II SA/Łd 737/24

Dnia 6 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant starszy asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2025 roku sprawy ze skargi G. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 18 lipca 2024 roku znak SKO.4160.7,8.24 w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę. ał 1. Zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją z dnia 18 lipca 2024 r. znak: SKO.4160.7,8.24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 3 kwietnia 2024 r. znak: WIK-S.6324.9.2023.2024, o odmowie nakazania użytkownikowi gruntów przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. 1. Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Sieradza, po rozpatrzeniu wniosku G.K. z dnia 28 lipca 2022 r., decyzją z dnia 3 kwietnia 2024 r. znak: WIK-S.6324.9.2023.2024, na podstawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, odmówił nakazania użytkownikowi gruntów przy ul. [...] w S. (działka nr [...], obręb [...]) M.N. przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. 1. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że przeprowadzone czynności nie wykazały, aby M.N. dokonał zmiany stosunków wodnych na działce nr [...], obręb w S. przy ul. [...]. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał, że zmiany stosunków wodnych czy kierowane na jego posesję ścieki spowodowały szkody na jego gruncie. 2. Analiza ukształtowania terenu w rejonie posesji przy ul. [...] i [...] w S. prowadzi do wniosku, że od wielu lat działka należąca do wnioskodawcy była usytuowana niekorzystnie. Najniższy punkt wysokości terenu nad poziomem morza w tym rejonie znajduje się właśnie na posesji wnioskodawcy. Naturalny spadek terenu od strony północnej do działki skarżącego ma miejsce od lat (osiedle [...] powstało w latach [...] -tych XX wieku). Część południowo-zachodnia osiedla, w której mieszczą się omawiane posesje, znajduje się u podnóża wzniesienia terenu zwanego [...] skąd teren znacznie obniża się w stronę osiedla [...] (poziomica 145,0 m npm przebiega wzdłuż posesji użytkowanej przez M.N.. Natomiast poziomy oznaczone na posesji G.K. wynoszą: 144,09 m npm (bliżej ogrodzenia z posesją M.N.) oraz 143,69 m npm (w południowowschodniej części działki). W świetle powyższego stwierdzono, że niekorzystne, pod względem ukształtowania terenu, usytuowanie działki G.K. nie jest spowodowane działaniem osób trzecich. Położenie działki nie zmieniło się od lat, a z danych wysokościowych wynika, że działka wnioskodawcy jest zaniżona w stosunku do działek sąsiednich o około 50-70 cm. 3. Przeprowadzone oględziny i analizy nie wykazały, aby M.N. celowo zmienił stosunki wodne utwardzając plac magazynowy pojazdów przepuszczalnym materiałem w postaci tłucznia. Nie stwierdzono też, aby skierował odpływ wód opadowych na grunt G.K. oraz żeby te wody powodowały szkody na tym gruncie. 4. Wobec powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że przy oczywistym braku przesłanek do zastosowania art. 234 ust. 3 ustawy - Prawo wodne, organ nie ma obowiązku prowadzić kosztownych dowodów z opinii biegłego, opłacanych ze środków publicznych, skoro nie zmierzają do ustalenia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy stanu faktycznego. 2. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli G.K. oraz M.K. wskazując w szczególności, że: 1. Odmowa nakazania przywrócenia stanu poprzedniego wskutek naruszenia stosunków wodnych na nieruchomości przy ul. [...] w S., użytkownikowi gruntu, który nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością - M.N., który dopuścił się samowoli budowlanej poprzez wybudowanie na tej nieruchomości parkingu samochodowego wraz z naruszeniem stosunków wodnych, realizując budowlę bez pozwolenia na budowę. Władze S. przyzwoliły na to, aby wraki różnych pojazdów usuwane z miejskich ulic i parkingów zostały przewożone na nielegalny parking usytuowany na działce przy ul. [...] w S. pośród budynków mieszkalnych, jednorodzinnych i ustawiane zaledwie 0,5 metra od granicy z działką sąsiada oraz niespełna 3 m od okien budynków mieszkalnych. Nielegalny parking na tej nieruchomości powstał w latach 2021/2022, który władze urzędu są w obowiązku w myśl uregulowań prawnych zlikwidować. 2. Na nielegalny parking trafiają pojazdy powypadkowe i inne wraki usuwane z dróg i parkingów publicznych jako stanowiące zagrożenie ekologiczne. Są to tzw. bomby ekologiczne. Samochody usuwane są na zlecenie organów gminy/miasta, które płacą użytkownikowi za przechowywanie wymienionych pojazdów na nielegalnym parkingu. Nieodebrane w terminie pojazdy przechodzą na własność gminy/miasta, zatem nie chcą zlikwidować tego nielegalnego biznesu. 3. Decyzja jest bezpodstawna, bezzasadna, bezprawna, pozbawiona sensu i logiki. Jest ukierunkowana wyłącznie na pokrzywdzenie skarżących, mimo że normy prawa oraz stan faktyczny w sposób oczywisty przesądzają o niesłuszności wydanej decyzji. Zaniechanie w tym przedmiocie stanowi rażące naruszenie prawa i jest działaniem w złej wierze. Jest działaniem szkodliwym dla środowiska, a skarżących narażającym na straty oraz powoduje niepełnowartościowość ich działki, podczas gdy zakupili działkę pełnowartościową. 4. Odwołanie składają pomimo braku pouczenia w decyzji o możliwościach odwoławczych, które jednocześnie stanowi brak formalny naruszający art. 104 i art. 107 k.p.a., w oparciu o które została wydana decyzja. 5. Decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, z błędną wykładnią norm prawa wodnego, prawa spadkowego, prawa budowlanego, rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz pozostaje w sprzeczności z dokumentacją ze stanu faktycznego sprawy. 