II SA/Łd 706/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji "A" z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Fundacji "A" z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez dokonania rejestracji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. P. W dniu 18 sierpnia 2016r. Fundacja "A" z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez dokonania rejestracji W treści skargi oraz pisma z dnia 17 października 2016r. Fundacji "A" zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu podjęcia przez sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jest organizacją pozarządową, której celem statutowym jest niesienie pomocy zwierzętom, szczególnie bezdomnym. Oprócz prowadzenia schroniska Fundacja, realizując cele statutowe, przyjmuje także pod opiekę zwierzęta poza schroniskiem, utrzymując z własnych środków bez żadnych dotacji psy stare i schorowane, dla których pobyt w schronisku byłby szczególnie uciążliwy, a które z racji wieku i stanu zdrowia mają znikome szanse na adopcję. Fundacja wskazała, że obecnie dokonuje przygotowania schroniska do zimy, co skutkuje największymi w ciągu całego roku wydatkami. Natomiast prowadzenie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. egzekucji wykonania decyzji nr [...] uniemożliwi przygotowanie schroniska do zimy, co skutkować będzie narażeniem zdrowia i życia zwierząt. W tej sytuacji nawet późniejszy zwrot zajętych środków nie cofnie cierpienia zwierząt narażonych na chłód i nie przywróci życia tym zwierzętom, które w wyniku uniemożliwienia Fundacji zabezpieczenia schroniska przed zimą stracą życie Jednocześnie Fundacja podniosła, że jako organizacja nie nastawiona na zysk nie posiada rezerw finansowych pozwalających na jednoczesne zabezpieczenie schroniska przed zimą i zaspokojenie roszczeń Powiatowego Lekarza Weterynarii w tym samym czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że znaczna szkoda oznacza taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że niewątpliwie decyzja nakładająca obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 13.700 zł stanowi dla skarżącej znaczne obciążenie finansowe. Wykonanie decyzji może bowiem spowodować istotne trudności w funkcjonowaniu prowadzonego przez skarżącą schroniska dla zwierząt, którego zadaniem jest m.in. jest niesienie pomocy porzuconym i krzywdzonym zwierzętom, a także zwalczanie bezdomności zwierząt. Okoliczność ta może wywołać dotkliwe skutki dla zwierząt znajdujących się obecnie w schronisku, bowiem mogą zostać pozbawione dotychczasowego schronienia i opieki w najtrudniejszym dla nich okresie roku. W razie wywiązania się z obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją wysoce prawdopodobny jest brak dalszej możliwości zapewnienia zwierzętom odpowiednich warunków egzystencji, o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013r. poz.856 ze zm.). Należy również wziąć pod uwagę fakt, iż jak wskazano we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Fundacja nie posiada rezerw finansowych umożlwiających jednoczesne zabezpieczanie schroniska przed zimą i zaspokojenie roszczeń wynikających z decyzji. Tym samym uznać trzeba, że skarżąca uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek niezbędnych do wstrzymania decyzji, bowiem wykazała, że jej wykonanie może spowodować trudne od odwrócenia skutki oraz szkodę, która nie będzie mogła zrekompensowana zwrotu zajętych środków pieniężnych. Podsumowując stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej aktu nie przesądza o zasadności wniesionej skargi, celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest bowiem tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Mając na uwadze okoliczności przedstawione przez skarżącą, w tym wysokość ciążącego na skarżącej zobowiązania i jej sytuację majątkową, Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie. A. P.