II SA/Łd 711/12

Dnia 10 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu wniosku M. i K. małżonków S. o ponowne rozpatrzenie, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A działka nr ewid. 53/70, spowodowanego jej podziałem na działki oznaczone nr ewid. od 53/71 do 53/78. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił M. i K. małżonkom S. opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w Ł. przy ul. A, działka nr [...]. Od tej decyzji pełnomocnik stron złożył odwołanie, które z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia nie zostało rozpoznane, zaś na postanowienie Kolegium stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania została złożona skarga do WSA w Łodzi, który - wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 924/09 - orzekł o jej oddaleniu. Powyższy wyrok strony zaskarżyły skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę kasacyjną. W dniu 7 września 2011 r. M. i K. małżonkowie S., reprezentowani przez pełnomocnika, zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o stwierdzenie w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności wspomnianej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Według pełnomocnika stron przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego przez niezastosowanie art. 98a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Użyte w tym przepisie sformułowanie "niezależnie od ustaleń planu miejscowego" należy rozumieć: "mimo braku takiego planu lub mimo zawartych w nim postanowień, a nawet wbrew tym postanowieniom". Skoro teren, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, nie został objęty planem zagospodarowania przestrzennego, to wszelkie podziały dokonywane są niezależnie od jego ustaleń. Tym samym gramatyczna wykładnia wspomnianego przepisu nakazuje uznać, że brak jest podstaw prawnych do ustalenia opłaty adiacenckiej od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. Pełnomocnik wywodził, że celem wprowadzenia art. 98a do ustawy o gospodarce nieruchomościami na mocy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. nr 141, poz. 1492) było doprecyzowanie zasad ustalania wartości nieruchomości w przypadku, gdy nastąpiło wydzielenie działek pod drogi publiczne lub poszerzenie tych dróg, czego dowodem jest druk sejmowy nr 1421. Zatem uznanie, że prezydent miasta jest uprawniony do ustalenia opłaty adiacenckiej w przypadku każdoczesnego wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem, niezależnie od tego, czy podział nastąpił na skutek zmiany lub uchylenia planu zagospodarowania przestrzennego, czy jest z nim zgodny, sprzeczny, czy plan taki istnieje czy nie, a podział dokonywany jest zależnie albo niezależnie od ustaleń tego planu, jest nie tylko niezgodne z oczywistą, gramatyczną wykładnią art. 98a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale także jest wynikiem wykładni funkcjonalnej, to jest celem jaki przyświecał ustawodawcy (wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy) przy wprowadzeniu normy prawnej tej treści oraz wynikiem wykładni historycznej. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], wskazując, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem organu w sprawie nie zachodzą również inne przesłanki wynikające z art. 156 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik stron podtrzymał dotychczasową argumentację i wyraził niezadowolenie z braku polemiki z postulatami wnioskodawcy, co do niewłaściwego sformułowania przez ustawodawcę treści przepisu art. 98 a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 oraz art. 156 k.p.a., art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.g.n" - utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przytoczył brzmienie przepisów art. 127 § 3, art. 15 i art. 138 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wywodząc następnie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działające jako organ I instancji zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], uznając, iż decyzja ta została wydana bez naruszenia prawa, a w szczególności naruszenia o charakterze rażącym. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 98a ust 1 u.g.n. Natomiast w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 98a ust 2. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej z dnia [...] była następstwem wydania decyzji podziałowej i opierała się na decyzji z dnia [...] o podziale nieruchomości, która stała się ostateczna w dniu 7 lipca 2008 r. W decyzji tej wskazana została podstawa prawna podziału. Następnie Kolegium wyjaśniło, że wszczynając postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej organ administracji nie dokonuje ponownych ustaleń dotyczących podziału nieruchomości, lecz opiera się na decyzji podziałowej, która w swej sentencji określa podstawę prawną podziału i która uzyskała status ostatecznej. Zatem oczekiwanie, że w postępowaniu w sprawie ustalenia opłaty organ będzie ponownie badał podstawy wydania decyzji podziałowej jest nieuprawnione. W tym postępowaniu organ administracji bada przede wszystkim, czy