6. Z uwagi na wybudowanie parkingu dla kilkunastu pojazdów (powyżej 10 pojazdów) w tym powypadkowych, uszkodzonych, z wyciekami płynów, zagrażających środowisku oraz dla pojazdów innych niż osobowe - w ilości 5ciu -6ciu auto-lawet (zawsze powyżej 4 pojazdów innych niż osobowe parkowanych na w/w parkingu), wybudowany parking wymaga pozwolenia na budowę. 7. Z decyzji wynika, że Prezydent Sieradza wydał decyzję w oparciu o przedmiot, który jest rzeczywistą istotą sprawy. Wydał decyzję wskazując na plac magazynowy, a powinien w odniesieniu do nielegalnego parkingu strzeżonego powstałego na działce w S.. 8. Zgodnie z dokumentacją sprawy stan prawny nieruchomości, na której powstała samowola budowlana - nielegalny parking, jest nieuregulowany. Brak jest objęcia nieruchomości po zmarłej w 2013 r. właścicielce K.N. Urząd Miasta Sieradza prowadząc postępowanie w zakresie nieobjętej nieruchomości nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 30 § 5 k.p.a. Prowadzone postępowanie przez Urząd Miasta Sieradza jest dotknięte nieważnością. Prezydent Miasta Sieradza nie rozróżnia pojęć użytkowania, posiadania i tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skutkuje to błędnym rozpatrywaniem sprawy, przy czym ustalenie posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest podstawowym zagadnieniem do ustalenia. 9. Brak jest postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub sporządzenia przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia w myśl art. 1025 § 2 k.c. W księdze wieczystej dla nieruchomości przy ul. [...] w S. brak również wpisu o ewentualnym zarządzie nieruchomością lub ustanowieniu kuratora. 10. Wskazywana w decyzji informacja jakoby M.N. był posiadaczem samoistnym nie jest prawdziwa. Brak jest zatem osób uprawnionych do prowadzenia inwestycji na nieruchomości przy ul. [...] w S. ani w zakresie parkingu, ani w zakresie sugerowanego placu magazynowego. Wszelkie działania prowadzone na tej nieruchomości są bezprawne i Prezydent Sieradza bezspornie jest zobowiązany do nakazania użytkownikowi gruntu (działki nr ewid. [...] - obręb geodezyjny [...] oraz nr ewid. [...] - obręb geodezyjny [...]) M.N. przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych. 11. Naruszono: - art. 104 k.p.a. wydano decyzję niekompletną z naruszeniem prawa proceduralnego, - art. 107 k.p.a., - art. 156 k.p.a., - art. 234 i art. 34 Prawo wodne oraz powiązane przepisy szczegółowe, - art. 30 § 5 k.p.a., -art. 1025 k.c, - art. 3 pkt 11 i art. 4 Prawo budowlane oraz powiązane przepisy szczegółowe, - naruszono także szereg norm prawa budowlanego między innymi w zakresie objęcia przedsięwzięcia pozwoleniem na budowę wraz z procedurami w tym zakresie oraz rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, niezachowania norm planistycznych, odległościowych od granic sąsiednich działek, od okien budynków mieszkalnych (w tym przypadku najbliżej posadowionego budynku na działce [...]), spływu wody ze stanowisk postojowych, spraw projektowych, pożarowych i ochrony środowiska a także przepisów o charakterze szczególnym. 12. M.N. nie udowodnił legalności obiektu, co powinno skutkować tylko i wyłącznie nakazem przywrócenia stanu poprzedniego terenu objętego samowolą, w tym również w zakresie przywrócenia stosunków wodnych oraz nakazem rozbiórki wszelkich urządzeń, które wybudował nielegalnie w ramach nielegalnego parkingu. 13. Prezydent Miasta Sieradza błędnie uznaje, że nie nastąpiła zmiana spływu wód opadowych. Powstanie obiektu - parkingu spowodowało, że nastąpiła zmiana w postaci spływu zanieczyszczonych wód opadowych będących ściekami z powstałego parkingu. 14. Podwyższenie terenu wraz ze zmianą sposobu odprowadzenia i zmianą charakteru wód opadowych na ścieki jest wynikiem samowoli budowlanej i nie jest odrębną sprawą, więc wraz z pozostałymi elementami winno być objęte nakazem rozbiórki. Odmowa nakazania użytkownikowi gruntu przy ul. [...] w S. (działki nr ewid. [...] - obręb geodezyjny [...] oraz nr ewid. [...] - obręb geodezyjny [...]) M.N. przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom jest rażącym naruszeniem prawa a także wykroczeniem o społecznym charakterze. W uzasadnieniu odwołania skarżący rozwinęli swoje zarzuty wskazując, m.in., że szkody w postaci obumierania drzew i krzewów na ich działce w pasie wzdłuż granicy z działką przy ul. [...] w S. zostały potwierdzone. Zniszczenia są widoczne na zdjęciach. Co więcej obumieranie iglaków nastąpiło także na działce w S. wzdłuż nielegalnego parkingu. Nasadzenia iglaków na działce były wykonywane jak do tej pory trzykrotnie i za każdym razem iglaki obumierają. Bezsprzecznym jest, że usytuowanie parkingu 0,5 metra od granicy działki dla samochodów powypadkowych i wraków oraz samochodów innych niż osobowe oddziałuje szkodliwie na sąsiednią działkę. Dla parkingu na posesji w S. powinno być zachowane oddalenie minimalnie 16 metrów od granicy działki. M.N. nie dostosował odległości wymaganej prawem zatem decyzja Prezydenta Miasta Sieradza jest bezprawna i pozbawiona logiki. Skarżący zarzucili, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w Sieradzu nie pobrał żadnych próbek gleby oraz nie dokonał żadnych badań i analiz w zakresie skażenia gleby. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych określa maksymalne wartości substancji szkodliwych. Ścieki powstałe z przedmiotowego parkingu zawierają szereg tych substancji. Bezwzględnie musi być zastosowana powierzchnia szczelna umożliwiająca zebranie i odprowadzenie ścieków. 3. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 18 lipca 2024 r. znak: SKO.4160.7,8.24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1. W uzasadnieniu organ podkreślił przede wszystkim, że postępowanie toczy się w związku z podaniem G.K. z dnia 28 lipca 2022 r. skierowanym do Urzędu Miasta Sieradza, w którym zgłoszone zostały zastrzeżenia co do legalności działalności prowadzonej przez użytkownika posesji przy ul. [...] w S. (parking na samochody powypadkowe). W podaniu tym podniesiona została również kwestia zaburzenia odpływu wód opadowych poprzez ukierunkowanie spływu w stronę działki przy ul. [...]. 2. Powyższe podanie zostało wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a. podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Skutek pozostawienia podania bez rozpoznania następuje z mocy samego prawa i nie wydaje się w tym przedmiocie żadnego rozstrzygnięcia. 3. Wbrew stanowisku skarżących skierowanie podania na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej w aktualnym stanie prawnym (obowiązującym w zakresie art. 63 § 1 k.p.a. od dnia 5 października 2021 r.) nie stanowi braku formalnego podania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a., a co za tym idzie w takim przypadku procedura wezwania do usunięcia braku nie znajduje zastosowania. Wobec tego o wszczęciu postępowania "na wniosek" G.K. można mówić dopiero od daty wpłynięcia do organu pierwszej instancji podań własnoręcznie podpisanych przez skarżących, tj. od 11 września 2023 r. Wskazywana przez skarżących data 28 lipca 2022 r. ma zatem w niniejszej sprawie znaczenie wyłącznie formalne, gdyż podanie z tej daty do czasu jego ponownego wniesienia w sposób prawidłowy w dniu 11 września 2023 r. (pismo z dnia 5 września 2023 r.) nie wywoływało skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Uregulowania art. 63 § 1 k.p.a. mają zastosowanie do wszelkich podań wnoszonych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. 4. Ponadto stosownie do art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1478 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.w.", jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Przedmiotowy przepis stanowi podstawę do działania organów gminy wyłącznie w zakresie przywrócenia naruszonych stosunków wodnych, nie ma on natomiast na celu likwidacji bądź legalizacji samowolnie zrealizowanych obiektów budowlanych. Organy administracji mogą zatem w ramach przysługujących im kompetencji odnosić się wyłącznie do kwestii objętych dyspozycją art. 234 p.w., tj. ewentualnego naruszenia stosunków wodnych w związku z urządzeniem przez M.N. parkingu na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w S.. Inne zagadnienia związane z funkcjonowaniem parkingu, a w szczególności legalności jego urządzenia, które są podnoszone przez skarżących w korespondencji kierowanej do organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego w niniejszym postępowaniu pozostają zatem poza zakresem oceny organów administracji. 5. Organ podkreślił, że brak jest podstaw do powoływania biegłego wówczas, gdy wnioskodawca nie jest w stanie wskazać jakichkolwiek realnych śladów szkodliwego oddziaływania wody na jego grunty. Konieczność powołania biegłego powstaje nie wówczas, gdy zostanie uprawdopodobnione występowanie zmiany stanu wody na gruncie, lecz wówczas, gdy wnioskodawca wykaże występowanie realnych szkód na jego gruntach bądź na podstawie oględzin zostanie to ustalone przez organ administracji. Wtedy to dopiero aktualizuje się konieczność zasięgnięcia wiadomości specjalnych w celu ustalenia zmiany stanu wody na gruncie oraz związku przyczynowo skutkowego pomiędzy tą zmianą, a występowaniem szkód. Sama zmiana stanu wody na gruncie nie uzasadnia bowiem zastosowania art. 234 ust. 3 p.w., a tylko taka zmiana, której skutkiem są szkody na gruntach sąsiednich. 6. Organ podniósł, że w rozpatrywanej sprawie skarżący w żaden sposób nie tylko nie wykazali, a nawet nie uprawdopodobnili, że występują szkody na ich gruntach. Rzekomych szkód w roślinności nie potwierdza ani dokumentacja fotograficzna składana przez nich, ani dokumentacja złożona przez posiadacza działki nr [...], ani też oględziny przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, w których, co należy podkreślić, skarżący nie wzięli udziału (uwaga ta dotyczy oględzin zarządzonych na dzień 23 listopada 2023 r., bowiem zawiadomienie o oględzinach zarządzonych na dzień 6 października 2023 r. zostało skarżącym doręczone w dniu 16 października 2023 r., a zatem z uchybieniem wymagań wynikających z art. 79 k.p.a.). Oględziny przeprowadzone przez organ gminy (po opadach deszczu) nie wykazały śladów zalewania wodami opadowymi. 7. Analiza dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy również tego nie wykazuje. W ocenie Kolegium nie sposób uznać, że przedstawione przez skarżących zdjęcia (z dnia 6 października 2022 r.), dokumentują szkody w roślinności znajdującej się na ich działce. Ze zdjęć tych nic takiego nie wynika, można natomiast stwierdzić, że w okresie jesiennym drzewa owocowe są już w sposób naturalny pozbawione znacznej części liści, trudno zatem mówić o ich obumieraniu, a również trawnik rosnący na całej długości granicy z działką nr [...] nie wykazuje żadnych śladów zamierania. Co więcej, z aktualnej dokumentacji fotograficznej z czerwca br. przedstawionej zarówno przez posiadacza działki nr [...] jak i skarżących wynika, że drzewka rosnące na działce skarżących owocują i wykazują bardzo dobrą żywotność. Obumierania drzew i krzewów na działce skarżących nie potwierdza bowiem załączona do przedmiotowej odpowiedzi dokumentacja fotograficzna, na którą składają się zdjęcia z dnia 6 października 2022 r. wykonane przez skarżącego oraz zdjęcia dnia 18 sierpnia 2022 r. wykonane przez pracownika organu. 