uwagę najbliższe zabudowania podlegające ochronie akustycznej oraz dopuszczalny poziom hałasu pochodzący od drogi dla poszczególnych terenów chronionych. Odniesiono się przede wszystkim do zasięgu izofony 55 dB, która odpowiada najniższej normie dla terenów zabudowy mieszkaniowej (dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych - ogrodów działkowych dopuszczalna norma wynosi 60dB). Charakter najbliższego sąsiedztwa (klasyfikację akustyczną terenów) określono w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wnioskami zawartymi w ekspertyzie oddziaływanie akustyczne na tereny sąsiednie wygląda - zdaniem Kolegium - następująco: • od strony północnej zasięg izofony 55 dB przekracza granice zakładu o ok. 13 m i nie dociera do najbliższej zabudowy chronionej akustycznie tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, • od strony zachodniej zasięg izofony 55 dB przekracza granice zakładu o ok. 36 m i dociera do terenów o charakterze przemysłowym, które nie podlegają ochronie akustycznej, • od strony południowej zasięg izofony 55 dB przekracza granice zakładu o ok. 47 m i dociera do terenu ogrodów działkowych, dla których dopuszczalna norma akustyczna wynosi 60 dB, • od strony wschodniej zasięg izofony 55 dB przekracza granice zakładu o ok. 11 m i nie dociera do najbliższej zabudowy chronionej akustycznie tj. zabudowy mieszkaniowej. Powyższe rozważania dotyczą najbardziej niekorzystnego wariantu pracy zakładu i ilości transportu na poziomie 100 pojazdów ciężarowych w ciągu kolejnych 8 najbardziej niekorzystnych godzin. Kolegium stanęło na stanowisku, że z przytoczonej ekspertyzy obliczenia dla najbardziej niekorzystnych warunków funkcjonowania wytwórni mas bitumicznych i przy maksymalnym obciążeniu transportem kołowym oraz zwiększonym czasie pracy ładowarki wskazują na dotrzymanie norm akustycznych na najbliższych terenach podlegających ochronie tzn. zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej oraz ogrodach działkowych. Tym samym, w świetle wniosków opracowanych na podstawie analizy akustycznej przeprowadzonej dla ostrzejszych danych, Kolegium stwierdziło, że praca wytwórni mas bitumicznych w zakresie emisji hałasu do środowiska nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie i pozwoli na zachowanie dopuszczalnych norm akustycznych na najbliższych terenach podlegających ochronie. W ocenie organu rzeczywiste tło akustyczne możliwe jest do uwzględnienia po uruchomieniu pracy urządzeń zainstalowanych w Wytwórni, więc w tym stanie rzeczy, jego ocena możliwa jest w istocie dopiero w analizie porealizacyjnej. Przyjęte zaś w raporcie tło akustyczne na poziomie "0" miało na celu pokazanie mocy akustycznej urządzeń i ich oddziaływania na terenie wokół planowanej inwestycji. W kwestii dotyczącej zaś "sumowania hałasu" w związku z funkcjonowaniem na terenie przyległym do terenu inwestycji innych przedsiębiorstw produkcyjnych, Kolegium stwierdziło, że nigdy nie sumuje się emisji hałasu z wielu źródeł, gdyż słyszalne będzie jedynie źródło emitujące największy poziom hałasu. Nigdy nie będzie słyszalny hałas nawet z wielu źródeł o mniejszym poziomie emisji hałasu. Odnośnie hałasu generowanego przez transport samochodowy związany z działalnością zakładu organ wskazał, że raport na str. 13 i 27 zakłada max produkcję roczną na poziomie 100.000 Mg. Uzupełnienie do raportu złożone dnia 31.07.2008 r. określa dodatkowo czas pracy instalacji jako 1.200 godz./rok. Max wydajność 160 Mg/h osiągana jest przy 5% wilgotności kruszywa (str. 1 specyfikacji technicznej). Strona 3 specyfikacji technicznej obrazuje spadek wydajności w zależności od wydajności kruszywa. Kruszywo składowane i transportowane z kopalni ma wilgotność w granicach 7 - 12 % (przed wyjazdem z kopalni samochody zawsze są zraszane wodą celem wyeliminowania pylenia). W związku z tym można założyć realną wydajność na poziomie max 75 - 85 %, tj. 120 - 136 mg/h. Odnosząc się zaś do hałasu generowanego przez samochody dowożące i wywożące towar z wytwórni Kolegium wskazało, że