II SA/Łd 740/13

Dnia 11 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł. I. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą, na działkach nr 393, 394, 395 w miejscowości K., w gminie S.. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż jej realizacja spowoduje niemożliwą do odwrócenia sytuację w postaci zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Wskazano, że proces powrotu do stanu pierwotnego będzie wiązał się z dużym nakładem środków finansowych oraz będzie rozłożony w czasie, przy czym w czasie działania elektrowni będzie ona oddziaływała negatywnie na zdrowie i warunki życia ludzi mieszkających w jej sąsiedztwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270 ze zm.) , powoływanej dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Z przytoczonej podstawy prawnej wynika, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 396/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie jest aktem nadającym się do wykonania. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem (zob. postanowienia NSA: z dnia 27 stycznia 2011 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 28/11; z dnia 19 marca 2008 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 228/08; z dnia 1 lutego 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 35/10; z dnia 6 lipca 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 658/10 - dostępne http://cbois.nsa.gov.pl) przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jako etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia o wydanie np. decyzji o warunkach zabudowy czy pozwolenia na budowę. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2009 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 715/09 - dostępne http://cbois.nsa.gov.pl wskazano, że uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie podlega wykonaniu, a to ze względu na jego przedmiot. Stwierdza ono jedynie warunki i wymogi jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a także przed wydaniem pozwolenia na budowę. To, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę poprzedzone jest warunkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie oznacza wcale, że zaskarżona decyzja prowadzi samoczynnie do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Należy przy tym podkreślić, iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Wobec tego odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje ujemnych skutków w postaci wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. a.bł.