II SA/Łd 774/14

Dnia 6 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda–Lenczewska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 roku przy udziale - sprawy ze skargi T. G. o wymierzenie grzywny Wojewodzie [...] za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2014 roku sygn. akt II SAB/Łd 13/14 postanawia: odrzucić skargę. LS W dniu 17 lipca 2014 r. T. G., na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na niewykonanie przez Wojewodę [...] wyroku tutejszego sądu z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/14, domagając się wymierzenia organowi grzywny oraz zobowiązania Wojewody do załatwienia sprawy zgodnie z decyzją GINB z dnia [...]. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, podkreślając, że decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy T. z dnia [...] znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, wobec czego podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 154 § 1 p.p.s.a. razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Warunkami formalnymi wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. są dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie. Po pierwsze, musi funkcjonować w obrocie prawnym niewykonany wyrok sądu i po drugie, strona wnosząca skargę winna ją poprzedzić pisemnym wezwaniem właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni podziela przyjmuje się, że aby można było mówić o "niewykonaniu wyroku" w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a., musi zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. W przypadku niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność zobowiązującym go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, będzie to sytuacja, w której organ nie wywiązuje się z tego obowiązku. Natomiast w drugim z wymienionych w art. 154 § 1 p.p.s.a. przypadków, będzie to sytuacja, w której organ nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1046/11- Lex nr 1083499, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 83/11 – Lex nr 990293, postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 9/14, w Opolu z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Op 271/13 – dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że skarga w trybie art. 154 §1 p.p.s.a. nie może dotyczyć takiego wyroku, który co do zasady nie podlega wykonaniu, a więc wyroku oddalającego skargę bądź umarzającego postępowanie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. T. G. domaga się wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/14, mocą którego sąd po rozpoznaniu jego skargi na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, umorzył postepowanie sądowoadministracyjne i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Analiza treści wspomnianego orzeczenia sądu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że rzeczony wyrok nie posiada atrybutu wykonalności, bowiem nie uwzględnia skargi na bezczynność Wojewody [...], a w rezultacie nie zobowiązuje Wojewody do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego stwierdzając wprost, że w tej sprawie Wojewoda już dwukrotnie wydał decyzje administracyjne odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...]. Pierwsza decyzja wydana została w dniu [...], natomiast druga decyzja została podjęta przez Wojewodę w dniu [...], a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność, co czyniło bezprzedmiotowym orzekanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podsumowując skoro skarga wywiedziona przez T. G. w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. dotyczy wyroku sądowego niepodlegającego wykonaniu, to jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. O powyższym sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. A. P.