uwagi w tej kwestii zawarte zostały w ekspertyzie mgr M. B., który stwierdził, że pewną uciążliwość dla mieszkańców stanowić będą samochody ciężarowe przejeżdżające po drogach publicznych. Z przedstawionych obliczeń wynika, iż przy prędkości pojazdów ciężkich równych 20 km/h, zasięg hałasu o poziomie 60 dB (dopuszczalna wartość poziomu hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej od dróg i linii kolejowych) będzie wynosił 13 m. To oznacza, iż nieruchomości położone w mniejszej odległości od osi drogi, mogą odczuwać uciążliwości akustyczne. W ocenie Kolegium, odnosząc się dodatkowo do opisanej wyżej kwestii uciążliwości, zasadnym jest wskazanie, że dojazd do zakładu odbywać się może przy wykorzystaniu więcej niż jednej drogi dojazdowej. O tym, w jakich godzinach daną drogą będą mogły przejeżdżać pojazdy o określonej ładowności rozstrzyga zarządca tej drogi. Zgodnie bowiem z art. 20 pkt 5 ustawy o drogach publicznych do zarządcy drogi należy realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu. W związku z tym to do zadań zarządcy drogi należy takie uregulowanie ruchu na drogach dojazdowych do wytwórni, aby ten ruch odbywał się bez przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, iż decyzja zobowiązuje inwestora do wykonania analizy, ale tylko poziomu hałasu w fazie eksploatacji (pkt 6. części "Eksploatacja przedsięwzięcia")" i obejmuje sporządzenie analizy porealizacyjnej zawierającej porównanie ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia (analiza porealizacyjna w szczególności określać ma emisję hałasu oraz gazów i pyłów emitowanych do powietrza). Analizę porealizacyjną należy sporządzić w ciągu 6 miesięcy od daty oddania wytwórni do użytku i przedłożyć do Burmistrza Gminy A. w terminie 14 dni od jej wykonania. Tak sformułowany obowiązek obejmuje – w ocenie Kolegium - sporządzenie analizy porealizacyjnej w zakresie wszelkich emisji, zaś sformułowanie "w szczególności określać ma emisję hałasu oraz gazów i pyłów emitowanych do powietrza" stanowi jedynie przykładowe wskazanie tych emisji, których oddziaływanie na środowisko w przypadku tego typu przedsięwzięcia może być największe. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w wyroku dotyczących pominiętych kotłów C.O. o mocy 81 kW każdy, Kolegium podniosło, iż inwestor w piśmie z dnia 5 listopada 2010 r. wyjaśnił, że na etapie planowania inwestycji nie były one brane pod uwagę, jako źródło ciepła. Planowano, że będzie to ogrzewanie elektryczne (jak ma to miejsce w każdej z lokalizacji A sp. z o.o.). Wynika to z faktu, że przydział mocy elektrycznej dla bazy produkcyjnej nie jest w pełni wykorzystywany przez samą linię technologiczną do produkcji masy bitumicznej, co skutkuje karami finansowymi. Z uwagi na powyższe, kierując się względami natury ekonomicznej i dążeniem do ograniczania kosztów, w każdej z wytwórni ogrzewanie budynków administracyjnych zasilane jest rezerwą energii elektrycznej niewykorzystaną przez linię technologiczną do produkcji mas bitumicznych. Jednakże na wezwanie Urzędu Gminy A., A sp. z o.o. w uzupełnieniu do raportu złożonym 31 lipca 2008 r. na stronach 7 i 8 dokonało ujęcia spalania paliw w kotłach C.O. Według Kolegium w sprawie wydania niniejszej decyzji nie istnieje potrzeba zlecenia wykonania kolejnych opinii do raportu, zaś kwestie związane z hałasem i emisją szkodliwych substancji przez planowaną Wytwórnię, zostaną uwierzytelnione w wykonanej analizie porealizacyjnej planowanego przedsięwzięcia oraz podczas jego monitorowania. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że uchwała Rady Miejskiej A. z dnia [...] o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego załączona do akt sprawy przez odwołujących, w sytuacji gdy na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowi przeszkody do wydania niniejszej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. i V. małż. J. oraz J. i B. małż. B. wnieśli o stwierdzenie nieważności, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji; a nadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. rażące naruszenie przepisów prawa, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania poprzez zastosowanie przepisów prawa nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji. 2. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a wyrażające się w naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie należyte stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez: a) błędną wykładnię art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, iż przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie; b) bezzasadne zastosowanie 46 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1 a, art. 56 ust. 1, ust. 2, 3, 4 pkt 2 i ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, które jako uchylone w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, nie powinny stanowić podstawy prawnej tego aktu; c) błędne niezastosowanie przepisów art. 71-103 ustawy o udostępnianiu informacji, które winny wyznaczać zakres praw i obowiązków stron niniejszego postępowania oraz reguły procedowania w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych planowanego przedsięwzięcia, w tym w szczególności określać zakres merytoryczny raportu; d) wadliwe zastosowanie przepisów § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywały; e) wadliwe niezastosowanie przepisów uchwały Rady Miasta A. z dnia [...] Nr [...] ([...]) f) nieprawidłowe zastosowanie przepisów uchwały Rady Miasta A. z dnia [...] ([...]); g) wadliwe niezastosowanie Załącznika Nr 6 (punkt E) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291) poprzez stwierdzenie, że tzw. tło akustyczne pozostaje bez znaczenia dla ustalenia oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie emitowanego hałasu; 4. naruszenie art. 153 p.p.s.a poprzez rażące zignorowanie oceny prawnej oraz zaleceń zawartych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Łd 512/09, w szczególności zaś poprzez podjęcie polemiki ze stanowiskiem Sądu zawartym w tym orzeczeniu. Zdaniem skarżących Kolegium pominęło, iż art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko warunkuje możliwość zastosowania uchylonej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska od tego, czy sprawa została zakończona decyzją ostateczną. W ocenie strony niniejsza sprawa była już zakończona decyzją ostateczną ([...], nr [...]) i tej oceny nie może zmienić fakt, że została ona wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Łodzi. W rezultacie strona stanęła na stanowisku, iż w sprawie organ nie był uprawniony do zastosowania ustawy dawnej, co powoduje, że zaskarżona decyzja dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa. Dalej strona skarżąca podniosła, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał już plan miejscowy uchwalony przez Radę Gminy w dniu [...] (uchwała Nr [...]), bowiem w dniu [...] Rada Miejska w A. podjęła uchwałę Nr [...] ([...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A. dla obszaru, który wyznaczają działki z obrębu [...] o numerach: 21, 22/2, 22/4, 22/5, 22/8 oraz część działki drogowej o numerze 20, przyległej do zachodnich granic działek 22/4 i 22/5. Skarżący zwrócili uwagę, że Kolegium pominęło powyższy fakt i jednocześnie zaakcentowali, iż zrealizowanie planowanej inwestycji – wobec treści planu miejscowego uchwalonego w dniu [...] - nie będzie dopuszczalne. Skarżący zarzucili Kolegium, iż to polemizuje ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku z dnia 16 kwietnia 2010r., co przejawia się chociażby w tym, że organ nie uwzględnił tła akustycznego w rozważaniach o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanym przez planowaną inwestycję. Nadto skarżący uznali, iż nadal Kolegium nie zaprezentowało własnej oceny dowodu złożonego przez stronę (opinii biegłego). Strona skarżąca zauważyła również, że raport złożony przez inwestora nie spełnia kryterium wariantowości, które stanowi art. 66 ust. 1 pkt 4 i 5 lit. a i b ustawy o udostępnianiu informacji, jak również nie podejmuje problemu wpływu przedsięwzięcia na losy rezerwatu "C", zlokalizowanego na terenie Gminy A.. W ocenie strony raport nie przedstawia danych dotyczących maksymalnej wydajności wytwórni, co jest niezgodne z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji, zaś decyzja – wbrew dyspozycji art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji - została wydana bez stosowanego uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił dopuścić do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania : B. W.