II SA/Łd 783/17

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miejskiej w Działoszynie z dnia 18 lipca 2017 r. nr XXXIX/255/17 w przedmiocie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w R. kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 23 sierpnia 2017 roku, pod pozycją [...]. LS Pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. Spółka A z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w R., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] nr [...] w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D. , zaskarżając ją w części dotyczącej załącznika nr 2 do ww. uchwały zatytułowanego Kierunki polityki przestrzennej (rysunek studium) oraz części tekstowej załącznika nr 1 do ww. uchwały stanowiącej studium w wersji ujednoliconej, w zakresie kierunków zagospodarowania przestrzennego, w zakresie w jakim pomija istnienie obszarów górniczych A i udokumentowanej, a nieeksploatowanej części złoża "B" na obszarze Miasta i Gminy D. i nie przewiduje ich ochrony, zarzucając zaskarżonej uchwale: I. naruszenie art. 11 pkt 11 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), dalej u.p.z.p. poprzez pominięcie i nierozpoznanie uwag Spółki, składanych po ogłoszeniu o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium i terminu składania uwag dotyczących studium, albowiem jak wynika z uzasadnienia uchwały, nie rozpoznano ich. Rada Gminy wyraźnie w uzasadnieniu Uchwały wskazała, że rozpoznane zostaną one odrębnie, co nie mieści się w granicach ww. przepisów prawa wiążącego organ gminy; II. naruszenie art. 10 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez pominięcie uwag Spółki, które dotyczyły zakwalifikowania terenów złóż kopalin jako przewidzianych do eksploatacji w części "Uwarunkowania Rozwoju" - Załącznik graficzny numer 2, także w tym zakresie, który jest objęty 100-procentowym udziałem w prawie własności nieruchomości, na których położone jest złoże, albowiem jak wynika z uzasadnienia do Uchwały Rada Gminy odstąpiła od rozpoznania wniosków Spółki, kierując się interesem właścicieli nieruchomości, jednak pominęła przy tym fakt, że w części złoża kopalin położone są na nieruchomościach stanowiących wyłączną własność Spółki. III. naruszenie art. 95 i nast. ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm.) poprzez nieujęcie złóż A [Nazwa złoża: A, Kopalina główna: wapienie dla przemysłu wapienniczego: Położenie złoża: K., gmina D. , powiat P., województwo [...]: Dokument: decyzja w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej złoża kopaliny z dnia [...]. wydana przez Marszałka Województwa [...] -[...]) w Studium w części "Kierunki polityki przestrzennej" podczas gdy Gmina obowiązkowo wprowadza w terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. IV. naruszenie art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) z uwagi na to, że pomimo udokumentowania i wskazania złóż kopalin w uwarunkowaniach rozwoju studium nie wskazano ich w kierunkach polityki przestrzennej co oznacza, że złoże nie podlega żadnej ochronie, można teoretycznie dokonywać zabudowy nie związanej z eksploatacją złoża zarówno na jego obszarze jak i w jego bezpośrednim otoczeniu, co będzie miało swój efekt właśnie poprzez dopuszczenie funkcji budowlanych dla obiektów mieszkaniowych i usługowych w obszarze na wschód od drogi [...] [...] i złoża B, a zgodnie z art. 125 prawa ochrony środowiska złoża kopalin podlegają ochronie, zatem na terenie udokumentowanych złóż surowców nie można realizować zabudowy; ponadto realizacja zabudowy na tym terenie mogłaby powodować konflikt przestrzenny. V. naruszenie art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy prawo ochrony środowiska i art. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez oznaczenie terenów na wschód od drogi [...][...] jako przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i usługową tj. naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju, bowiem w zasadzie tej mieści się nie tylko ochrona przyrody czy kształtowanie ładu przestrzennego, ale także należyta troska o rozwój społeczny i cywilizacyjny związany z koniecznością budowania stosownej infrastruktury, a jak stwierdza samo studium na str. 81 - nie ma wynikającego z prognozy demograficznej zapotrzebowania na nowe tereny o takich funkcjach, a jednocześnie przeznaczenie tych terenów pod zabudowę stoi w sprzeczności z ochroną udokumentowanych złóż kopalin i koniecznością zapewnienia właściwego filaru ochronnego tych złóż, a tym samym konieczne jest wyznaczenie znacznie szerszego terenu z zakazem zabudowy. VI. naruszenie art. 72 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez nie odzwierciedlenie w studium nakazu uwzględnienia obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż, tym samym ochrona złóż staje się wątpliwa i iluzoryczna. VII. naruszenie art. 104 prawa geologicznego i górniczego, bowiem obszary i tereny górnicze uwzględnia się w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a wokół udokumentowanych złóż R. i P., które nie zostały uwzględnione w "Kierunkach polityki przestrzennej", nie uwzględniono także 200-metrowego pasa ochronnego, który stanowić powinien w przyszłości teren górniczy, a obecnie powinien być zakwalifikowany jako teren rolny lub leśny w przypadku występowania lasu. VIII. naruszenie art. 11 pkt 10 i 11 u.p.z.p. i art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017r., poz. 1405) skoro zgodnie z prawem ogłasza się w prasie miejscowej i obwieszcza na tablicy informacyjnej urzędu, a także w BIP informację o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu, co najmniej 14 dni przed terminem wyłożenia, a ponadto w ciągu 30 dni (min.), kiedy projekt studium będzie wyłożony ustala się termin publicznej dyskusji, a także termin składania uwag, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia wyłożenia projektu studium, w związku z tym, skoro w niniejszej sprawie Urząd Gminy, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia uchwały, prowadził konsultacje korespondencyjne przy pomocy listów jedynie z dowolnie wybraną grupą mieszkańców, szczególnie zamieszkujących w sąsiedztwie udokumentowanych acz nie przeznaczonych do eksploatacji złóż kopalin. W ocenie skarżącego stanowi to naruszenie zasady równości wobec prawa i swobody działalności gospodarczej oraz prowadzenia działalności górniczej; IX. naruszenie art. 46 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko, a jeżeli została sporządzona brak odzwierciedlenia w studium informacji o jej przeprowadzeniu; X. naruszenie art. 22 prawa geologicznego i górniczego poprzez ograniczenie eksploatacji złóż uchwałą Rady, podczas gdy zakaz taki może ustanowić jedynie organ koncesyjny, a tym samym Rada wkroczyła w kompetencje organów koncesyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 394/15). Rada zmierza do ograniczenia wydobycia uzurpując sobie kompetencje administracji górniczej. W toku uchwalania studium Rada winna zachować dużą ostrożność we wprowadzaniu ograniczeń w sposobach zagospodarowania obszarów górniczych, bowiem tereny te podlegają ustawowej ochronie (art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). Jednak jak wynika z uzasadnienia Uchwały Rada w sposób wyraźny, wyartykułowany expressis verbis, zmierzała do wprowadzenia zakazu eksploatacji. XI. naruszenie art. 11 pkt 12 u.p.z.p. poprzez poddanie pod głosowanie, bez faktycznego rozpatrzenia, co wykazano powyżej, wielu uwag spółki jako jednej uwagi podczas gdy rozstrzygnięcie uwag następuje razem z uchwaleniem studium (stanowi ono załącznik do uchwały w sprawie przyjęcia studium). W doktrynie wskazuje się, że Rada powinna podejść do każdej z uwag indywidualnie, dokonując jej oceny tak, jak uważa to za stosowne. Nie budzi wątpliwości jednak to, że nie można ograniczyć się do głosowania nad listą uwag, ale rada gminy musi głosować nad wszystkimi uwagami z listy; XII. wewnętrzną niespójność uzasadnienia i braki w uzasadnieniu: a. brak w studium opisu terenów wyłączonych spod zabudowy mimo istnienia na terenach Miasta i Gminy D. udokumentowanych (oraz eksploatowanych) złóż kopalin; b. w studium deklaruje się pełne zabezpieczenie terenu złóż dla celu o ponadlokalnym i strategicznym dla województwa charakterze poprzez rygorystyczne ograniczenia sposobu zagospodarowania terenu złoża, a jednocześnie nie wyłącza się tego terenu spod zabudowy i przeznacza się te tereny dla celów usługowo-mieszkaniowych; ze studium nie wynika, aby ochrona złoża i zachowanie możliwości jego eksploatacji było nadrzędnym celem planu. c. sprzeczność uzasadnienia w zakresie potrzeb mieszkaniowych, które zostały ocenione jako nie wymagające rozwijania z uwagi na prognozy demograficzne (str. 81) i bilans terenów zainwestowanych i niezabudowanych, a jednocześnie w załączniku nr 2 do uchwały zatytułowanego Kierunki polityki przestrzennej zaznaczono w bezpośrednim otoczeniu terenów górniczych obszar przeznaczony na zabudowę mieszkalno-usługową, co zostało wprowadzone do studium na etapie rozpoznawania uwag zgłoszonych w trakcie jego wyłożenia, a nie w trakcie prac planistycznych nad projektem studium i w efekcie jest działaniem nierozsądnym, nieracjonalnym i nieprzemyślanym. XIII. naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.) poprzez naruszenie interesu prawnego spółki przez ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na jej nieruchomościach i prawa własności w zakresie wydobywania kopaliny. XIV. naruszenie art. 12 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie trybu sporządzania uchwały z uwagi na niewłaściwą treść jej załączników graficznych i w efekcie pominięcie w części graficznej Kierunków polityki przestrzennej złóż A i B, bowiem zgodnie z art. 104 prawa górniczego i geologicznego obszary i tereny górnicze uwzględnia się w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. XV. niewymienienie prawidłowej podstawy prawnej wskazanej uchwały bowiem w ww. uchwale w zakresie ochrony, eksploatacji oraz poeksploatacyjnego zagospodarowania złóż w odniesieniu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu nie oparto się na przepisach szczególnych tj. ustawie prawo geologiczne i górnicze, ustawie prawo ochrony środowiska, ustawie o ochronie przyrody, ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co ma wpływ na sposób opracowania załącznika do uchwały. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w D. wyjaśniła, iż w jej ocenie, nie zaszły okoliczności wskazane w przepisie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały zarówno w całości jak też i w części, tj. nie miało miejsca istotne naruszenie zasad sporządzania studium ani też istotne naruszenie trybu jego sporządzania czy właściwości organów w tym zakresie, które naruszałoby jednocześnie interes prawny strony skarżącej. Następnie organ podkreślił, że zakres zaskarżenia oraz treść zarzutów wskazuje, iż skarga dotyczy również ustaleń zawartych w Uchwale w sprawie zmiany studium, które dotyczą terenów niestanowiących własności spółki, tymczasem w tym zakresie strona skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu, zatem w ocenie organu, skarga w tej części nie zasługuje na uwzględnienie, chociażby już tylko z tej przyczyny. Ponadto Rada zwróciła uwagę na niespójność zakresu zaskarżenia oraz wniosków skargi polegającą na tym, że uchwała w sprawie zmiany studium została zaskarżona jedynie w części, natomiast wniosek o stwierdzenie jej nieważności nie zawiera takiego ograniczenia, zatem należy domniemywać, że odnosi się do całej Uchwały. Dodatkowo, zakres zaskarżenia w odniesieniu do załącznika do Uchwały pn. "Kierunki polityki przestrzennej" jest nieprecyzyjny, bowiem nie wskazuje jakie konkretnie elementy tegoż załącznika zostały zaskarżone. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Uchwała w sprawie zmiany Studium została podjęta z zachowaniem wszelkich procedur przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, w tym również w zakresie konsultacji społecznych w tym przedmiocie. W dniu 22 października 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. , stosownie do obowiązku wynikającego z przepisu art. 11 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 39 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ogłosił w miejscowej prasie oraz poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy D. i na stronie internetowej Miasta i Gminy D. , o przystąpieniu do sporządzenia zmiany Studium ustalając, że wnioski do Studium mogą być składane w formie pisemnej na adres Urzędu w terminie do końca listopada 2015 r. Następnie Burmistrz Miasta i Gminy D. rozpatrzył wnioski złożone do Studium i po wprowadzeniu zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień sporządził projekt zmiany Studium. W dniu 19 stycznia 2017 r., w wykonaniu obowiązku wynikającego z przepisu art. 11 pkt 10 i 11 u.p.z.p., z zachowaniem 7-dniowego terminu określonego w tym przepisie, ogłoszono w miejscowej prasie oraz poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy D. , o wyłożeniu projektu zmiany Studium do publicznego wglądu w okresie od dnia 30 stycznia 2017 r. do dnia 20 lutego 2017 r. Jednocześnie Burmistrz wskazał, że wnioski do Studium mogą być składane w formie pisemnej w terminie do dnia 13 marca 2017 r. Projekt zmiany Studium został następnie wyłożony do publicznego wglądu w Urzędzie Miasta i Gminy D. , jak również opublikowany na stronie internetowej Miasta i Gminy D. W dniu 20 lutego 2017 r. zorganizowano dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie zmiany Studium. Organ podkreślił, że przedstawiciele strony skarżącej nie wzięli udziału w ww. dyskusji. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut strony skarżącej, jakoby w procedurze zmiany Studium pominięto obowiązki dotyczące udziału społeczeństwa w uchwalaniu zmiany Studium i prowadzono konsultacje korespondencyjne przy pomocy listów jedynie z wybraną grupą mieszkańców. W czasie, w którym ogłoszono o wyłożeniu projektu zmiany Studium do wglądu, tj. w dniu 30 stycznia 2017 r., rzeczywiście skierowano do mieszkańców wsi R. będących właścicielami nieruchomości, na których zostało udokumentowane złoże B", pismo z informacją o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany Studium, w którym oznaczono ww. złoże. W żaden sposób nie stanowi to jednak o prowadzeniu konsultacji korespondencyjnych odnośnie zmiany Studium. Podkreślono również, iż w ramach procedury zmiany Studium, stosownie do obowiązku wynikającego z przepisu art. 46 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, prognoza oddziaływania na środowisko została sporządzona. W dniu 20 października 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. wystąpił do właściwych organów, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., o uzgodnienie pełnego zakresu prognozy oddziaływania na środowisko. Ww. prognoza została opracowana zgodnie z wymaganiami tychże organów i przekazana im do zaopiniowania, a następnie wyłożona do publicznego wglądu wraz z projektem zmiany Studium. Do prognozy nie wniesiono żadnych uwag. Jednocześnie organ nadmienił, że jakkolwiek procedura dokonywania oceny oddziaływania na środowisko stanowi element procedury planistycznej, jednak nie ma wymogu, aby prognoza oddziaływania na środowisko została zawarta w tekście studium. W ocenie organu, nieuprawniony jest również zarzut odnośnie kwestii rozpatrywania przez Radę Miejską w D. wniosków i uwag spółki do projektu zmiany Studium podniesione w punktach I, II i XI skargi. Powyższe wynika po pierwsze z faktu, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zarówno jej wnioski składane po ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzenia zmiany Studium jak i wszelkie jej uwagi zgłoszone w wyznaczonym terminie zostały rozpatrzone w trybie przewidzianym w przepisach obowiązującego prawa. Wnioski spółki dotyczące projektu zmiany Studium składane w dniach 23 grudnia 2014 r., 12 czerwca 2015 r., 3 listopada 2015 r. i 17 marca 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. rozpatrzył na etapie opracowywania projektu zmiany Studium i w przeważającej części je uwzględnił - w projekcie zmiany Studium ujęto bowiem udokumentowane złoże wapieni A (w części dotyczącej uwarunkowań rozwoju), jak również przeznaczono fragment terenu od wschodniej strony złoża B pod zabudowę produkcyjno-techniczno-usługową związaną z obsługą złoża. Natomiast uwagi Spółki do projektu zmiany Studium wniesione w dniu 3 marca 2017 r. (stanowiące powtórzenie wcześniejszych wniosków Spółki, których nie uwzględniono) zostały odrzucone w całości przez Burmistrza w dniu 22 marca 2017 r., a następnie przez Radę Miejską w D. w głosowaniu przeprowadzonym przed podjęciem zaskarżonej Uchwały. Wbrew zarzutom strony skarżącej, Rada Miejska nie podejmowała żadnego postanowienia co do odrębnego rozpatrywania ww. uwag, lecz odrzuciła je w całości, podzielając w tym zakresie stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy D. , a jednocześnie zaznaczając, że nieuwzględnione wnioski i uwagi skarżącej mogą stać się w przyszłości przedmiotem kolejnej zmiany Studium. Uzasadnienie powyższego rozstrzygnięcia zostało zawarte w załączniku nr 4 do Uchwały w sprawie zmiany Studium. Organ zasygnalizował, że uwagi spółki nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ organ planistyczny postanowił o nieprzeznaczaniu do eksploatacji udokumentowanych złóż kopalin w obecnej edycji Studium biorąc pod rozwagę m.in. potrzeby mieszkańców oraz fakt istnienia na terenie Gminy znacznych zasobów złóż, które już wcześniej zostały przeznaczone pod działalność wydobywczą, lecz dotychczas nie były jeszcze eksploatowane. Dodatkowo wymaga podkreślenia, że jedna z uwag spółki - dotycząca ujawnienia udokumentowanego złoża C, położonego w granicach Z. Parku Krajobrazowego i obszaru natura 2000 "A", z przeznaczeniem pod eksploatację - została zgłoszona dopiero po opracowaniu projektu zmiany Studium. W sytuacji zatem, w której ww. kwestia nie była przedmiotem wcześniejszych wniosków Spółki, jej uwzględnienie wymagałoby ponowienia całej czasochłonnej procedury uzgodnień. Mając na względzie powyższe uznano, iż ewentualna częściowa zmiana Studium ograniczona do problematyki geologicznej, powinna zostać podbudowana bardziej wnikliwym opracowaniem ekofizjograficznym, które pozwoli ponownie rozpatrzeć rozległe zamiary inwestycyjne Spółki. Rada Miejska w D. wzięła pod uwagę, iż na uchwalenie zmiany Studium oczekuje duża grupa zainteresowanych i ponawianie procedury oznaczałoby dalsze wstrzymywanie uchwalenia zmiany Studium. W tym miejscu organ nadmienił, iż pismo spółki, w którym ww. ograniczyła swoje wcześniejsze wnioski i uwagi (w zakresie zakwalifikowania terenów złóż kopalin jako przewidzianych do eksploatacji w Uwarunkowaniach Rozwoju) wyłącznie do terenów stanowiących jej własność, zostało złożone dopiero w dniu 11 maja 2017 r., a więc już po upływie terminu składania uwag do projektu zmiany Studium, który wyznaczono do dnia 13 marca 2017 r. Ww. uwaga nie podlegała zatem rozpatrzeniu. Organ podkreślił także, że wszystkie uwagi strony skarżącej do projektu zmiany Studium zgłoszone w dniu 3 marca 2017 r. zostały, w pierwszej kolejności, szczegółowo merytorycznie omówione na posiedzeniu Rady Miejskiej w D. , a po ich omówieniu poddane pod głosowanie. Mając na względzie okoliczność, iż uwagi te były ze sobą ściśle powiązane, a częściowo nawet tożsame (np. w zakresie przeznaczenia do eksploatacji udokumentowanych złóż), łączne głosowanie nad nimi należy uznać nie tylko za dopuszczalne, ale również za uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu, podnoszonego przez stronę skarżącą w zakresie sposobu ujęcia udokumentowanych złóż kopalin w Uchwale w sprawie zmiany Studium organ uznał, że jest on również bezzasadny. Wskazał, że w Uchwale w sprawie zmiany Studium ujawniono udokumentowane złoża kopalin A i B stosownie do obowiązku wynikającego z przepisu art. 95 ust. 1 i 2 ustawy prawo geologiczne i górnicze. Powyższe wynika z faktu, iż zostały one wskazane w części Studium pn. "Uwarunkowania rozwoju". Organ podkreślił, iż Studium składa się z dwóch części, tj. "Uwarunkowań rozwoju" i "Kierunków polityki przestrzennej", zaś ujawnienie obszaru udokumentowanego złoża w Studium oznacza wykazanie złoża w części Studium dotyczącej uwarunkowań, a nie kierunków rozwoju. Rada Miejska nie ma obowiązku, aby jednocześnie zmienić kierunki rozwoju Gminy, tj. drugą część Studium, w celu umożliwienia natychmiastowego prowadzenia działalności wydobywczej ujawnionego złoża. Zatem wymóg ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin w Studium został spełniony również w przypadku ujawnienia ich wyłącznie w pierwszej z części tego Studium. Nie ma bowiem konieczności jednoczesnego ujmowania udokumentowanych złóż kopalin w obydwu częściach Studium. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących nieprzeznaczenia do eksploatacji w Uchwale w sprawie zmiany Studium, terenów udokumentowanych złóż kopalin B i A, organ wskazał, iż spółka nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu Uchwały w powyższym zakresie w odniesieniu do obszarów występowania złóż na nieruchomościach niestanowiących jej własności. Niezależnie od powyższego organ uznał, iż zakwalifikowanie ww. złóż jako nieprzeznaczonych do eksploatacji w obecnej edycji Studium, a także wprowadzenie ograniczenia w odniesieniu do ich powierzchniowej eksploatacji, nastąpiło w granicach władztwa planistycznego przysługującego Radzie Miejskiej w D. i miało uzasadnione podstawy. W żaden sposób nie przesądza to jednak o niemożliwości przeznaczenia tych złóż do wydobycia w przyszłości. Wymaga podkreślenia, że istniejące aktualnie tereny wydobywcze złóż zajmują już dość duży obszar gminy D. , a ich eksploatacja skutkuje nieodwracalnymi zmianami w krajobrazie i środowisku naturalnym, co powoduje zwiększone koszty utrzymania infrastruktury oraz znaczne uciążliwości dla mieszkańców okolicznych terenów. Wszystko to powodowało, że mieszkańcy nieruchomości sąsiadujących z obszarami udokumentowanych złóż oraz właściciele działek położonych na tychże terenach protestowali przeciwko przeznaczaniu złóż do eksploatacji w obecnej edycji Studium. Należy też podkreślić, że nowoudokumentowana część złoża B stanowi w całości tereny o przeznaczeniu rolnym, które w zdecydowanej większości stanowią własność osób fizycznych, a te nie są zainteresowane odsprzedażą nieruchomości i sprzeciwiają się wydobywaniu złóż (potwierdzają to wnioski i uwagi do Studium złożone przez ww. osoby, w których żądały one pozostawienia przedmiotowych gruntów jako rolnych nieprzeznaczonych do eksploatacji). Organ zaznaczył nadto, że na terenie gminy D. istnieją już w chwili obecnej znaczące zasoby złóż kopalin przeznaczone do eksploatacji w Studium i Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, a racjonalna gospodarka kopalinami uzasadnia nieprzeznaczanie wszystkich złóż od razu do eksploatacji, lecz stopniowe kwalifikowanie terenów ich występowania do prowadzenia działalności wydobywczej, w miarę sukcesywnego wykorzystywania istniejących dotychczas złóż. Organ podkreślił, że w chwili obecnej spółka jest właścicielem znaczących zasobów udokumentowanych złóż przeznaczonych aktualnie do prowadzenia działalności wydobywczej, które dotychczas są eksploatowane jedynie w niewielkiej części. Dodatkowo, w sąsiedztwie nieruchomości strony skarżącej pod eksploatację powierzchniową przeznaczonych jest już na chwilę obecną około 55 ha złóż B i B II, a ponadto istnieje prawie 70 ha zasobów potencjalnych, tj. takich, które są zakwalifikowane i możliwe do udokumentowania. Nieprzeznaczenie zatem w aktualnej edycji Studium udokumentowanych złóż kopalin położonych na terenach stanowiących własność spółki pod eksploatację w żaden sposób nie narusza jej interesu prawnego, zwłaszcza że nie zmieniono dotychczasowego rolniczego przeznaczenia tych terenów, a jednocześnie jak najbardziej możliwym jest zakwalifikowanie przedmiotowych złóż do eksploatacji w przyszłości. W związku z powyższym, w ocenie Rady Miejskiej w D., nieprzeznaczenie terenów nowoudokumentowanych złóż do eksploatacji w obecnej edycji Studium nie wpływa, ani na ograniczenie funkcjonowania skarżącej spółki, ani też na możliwości jej rozwoju z uwagi na dysponowanie znacznymi zasobami złóż, które dotychczas nie są jeszcze przez spółkę eksploatowane. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ uznał za chybiony. Niezależnie od przedstawionych powyżej okoliczności, organ zwrócił uwagę, że w poprzedniej edycji Studium, spółka przewidywała zupełnie inny kierunek rozwoju działalności wydobywczej, tj. na południe od jej istniejącego zakładu. Organy planistyczne nie miały żadnych obiekcji co do ww. kierunku rozwoju, w związku z czym zakwalifikowano rozległe tereny w tym obszarze jako przeznaczone do udokumentowania złóż. Tymczasem, na etapie procedury uchwalania obecnej edycji Studium strona skarżąca dokonała zmiany powyższego kierunku rozwoju na wschodni i południowo-wschodni wnosząc o zmianę przeznaczenia ww. terenów na produkcyjne, a jednocześnie dążąc do przeznaczenia pod eksploatację nowoudokumentowanego złoża B położonego na wschód od zakładu spółki. Wymaga podkreślenia, że dążenie do zmiany ustalonego wcześniej kierunku rozwoju strony skarżącej wynika wyłącznie z faktu, iż zachowując pierwotnie przyjęty kierunek spółka musiałaby ponieść znaczne koszty związane z koniecznością usuwania hałd nakładu usypanych właśnie od strony południowej w toku działalności wydobywczej spółki. Ponadto, dodatkowe uzasadnienie dla nieprzeznaczania do eksploatacji terenów udokumentowanych złóż kopalin w aktualnej edycji Studium stanowił również fakt, iż skarżąca zajmowała nieprzejednane stanowisko w zakresie sposobu ich ewentualnej eksploatacji, nie przyjmując żadnej innej możliwości poza metodą strzałową, która jest najbardziej uciążliwa dla środowiska i terenów przyległych. Organ wskazał także, iż w przypadku złoża A, nieprzeznaczanie go pod eksploatację na obecnym etapie było dodatkowo uzasadnione z uwagi na okoliczność jego położenia na obszarze istniejącej zabudowy, co powoduje konflikt przestrzenny. Marszałek Województwa [...], jako organ administracji geologicznej zatwierdzający dokumentację geologiczną złoża, w piśmie z dnia 28 listopada 2016 r. stwierdził, że granice ww. złoża powinny zostać skorygowane w taki sposób, by nie obejmowały rejonu siedliska. Stanowisko organu w tym zakresie strona skarżąca otrzymała do wiadomości, jednak nie podjęła żadnych czynności w celu wykonania zalecenia Marszałka i skorygowania granic złoża, zatem również z tego względu niezasadne jest oczekiwanie Spółki co do przeznaczenia ww. złoża do eksploatacji. W ocenie organu, nie znajdują uzasadnienia również zarzuty strony skarżącej dotyczące niewypełnienia przez Radę Miejską w D. obowiązku ochrony udokumentowanych złóż. Organ zważył, że już samo ujawnienie obszarów udokumentowanych złóż w Studium stanowi wyraz ich ochrony i wbrew twierdzeniom spółki brak jest podstaw do przyjęcia, iż dla realizacji tego celu koniecznym byłoby ustanowienie zakazu zabudowy na udokumentowanych terenach ich występowania. Jednocześnie wymaga podkreślenia, iż ochrona udokumentowanych złóż kopalin przewidziana w art. 95 ust. 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze nie oznacza obowiązku umożliwienia ich natychmiastowej eksploatacji. Organ podniósł również, iż wbrew zarzutom skarżącej, tereny udokumentowanych złóż nie zostały przeznaczone w zaskarżonej Uchwale pod zabudowę. Nie istnieje także zagrożenie, aby dla tych terenów mogły być wydawane nowe decyzje o warunkach zabudowy, ponieważ nie ma możliwości łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast odnośnie przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo-usługową fragmentu terenu położonego po wschodniej stronie drogi wojewódzkiej nr 491, tj. poza obszarem udokumentowanych złóż, organ podkreślił, że powyższe było konieczne z uwagi na fakt, iż we wsi R. występuje zapotrzebowanie na nowe tereny przeznaczone pod ww. zabudowę, a teren ten stanowi jedyny możliwy obszar do przeznaczenia na taki cel. Jakkolwiek bowiem w odniesieniu do całej Gminy (wszystkich jednostek osadniczych rozpatrywanych łącznie) istnieje wystarczająco dużo terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, to w samej wsi R. jest ich zdecydowanie za mało. W Studium wyjaśniono wyczerpująco, że obliczenia dotyczące bilansu i chłonności terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową dla obszaru całej Gminy nie są bowiem miarodajne wobec zgłaszanych potrzeb mieszkańców poszczególnych jednostek osadniczych. W związku z powyższym, m.in. dla wsi R., wykonano odrębne obliczenia bilansu i chłonności już wyznaczonych terenów. W ich wyniku stwierdzono, że cyt.: "dla miejscowości R. występuje niedobór terenów przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej. Występuje uzasadniona potrzeba wyznaczenia nowych terenów mieszkaniowych, pozwalających uzyskać 13.412 m2-ll. 071 m2 powierzchni użytkowej w mieszkaniach. W przeliczeniu na tereny i działki budowlane daje to ok. 92 działek, a przyjmując powierzchnię jednej działki z zabudową mieszkaniowo-usługową równą 2.500 m2 uzyskuje się zapotrzebowanie około 23 ha poza obszarem zwartej struktury przestrzennej wsi" (str. 78-79 Studium). Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że w sytuacji, w której występuje zapotrzebowanie na przeznaczenie terenu pod budownictwo mieszkaniowe i usługowe, Gmina ma obowiązek je uwzględnić, gdyż jej zadaniem jest nie tylko ochrona środowiska, dla którego zresztą eksploatacja powierzchniowa preferowana przez Skarżącą stanowi jeden z najbardziej degradujących czynników, ale spoczywa na niej również obowiązek zapewnienia mieszkańcom jak najlepszych warunków życia, pracy i wypoczynku. Organ planistyczny musi zatem pogodzić wiele czynników podczas uchwalania studium. W tym miejscu wymaga podkreślenia, iż we wsi R. występują istotne ograniczenia rozwoju wynikające z sąsiedztwa udokumentowanych i przeznaczonych do eksploatacji złóż kopalin (w przeważającej części użytkowanych przez Skarżącą), jak również z sąsiedztwa rzeki W. Tymczasem teren na wschód od drogi wojewódzkiej nr 491 posiada najlepsze warunki ekofizjograficzne dla rozwoju funkcji mieszkaniowych, jak również dogodne warunki komunikacyjne. Dlatego też możliwości rozwoju istnieją wyłącznie po wschodniej stronie tejże drogi. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, iż przeznaczenie przedmiotowych terenów pod budownictwo mieszkaniowe nie wpływa na ograniczenie możliwości eksploatacji złóż położonych na zachód od drogi wojewódzkiej nr 491, bowiem ich wydobywanie, już tylko z uwagi na istniejące sąsiedztwo drogi, może być prowadzone wyłącznie po spełnieniu określonych warunków wynikających z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Droga jest bowiem terenem komunikacji publicznej i musi być w jej obrębie zapewnione bezpieczeństwo. Zatem, wbrew stanowisku Skarżącej (zarzut V skargi), przeznaczenie terenu na wschód od drogi wojewódzkiej nr 491 pod budownictwo mieszkaniowe i mieszkaniowo-usługowe nie narusza zasady zrównoważonego rozwoju, lecz przeciwnie, jest zgodne z tą zasadą. Ponadto zdaniem organu, nie istnieje obowiązek, aby w dokumencie planistycznym, jakim jest studium, już na tym etapie rezerwować strefę ochronną, w tym w szczególności nie ma konieczności, aby obejmowała ona obszar 200 m, jak wskazuje spółka. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności organ wskazał, że zarzuty skarżącej dotyczące niezapewnienia w Uchwale w sprawie zmiany Studium ochrony udokumentowanych złóż kopalin nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 22, 95 i 104 ustawy prawo geologiczne i górnicze oraz art. 72 i 125 ustawy prawo ochrony środowiska. Tym samym, bezpodstawne są również zarzuty odnośnie uzasadnienia zaskarżonej Uchwały, bowiem z poczynionych powyżej uwag wynika wprost, że Uchwała nie jest niespójna ani nie zawiera braków. W związku z powyższym Rada Miejska w D. wniosła o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowo-administracyjnego skarżąca spółka wskazała nieruchomości, których jest właścicielem a położonych w obrębie złóż B i A na terenie objętym kwestionowaną uchwałą w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu przywołanego powyżej art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest niewątpliwie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze. zm. – dalej jako: u.s.g.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała organu gminy w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie mająca charakteru aktu prawa miejscowego. I choć co do zasady jest to akt o charakterze wewnętrznym, programowym, to jednak zgodzić należy się z dominującym aktualnie orzecznictwem, iż a priori nie można wykluczyć możliwości badania naruszenia interesu prawnego strony ustaleniami studium (zob. postanowienia NSA: z dnia 8 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1874/10, z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 53/17, wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1773/12, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w D. została podjęta w dniu [...] to w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 u.s.g. w nowym brzmieniu, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że z uwagi na treść art. 101 ust. 1 u.s.g., przyjmuje się, że w sposób odmienny została określona legitymacja procesowa w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej, niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W przeciwieństwie bowiem do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, LEX nr 141458). Tym samym art. 101 ust. 1 u.s.g. wprowadza ograniczenia podmiotowe, kształtując w sposób szczególny legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3068/14, LEX nr 2143538), a w związku z powyższym, dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do badania procedury i merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, aby kwestionowana przez nią uchwała Rady Miejskiej w D. z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D. , naruszała jej interes prawny lub uprawnienie, a i nie stwierdził tego Sąd w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, zważywszy w szczególności, iż zakres kwestionowanej uchwały dotyczy zmiany istniejącego studium i tylko w tym zakresie można upatrywać naruszeń. Przystępując do badania legitymacji procesowej skarżącej należy wskazać, że stosownie do unormowania art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja taka służy podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, innymi słowy wykaże, że zaskarżona uchwała godzi w indywidualną sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Nie jest to skarga powszechna, służąca każdemu, kto zarzuca naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Uprawnienia w tym zakresie przysługują organom nadzoru nad działalnością gminy, prokuratorowi, rzecznikowi praw obywatelskich. Podmiot skarżący skarżąc uchwałę w tym trybie, musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną, tj. wykazać, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawno-materialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), nakłada