8. Słuszna natomiast jest konkluzja zaskarżonej decyzji, że przeprowadzone w sprawie analizy oraz oględziny nie dają podstaw do tego by stwierdzić, że wody przedostające się z działki będącej w posiadaniu M.N. powodują szkody na działce skarżących, a co za tym idzie, że nie występują podstawy do wydania decyzji nakazującej przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. 9. Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w odwołaniu przez skarżących, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 p.w. przepisy ustawy dotyczące właścicieli - stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych oraz użytkowników wieczystych. Oznacza to, że art. 234 w zakresie w jakim obejmuje właścicieli gruntów obejmuje również posiadaczy samoistnych. Posiadanie samoistne jest stanem, w którym posiadacz zarówno faktycznie włada rzeczą, jak i przejawia wolę posiadania jej jak właściciel (art. 336 k.c). Jak wynika z wyjaśnień złożonych przed organem odwoławczym przez M.N. posesja przy ul. [...] (na której znajduje się działka nr [...], obręb w S.) została objęta przez niego w posiadanie w 2013 r. po śmierci jego mamy. Od tego czasu jest jej jedynym użytkownikiem i opłaca wszystkie podatki oraz inne należności związane z nieruchomością. Sprawa spadkowa nie została jeszcze skierowana do sądu. 10. W świetle tych wyjaśnień istnieją, w ocenie Kolegium, podstawy do uznania M.N. za samoistnego posiadacza działki nr [...], a w konsekwencji również za stronę postępowania. 11. Kolegium dodało, że zaskarżona decyzja nie zawiera pouczenia o prawie do wniesienia odwołania, co niewątpliwie jest niezgodne art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Uchybienie to nie stanowi jednak wadliwości skutkującej koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nie spowodowało negatywnych skutków dla skarżących, gdyż odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Sieradza zostało przez nich wniesione w przewidzianym prawem terminie. 2. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli G.K. oraz M.K.. 1. W treści skargi skarżący zarzucili, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, zostały wydane bez podstawy prawnej, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej - co do właściwości i co do przedmiotu (samowola budowlana to obiekt budowlany parking, którego dotyczy decyzja ŁWINB z dnia 30 stycznia 2024 r. znak WOP.7721.8.2024.82 RPW/5497/2023, wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 234/24), zatem brak jest podstaw prawnych do dwutorowego jednoczesnego prowadzenia postępowania: a/ przez PINB w Sieradzu, z możliwością odwoławczą do ŁWINB i WSA w Łodzi; b/ przez Prezydenta Sieradza, z możliwością odwoławczą do SKO w Sieradzu i WSA w Łodzi. 2. Ponadto, decyzja Prezydenta oraz Kolegium o odmowie nakazania M.N. przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom jest przedwczesna i wydana bez zgromadzenia odpowiednich dowodów w odniesieniu do tej sprawy, co narusza art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. W sprawie brak jest opinii specjalisty oraz jakiejkolwiek dokumentacji wynikającej z pozwolenia na budowę, w szczególności dokumentacji sporządzonej przez projektanta, architekta, dokumentacji geologicznej, wypisu z m.p.z.p., bez projektu zagospodarowania działki. 3. Skarżący zarzucili, że M.N. - jako firma N. dokonuje wwiezienia samochodów auto-lawetą, rozładunku i załadunku tych wraków samochodowych w sposób nietechnologiczny i nieprawidłowy, a często dokonuje również różnych rozbiórek i napraw, spawania plastików, uruchamiania wraków oraz mycia. 4. Nie są przewidziane ani stosowane jakiekolwiek normy i zasady bezpieczeństwa ani pod względem systemowym ani pod względem ochrony środowiska. Przywożone samochody - wraki nie są pozabezpieczane pod względem wycieków płynów, paliwa czy smarów, które wyciekają na cały teren parkingu, a następnie przenikają do gleby skażając teren parkingu jak i sąsiednią naszą działkę. Zarzucili dokonywanie przez organ nierzetelnych kontroli i oględzin. Stwierdzili, że nie ma możliwości zrealizowania parkingu zgodnie z normami budowlanymi z uwagi na wielkość działki. Zarzucili, że Prezydent Sieradza nie wyjaśnił kto przeprowadził odbiór nielegalnego parkingu, w tym pod kątem p.poż., kto wydał pozwolenie na prowadzenie takiej działalności na działce wśród zabudowy jednorodzinnej, kto przeprowadził kontrolę czy są przestrzegane normy w zakresie prowadzenia tej działalności, w tym odnośnie p.poż. 5. Skarżący stwierdzili, że na oględzinach dokonywanych przez pracowników na potrzeby Prezydenta Sieradza czy też ze strony nadzoru budowlanego należało ustalić poziom na którym posadowiono nielegalny parking, procedurę wykonania, grubość nawiezionego gruzu, betonu i kruszywa, ustalić przepuszczalność nawierzchni, nośność, głębokość, czy wykonana została nowa instalacja kanalizacji deszczowej, czy ułożono ją w nowym miejscu z zachowaniem odpowiednich kątów nachylenia spadu oraz czy wykonana została pozostała infrastruktura wymagana dla parkowania tego rodzaju samochodów innych niż osobowych, które są samochodami ciężkimi zwłaszcza z ładunkiem w postaci samochodu oraz dla samochodów wraków i powypadkowych często stanowiących odpady z wyciekami płynów i olejów, a przede wszystkim czy parking został oddalony od granicy z sąsiadami i od okien budynku mieszkalnego posadowionego najbliżej czyli budynku posadowionego na tej samej działce zgodnie z normami. Te informacje powinny bezwzględnie wynikać z dokumentacji wymaganej procedurami. W tej materii również wiarygodną opinię powinien przedstawić kierownik budowy lub inna osoba pełniąca obowiązki kierownika budowy w trakcie realizacji robót budowlanych. Tymczasem w aktach sprawy nie ma żadnej dokumentacji wymaganej procedurami ani żadnej fachowej opinii. 6. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że tereny zostały zniwelowane częściowo przed budową, a częściowo po budowie osiedla [...] w S. w latach [...]. Pierwotne zaniżenie części terenu, na którym wyznaczono działki i do którego nawiązuje SKO było skutkiem obniżenia terenu wskutek działań wojennych i powstałej dziury - leju po jakichś prawdopodobnie wybuchach a nie usytuowania [...] Teren wokół tej dziury był znacząco zaniżony, częściowo podwyższany przez rolników i stanowił nieużytki rolne. Rozciągały się one głównie na działki położone przy ul. [...] i ul. [...]. 7. Nie jest prawdą, że działka skarżących posiadała najniższy punkt wysokości terenu npm. w tym rejonie. Znacznie niżej obniżony był teren na działkach przy ul. [...], i [...], oraz przy ul. [...] i [...] od strony ul. [...]. Teren działki - [...] również był zaniżony od strony ul. [...] ale nie był to najniższy punkt w tym rejonie osiedla [...]. Zaniżenia sięgały granic 1,5 - 2 m ze spadkiem w kierunku powstałej dziury. Każdy właściciel działek dokonywał niwelacji terenu we własnym zakresie przed budową i po budowie. 8. Natomiast M.N. dokonał podwyższenia terenu w trakcie budowy nielegalnego parkingu w latach 2021/2022. 9. Skarżący wskazali, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia w głównej mierze z naruszeniem art. 234 ust. 1 pkt 2 P.w., a to z tej przyczyny, że w wyniku budowy samowoli budowlanej obiektu budowlanego parkingu w odległości 0,5 metra od granicy z ich działką, niespełniającego szeregu wymogów prawa budowlanego, wody i ścieki z parkingu dla samochodów powypadkowych, wraków i służących do ich transportu auto-lawet zabrudzonych wyciekami z tych wraków trafiają na ich działkę. W wyniku powyższego obumarła większość drzew i krzewów owocowych natomiast nieliczne pozostałe drzewa i krzewy chorują, a owoce z nich mają zapach przepracowanego oleju silnikowego. 10. Skarżący wskazali, iż ponieśli realne straty tracąc szereg drzew i krzewów owocowych. Każdego roku tracą zbiory z wyciętych obumarłych drzew i krzewów oraz chorujących pozostałych drzew i krzewów. Straty mają charakter trwały i są dużej wartości. Odbudowa drzewostanu wiąże się z wieloletnim procesem do tego jest niemożliwa w wyniku ciągłego dalszego oddziaływania użytkowanej stale samowoli budowlanej. Nowa nasada się nie przyjęła. 11. Skarżący zarzucili, że Kolegium uniemożliwiło im zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, a jak wynika z uzasadnienia decyzji organ korzystał z nieznanych im dokumentów, do których nie mogli się ustosunkować, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Poprzez brak dostępu do akt sprawy nie mogli zweryfikować kompletności materiału dowodowego, a treść decyzji wskazuje, że organ nie zapoznał się z aktami jakie dostarczali albo nie zostały przekazane pełne akta lub występują braki. 12. Ponadto, za chybione uznali twierdzenie SKO jakoby M.N. był posiadaczem samoistnym nieruchomości przy ul. [...] w S.. W dokumentacji sprawy brak takich dowodów. 13. Końcowo wnieśli, aby ich skargę potraktować również jako ponaglenie z wnioskiem o zastosowanie sankcji określonych w unormowaniach o ponagleniach i przeciwdziałaniu bezczynności i przewlekłości. 3. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. 1. Uzasadniając ww. odpowiedź organ podniósł, że wbrew zarzutom skargi Kolegium odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim dotyczyły ono istoty rozpatrywanej sprawy, wskazując, że przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 234 ustawy Prawo wodne nie jest kwestia legalności obiektów budowlanych, czy też zmiany zagospodarowania terenu, których realizacja według właściciela określonej nieruchomości miałaby skutkować zakłóceniem stosunków wodnych. Te zagadnienia są bowiem przedmiotem innych postępowań, prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, względnie organów lokalizacyjnych na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 2. Wbrew zarzutom podnoszonym w skardze skarżący nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających występowanie "licznych" szkód w drzewostanie oraz krzewach rosnących na działce stanowiącej ich własność. Nie dowodzi tego ani dokumentacja fotograficzna przedstawiana przez skarżących w toku postępowania, ani dokumentacja fotograficzna załączona do skargi. Jedynymi uschniętymi drzewami przedstawionymi na przedmiotowych zdjęciach są tuje rosnące na działce nr [...]. Ponadto zdjęcia wykonane w toku postępowania odwoławczego i złożone do akt sprawy przez M.N. w sposób jednoznaczny wskazują na co najmniej dobry stan roślinności znajdującej się na nieruchomości skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 4. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) [dalej: "P.p.s.a."], który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. 2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 18 lipca 2024 r., znak: SKO.4160.7,8.24 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 3 kwietnia 2024 r. znak: WIK-S.6324.9.2023.2024 o odmowie nakazania przywrócenia stanu poprzedniego w zakresie stosunków wodnych oraz wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. 3. Problematyka zmian stanu wody na gruncie unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1478 z późn. zm.). Zgodnie z art. 234 ust. 1 Prawa wodnego, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 2 Prawa wodnego). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności (art. 234 ust. 3 Prawa wodnego). Postępowania w sprawie decyzji, o której mowa w ust. 3, nie wszczyna się, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia, w którym właściciel gruntu sąsiedniego dowiedział się o szkodliwym oddziaływaniu na jego grunt (art. 234 ust. 5 Prawa wodnego). 4. Z przytoczonego wyżej unormowania jasno wynika, że warunkiem wydania przez organ decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, na podstawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, jest ustalenie w toku postępowania wyjaśniającego, że doszło do zmiany stanu wody na gruncie i zmiana ta wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie. Zwrot normatywny "zmiana ta wpływa" wskazuje, że zarówno zmiana jak i jej szkodliwy wpływ powinny realnie wystąpić. Gdyby ustawodawca miał zamiar objąć powyższą regulacją także stany faktyczne, w których doszło do zmiany stanu wody na gruncie, a nie wystąpiło szkodliwe odziaływanie tej zmiany na grunt sąsiedni (szkoda rzeczywista), to wskazałby to wyraźnie w przepisie, posługując się np. trybem przypuszczającym: "mogą szkodliwie wpływać". 5. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle art. 234 Prawa wodnego, które sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, wskazuje się na konieczność badania związku pomiędzy zmianą stanu wody, a szkodą (szkodliwym oddziaływaniem) na gruncie sąsiednim. Stosuje się w tym przypadku konstrukcję związku przyczynowo - skutkowego, który w sprawach z zakresu stosunków wodnych dotyczy nie tylko określonych działań ludzkich i ich skutków, ale zaistnienia określonych zjawisk przyrodniczych (zmiana stanu wody - np. kierunku lub intensywności spływu, zalanie gruntu, podtopienie budynku itp.). Nieuprawnione jest badanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zdarzeniami, z których jedno nastąpiło, a drugie jeszcze nie nastąpiło. Tym bardziej nie jest dopuszczalne badanie związku przyczynowo - skutkowego między zdarzeniami, o których mowa w art. 234 ust. 1 Prawa wodnego, gdy brak podstaw do przyjęcia, że którekolwiek z tych zdarzeń nastąpiło i wypowiadać się w oparciu o ten przepis o ewentualnych, tylko hipotetycznych następstwach mogących, ale nie muszących wystąpić w przyszłości zmianach w stosunkach wodnych spowodowanych wykonanymi robotami budowlanymi. W takim przypadku nie można w ogóle mówić o przyczynie i skutku. Stanowisko w kwestii wykładni przepisu art. 234 ust. 3 Prawa wodnego znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych, wydanych w zdecydowanej większości na tle art. 29 ust. 3 nieobowiązującej już ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, które pozostają nadal aktualne, ponieważ przepis art. 234 ust. 3 Prawa wodnego jest niemal dosłownym powtórzeniem tego unormowania. W wyrokach z 17 stycznia 2017 r., II OSK 1035/15 oraz z 17 października 2017 r., II OSK 248/16 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednoznacznie, że z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego wynika kompetencja organu do nałożenia na właściciela gruntu obowiązków o charakterze naprawczym, a więc przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom, co dotyczy szkód już powstałych, a nie tych, jakie mogą powstać w przyszłości. Przepis ten może zostać zastosowany jedynie, jeżeli spowodowane już przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. W tym duchu wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2017 r., II OSK 2795/15, wskazując, że organy nie są zobligowane do ustalania ani też badania, czy i na ile prawdopodobne jest wystąpienie szkód w przyszłości oraz jakiego rodzaju będą to szkody. Organy powinny zbadać, czy pomiędzy konkretnym działaniem właściciela jednej nieruchomości, powodującym zmiany w stosunkach wodnych, a stwierdzoną szkodą na innych gruntach istnieje związek przyczynowo - skutkowy. Powyższe stanowisko co do wykładni art. 234 ust. 3 Prawa wodnego znalazło w pełni potwierdzenie w wydanych już pod rządami nowej ustawy Prawo wodne wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2021 r., III OSK 530/21; 1 czerwca 2022 r., III OSK 5094/21; 6 lutego 2024 r., III OSK 3406/23; 14 grudnia 2023 r., III OSK 2947/23; 8 listopada 2023 r., III OSK 2582/21; 7 kwietnia 2022 r., III OSK 4782/21; 26 sierpnia 2020 r., II OSK 1002/20. 6. Dla zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego niezbędne jest zatem zaistnienie łącznie dwóch przesłanek, zdarzeń wywołanych przez właścicieli gruntu, powodujących zmianę naturalnych stosunków wodnych oraz skutków w postaci szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie. Prowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające ma wykazać, czy zmiana nastąpiła oraz czy miała ona wpływ na panujące na gruncie stosunki wodne. Konieczne jest także ustalenie, czy zaistniała zmiana pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z powstałą na sąsiednim gruncie szkodą. 7. Oceniając z punktu widzenia zgodności z prawem kwestionowane decyzje w pierwszej kolejności należy zauważyć, że utrzymane w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji zostało skierowane do M.N.. Co prawda stan prawny po śmierci właściciela działki nr [...] (matki M.N.) nie został uregulowany, jednakże zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego przepisy ustawy dotyczące właścicieli - stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych oraz użytkowników wieczystych, a w przypadku eksploatacji instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - do prowadzącego instalację. Z kolei zgodnie z art. 336 K.