-Ż., A. Ż., K. K., M. K., A. K.., P. K., B. R., Z. R., J. L., P. L., I. G.. Uczestnik postępowania – A spółka z o.o. w piśmie z dnia 21 sierpnia 2011 roku wyraził stanowisko, iż ustawodawca w sposób wyraźny i jednoznaczny sformułował cel intertemporalnej normy prawnej, zawartej w art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, w ten sposób, że do postępowań toczących się i nie zakończonych decyzją ostateczną należy stosować przepisy dotychczasowe. Zdaniem strony jeżeli żadna z dotychczasowych czterech decyzji merytorycznych (3 wydane przez organ I instancji, a jedna przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. - z dnia [...]) nie ostała się w obrocie prawnym (pierwsze 3 zostały uchylone przez organ II instancji, a ostatnia uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010r.), to trudno o podzielenie stanowiska skarżących, jakoby postępowanie, wszczęte w 2006 r. miało zostać zakończone decyzją ostateczną przed datą wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej (piątej) decyzji z dnia [...] Istotnym punktem czasowym dla zastosowania art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji i - co za tym idzie - działu V i VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, jest okres pomiędzy wydaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2010r., a wydaniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem uczestnika postępowania skoro – jak postulują skarżący - dla oceny prawnej najistotniejsza miałaby być okoliczność, ich w aktach sprawy znajduje się już decyzja (SKO w Ł. z dnia [...]), opatrzona cechą ostateczności, mimo, iż na mocy cytowanego następnie przez skarżących wyroku kasacyjnego WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2010 r. (II SA/Łd 512/09) decyzja ta została uchylona, a postępowanie zostało cofnięte do etapu po rozstrzygnięciu przez organ l instancji, konieczne byłoby całkowite zignorowanie orzeczenia sądowego i przyjęcie, że pomimo uchylenia tej decyzji przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lic. c) p.p.s.a. nadal należy ją traktować jako obowiązującą, mimo iż merytorycznie utrzymywałaby się na ten czas odmowna decyzja organu I instancji. W ocenie uczestnika postępowania, w przypadku ewentualnego uchylenia decyzji przez Sąd w niniejszym postępowaniu, należałoby przyjąć, że nie została spełniona przesłanka zakończenia postępowania decyzją ostateczną, z uwagi konieczność przyjęcia fikcji prawnej istnienia dwóch decyzji ostatecznych, bez wątpienia zalegających w aktach sprawy, a o decyzjach w liczbie mnogiej cytowany przepis nie mówi. Wreszcie, przyjęcie, że prawnie nieistniejąca (uchylona wyrokiem tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi) decyzja SKO w Ł. z dnia [...] ([...]) miałaby być traktowana jako kończąca postępowanie (administracyjne), wymagałoby świadomego naruszenia przez Sąd art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 Kpc. Uczestnik wyraził opinię, iż omówione błędne stanowisko skarżących powinno determinować negatywną ocenę pozostałych ich zarzutów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego uczestnik postępowania wskazał na następujące elementy ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które jednoznacznie przesądzą o bezzasadności zarzutów skarżących: strona podkreśliła, że raport o oddziaływaniu na środowisko wytwórni mas bitumicznych B zawiera w swoim pkt. 8 (str. 21 i nast.) opis analizowanych wariantów planowanego przedsięwzięcia wraz z analizą ich oddziaływania, a w pkt. 6 (str. 16 i nast.) zawiera opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wątpliwości skarżących co do wydajności wytwórni (ze szczególnym uwzględnieniem emisji hałasu oraz gazów i pyłów emitowanych do powietrza) zostały w sposób należyty i racjonalny wyjaśnione poprzez nałożenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję na inwestora obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej zawierającej porównanie ustaleń zawartych w raporcie i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia, którą należy sporządzić już w ciągu 6 miesięcy od daty oddania wytwórni do użytku. Podobnie ocenić należy profilaktycznie nałożony na inwestora obowiązek regularnego monitorowania przedsięwzięcia w fazie eksploatacji, które winno uwzględniać pomiary kontrolne hałasu w środowisku z częstotliwością, dwa razy w cyklu produkcyjnym (przy maksymalnej prowadzonej produkcji) lub po każdej istotnej zmianie warunków pracy wytwórni. Uczestnik postępowania zaakcentował, iż wbrew twierdzeniu skarżących, w toku postępowania dokonano wymaganych uzgodnień. Nadto uczestnik postępowania wskazał, że wniosek o wszczęcie niniejszego postępowania złożony został w dniu 27 lutego 2006 r. Sam raport o oddziaływaniu na środowisko wytwórni mas bitumicznych B został opracowany w maju 2006 r. Dokonana w ostatnim czasie przez Radę Miasta A. z pominięciem wszelkich procedur administracyjnych, pośpieszna zmiana części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłącznie w celu zablokowania wnioskowanej inwestycji, nie stanowi zmiany prawa (rozumianego jako przepisy powszechnie obowiązujące). Z uwagi na oczywistą wadliwość prawną i wiele nieścisłości merytorycznych, uchwała ta została zaskarżona przez wnioskodawcę do tutejszego Sądu, gdzie z dużym prawdopodobieństwem zostanie uchylona. Już samo oznaczenie w treści tej uchwały działki nr 21, nie uwzględniające dokonanego w międzyczasie podziału geodezyjnego pozwala powziąć istotne wątpliwości, czy dotyczy ona właśnie obszaru, objętego niniejszym postępowaniem sądowym. Ponadto, nawet przy przyjęciu, że uchwała ta miałaby dotyczyć tego obszaru, wskazać należy, że w żaden sposób nie zmienia ona przeznaczenia działki nr 21, którą nadal oznacza się symbolem 1P - teren zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Skarżący nie wykazują, kiedy i czy w ogólne owa uchwała miała zostać opublikowana w dzienniku urzędowym województwa. Tymczasem jej publikacja w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nastąpiła z dniem [...] Z samej treści rozdziału 4 - § 14 Uchwały Rady Miejskiej w A. nr [...] wynika, że zgodnie z intencją uchwałodawcy miała ona wejść w życie z upływem 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], a więc z pewnością nie wcześniej niż z dniem [...] Jak zaś wynika z akt sprawy, o zgromadzeniu materiału dowodowego, pozwalającym na podjęcie (zaskarżonej) decyzji, organ zawiadomił strony postępowania w dniu [...]. Tym samym, z tą datą zostało zamknięte zasadnicze postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie. Z kolei na mocy art. 35 cytowanej ustawy, tereny, których przeznaczenie miejscowy plan zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Podkreślenia wymaga, że działki nr 21/1, 21/2 i 21/3 są wykorzystywane pod działalność wytwórni mas bitumicznych praktycznie od lat 60-tych XX wieku, a lokalizacja wytwórni nie stanowi jakiejkolwiek zmiany ich przeznaczenia. Jak wynika z treści uchwały Rady Miasta A. z dnia [...] nr [...]), w jej treści nie ustalono innego sposobu tymczasowego zagospodarowania. Gmina nie przystąpiła również do zagospodarowania terenów, objętych uchwałą nr [...] zgodnie z nowym planem. Zdaniem uczestnika postępowania w powyższym kontekście odrzucić należy zarzut skarżących, odnoszący się do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. Nadto uczestnik postępowania zakwestionował stanowisko skarżących co do sposobu pomiaru poziomu hałasu uznając, iż pomiar z pominięciem tła akustycznego pozwalał na ustalenie hałasu emitowanego tylko przez wytwórnię. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 10 października 2011 roku pełnomocnik skarżących poparł skargę oraz wszystkie zarzuty w niej zawarte, Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. przyłączył się do skargi. Nadto uczestnicy postępowania: Gmina A., I. G., B. W.- Ż., A. Ż., P. L., J. L., K. K., M. K., Z. R., A. K., P. K. przyłączyli się do stanowiska skarżących. Z kolei pełnomocnik organu przyznał, że z uwagi na fakt, iż w zaskarżonej decyzji błędnie pominięto okoliczność podjęcia uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...], zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie pełnomocnik organu zakwestionował stanowisko skarżących o konieczności stosowania w sprawie nowej ustawy tj. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zadaniem sądów administracyjnych jest badanie zgodności z prawem kwestionowanych aktów i czynności organów administracji publicznej, w tym aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej a także aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 1 i art. 3 § 1 i 2 pkt 5 – 6 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy czym w myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dostrzega w niniejszej sprawie potrzebę przesądzenia dwóch zasadniczych kwestii. Po pierwsze interpretacji wymaga art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, po drugie zaś kontrola legalności zaskarżonej decyzji winna uwzględnić podjęcie w dniu [...] przez Radę Miejską w A. uchwały [...] ([...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A., dla obszaru, który wyznaczają działki z obrębu [...] o numerach: 21, 22/2, 22/4, 22/5, 22/8 oraz część działki drogowej o numerze 20, przyległej do zachodnich granic działek 22/4 i 22/5. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, która weszła w życie w dniu 15 listopada 2008 roku, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Właściwa wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że sprawy, które w dniu wejścia w życie ustawy były w toku postępowania administracyjnego, winny być prowadzone według przepisów dotychczasowych, aż do wydania w tym postępowaniu ostatecznej decyzji. W myśl art. 16 § 1 kpa decyzja ostateczna to taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Przepis ten ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości. Z przytoczonego wyżej zdania pierwszego art. 16 § 1 kpa wynika, iż jest to nie tylko decyzja, od której nie można wnieść odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej przed organem administracyjnym. W przypadku uchylenia decyzji ostatecznej, nawet jeśli decyzja taka zostałaby wzruszona w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym bądź w postępowaniu sądowym, ponowne postępowanie administracyjne winno być już prowadzone z uwzględnieniem przepisów ustawy nowej, a więc ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przechodząc na płaszczyznę niniejszego postępowania należy przypomnieć, że – co pozostaje poza sporem – kontrolowane postępowanie wszczęto wnioskiem inwestora z dnia [...] (a więc pod rządem przepisów dotychczasowych w rozumieniu wyżej wymienionego art. 153 ustawy), a następnie wskazać, że po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, choć reformatoryjnej, to jednak niewątpliwie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], postępowanie administracyjne winno być prowadzone z uwzględnieniem przepisów nowej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W chwili wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przedmiotowe postępowanie niewątpliwie było w toku, na etapie postępowania przed organem odwoławczym. Tym samym więc, zgodnie z art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji, wskazane postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy dotychczasowe i zakończyło się ono wydaniem decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Tak więc decyzja SKO z dnia [...] rozstrzygnęła wniosek strony z dnia [...] i zakończyła postępowanie w trybie zwykłym