II SA/Łd 772/14

Dnia 23 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014 roku sprawy ze skargi M. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 20 maja 2013 r. nr XXXVIII/338/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta Radomska w rejonie ulic: Warszyca - Brzeźnicka - Piłsudskiego, przedłużenie Targowej, do terenów PKP oddala skargę. LS Pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej Radomska z dnia 20 maja 2013 r. nr XXXVIII/338/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta Radomska w rejonie ulic: Warszyca – Brzeźnicka -Piłsudskiego, przedłużenie Targowej, do terenów PKP. Skarżący wyjaśnił, że wobec stwierdzenia braku obligatoryjnych elementów uchwały wymaganych art. 15 ustawy u.p.z.p., przed wniesieniem skargi, wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Rada Miasta Radomsko uznała wszystkie podniesione przez skarżącego argumenty za bezzasadne. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie naruszone zostały zasady sporządzania uchwalonego planu miejscowego. Uzasadnił swój interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowej uchwały tym, że właścicielem nieruchomości gruntowych położonych na obszarze uchwalonego planu o numerach geodezyjnych [...],[...],[...],[...]. Poprzez uchwalenie wadliwego planu zagospodarowania przestrzennego naruszono jego uprawnienie do dysponowania nieruchomością. Jako właściciel wskazanych nieruchomości zamierzał zrealizować inwestycję stanowiącą wielkopowierzchniowy obiekt handlowy, która była przedmiotem ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak i uchwalonego planu. W świetle treści uchwały realizacja tych zamierzeń stała się niemożliwa, dlatego też zdaniem skarżącego, doszło do ograniczenia swobody działalności gospodarczej w innym niż ustawa akcie prawnym oraz bez przesłanki ważnego interesu publicznego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) poprzez niewskazanie w planie wskaźnika intensywności zabudowy, bowiem wskazanie jedynie maksymalnej powierzchni zabudowy, tj. 60% powierzchni działki, nie spełnia wymogu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W ocenie skarżącego, przy uchwaleniu omawianego planu miejscowego doszło również do naruszenia przysługującego mu prawa własności poprzez brak ustalenia zasad kształtowania sposobu wykonywania prawa własności w zakresie dostępu do drogi publicznej (i tym samym naruszenia przepisu art. 2 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy). Skarżący podniósł też naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) poprzez niezamieszczenie w planie dla obszarów oznaczonych symbolami 1UC (działki o nr [...]), 3U (działki o nr [...]) oraz 2U (działki o nr [...]) ustaleń dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej. Wskazał, że nieruchomości skarżącego (tj. działki o numerach [...]) zgodnie z planem miejscowym mogą być zabudowane w sposób eksponujący front budynków do nowo utworzonej drogi 2KD-L. Ponadto obsługa komunikacyjna tych nieruchomości ma być zapewniona poprzez korzystanie z nowo projektowanej drogi 2KD-L. Tymczasem nieruchomości całkowicie zostały pozbawione jakiegokolwiek dostępu do drogi publicznej, w tym przede wszystkim do nowo projektowanej drogi 2KD-L, bowiem plan nie wskazuje dalszego przebiegu innych dróg, które skomunikowałaby nieruchomości skarżącego z drogą publiczną 2KD-L. Niezapewnienie Skarżącemu dostępu do jakiejkolwiek drogi publicznej powoduje, że miejscowy plan w tym zakresie odsyła go do możliwości wynikających tylko z ograniczonego prawa rzeczowego w zakresie służebności drogi koniecznej, przy czym z uprawnieniem właściciela działki do posiadania dostępu do drogi publicznej zsynchronizowany jest obowiązek gminy budowy adekwatnych sieci dróg gminnych. Zdaniem skarżącego organ naruszył także § 106 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 243 poz. 2063) oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez bezzasadne, nieracjonalne oraz sprzeczne z wymogami funkcjonalnymi i społeczno-gospodarczymi ładu przestrzennego podwyższenie minimalnej wysokości zabudowy do 9 m na obszarze oznaczonym symbolem 1UC, na którym dopuszczono lokalizację stacji paliw (§ 19 ust. 1 pkt 2 planu). Wyjaśnił, że w myśl § 19 ust. 2 pkt 1 uchwały w zakresie parametrów i wskaźników zabudowy dla terenu usług handlu wielkopowierzchniowego oznaczonego na