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Jak wynika z akt sprawy M.N. należy uznać za posiadacza samoistnego, bowiem jak ustaliły organy objął on nieruchomość w posiadanie po śmierci matki w 2013 r., reguluje on wszystkie opłaty za nieruchomość, w tym podatek od nieruchomości. Wobec powyższego skierowanie decyzji do M.N. jako posiadacza samoistnego znajduje swoją podstawę zarówno prawną jak i faktyczną. 8. W dalszej kolejności stwierdzić należy, że w ocenie Sądu organy stosownie do zasad określonych przepisami K.p.a. zebrały w sprawie materiał dowodowy. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zdaniem Sądu nie potwierdza spełnienia przesłanek do zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło bowiem do potwierdzenia zarzucanej przez skarżących zmiany stosunków wodnych, czy też zarzucanego zalewania, podmakania terenu stanowiącego ich własność. Co więcej, do chwili wydania decyzji przez organ II instancji skarżący nie powołali ani nie wykazali żadnych rzeczywistych szkód wywołanych realizacją parkingu na działce sąsiedniej. W toku postępowania skarżący twierdzili, że w związku z realizacją tej inwestycji ponieśli szkody w roślinności posadzonej na ich działce - parking na pojazdy powypadkowe i wycofane z użytku, wybudowany w odległości 0,5 m od granicy działki, według skarżących, powoduje usychanie i wywołuje choroby drzew. W żaden jednak sposób nie wykazali, że szkody te powstały w związku dokonaną zmianą stosunków wodnych na skutek realizacji spornego parkingu. 9. Z akt sprawy wynika, że na terenie nieruchomości użytkowanej przez M.N. znajduje się budynek mieszkalny oraz garaż. Teren posesji przed budynkiem mieszkalnym jest utwardzony betonem, kostką brukową oraz kruszywem. Teren utwardzony kruszywem (o wym. 21m x 7m), znajdujący się wzdłuż południowo-zachodniej granicy działki wykorzystywany jest jako miejsce parkingowe dla własnego pojazdu oraz pojazdów powypadkowych. Na terenie nieruchomości inwestor prowadzi działalność gospodarczą pod firmą M. Z wyjaśnień M.N. wynika, że podjazd betonowy obok garażu został wykonany w 2021 r., a tłuczeń został wysypany w lipcu 2022 r. Tłuczeń został wysypany zgodnie z istniejącym spadkiem na jego działce, a istniejący kierunek odpływu wód nie został zmieniony. Powyższe stanowisko inwestora potwierdzają dane wysokościowe mapy stanowiącej załącznik do protokołu oględzin z dnia 23 listopada 2023 r. Ustalenia dokonane przez organ potwierdzają, że działka wnioskodawcy jest zaniżona w stosunku do działek sąsiednich o ok. 50-70 cm, co ma jednak miejsce od wielu lat, przy czym zaniżenie to nie ma związku z realizacją parkingu. Takie ustalenia organu potwierdzili w toku postępowania nawet sami skarżący. 10. Dodatkowo podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 6 października 2023 r. oraz w dniu 23 listopada 2023 r. na nieruchomości użytkowanej przez M.N. stwierdzono, że plac służący do przechowywania pojazdów posiada w większości nawierzchnię przepuszczalną – utwardzony jest tłuczniem. Teren ukształtowany jest ze spadkiem w kierunku drogi – ul. [...]. Podczas oględzin nie stwierdzono, aby użytkownik posesji ukierunkował spływ wód deszczowych na posesję wnioskodawcy. W toku przeprowadzonych w dniu 23 listopada 2023 r. oględzin nie stwierdzono ponadto, aby na gruncie doszło do zmiany stanu wody. Nie stwierdzono zastoin wody, zalewania czy podmakania nieruchomości sąsiedniej. Nie stwierdzono też jakichkolwiek szkodliwych skutków zmiany stanu wody na gruntach należących do wnioskodawcy. 11. Należy też zauważyć, że kontrola Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska Delegatury w Sieradzu nie potwierdziła wskazywanych przez skarżących wycieków olejów ze znajdujących się na posesji użytkowanej przez M.N. pojazdów, a organ ten nie uznał za zasadne prowadzenie badań w tym zakresie. Z informacji pozyskanych od WIOŚ wynika, że pojazdy przewożone i przechowywane w ramach prowadzonej przez M.N. działalności są już osuszone i zabezpieczone przez służby drogowe i straży pożarnej, tak aby nie powodowały zanieczyszczenia dróg i placów podczas transportu lub przechowywania. Powyższe stanowisko potwierdza także m.in. treść protokołów oględzin z dnia 6 października 2023 r. oraz z dnia 23 listopada 2023 r., z których wynika, że na dz. nr [...] nie stwierdzono zanieczyszczonych elementów pojazdów, wyciekających z nich płynów czy odpadów niebezpiecznych. Udokumentowane ustalenia organów potwierdzają zatem, że sposób prowadzenia działalności na dz. nr [...] wyklucza zanieczyszczenie gruntu lub wód gruntowych substancjami płynnymi z pojazdów. 12. Wreszcie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza istnienia powoływanego związku przyczynowo – skutkowego z zalewaniem czy podtapianiem / podmakaniem działki skarżących i jakiejkolwiek szkody po stronie skarżących. 13. O ile z pisma Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 21 czerwca 2024 r., wynika, że istnieją ślady posuszu na drzewach i krzewach na działce wnioskodawcy, to jednak materiał zgromadzony w sprawie w żaden sposób nie wskazuje na istnienie związku przyczynowo-skutkowego między obumieraniem drzew i krzewów na działce wnioskodawcy a realizacją czy funkcjonowaniem parkingu na posesji użytkowanej przez M.N.. Powoływane przez skarżących skażenie gleby, które tak jak twierdzą skarżący, miałoby wywołać obumieranie roślin, nie stanowi samo w sobie dowodu na istnienie związku przyczynowo-skutkowego między dokonaną zmianą na gruncie a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim. Wprowadzanie ścieków do gruntu nie jest bowiem tożsame z podniesieniem gruntu, na skutek którego dochodzi do naruszenia stosunków wodnych. Tymczasem tylko zaistnienie takiego związku przyczynowo-skutkowego stanowi warunek wydania oczekiwanego przez skarżących nakazu przywrócenia stanu poprzedniego. Brak wspomnianego związku stanowi natomiast normatywną przeszkodę do wydania przez organ decyzji nakazującej posiadaczowi nieruchomości czynności przywracających poprzedni stan na gruncie. 