przed organem administracji decyzją ostateczną w rozumieniu art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji. Odnosząc się do argumentów uczestnika postępowania podniesionych w piśmie dnia 21 sierpnia 2011r., sąd w składzie rozpoznającym sprawę, nie znalazł dla nich akceptacji. Podkreślenia wymaga, iż wyeliminowanie wskazanej decyzji z dnia [...], nastąpiło w trybie kontroli sądowej poprzez jej uchylenie, a nie stwierdzenie nieważności, co ma niebagatelny wpływ na dalszy tok rozumowania, wobec odmiennych skutków prawnych tych zdarzeń. Przypomnieć tu wypada, że stwierdzenie nieważności co do zasady ma charakter deklaratoryjny, skutkuje więc z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji. Tym samym można by przyjąć, że stwierdzenie nieważności, skoro eliminuje decyzję ze skutkiem ex tunc i niweczy wywołane nią skutki to prowadzi do stanu, gdy strona znajduje się w sytuacji takiej, jakby decyzja nie została w ogóle wydana a jej żądanie nie zostało rozpoznane. Konsekwentnie nie można by wobec tego przyjąć, że sprawa została zakończona decyzją ostateczną, jeśli następnie stwierdzono nieważność tej decyzji. Rozumując jednak a contrario i mając jednocześnie na względzie, że uchylenie decyzji przez sąd nie ma tak dalekosiężnych skutków, dojść należy do wniosku, że uchylona decyzja SKO z dnia [...] doprowadziła do zakończenia postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji, która była decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 K.p.a. Jeżeli zatem sformułowanie "sprawa zakończona decyzją ostateczną" oznacza, że doszło do rozstrzygnięcia o żądaniu strony, jej prawach i obowiązkach, to należy uznać, iż w realiach niniejszej sprawy nastąpiło to poprzez wydanie reformatoryjnej (a nie kasatoryjnej) decyzji organu odwoławczego w dniu [...], którą następnie zakwestionowała jedna ze stron w drodze skargi do sądu administracyjnego. Nie sposób zaprzeczyć, iż doszło w ten sposób do wyczerpania trybu, a więc do zakończenia postępowania przed organem administracyjnym, bowiem w przeciwnym razie tutejszy Sąd byłby zmuszony skargę odrzucić. Wbrew poglądom uczestnika postępowania przedstawionym w piśmie z dnia 21 sierpnia 2011r. w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie dojdzie więc do fikcji prawnej istnienia w obrocie wielu decyzji ostatecznych. W powyższym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w: wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Kr 966/10, wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Gl 940/10 oraz wyroku NSA z 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 503/05, wszystkie dostępne na stronie internetowej: https://cbois.nsa.gov.pl/. Konkludując tę część rozważań wskazać należy, iż ponowne postępowanie przed organem administracji winno się toczyć w oparciu o ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Przypomnieć również wypada, że taki właśnie pogląd o konieczności uwzględnienia przez organ ponownie rozstrzygający sprawę zmian w prawie ochrony środowiska, w tym regulacji zawartych w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wyraził, poprzednio rozstrzygając sprawę tutejszy sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Łd 512/09 a stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie zarówno ten sąd jak i organ. Przechodząc do rozważań nad drugą istotną kwestią warto zaakcentować, iż rzeczą sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która jest sprawowana jest pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie wydania decyzji, tj. czy przy wydaniu przez organ zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Jak natomiast wynika z okoliczności sprawy, na dzień wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla spornego obszaru, który wyznaczają działki z obrębu [...] o numerach: 21, 22/2, 22/4, 22/5, 22/8 oraz część działki drogowej o numerze 20, przyległej do zachodnich granic działek 22/4 i 22/5. Przywołany plan uchwalony został w dniu [...] przez Radę Miejską w A. uchwały Nr [...] ([...]), o czym