II SA/Łd 708/18

Dnia 23 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Centralnego Ośrodka Sportu w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Centralnego Ośrodka Sportu w W. na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzenia ścieków ze stacji uzdatniania wody p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.B. Pismem z dnia 12 czerwca 2018 roku Centralny Ośrodek Sportu w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Piotrkowie T. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzenia ścieków bytowych oraz przemysłowych pochodzących ze Stacji Uzdatniania Wody na terenie Ośrodka Przygotowań Olimpijskich w S. do rzeki G. w km 0+984 w miejscowości S. W skardze zawarto wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony skarżącej przedmiotowy wniosek jest zasadny, ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w trybie art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.), w myśl którego w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Stosownie do art. 273 ust. 10 ww. ustawy zaskarżenie decyzji o ustaleniu opłaty za usługi wodne, nie wstrzymuje jej wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Znaczną szkodę należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie trzeba podkreślić, że niezbędnym warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu w danej sprawie. Wnioskodawca jest zatem zobligowany do rzeczowego uzasadnienia złożonego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, jak i ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę bez wskazania konkretnych dowodów na poparcie swego stanowiska, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Oceniając przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie tej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie przedstawiła bowiem żadnej argumentacji oraz dowodów uprawdopodobniających te okoliczności. Nie ulega wątpliwości, że wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek uiszczenia opłaty za wprowadzanie ścieków ma charakter świadczenia pieniężnego, a skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Należy pamiętać, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych powoduje określoną dolegliwość w finansach zobowiązanego. Nie oznacza to jednak, że w okolicznościach konkretnej sprawy obowiązek zapłaty danej kwoty pieniężnej nie może zostać uznany za znaczną szkodę uzasadniającą wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy trzeba jednak zauważyć, że wnioskodawczyni nie podała żadnych informacji w tym zakresie, ani nie przedstawiła dokumentacji, która potwierdzałaby jej sytuację majątkową i pozwoliła ocenić, czy uiszczenie opłaty określonej zaskarżoną decyzją skutkować będzie powstaniem znacznej szkody po jej stronie. W tej sytuacji należało zatem uznać, że strona skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd, dokonując analizy akt sprawy, nie dopatrzył się również występowania przesłanek ustawowych warunkujących uwzględnienie wniosku skarżącej. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia. A.B.