nastąpił wzrost wartości nieruchomości na skutek podziału, nie zajmuje się natomiast kwestiami, czy podziału można było dokonać i na jakiej podstawie, gdyż tematyka ta była przedmiotem innego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, która pozostając w obrocie prawnym wywołuje skutki prawne. W opinii Kolegium, formułując zarzut o nieuwzględnieniu przez organ przepisu art. 98a ust.2 u.g.n., pełnomocnik pominął zarówno ustaloną podstawę prawną podziału wskazaną w decyzji o podziale, jak i zapomniał o istnieniu przepisu art. 95 u.g.n. Przepis art. 95 u.g.n. wyraźnie stanowi o tym, kiedy podziału można dokonać niezależnie od ustaleń planu. Co istotne - nie stanowił on podstawy wydania decyzji, a nadto odnosi się on do zupełnie innych przypadków niż ten, który miał miejsce w tej sprawie. Wobec tego przepis art. 98a ust.2 u.g.n. nie mógł mieć zastosowania. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej organ, w tym wypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie bada poprawności przeprowadzenia samego podziału i podstawy prawnej, która została wskazana. Organ jest związany w tym postępowaniu ostateczną decyzją o podziale i nie ma prawa stosować, czy przyjmować innej interpretacji niż wskazana została w decyzji podziałowej. Wiązałoby to się bowiem z prowadzeniem dodatkowego postępowania nie przewidzianego zakresem postępowania o ustaleniu opłaty, jak i ponownym rozpoznawaniem sprawy w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Organ podkreślił, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Tylko dostrzeżenie rażących naruszeń prawa mogłoby doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji. Wniosek strony o stwierdzenie nieważności zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu opłaty, próbując dopasować ustalony stan prawny i faktyczny sprawy, to jest podstawę podziału do takiego przepisu, który pozwala organowi gminy nie stosować przepisu art. 98a ust. 1. Postulaty pełnomocnika dotyczące "de lege ferenda" brzmienia przepisu art. 98a ust. 2 u.g.n. nie mogą podważać zgodności z prawem decyzji wydanej w oparciu o obowiązujący przepis prawa. Z tych wszystkich względów nie można - w ocenie Kolegium - przypisać wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji zarzutu rażącego naruszenia prawa, który to zarzut możliwy byłby do uwzględnienia w sytuacji zaistnienia sprzeczności pomiędzy konkretnym przepisem powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami z treścią zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia organu administracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. S. i M. S. reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 roku Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 107 § 3 k.p.a., przez brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji. W motywach skargi pełnomocnik stron powtórzył dotychczasową argumentację, podkreślając, iż gramatyczna wykładnia art. 98a ust. 2 u.g.n. wskazuje, że brak jest podstaw prawnych do ustalenia opłaty adiacenckiej od nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. stawił się pełnomocnik skarżących, który poparł skargę oraz pełnomocnik organu, który wnioskował o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd, oceniając w tym kontekście, legalność decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu M. i K. małżonkom S. opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, działka nr ewid. 53/70, spowodowanego jej podziałem na działki oznaczone nr ewid. od 53/71 do 53/78, stwierdził, iż odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. W przekonaniu składu orzekającego nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Istotą sporu między stronami postępowania jest odpowiedź na pytanie, czy decyzja Prezydenta Miasta Ł., ustalająca skarżącym opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wspomnieć w tym miejscu trzeba, że postępowanie nieważnościowe jest obok postępowania wznowieniowego jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. W toku rozważanego postępowania organ nie przeprowadza ponownie postępowania co do istoty sprawy i nie rozstrzyga sprawy co do meritum, lecz bada wyłącznie, czy konkretny akt administracyjny dotknięty jest jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. skutkujących jego nieważnością. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, a jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1192/10 - Lex nr 1151823). Z rażącym naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną, jeżeli jest to jedna z możliwych interpretacji przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1436/10 - Lex nr 1151876). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż rację ma organ administracyjny twierdząc, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] określająca skarżącym opłatę adiacencką w trybie art. 98a ust. 1 u.g.n. i § 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r. nr 401, poz. 4195) nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a nadto brak jest innych przesłanek, które mogłyby skutkować jej nieważnością. Zgodnie z treścią art. 98a ust. 1 u.g.n., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia decyzji z dnia [...], jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną pomiędzy stronami postępowania jest zatwierdzenie na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 53/70 na osiem działek o nr ewid. 53/71-53/78. Podstawę prawną decyzji podziałowej stanowiły przepisy art. 93 ust. 1 i 3, art. 94 ust. 1, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 u.g.n. Podziału dokonano po uprzednim zaopiniowaniu projektu podziału, co do jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, na wniosek dotychczasowych właścicieli nieruchomości nr 53/70. Rzeczona decyzja stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia spornej opłaty adiacenckiej. W toku tego postępowania organ zlecił rzeczoznawcy majątkowemu B. L. sporządzenie operatu szacunkowego, celem określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości według jej stanu przed podziałem i po podziale, w celu naliczenia opłaty adiacenckiej. Według załączonego do akt sprawy operatu szacunkowego wartość nieruchomości przed podziałem wynosiła 569.000 zł, zaś po podziale wzrosła do kwoty 888.000 zł, co daje różnicę w wysokości 319.000 zł. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określono według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem rzeczoznawca przyjął na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, czyli [...], zaś stan nieruchomości po podziale na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna to jest na dzień [...]. Ustalenie opłaty adiacenckiej w wysokości 95.700 zł nastąpiło na mocy decyzji właściwego organu w terminie 3 lat, liczonych od dnia w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna w oparciu o 30 % stawkę procentową, określoną uchwałą nr [...] z dnia [...] Rady Miejskiej w Ł.w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r. nr 401, poz. 4195), obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Co istotne, rozstrzygnięcie o ustaleniu opłaty adiacenckiej, podobnie jak i wspomniane rozstrzygnięcie podziałowe, nie zostały usunięte z obrotu prawnego w zwykłym toku instancji. W tym stanie rzeczy rację ma Kolegium, twierdząc, że decyzja ustalająca opłatę adiacencką nie narusza rażąco prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że rozważana decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych. Nadto nie sposób uznać, iż skutkiem tego naruszenia byłoby powstanie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Sądu organ orzekający prawidłowo ocenił również, że kwestionowana decyzja ustalająca opłatę adiacencką nie jest dotknięta żadną inną wadą, o której stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się następnie do kwestii art. 98a ust. 2 u.g.n., stanowiącego, iż przepisu art. 98a ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, Sąd podzielił stanowisko Kolegium, iż przepis art. 98a ust. 2 u.g.n. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem podziału nieruchomości, co zostało już wyżej wskazane, dokonano w oparciu o inną podstawą prawną, podczas gdy wyrażenie "niezależnie od ustaleń planu miejscowego", użyte w art. 98a ust. 2 u.g.n., odpowiada warunkom określonym w art. 95 u.g.n., umożliwiającym dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Podobne stanowisko w tym przedmiocie wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyrokach z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 715/09 (Lex nr 573867) oraz z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 1059/07 (Lex nr 510956). W tych okolicznościach polemizowanie przez organ z argumentami podnoszonymi przez pełnomocnika skarżących co do wykładni przepisu art. 98a ust. 2 u.g.n. byłoby zupełnie zbędne. Skoro podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej była ostateczna decyzja podziałowa, to Kolegium nie mogło badać prawidłowości tejże decyzji zarówno w kontekście jej zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i formalnego. Oceny legalności decyzji ostatecznej w postępowaniu nieważnościowym dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Rację ma nadto Kolegium twierdząc, że postulaty pełnomocnika "de lege ferenda" co do brzmienia przepisu art. 98a ust. 2 u.g.n. nie mogły podważać zgodności z prawem decyzji ustalającej opłatę adiacencką, wydanej w oparciu o przepisy obowiązującego prawa. Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wbrew zarzutom skargi wspomniana decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie art. 98a ust. 2 u.g.n. W motywach rozstrzygnięcia organ rzeczowo i logicznie wyjaśnił stronom, dlaczego w jego ocenie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką, odnosząc się przede wszystkim do zarzucanej przez pełnomocnika skarżących kwestii niezastosowania art. 98a ust. 2 u.g.n. Uzasadnienie rozstrzygnięcia odpowiada wymogom zatem art. 107 § 3 k.p.a., jest bowiem jasne i klarowane, pozwala stronom poznać motywy, które zadecydowały o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalającej opłatę adiacencką. Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS