II SA/Łd 796/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu handlowo – usługowego p o s t a n a w i a: - odrzucić wniosek. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...] umarzającej postępowanie wszczęte z wniosku S. M. w przedmiocie użytkowania pawilonu handlowo – usługowego zlokalizowanego w B. przy ul. A 4c, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniosła J. S. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wyjaśniła, że w dniach od 15 lipca do 7 sierpnia 2009r. korzystała z urlopu wypoczynkowego, w trakcie którego była na wycieczce objazdowej za granicą i nie miała możliwości odbioru korespondencji. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednakże stosownie do § 2 tego przepisu przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W piśmiennictwie prawniczym powstałym na tle powyższego przepisu dominuje pogląd, iż niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ma miejsce w sytuacji, gdy w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło a czynność została dokonana w ustawowym terminie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 213, Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 150). Pogląd ten jest ugruntowany również w orzecznictwie sadowoadministracyjnym (por. np. postanowienia NSA: z dnia 21 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 184/04, niepubl., z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 405/08 i z dnia 16 października 2008r., sygn. akt II FZ 441/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że stronie, która we właściwym terminie czynności takiej dokonała, wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania nie przysługuje. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji przesyłka ją zawierająca była dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 16 i 23 lipca 2009r., a następnie zwrócona organowi administracji w dniu 31 lipca 2009r. W świetle art. 44 K.p.a. za prawnie skuteczne może być uznane tzw. doręczenie zastępcze pisma, pod tym jednakże warunkiem, że zostaną zachowane przewidziane w K.p.a. wymogi, które umożliwią stronie odbiór kierowanej do niej korespondencji. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). W myśl zaś § 4 tego przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Tymczasem z samego tylko zestawienia tych dat wynika, iż placówka pocztowa uchybiła obowiązkom wynikającym z treści art. 44 § 2 i 3 K.p.a., gdyż pozostawiając powtórne awizo uczyniła to o jeden dzień za wcześnie. Skoro bowiem wobec niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w dniu 16 lipca 2009r. doręczyciel pozostawił w tym dniu awizo, to siedmiodniowy termin odbioru przesyłki w placówce pocztowej określony w art. 44 § 2 K.p.a. upływał dopiero w dniu 23 lipca 2009r. W związku z tym pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki dopuszczalne było najwcześniej w dniu 24 lipca 2009r. Stosownie bowiem do treści art. 57 § 1 K.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Ponadto zarówno na kopercie, jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki poleconej nadanej w dniu 13 lipca 2009r. – brak jest wyraźnej informacji doręczyciela, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o przesyłce. W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym ugruntowany jest pogląd, że dla uznania, iż doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 K.p.a., nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Słowo "awizo", jakkolwiek oznacza zawiadomienie odbiorcy, to nie można z niego jednak wywieść sposobu zawiadomienia takiego, aby mieścił się on w wymogach art. 44 K.p.a. Koniecznym jest zatem zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać (por. np. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 5 maja 1997r., sygn. akt I SA/Gd 470/96, niepubl., wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lutego 2008r., I SA/Op 314/07, LEX nr 437617, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007r., V SA/Wa 417/07, LEX nr 345717, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 16 lipca 2009r., I SA/Sz 546/09 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie można uznać, że zaskarżona decyzja z dnia 10 lipca 2009r. została skutecznie doręczona skarżącej w trybie, o którym mowa w art. 44 K.p.a. Z akt administracyjnych wynika jednakże, iż na skutek pisma skarżącej z dnia 19 sierpnia 2009r., organ administracji doręczył jej w dniu 1 września 2009r. w/w rozstrzygnięcie, co tym razem potwierdziła własnoręcznym podpisem na znajdującym się w aktach administracyjnych zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W związku z tym, zdaniem Sądu, dopiero od tej daty rozpoczął bieg określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Skoro zaś skarżąca już w dniu 7 września 2009r. nadała w placówce pocztowej przesyłkę zawierającej skargę, to tym samym nie uchybiła terminowi do jej wniesienia (koperta k. 16). Tym samym uznać należy, iż wniesiony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny. W myśl zaś art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.