rysunku planu symbolem 1UC ustala się wysokość zabudowy nie mniejszą niż 9 m i nie większą niż 16 m. Jednocześnie dopuszczono na tym terenie lokalizację stacji paliw. Tymczasem zgodnie z § 106 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 243 poz. 12063), wysokość zadaszenia stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej 4,5 m. Podniesienie w przedmiotowym planie minimalnej wysokości obiektu stacji paliw z 4,5 m do wysokości minimum 9 m jest zatem, zdaniem strony, naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Tym samym zawarte w § 19 ust. 2 pkt 1 postanowienia planu miejscowego zmuszają inwestora do ponoszenia nieracjonalnych i nieuzasadnionych kosztów budowy obiektu oraz kosztów jego eksploatacji. Pomimo pozornego braku włączenia możliwości lokalizacji stacji paliw na omawianym obszarze, w rzeczywistości przyjęte w planie miejscowym wymogi uniemożliwiają stawianie tego typu obiektów. Wprowadzenie do planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem 1UC minimalnej wysokości zabudowy uznał ponadto za sprzeczne z zapisem Studium oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy. Zarzucając niezgodność zapisów zaskarżonej uchwały ze Studium, wskazał, że Studium dopuszcza na terenie oznaczonym UW lokalizację obiektów wielkopowierzchniowych, nie wskazując przy tym minimalnej wysokości zabudowy obiektów wielkopowierzchniowych. Podobnie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy nie wymaga w planie wskazania minimalnej wysokości zabudowy, a tylko maksymalną wysokość. Skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne i sprzeczne ze Studium uwarunkowań ustalenie minimalnej wysokości obiektów/zabudowy na obszarze planu o symbolu 1UC,na którym dopuszczono lokalizację wielkopowierzchniowych obiektów handlowych i naruszenie art. 2 pkt 6 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sprzeczne z zapisami Studium wprowadzenie w miejscowym planie strefy ogólnodostępnej (publicznej) mimo jej braku w Studium. Plan wprowadził własną definicję "strefy przestrzeni reprezentacyjnej" nieznaną ustawie i w sposób niezgodny z prawem. Gdyby przyjąć, że uchwała Rady Miejskiej stanowi swoistą modyfikację definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, to takie postanowienie uchwały jest sprzeczne z treścią art. 20 tejże ustawy stanowiącego, że "plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium". Naruszenie prawa jest oczywiste, albowiem Studium nie kwalifikowało nieruchomości skarżącego jako obszaru ogólnodostępnego, publicznego dla mieszkańców z uwagi na jego wysokie walory estetyczne. Zdaniem skarżącego przy uchwalaniu planu doszło do naruszenia art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie dla terenu 1UC dachów o kącie nachylenia połaci dachowych w przedziale 10-25°, co jest sprzeczne z definicją ładu przestrzennego rozumianego jako przestrzeń uwzględniająca w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne i społeczno-gospodarcze. Wyjaśnił, że brak jest możliwości zrealizowania wykonania dachu jedno lub dwuspadowego w obiekcie wielkopowierzchniowym z zachowaniem wysokości określonej w miejscowym planie. Stwierdził, że organ naruszył też § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez wyznaczenie w miejscowym planie obowiązującej linii zabudowy od północnej strony terenu działek o nr [...] w sposób niepozwalający na wykonanie dróg pożarowych w wymaganych odległościach od budynków. Na tej podstawie M. C. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Radomska wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że procedura planistyczna sporządzania projektu planu przebiegała bez zakłóceń - projekt planu uzyskał wymagane przepisami odrębnymi opinie i niezbędne uzgodnienia odpowiednich organów i instytucji. Wyjaśnił, że Wojewoda Łódzki rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały. Rozstrzygnięcie zostało następnie zaskarżone przez Gminę Miasta Radomsko do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Biorąc pod uwagę fakt, iż uchwała w sprawie kwestionowanego planu podjęta została uchwałą Nr XXIII/186/08 Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 11 czerwca 2008 r., a przepisy obowiązujące w tej dacie nie przewidywały konieczności ustalenia w planie wskaźnika maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, uznał zarzuty w tym zakresie za bezzasadne i bezpodstawne. Za bezzasadny organ uznał także zarzut sprzeczności ustaleń planu w zakresie wysokości zabudowy dla stacji paliw z przepisami odrębnymi, t.j. rozporządzeniem Ministra Gospodarki z nią 21 listopada 2005 r., bowiem, zdaniem organu, spełniając warunek minimalnej wysokości zabudowy ustalonej w planie zagospodarowania na 9 m wypełnia się minimalną dopuszczalną wysokość wskazaną w tym rozporządzeniu, t.j. 4,5 m. Nie ma też przeszkód technicznych uniemożliwiających zlokalizowanie stacji paliw o wysokości wyższej niż określono w rozporządzeniu. Podniósł, iż ustalenia dotyczące parametrów zabudowy wynikają z przysługującego gminie władztwa planistycznego. Celem zarówno sporządzającego plan jak i Rady Miejskiej w Radomsku było określenie kąta nachylenia połaci dachów, standardów zabudowy czy pozostałych wskaźników, które wymuszą zastosowanie nietypowych, zapewne bardziej kosztownych, ale też poprawiających walory przestrzeni rozwiązań architektonicznych. Standardy te znajdują uzasadnienie ze względu na charakter i miejsce obszaru objętego planem, zlokalizowanego w centrum miasta. Odnosząc się do próby określenia przez skarżącego cech zabudowy charakteryzujących wieloprzestrzenne obiekty handlowe organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nie istnieje wykładnia prawna pozwalająca zdefiniować w/w obiekty. Z dniem 11 lipca 2008 r. ustawa z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych utraciła moc zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. Organ stwierdził, że zarzut dotyczący lokalizacji zabudowy wynika z niezrozumienia zapisów planu. Zawarty w § 19 ust. 9 uchwały zapis w brzmieniu "ustala się obowiązek lokalizacji zabudowy tak by elewacja frontowa głównego obiektu/budynku usytuowana była równolegle, do wskazanej na rysunku planu obowiązującej linii zabudowy sytuowanej od strony drogi, z której znajduje się główny wjazd/wejście na posesję" należy czytać z uwzględnieniem zawartych w § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 definicji nieprzekraczalnej i obowiązującej linii zabudowy. W definicjach tych zawarto w sposób jednoznaczny jak w stosunku do linii zabudowy powinna być lokalizowana zabudowa na terenie 1UC. Zwrócił uwagę, iż w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Radomska na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu nie wyznaczono obszarów przestrzeni publicznej. Obszarów przestrzeni publicznej w rozumieniu zapisów ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wyznaczono również w miejscowym planie. Wprowadzona w planie miejscowym strefa przestrzeni reprezentacyjnej odnosi się do dostępnych dla wszystkich przyszłych użytkowników usług, przestrzeni, które wymagają szczególnego, wyjątkowo starannego i estetycznego zagospodarowania. Strefa przestrzeni reprezentacyjnej, nie stanowi przestrzeni publicznej jak również nie wynika z niej jakiekolwiek ograniczenie dla inwestora w zakresie dysponowania nieruchomością poza określonym, uzasadnionym obowiązkiem szczególnie starannego zagospodarowania. Strefa przestrzeni reprezentacyjnej nie stanowi tym samym modyfikacji ustawowej definicji obszarów przestrzeni publicznej, gdyż określa nie sposób dostępności terenu lecz sposób jego zagospodarowania w granicach i w sposób dopuszczony przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku dostępu do drogi publicznej 2KD-L, organ stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ". Wymóg ten został spełniony zarówno w odniesieniu do określenia w planie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej jak i systemów komunikacji. Ustalenia dotyczące powyższych zagadnień zostały ujęte w § 11 skarżonej uchwały tj. podstawowy układ drogowy, który stanowią drogi publiczne, jak również drogi wewnętrzne i ciągi piesze stanowiące uzupełnienie podstawowego układu drogowego (§ 11 ust. 3 uchwały). W kwestii dostępności działek budowlanych do dróg publicznych, organ zwrócił uwagę na art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 7 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przez dostępność do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Sformułowanie takie nie wskazuje na konieczność, aby każda działka posiadała zapewniony w planie miejscowym bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Ponadto, § 12 planu przewiduje dokonywanie wydzieleń mających na celu powiększenie sąsiedniej działki, oraz wydzieleń pod drogi wewnętrzne, parkingi i urządzenia infrastruktury technicznej. Odnosząc się do zakwestionowanych, jako nieposiadąjących dostępności komunikacyjnej, działek geodezyjnych organ wyjaśnił, że działki [...] są w posiadaniu jednego podmiotu, który ma dostęp do drogi 2KD-L poprzez działkę [...], która to dodatkowo pomniejszona o fragment terenu przeznaczonego pod drogę 2KD-L, samodzielnie nie może stanowić działki budowlanej, gdyż jest zbyt wąska i nie spełnia warunków działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy. Działki geodezyjne [...],[...] stanowią własność jednego właściciela, podobnie jak działki geodezyjne [...],[...] stanowią własność innego właściciela. Obaj właściciele są wspólnie właścicielami działek geodezyjnych [...]i poprzez działki [...] mają zapewniony dostęp do drogi 2KD-L. Dostęp do działki [...] zapewniony jest przez ciąg pieszy 1KD-P. Działka [...] posiada natomiast dostęp do drogi publicznej 2KD-L poprzez działkę geodezyjną [...] będącą współwłasnością tych samych osób. Dostęp do działek [...] będących własnością tej samej osoby zapewniony jest zgodnie ze stanem obecnym poprzez działkę [...]. Organ dodał, że mimo braku wyznaczonych terenów do przeprowadzenia obowiązkowej procedury scalania i podziału nieruchomości, istnieje możliwość dokonania przez właścicieli działek scalenia i podziału nieruchomości zgodnie z zasadami określonymi w ustaleniach planu, na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zauważył, że zarzut naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisu § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury i dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niezamieszczenie w planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej" dla kolejnych terenów tj. działek [...] jest powtórzeniem zarzutu Wojewody Łódzkiego zawartego w rozstrzygnięciu nadzorczym zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. – przywoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Takim aktem prawa miejscowego bez wątpienia jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej skargi stały się zapisy uchwały Rady Miejskiej Radomska z dnia 20 maja 2013 r. nr XXXVIII/338/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta Radomska w rejonie ulic: Warszyca – Brzeźnicka -Piłsudskiego, przedłużenie Targowej, do terenów PKP. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi i zachowanie terminu do jej wniesienia, stwierdzić trzeba, iż warunki te zostały zachowane. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). Wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę organu gminy uzależnione jest od bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. W celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. W niniejszej sprawie, skarżący w dniu 10 czerwca 2013 r. skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże w uchwale z dnia 11 lipca 2013 r. (data doręczenia 16 lipca 2013 r.) Nr XL/360/13 organ nie uwzględnił wezwania strony do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze treść cytowanych uprzednio przepisów ustawy o samorządzie gminnym i Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że skarga do sądu administracyjnego została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Tutejszy Sąd kontrolował już zaskarżoną uchwałę przy okazji rozpoznawania skargi Gminy Miasta Radomska na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej Radomska z dnia 20 maja 2013 r. nr XXXVIII/338/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta Radomska w rejonie ulic: Warszyca – Brzeźnicka-Piłsudskiego, przedłużenie Targowej, do terenów PKP. W sprawie sygn. akt II SA/Łd 850/13 Sąd uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze, nie stwierdzając jednocześnie naruszenia przez organ uchwałodawczy naruszenia procedury planistycznej. Rozpoznający skargę kasacyjną Wojewody Łódzkiego od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 659/14) oddalił skargę kasacyjną. Obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze jest w pierwszej kolejności zbadanie zgodności z prawem samej uchwały organu samorządu terytorialnego, a dopiero następnie badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2008r. sygn. akt I SA/Wa 1655/07, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem przedmiotowa uchwała została już oceniana pod kątem przepisów dotyczących procedury planistycznej, to ocena przedmiotowej skargi winna ograniczyć się jedynie do zarzutów skargi. Zarzuty skarżącego odnoszące się do zasad sporządzania przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objęte rozpoznawaną skargą nie mogły tym samym odnieść zamierzonego skutku, a to z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu nie budzi również wątpliwości, iż skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu przywoływanego aktu. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kwestionuje prawidłowość zapisów § 19 ust. 1 pkt 2, § 19 ust. 2 pkt 6, § 19 ust. 5, § 19 ust. 7, § 19 ust. 9 planu miejscowego, który zawiera normy prawne odnoszące się do nieruchomości stanowiącej jego własność tj. działki nr [...] w Radomsku (wchodzące w skład obszaru oznaczonego w planie symbolem 1UC). W tej sytuacji interes prawny skarżącego w kwestionowaniu tych zapisów planu miejscowego nie może być przedmiotem sporu. Co więcej, granice zaskarżenia, wyznaczone w art. 101 ust. 1 u.s.g. naruszeniem interesu prawnego wskazują, iż sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącemu interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługującego mu prawa własności wskazanej nieruchomości, to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały, odnoszący się do tej działki gruntu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że przedmiotem oceny Sądu nie były objęte zarzuty dotyczące dziełek niebędących własnością skarżącego. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że tutejszy Sąd, w wyroku sygn. akt II SA/Łd 850/13, wypowiedział się już co do niezamieszczenia w planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej" dla działek skarżącego. Sąd uznał, że działki nr [...] mają zapewniony dostęp do drogi publicznej 2 KD-L. Powyższe znajduje potwierdzenie w § 19 ust. 8 zaskarżonej uchwały, a mając ponadto na uwadze treść art. 153 p.p.s.a zarzuty w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione. Za niezasadny uznać także należy zarzut naruszenia prawa w § 19 ust. 2 pkt 1 uchwały w zakresie parametrów i wskaźników zabudowy dla terenu usług handlu wielkopowierzchniowego oznaczonego na rysunku planu symbolem 1UC, który ustala wysokość zabudowy nie mniejszą niż 9 m i nie większą niż 16 m. Zapis § 106 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 243 poz. 12063), ustala wysokość zadaszenia stacji paliw płynnych na co najmniej 4,5 m. Zapisy uchwały przewidujące zatem wysokość zabudowy na co najmniej 9 m tj. ponad 4,5 m nie naruszają przepisów powołanego rozporządzenia ani art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. - doprecyzowanego w przypadku stacji paliw płynnych w przepisie szczególnym wspomnianego rozporządzenia. Kwestionowany zapis nie narusza również art. 20 ust. 1 u.p.z.p., bowiem nie jest sprzeczny z zapisami uchwały Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 30 września 2010 r. nr LXIII/476/10 w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Radomska. Studium dla terenów usług o powierzchni powyżej 2000 m² przewiduje maksymalną wysokość zabudowy 16 m w najwyższym punkcie dachu (z dopuszczeniem jej zwiększenia we wskazanych tam obiektach), milczy natomiast w kwestii minimalnego wskaźnika wysokości. W tym miejscu wskazać należy, że studium uwarunkowań jest aktem kierownictwa wewnętrznego skierowanym do organów gminy, kształtującym kierunki polityki przestrzennej, które są konkretyzowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też skonkretyzowanie obowiązującej wysokości zabudowy poprzez wprowadzenie wielkości minimalnej nie można uznać za działanie sprzeczne z obowiązującym Studium. Skarżący zarzucił brak wskazania w miejscowym planie zagospodarowania wskaźnika intensywności zabudowy. Odnosząc się do postawionego zarzutu wyjaśnienia wymaga, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. przewidywał, że w planie miejscowym obowiązkowo określa się "parametry wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy". W dacie wniesienia skargi przepis ten wskazywał na konieczność określenia w planie "minimalną i maksymalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej". Obowiązujące Studium uwarunkowań przewiduje z kolei dla terenów usług o pow. sprzedaży powyżej 2000 m² minimalną intensywność zabudowy – 0,6. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskaźnik wyrażający stosunek powierzchni zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki to wskaźnik intensywności zabudowy. Tym samym uznać należy, że zaskarżona uchwała braków w zakresie ustalenia tego parametru nie zawiera, bowiem przewidując powierzchnię zabudowy do 60% (§ 19 ust. 2 pkt 4 uchwały) uchwała określa jednocześnie intensywność zabudowy wielkości 0,6. Co do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia kąta nachylenia połaci dachowych (§ 19 ust. 2 pkt 6 uchwały) wskazać należy, że uprawnienie do ustalania tego parametru należy do władztwa planistycznego gminy. Wyłączna kompetencja gminy do planowania miejscowego wyraża się w samodzielnym kształtowaniu sposobu zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, pod warunkiem działania w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywania tego władztwa. Plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności (art. 140 k.c.). Plany ustalają możliwość (lub zakaz) prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to określają granice interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak szacowanych granicach właściciel (użytkownik wieczysty) może korzystać z gruntu, rozporządzać nim i dokonywać jego zabudowy. W przedmiotowej sprawie nieuzasadnienie przez skarżącego zarzutu o braku technicznej możliwości realizacji inwestycji z uwzględnieniem parametru stopnia nachylenia połaci dachowych utrudnia bardziej szczegółowe odniesienie się do tego zarzutu, zwłaszcza, że główny projektant planu, należący do profesjonalistów w dziedzinie projektowania planistycznego, uzasadnił takie rozwiązanie bezpieczeństwem w okresie zimowym oraz walorami architektonicznymi centrum miasta. Trudno w takiej sytuacji zakwestionować to stanowisko. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, przy realizacji budynku z uwzględnieniem minimalnego nachylenia dachu (jak twierdzi skarżący przy nachyleniu 10° wysokość zabudowy kalenicy wyniesie 13 m, k. 317 akt adm.) nie dojdzie do przekroczenia maksymalnej wysokości zabudowy (16m). W ocenie Sądu takie ustalenie kąta nachylenia połaci dachowych nie narusza zatem granic władztwa planistycznego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej plan nie dopuszcza dowolnego usytuowania elewacji frontowej głównego obiektu w stosunku do wyznaczonej obowiązującej linii zabudowy - § 19 ust. 9 uchwały wyraźnie nakłada obowiązek sytuowania budynku tak aby elewacja frontowa znajdowała się równolegle do wskazanej na rysunku planu obowiązującej linii zabudowy od strony drogi, z której znajduje się wjazd/wejście na posesję. Ustalenie linii zabudowy w § 19 ust. 5 uchwały stanowi realizację postanowienia art. 15 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Ograniczenia w nim zawarte, nie godzące w istotę prawa własności, są zgodne z prawem i znajdują umocowanie ustawowe w art. 6 u.p.z.p. Dodatkowo, na obecnym etapie postępowania nie sposób stwierdzić czy naruszony został § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, a tym samym czy niemożliwe jest zachowanie wymaganych od dróg pożarowych odległości w stosunku do budynków, które nie istnieją. Przepisy te będą miały zastosowanie na etapie wydawania pozwolenia na budowę, kiedy znane już będzie położenie planowanej inwestycji. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu wprowadzenia na terenie 1UC strefy przestrzeni reprezentacyjnej (§ 19 ust. 7 uchwały), wskazać należy, że z definicji zawartej w § 4 pkt 21 zaskarżonej uchwały wynika, iż jest to strefa ogólnodostępna o wysokich walorach kompozycyjno-estetycznych. Strefa ta nie jest zatem stricte przestrzenią publiczną, a raczej stanowi uszczegółowienie funkcji wielkopowierzchniowych sklepów. Nie jest zatem sprzeczna z zamierzeniem inwestycyjnym skarżącego i nie ogranicza w żaden sposób możliwości dysponowania jego nieruchomością. W przekonaniu składu orzekającego skarżący nie wykazał, ażeby zaskarżona uchwała realnie i bezpośrednio naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Innymi słowy, ustalenia zaskarżonej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta Radomska w żaden bezpośredni i realny sposób nie mogą oddziaływać na prawa i obowiązki M. C.. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu i wobec tego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu. B.A.