14. Jednocześnie z materiału aktowego wynika, że zdjęcia, na których widoczne są uschnięte krzewy to tuje znajdujące się na posesji M.N. (a nie skarżących), który w sposób przekonujący wyjaśnił (protokół wyjaśnień złożonych przed SKO z dnia 14 czerwca 2024 r.), że ww. krzewy był wsadzane już dość duże i nie przyjęły się, ponadto usychanie tych krzewów miało także związek z załatwieniem potrzeb fizjologicznych psa. 15. Przypomnienia jeszcze raz wymaga, że w postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych, należy ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo-skutkowego między dokonaną zmianą na gruncie a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim (por. wyrok WSA w Białymstoku z 10.03.2020 r., sygn. II SA/Bk 55/20). Nie chodzi przy tym o oddziaływanie hipotetyczne, ale o rzeczywiste (por. wyrok NSA z 28.08.2020 r. sygn. II OSK 1002/20). W niniejszej sprawie nawet wystąpienie w przyszłości hipotetycznej szkody, a będącej wynikiem działań posiadacza działki nr [...] nie zostało w żaden sposób nawet uprawdopodobnione. Wobec tego brak było też podstaw do powoływania biegłego, na co słusznie zwróciły uwagę organy administracji. Zdaniem Sądu organy trafnie przyjęły, że zebrany przez organ materiał dowodowy był wystarczający i nie budził wątpliwości. Materiał ten pozwolił ustalić, że użytkownik działki nr [...] nie zmienił sposobu odpływu wody z jego nieruchomości na nieruchomość sąsiadującą. Ponadto nie w każdym przypadku organ ma podstawy do powołania biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a., lecz tylko w sytuacji, w której rozstrzygnięcie wymaga uzyskania wiadomości specjalnych. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu brak było podstaw do skorzystania z opinii biegłego. 16. Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie nie miał obowiązku badać czy parking prowadzony przez M.N. spełnia normy budowlane. W tej kwestii właściwy jest bowiem inspektor nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie dotyczące zarzucanej przez skarżących samowoli budowlanej. Z kolei w sprawie ewentualnego skarżenia środowiska płynami wyciekającymi z parkowanych aut właściwy jest inspektorat ochrony środowiska, który co wynika z akt administracyjnych, takiego skażenia jednak nie stwierdził. W celu usprawnienia działania organów administracji służy natomiast stronie odrębna skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, która musi zostać poprzedzona ponagleniem z art. 37 K.p.a., skierowanym do właściwego organu administracji (a nie sądu). 17. Warto ponadto zaznaczyć, że zaskarżone decyzje posiadają podstawę prawną, wydane zostały zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową. Nie dotyczą też sprawy już uprzednio rozstrzygniętej. Skarżący twierdząc, że organ nie rozpatrzył 90% przedstawionych przez nich zarzutów, zdają się nie dostrzegać różnicy między prowadzonym przez Prezydenta Miasta Sieradza (w I instancji) i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu (w II instancji) w oparciu o przepisy Prawa wodnego postępowaniem dotyczącym zarzucanej zmiany w zakresie stosunków wodnych, a postępowaniem prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego na podstawie przepisów Prawa budowlanego w zakresie zarzucanej samowoli budowlanej. To właśnie w ramach drugiego postępowania organy co do zasady winny m.in. zbadać czy zrealizowany parking jest legalny, nadto czy spełnia warunki wynikające z Prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych. Z posiadanych przez sąd informacji wynika, że takie postępowanie jest prowadzone, jednak zostało zawieszone, co wynika z zaskarżonego do tutejszego sądu postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 31 lipca 2024 r. nr 130/2024 znak WOP.7722.118.2024.BZ. 18. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 10 K.p.a. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że organ ten pismem z dnia 14 czerwca 2024 r., doręczonym skarżącym w dniu 3 lipca 2024 r., informował strony o tym, że zostanie wydane rozstrzygnięcie w sprawie, a strony mają prawo przeglądać akta sprawy, sporządzać z nich notatki, odpisy oraz wypowiadać się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 19. Końcowo stwierdzić należy, że zebrany w sprawie materiał aktowy – w przekonaniu sądu - pozwala przyjąć, że powoływane przez skarżących zrealizowanie i funkcjonowanie parkingu na dz. nr [...] nie spowodowało zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla działki nr [...]. Twierdzenia skarżących, jakoby działania podejmowane przez użytkownika działki nr [...] spowodowały zmianę stanu wody na gruncie, w świetle zgromadzonego w sprawie, kompletnego materiału dowodowego, wszechstronnie ocenionego przez organy obu instancji i szczegółowo omówionego, należy w tym stanie rzeczy ocenić, jako gołosłowne. 20. Podsumowując, sąd stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Stanowią one bowiem polemikę ze stanowiskiem organów orzekających. W sprawie bezsprzecznie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, wobec czego zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu i brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekują tego skarżący. 21. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. dc