skarżący powiadomili organ pismem złożonym dnia 16 marca 2011r. Obowiązkiem organu było ustalenie czy i kiedy plan ten wszedł w życie i zbadanie zgodności planowanej inwestycji z treścią planu. Uchybienie to związane z pominięciem przez organ aktualnych na dzień wydania decyzji przepisów prawa miejscowego zostało dostrzeżone przez organ w toku postępowania sądowo administracyjnego, co znalazło wyraz w stanowisku pełnomocnika organu wyrażonym na rozprawie, że z uwagi na fakt, iż w zaskarżonej decyzji błędnie pominięto okoliczność podjęcia uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 29 października 2010 roku, zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania poza wszelkimi wątpliwościami jest, że organ winien był uwzględnić przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w momencie wydania decyzji. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest fakt zaskarżenia uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu do sądu, bowiem niewątpliwie plan ten wszedł w życie w dniu [...], a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Skoro więc w dniu wydania kwestionowanej decyzji obowiązywało prawo miejscowe, którego organ nie dostrzegł i którego uregulowań nie uwzględnił i nie rozważył, to z tej przyczyny rozstrzygniecie uznać należy za wadliwe Wobec przesądzenia powyższego uznać należy, że pozostałe zarzuty skargi, w odnoszące się do pomiaru emisji hałasu, zakresu raportu czy kwalifikacji rodzaju przedsięwzięcia są o tyle zasadne, iż organ we wszystkich tych aspektach winien uwzględnić obowiązujące przepisy prawa w dniu wydania decyzji. Już powyżej omówione zasadnicze uchybienia organu odwoławczego stanowią wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, niemniej jednak warto jeszcze wskazać inne niedostatki kontrolowanego postępowania. W obliczu treści art. 153 p.p.s.a. Kolegium jest związane wytycznymi prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Łd 512/09. Z kolei sąd administracyjny dokonujący oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji nie może pominąć kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Podkreślenia wymaga, iż Kolegium ponownie uchyliło się od oceny dokumentu sporządzonego przez inż. J. W., bowiem wzmianka na str. 23 uzasadnienia decyzji nie czyni zadość wymogom wnikliwej analizy oraz wyczerpującej oceny, przewidzianej przez art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Następnie należy podnieść, iż Kolegium (str. 28 uzasadnienia decyzji) dostrzegło nieścisłość w wyjaśnieniach inwestora co do zastosowania kotłów C.O. stwierdzając, iż w uzupełnieniu raportu z dnia 31 lipca 2008 roku inwestor jako źródło emisji zanieczyszczeń wskazał w szczególności kocioł C.O., następnie pismem z dnia 5 listopada 2010 roku powiadomił, że na etapie planowania inwestycji kotły C.O. nie były brane pod uwagę jako źródło ciepła. Oświadczenia inwestora o przytoczonej treści, w istocie znajdujące się w aktach sprawy, wprowadzają jednak wątpliwości co do zakresu zamierzenia inwestycyjnego. Organ winien ustalić rzeczywisty zamiar inwestora co do zastosowania kotłów C.O., bowiem jak dotąd organ jedynie zauważył rozbieżność w oświadczeniach inwestora, a nie przeprowadził własnej oceny tej okoliczności. Dodatkowo Sąd dostrzega potrzebę wyjaśnienia przez organ poprawności oznaczenia nieruchomości objętych wnioskiem inwestora (w szczególności działek oznaczonych numerami 21 bądź 21/1, 21/2 i 21/3 w obrębie [...]) wobec rozbieżnego stosowania numeracji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dnia [...] (który objął działkę nr 21) oraz wniosku inwestora, w którym ujęto działki nr 21/1, 21/2 i 21/3 i do którego załączono wykaz zmian gruntowych przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...]. Rozstrzygając ponownie sprawę organ winien wydać decyzję, stosownie do okoliczności sprawy, zgodnie z aktualnym stanem prawnym i uwzględnieniem wskazanych wyżej motywów, eliminując wymienione uchybienia. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a. a.tp.