obowiązki, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realność interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. O powodzeniu takiej skargi przesądza bowiem wykazanie naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Skargę z art. 101 ust. 1 u.s.g. może wnieść ten, kto wykaże, że jego subiektywny interes faktyczny znajduje ochronę w obiektywnym porządku prawnym - konkretnym przepisie prawa materialnego i jako taki został naruszony uchwałą rady gminy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1475/08 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1761/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się, że uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, LEX nr 81964). W niniejszej sprawie skarżąca spółka podniosła, że Rada Miejska w D. dokonując zmiany studium nie wypełniła obowiązku ochrony udokumentowanych złóż kopalin przewidzianego w art. 95 ust. 1 i art. 104 ustawy prawo geologiczne i górnicze, co wpływa na interes skarżącego w zakresie możliwości eksploatowania złóż w przyszłości. Odnosząc się do przywołanego argumentu należy wskazać, powtarzając za organem, że już samo ujawnienie obszarów udokumentowanych złóż w Studium w części "Uwarunkowania rozwoju" stanowi niewątpliwie wyraz ich ochrony przewidzianej wskazanym przepisem, i dotyczy to, wbrew twierdzeniom strony, uwzględnienia w myśl art. 104 ustawy prawo geologiczne i górnicze zarówno złoża B, jak również złoża A. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, wymóg ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin w studium, przewidziany w art. 95 ust. 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze, został spełniony również w przypadku ujawnienia ich wyłącznie w pierwszej części tego studium (zarówno złoże A, jak i "Raciszyn") i stanowisko organu w zakresie realizacji obowiązku wynikającego z przywołanego przepisu jest prawidłowe, a przede wszystkim nie naruszające interesu prawnego strony skarżącej. Czym innym jest bowiem obowiązek ujawnienia złoża i jego ochrony wynikający z ww. przepisu prawa, a czym innym możliwość jego eksploatacji. Sąd w pełni podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 394/15, że jeśli przepis art. 95 ustawy prawo geologiczne i górnicze stanowi, iż udokumentowane złoża kopalin, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, to jest on jedynie podstawą obowiązku ujawnienia takiego złoża, nie może zaś być podstawą do regulowania zależności z obszarami występującymi na powierzchni ( wyrok dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak słusznie zauważył organ, nieprzeznaczenie w aktualnej edycji Studium udokumentowanych złóż kopalin położonych na terenie stanowiącym własność spółki pod przyszłą eksploatację, w żaden sposób nie wpływa ani na ograniczenie funkcjonowania skarżącej spółki, ani na możliwość jej rozwoju, w tym na ograniczenie swobody gospodarowania. Uchwała dotycząca zmiany studium nie ograniczyła, ani też nie pozbawiła praw, które spółka posiada, co najwyżej nie dała nowych uprawnień, których strona oczekiwała. Tym samym, ponieważ wskazana uchwała nie rozstrzyga o zmianie sytuacji prawnej skarżącej, to nie można mówić o naruszeniu jej interesu prawnego. Dostrzec również należy, że ujawniona w studium część złoża B stanowi i stanowiła w całości tereny o przeznaczeniu rolnym, które w znacznej części stanowią własność osób fizycznych, a te osoby, jak wskazał to organ w oparciu o procedowane uwagi, nie są zainteresowane odsprzedażą nieruchomości i sprzeciwiają się wydobywaniu złóż. W tym też zakresie ( co do nieruchomości stanowiących własność innych osób a położonych na terenie ujawnionych złóż) niewątpliwie można mówić o braku w ogóle interesu skarżącego w kwestionowaniu zapisów uchwały (art. 10 ust. 3 ustawy prawo geologiczne i górnicze). Podobnie ocenić należy zarzuty co do przeznaczenia innych terenów, których spółka nie jest właścicielem. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby w następstwie uchwalenia zaskarżonej uchwały w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D. , doszło do naruszenia przysługującego jej interesu prawnego lub uprawnienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia przejawu działalności (bezczynności) administracji publicznej. Tym samym, wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez skarżącą spółkę, która nie wykazała naruszenia kwestionowaną uchwałą jej interesu prawnego lub uprawnienia stanowi podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., uniemożliwiając zarazem merytoryczną kontrolę pod względem legalności zaskarżonej uchwały. Stwierdzenie braku naruszenia interesu prawnego strony czyni również zbędnym odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia trybu procedowania kwestionowanej uchwały. Dlatego też należało uznać, że skoro zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej, skarga wniesiona przez spółkę podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia. IB