II SA/Łd 694/22

Dnia 20 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 czerwca 2022 r. nr 171/2022 znak: GPB-III.7721.101.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR II SA/Łd 694/22 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania K.B. (dalej skarżący, strona) utrzymał w mocy decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia 28 marca 2022 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej A.K. pozwolenia na budowę obejmującego budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi. W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że A.K. (inwestor) złożył wniosek dotyczący wydania pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działkach nr ewid. [...] i [...] w Ł. 28/30 w gminie Tomaszów Mazowiecki. Do wniosku A.K. załączył trzy egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 27 stycznia 2022 r. organ I instancji na postawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawa budowlanego, wydał postanowienie zobowiązujące inwestora do usunięcia nieprawidłowości. Starosta Tomaszowski, zawiadomieniem z dnia 11 lutego 2022 r., na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 – zwanej dalej k.p.a.), poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego.. W dniu 23 lutego 2022 r. do Kancelarii Starostwa Powiatowego w Tomaszowie Mazowieckim, wpłynęło pismo K.B., właściciela sąsiedniej działki nr ewid. 561/20, wraz z uwagami do powyższej inwestycji. Starosta Tomaszowski decyzją z dnia 28 marca 2022 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 poz, 2351 ze zm. – dalej P.b.) zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania działki i udzielił A.K. pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. Wojewoda Łódzki wezwaniem z art. 50 § 1 k.p.a. z dnia 23 maja 2022 r., zobowiązał Inwestora do przedłożenia stosownych rozwiązań i dokumentów w zakresie: – doprowadzenia lokalizacji parkingów dla samochodów osobowych, na projekcie zagospodarowania działki do zgodności z zapisami § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), – wskazania układu komunikacyjnego na projekcie zagospodarowania działki, zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), – analizy emisji hałasu, wykonaną przez uprawnioną do tego osobę. W dniu 3 czerwca 2022 r. inwestora załączył projekt zagospodarowania działki z poprawkami oraz wykonaną analizę emisji hałasu. Ponadto wyjaśnił, iż parking samochodów ciężarowych z placem manewrowym jest w trakcie budowy w oparciu o zatwierdzoną dokumentację projektową pozwoleniem na budowę. W dniu 21 czerwca 2022 r. wpłynęło pismo skrzącego, w którym wskazuje, iż po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym podtrzymuje zarzuty wobec wydanego pozwolenia na budowę, wyrażone w odwołaniu. Organ odwoławczy powołując się na art. 28 1 art. 35 ust. 1 art. 35 ust. 4 P.b. przypomniał, że planowana inwestycja polega na budowie warsztatu samochodowego wraz z infrastrukturą techniczną. Budynek ma zostać zlokalizowany w głębi działki, w odległości 4 m od najbliższej granicy z działką sąsiednią. Ma on być parterowy, niepodpiwniczony o wymiarach 24,23 m x 30,32 m i wysokości nieprzekraczającej 9 m powyżej przyległego terenu przed wejściem do budynku. Powierzchnia użytkowa obiektu ma stanowić 721 m2, a kubatura 5554 m3. Wyjaśniono, że działki o nr ewid. [...] i [...] w Ł. 28/30 w gminie Tomaszów Mazowiecki, na której ma powstać planowana inwestycja, objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Nr XLII/264/21 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach Ł. i N. w gminie Tomaszów Mazowiecki. Organ wyjaśnił dalej, że jak wynika z dokumentacji projektowej, planuje się budowę warsztatu samochodowego w odległości 4,01 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid. 561/20. Maksymalna powierzchnia zabudowy działki budowlanej wyniesie 983,65 m2, co stanowi 10,76% powierzchni terenu inwestycji, a wskaźnik intensywności zabudowy wyniesie około 0,1, zatem jest zgodny z ww. zapisami planu miejscowego. Ponadto powierzchnia biologicznie czynna jest równa 3145,35 m2, więc stanowi więcej niż 30% całego terenu. Organ odwoławczy wskazał, ze kwestią sporną, podnoszoną w odwołaniu przez skarżącego, jest lokalizacja obiektu na działkach, w odniesieniu do linii zabudowy przedstawionej w planie zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe przyznano, iż załącznik graficzny do Uchwały Nr XLII/264/21 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach Ł. i N. w gminie T. rzeczywiście wskazuje linię zabudowy na rysunku w ten sposób, że jest ona zwrócona w stronę granicy działki w odległości 10,43 m. Organ odwoławczy wyjaśnił, że po dokładnej analizie oraz rozmowach z organem odpowiedzialnym za wydanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalono, że linia zabudowy winna być rozpatrywana jako całość. W dalszej części załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, można zauważyć, że kierunek ww. linii zabudowy został zwrócony w przeciwną stronę, niż na fragmencie dotyczącym działek inwestycyjnych. Lokalizacja jakiegokolwiek obiektu w pasie 10,43 m z zachowaniem wymaganych odległości wynikających z zapisów warunków technicznych, byłaby niemożliwa, zatem - w ocenie organu - należało stwierdzić, że zaistniała sytuacja jest błędem graficznym, a ww. linię zabudowy rozpatrywać względem całej jej długości. Wobec powyższego, zarzut skarżącego uznano za bezzasadny. Wyjaśniono następnie, że w dniu 8 października 2021 r. inwestor uzyskał decyzję Starosty Tomaszowskiego o pozwoleniu na budowę parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie Ł. w gminie T. o powierzchni użytkowej wynoszącej 4261 m2. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 11 października 2021 r. Parkingi dla samochodów osobowych objęte wnioskiem z dnia 19 stycznia 2022 r. o pozwolenie na budowę stanowią powierzchnię wynoszącą 707,67 m2, co razem z parkingami dla samochodów ciężarowych będzie stanowić powierzchnię łączną – 4968 m2. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w kwestii konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy wskazał, że zaprojektowane w zakresie przedmiotowej inwestycji, objętej zaskarżoną decyzją, parkingi dla samochodów osobowych należy traktować jak zespół miejsc postojowych i należy je rozpatrywać jako całość. . Z projektu zagospodarowania działki, jak i opisu wynika, że inwestor planuje budowę łącznie 16 miejsc postojowych, w tym 2 dla osób niepełnosprawnych. Wymiary wynoszą kolejno 2,5 m x 5 m oraz 3,6 m x 5 m i po dokonaniu korekty na projekcie zagospodarowania działki są zlokalizowane w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami prawa. Organ odwoławczy zbadał również zgodność przedłożonego projektu budowlanego z przepisami techniczno–budowlanymi, czyli § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: - 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; - 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wyjaśniono dalej, że projektowany warsztat samochodowy zostanie usytuowany na działce [...] w odległości 4,01 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid. 561/20. Stwierdzono, że przedstawiony projekt budowlany spełnia wymogi wskazane w ww. § 12 rozporządzenia. Zastosowanie ww. przepisu wymaga jednoczesnego spełnienia warunków określonych w § 13 (przesłanianie), § 19 (odległość stanowisk postojowych), § 23 (odległość miejsc gromadzenia odpadów stałych), § 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacyjnych), § 40 (miejsca zabaw dla dzieci), § 60 (nasłonecznienie) i § 271-273 (bezpieczeństwo pożarowe) ww. rozporządzenia. Organ wskazał, ze zgodnie z § 13 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać im naturalne oświetlenie. Warunek uznaje się za spełniony jeżeli: 1) między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m lub 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Organ wskazał, że e badanej sprawie, z uwagi na wysokość projektowanego obiektu wynoszącą około 8,8 m oraz istniejący sposób zagospodarowania działki sąsiedniej, w tym odległość 19,7 m projektowanego obiektu do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 561/20, zjawisko przesłaniania i zacieniania, o których mowa w § 13 i 60 warunków technicznych nie będzie występować. Jak stanowi § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, dla samochodów osobowych nie może być mniejsza niż 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Zgodnie z § 21 ust 1, stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: 1) szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych, 2) szerokość 3,6 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. W ocenie organu zaprojektowane w zakresie przedmiotowej inwestycji, objętej zaskarżoną decyzją, parkingi dla samochodów osobowych należy traktować jak zespół miejsc postojowych i należy je rozpatrywać jako całość względem ww. przepisów. Z projektu zagospodarowania działki, jak i opisu wynika, że inwestor planuje budowę łącznie 16 miejsc postojowych, w tym 2 dla osób niepełnosprawnych. Wymiary wynoszą kolejno 2,5 m x 5 m oraz 3,6 m x 5 m i po dokonaniu korekty na projekcie zagospodarowania działki są zlokalizowane w sposób prawidłowy i zgodny z ww. przepisami prawa. Organ II instancji, stwierdził zgodność z § 23 warunków technicznych w zakresie lokalizacji zaprojektowanego miejsca do gromadzenia odpadów stałych. Wyjaśniono także, że z uwagi na zakres projektu architektoniczno-budowlanego, zastosowania nie mają § 36 i 40 rozporządzenia. Zaznaczono nadto, że wzajemne odległości między budynkami, ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego, regulują przepisy § 271 – 273 ww. rozporządzenia. Zostały tam wskazane minimalne odległości pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków, w przypadku gdy nie są one ścianami oddzielenia przeciwpożarowego oraz mają na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej E. Odległości te uzależnione są od rodzaju budynków, z jakimi mamy do czynienia, a więc czy są to budynki mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej (ZL), produkcyjne i magazynowe (PM) czy też inwentarskie (IN). Z części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że gęstość obciążenia ogniowego w warsztatu samochodowego wynosi do 500 MJ/m2 . Najmniejsza odległość między budynkami ZL, a PM powinna wynosić 8 m. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym, znajdującym się na działce sąsiedniej nr ewid. 561/20, a najbliżej położonym narożnikiem warsztatu samochodowego wynosi 19,7 m. Następnie organ II instancji podkreślił, że na etapie prowadzonego postepowania odwoławczego, inwestor załączył analizę emisji hałasu, wykonanego przez S. s.c. –K.J. Wojewoda Łódzki stwierdził, że przedstawiona analiza wyraźnie wskazuje, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje przekroczenia wartości poziomów hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W związku z powyższym wskazano, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne powinno być zrealizowane zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. Jednakże, gdyby po realizacji inwestycji okazało się, że hałas przez nią emitowany jest zbyt uciążliwy dla okolicznych mieszkańców, można wystąpić do odpowiedniego organu z wnioskiem o dokonanie pomiarów i ewentualnie domagać się podjęcia działań w trybie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.). Organ odwoławczy zauważył równocześnie, że przedmiotowy wniosek obejmuje budowę warsztatu samochodowego z instalacjami i urządzeniami oraz w żadnym zakresie nie dotyczy inwestycji dotyczącej budowy parkingu dla samochodów ciężarowych. Skarżący w swym piśmie wskazał, iż Starosta Tomaszowski nie uznał go za stronę postępowania w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę parkingu. Mając na uwadze powyższe wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany zakresem wniosku o pozwolenie na budowę i w tym zakresie bada zamierzenie inwestycyjne. Parkingi dla samochodów ciężarowych były objęte odrębną decyzją o pozwoleniu na budowę nr 866/2021 z dnia 8 października 2021 r. i wskazane w tej kwestii zarzuty nie mogą być brane pod uwagę w trakcie niniejszego postępowania odwoławczego. Reasumując Wojewoda Łódzki stwierdził, że zatwierdzony projekt nie narusza zapisów planu miejscowego, ani przepisów P.b., jak i aktów wykonawczych. Na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 czerwca 2022 r. skargę wniósł skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, uznanie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rozbieżność rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami planu miejscowego dotyczy niezgodności lokalizacji budynku warsztatu z ustalonymi liniami zabudowy. Na projekcie zagospodarowania działki projektant wrysował linię zabudowy odmiennie do linii wyznaczonej na rysunku planu, zaznaczył trójkąty po przeciwnej stronie po to aby lokalizacja budynku wydawała się prawidłowa. Ponadto skarżący wskazał, że w jego ocenie, w informacjach dotyczących ochrony środowiska projektant nie wykazał braku negatywnego oddziaływania na tereny sąsiednie. W uzupełnieniu skargi z 29 listopada 2022 r. skarżący podtrzymując dotychczasową argumentację wskazał, że Wojewoda Łódzki, wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentacji w efekcie czego zmienił dokumentację sprawy, a w konsekwencji wydał decyzję na podstawie innego materiału dowodowego niż organ I instancji. Skarżący wskazał nadto, że w zaskarżonej decyzji nie poddano analizie drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń warsztatu oraz ocenę wpływu drgań na inne budynki podlegające ochronie przeciwhałasowej W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej "p.p.s.a. Przy czym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.ps.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na mocy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II – wobec braku oświadczenia skarżącego oraz uczestników o możliwości uczestnictwa w rozprawi zdalnej - niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na którym sąd orzekał w składzie trzech sędziów. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy P.b. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz oświadczenia o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podstawową kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi interpretacja treści załącznika graficznego uchwały Nr XLII/264/21 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach Ł. i N. w gminie T. w części dotyczącej orientacji linii nieprzekraczalnej zabudowy wyznaczonej na obszarze, na którym inwestor zamierza zlokalizować inwestycję będąca przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz załączonego do wniosku projektu budowlanego. Jest to zagadnienie o tyle istotne, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. organ architektoniczno-budowlany w pierwszej kolejności sprawdza zgodność zamierzenia budowlanego z planem miejscowym, w sytuacji gdy dla terenu objętego wnioskiem taki plan obowiązuje. Wobec powyższego wskazać należy, iż linia zabudowy jest pojęciem występującym w aktach prawnych z zakresu planowania przestrzennego. Mówiąc najogólniej, jest to jeden ze wskaźników kształtowania dopuszczalnej na danym terenie zabudowy. Bliższe określenie tego pojęcia nie jest jednak łatwe, ponieważ nie doczekało się ono dotychczas definicji ustawowej. Linia zabudowy jest to odległość, w jakiej od granicy działki lub (częściej) drogi, można zbudować budynek. Podkreślić należy, iż pojęcie linii zabudowy zawiera w sobie zarówno "obowiązującą linię zabudowy", jak i "nieprzekraczalną linię zabudowy". Określenie linii nowej zabudowy jako obowiązującej oznacza, że nie są możliwe żadne odstępstwa od tak ustalonego jej przebiegu. Natomiast określenie linii zabudowy jako nieprzekraczalnej oznacza, że planowany obiekt może być posadowiony w sposób odbiegający od jej przebiegu, byleby nie przekraczał we wskazanym kierunku tak określonej linii. Nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza bardzo często maksymalne zbliżenie do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji. Jest to granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Działki nr ewid. [...] i [...] położone w miejscowości Ł., znajdują się w granicach jednostki planistycznej, oznaczonej symbolem – 9MNU, dla której podstawowe przeznaczenie stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 uchwały ilekroć jest w niej mowa o nieprzekraczalnej linii zabudowy - należy przez to rozumieć linię, oznaczoną na rysunku planu, określającą najmniejszą dopuszczalną odległość lokalizowania nadziemnych kondygnacji budynków, wiat i innych obiektów budowlanych od linii rozgraniczających, bez prawa przekraczania tej linii. Z akt sprawy (porównanie mapy do celów projektowych – GGN.6642.1.1393.2021 (akta administracyjne organu I instancji) z fragmentem mapy stanowiącej załącznik do uchwały w przedmiocie miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego (akta administracyjne organu II instancji)) wynika, iż załącznik graficzny do Uchwały Nr XLII/264/21 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach Ł. i N. w gminie T. wskazuje linię zabudowy na rysunku w ten sposób, że jest ona zwrócona w stronę granicy działki inwestycyjnej - w przeciwnym kierunku niż wynika to z mapy do celów projektowych. Na fragmencie działki sąsiedniej (nr 11-613/2) przebiega na niewielkim fragmencie w ten sam sposób co na działkach inwestora w niniejszym postępowaniu - po czym - na pozostałym odcinku swojego przebiegu, na obszarze objętym planem, posiada orientację przeciwną – źródło http://bip.gminatomaszowmaz.pl/artykul/140/1593/rysunek-planu-zalacznik-nr-1-do-uchwaly-nr-xlii-264-21-r) Odnosząc się do argumentacji skargi, w pierwszym rzędzie wskazać należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności, winien stanowić o tym w sposób czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości co do przeznaczenia terenu, to może stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r. (sygn. akt: II OSK 1854/08). Niewątpliwie, rację ma skarżący podnosząc w uzasadnieniu skargi, że błędy w planie "prostuje się" przez klasyczną nowelizację, w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dokonującą się w trybie art. 27 u.p.z.p. Ustawa ta nie przewiduje bowiem instytucji prostowania błędów lub oczywistych omyłek w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, będących aktami prawa miejscowego. Nie można jednoczenie dostrzec, że orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało pewne wytyczne w zakresie wykładni planów miejscowych. Otóż "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Przy wykładni treści planu co do przeznaczenia terenu konieczne jest tym samym sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania, ale również od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak funkcje ocenianej regulacji prawnej" (tak wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 r. II OSK 2011/16, dostępny podobnie jak pozostałe przywołane orzeczenia w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić fakt, iż zasady sporządzania planu obejmują całość aktu prawa miejscowego, tj. część graficzną oraz tekstową, zawarte w niej ustalenia, a także standardy dotyczące całej dokumentacji planistycznej. W orzecznictwie podkreśla się część graficzna planu miejscowego jest uszczegółowieniem części tekstowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie – z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową, a rysunkiem planu – patrz: wyrok NSA z 15 marca 2017 r. II OSK 1804/15. Część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., II OZ 191/11, orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Warszawie z 24 listopada 2017 r., IV SA/Wa 2022/17). Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku. Część graficzna planu jest uszczegółowieniem części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie – z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Sąd analizując dokumenty zawarte w aktach sprawy, doszedł do przekonania, że powyższa rozbieżność to, co najwyżej, brak spójności oznaczenia graficznego nieprzekraczalnej linii zabudowy w części graficznej planu pozostający w sprzeczności w częścią tekstową. Tym samym brak konsekwencji w orientacji kierunku linii nieprzekraczalnej zabudowy (na fragmencie jej przebiegu) w części graficznej planu nie jest, w ocenie Sądu, błędem wymagającym sprostowania w drodze art. 27 u.p.z.p. Teren inwestycji jest na planie oznaczony jako MNU tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Zgodnie z rozdziałem 3 § 17 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały dla tych terenów ustala się przeznaczenie uzupełniające - zabudowę gospodarczą i garażową w zabudowie usługowej, obiekty, urządzenia oraz sieć infrastruktury technicznej oraz dojazdy. Według planu miejscowego, budynki usługowe wolnostojące – z dopuszczeniem lokalizacji w odległości 1,5 m od granicy przyległych działek lub bezpośrednio przy tej granicy, dla działek o szerokości do 28 m. Ponadto, ustala się maksymalną powierzchnię zabudowy działki budowlanej, nie większą niż 50% powierzchni całej działki, a wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej powinien wynosić minimum 0,03 i maksimum 0,8. Dodatkowo, jak stanowi § 17 ust. 1 pkt 3, ustala się minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 30%. Plan miejscowy, dla terenów oznaczonych symbolem 9 MNU, ustala 3 kondygnacje nadziemnych dla budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych i usługowych i maksymalną wysokość obiektów usługowych do 10 m Gdyby przyjąć, że orientacja nieprzekraczalnej linii zabudowy jest skierowana odwrotnie niż na dalszym odcinku (dotyczącym działek po tej samej strony drogi) stało by to w oczywistej sprzeczności z częścią tekstową planu ponieważ uniemożliwiałby realizację, zamierzonego przez uchwałodawcę, przeznaczenia terenu, a nadto stawiałby pod znakiem zapytania realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na działkach inwestora. Zgodnie z § 16 Uchwały z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach: Ł. i N. w gminie T. dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami: od 1MN do 16MN ustala się przeznaczenie 1) podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; 2) ) uzupełniające - lokale usługowe, obiekty, urządzenia oraz sieć infrastruktury technicznej. W ocenie Sądu pomiędzy częścią graficzną, a częścią tekstową zachodzi nieścisłość, która w razie wątpliwości powinna być interpretowana na korzyść uprawnień właścicielskich (por. wyrok NSA z 24.04.2012 r. sygn. akt II OSK 229/11, CBOSA). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku lokalizacja jakiegokolwiek obiektu w pasie 10,43 m z zachowaniem wymaganych odległości wynikających z zapisów warunków technicznych, byłaby niemożliwa – i w tym zakresie podziela rozumowanie organu odwoławczego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarzut skargi wskazujący na rozbieżność rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami planu miejscowego dotyczy niezgodności lokalizacji budynku warsztatu z ustalonymi liniami zabudowy – nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu skargi w kwestii konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji w tym zakresie. Stosownie do § 3 1 pkt 58 Rozporządzenia Rady Ministrów z z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a Zgodnie z przedstawionymi w decyzji wyliczeniami projektowane parkingi wraz z wybudowanymi zespołami parkingów dla samochodów ciężarowych, nie przekroczą powierzchni 0,5 ha, zatem nie można ich zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Obszar na którym zostały zaprojektowane, nie jest objęty formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Odnośnie zarzutu podniesionego w piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2022 r., zgodnie z którym organ II instancji zmienił (poszerzył) dokumentację sprawy (po wcześniejszym zobowiązaniu inwestora do "przedłożenia stosownych rozwiązań") Sąd podkreśla, że kluczowym elementem postępowania zainicjowanego wniesieniem odwołania jest ocena materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organem I instancji. W doktrynie nie budzi wątpliwości, że ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji lecz ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem zmian w jej stanie faktycznym i prawnym, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie po raz pierwszy od ponownego orzekania będącego następstwem wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe trzeba zauważyć, że zgodnie z § 323 ust. 1 oraz § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j ) budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej, określonych w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach. Sąd podkreśla, że na etapie prowadzonego postepowania odwoławczego, Inwestor załączył analizę emisji hałasu, wykonanego przez S. s.c. –K.J. Jak stanowi ww. opracowanie, poziom hałasu w żadnym punkcie tego terenu nie powinien przekraczać wartości dozwolonej, określonej w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Równoważny poziom hałasu dla pory dziennej wynosi 50 dB(A) – przedział czasu odniesienia równy ośmiu najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym. Natomiast równoważny poziom hałasu dla pory nocnej to 40 dB(A). Na załączniku graficznym wskazującym porę dzienną widać rozmieszczone izofony o wartościach maksymalnych wynoszących 43,6 dB przy budynku warsztatu. Racją na organ odwoławczy wskazując, że przedstawiona analiza wyraźnie wskazuje, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje przekroczenia wartości poziomów hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Jednocześnie Wojewoda prawidło zauważył, że gdyby po realizacji inwestycji okazało się, że hałas przez nią emitowany jest zbyt uciążliwy dla okolicznych mieszkańców, można wystąpić do odpowiedniego organu z wnioskiem o dokonanie pomiarów i ewentualnie domagać się podjęcia działań w trybie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.). Sąd podkreśla, że w przypadku kwestionowania prawidłowości sporządzenia tego typu analiz, obejmujących wiedzę fachową, skarżący miał możliwość dołączenia materiału dowodowego na poparcie swoich, przeciwnych do zawartych w projekcie tez, tj. opracowania sporządzonego przez osobę uprawnioną, z którego wynikałaby odmienna ocena tego zagadnienia. Aby skutecznie podważyć treść ekspertyzy, nie jest wystarczające wskazanie wskazywanie, że odmienne tezy niż z niej wynikające. Przykładowo, w literaturze przedmiotu podnosi się, że strona, która zarzuca ekspertyzie stronniczość ze względu na sporządzanie jej na zlecenie strony zobowiązanej do jej przedstawienia konieczne jest przedłożenie przez osobę ją kwestionującą kontrdowodów na okoliczność, iż ekspertyza jest wadliwa. Poprawność ekspertyzy ocenia się też na podstawie zgromadzona w sprawie materiału dowodowego. (zob. M. Rydzewska, Postępowanie administracyjne przed organami nadzoru budowlanego, Warszawa 2022 r. s. 322 i następne.) W ocenie Sądu ocena dowodów, w tym opinii technicznej (ekspertyzy), została przeprowadzona zgodnie z regułami wynikającymi z art. 80 k.p.a. Organy administracji mogą i powinny we własnym zakresie oceniać wiarygodność i rzetelność wspomnianych opinii tudzież twierdzeń stron formułowanych na ich podstawie, nie można przy tym apriorycznie deprecjonować tych, które są przedkładane przez inwestora. Istotnym jest również fakt, że prowadząc postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę organ często musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone lub ograniczone. Należy przy tym podkreślić różnicę, pomiędzy interesem prawnym, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy P.b., a postulatami, oczekiwaniami i życzeniami właścicieli sąsiednich nieruchomości dotyczącymi prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podsumowując Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji, które to stanowiska należy zaakceptować, co musiało skutkować oddaleniem bezzasadnej skargi. Jak trafnie wskazał organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. W tym też zakresie art. 5 P.b. nakazuje, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 P.b., obejmuje w szczególności, oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Skarżący nie wykazał i nie wynika to z akt, by jego chronione prawem interesy mogły być przez przedmiotową inwestycję naruszone, przy założeniu, że będzie realizowana zgodnie ze sporządzonym projektem budowlanym i treścią wydanej decyzji. Jeżeli wynikające z decyzji udzielonego pozwolenia na budowę ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, w szczególności w sposób naruszający interesy skarżącego, to może stanowić to podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania przez organy nadzoru budolanego którego celem będzie ustalenie, czy inwestor zrealizował inwestycję zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę. Takie hipotetyczne naruszenia na etapie planowania zamierzenia nie mogły w żadnej mierze skutkować negatywną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd nie dopatrzył się również uchybień zaskarżonej decyzji w aspektach nie objętych zarzutami skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych, wystarczająco aktualnych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ II instancji umotywował zasadność przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącego kwestionującą prawidłowość rozstrzygnięcia. Rozpatrzył cały materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad k.p.a., nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów. W konsekwencji zasadnie organ II instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji. Dlatego też organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji. Projekt budowlany sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b. i rozporządzenia, m.in. ma wszystkie strony i arkusze ponumerowane, zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej, zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. k.ż.