II SA/Łd 80/17

Dnia 23 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu wniosku M. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. znak: [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. znak: [...] z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza W. nr [...], znak: [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 45, na działki nr 903 i 904 położone przy ul. A w G., gm. W., projektowanej przez M. R., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] Burmistrz W. decyzją nr [...], znak: [...] ustalił na wniosek M. R. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 45, na działki nr 903 i 904 położone przy ul. A w G., gm. W. Decyzją znak: [...] z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając z urzędu stwierdziło nieważność ww. decyzji Burmistrza W. na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako: "k.p.a". Decyzja została bowiem wydana przez organ niewłaściwy. Decyzją znak: [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy ww. decyzję własną. Skarga M. R. na ww. rozstrzygnięcie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem sygn. akt II SA/Łd 768/11 z dnia 26 marca 2013 r. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 2545/13 z dnia 17 czerwca 2015 r. została również oddalona skarga kasacyjna M. R. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu 8 sierpnia 2016 r. M. R. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. zarzucając, że decyzja została wydana na podstawie dowodów i okoliczności faktycznych, które w chwili wydania decyzji okazały się fałszywe. Skarżąca ustaliła, że na podstawie pisma z dnia 18 stycznia 2012 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad stała się zarządcą działki, na której jest zlokalizowana droga krajowa nr 45 na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...], znak: [...], która stała się ostateczna z dniem [...]. Zdaniem M. R. ww. okoliczność była istotna dla rozstrzygnięcia. W świetle art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440), Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie była bowiem legitymowana do ustalenia lokalizacji zjazdu, gdyż nie była zarządcą drogi - grunty były własnością Skarbu Państwa w zarządzie Starosty [...]. Pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r. M. R. wniosła o wznowienie postępowania alternatywnie z uwzględnieniem przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wznowiło postępowanie zakończone decyzją z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że kwestia zarządu drogą krajową nie stanowi zagadnienia o charakterze faktycznym bowiem o tym, która droga posiada status drogi krajowej, a także kto jest zarządcą drogi krajowej decydują przepisy prawa - ustawa o drogach publicznych. W ocenie Kolegium w sprawie nie wystąpiła również przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Co prawda w dniu [...], tj. w dniu orzekania w przedmiocie nieważności decyzji Burmistrza W. z dnia [...] Kolegium nie miało wiedzy o wydaniu przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] o przekazaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w trwały zarząd działki nr 298/1 pod drogą krajową nr 45 w G., jednakże wiedza ta do podjęcia prawidłowej decyzji nie była Kolegium potrzebna, co też zostało potwierdzone wyrokami sądów administracyjnych. To nie z decyzji Starosty [...] z dnia [...] lecz z przepisów prawa, tj. z ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, wynika jaki status posiada droga nr 45 oraz który podmiot jest jej zarządcą. Z decyzją nie zgodziła się M. R., która wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając decyzji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię i uznanie, że przytoczone przez skarżącą przesłanki nie uzasadniają uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...], naruszenie art. 18 ust. 1 i art. 19 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przez niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że na podstawie tych przepisów w dacie orzekania w sprawie decyzji ostatecznej Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad posiadała w zarządzie działkę nr 298/1 (pas drogowy) pod drogą krajową oraz naruszenie art. 7, 8 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie prawidłowo stanu faktycznego, mimo dowodu jakim jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] o przekazaniu zarządu działki nr 298/1 pod drogą nr 45 Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, która dopiero wtedy stała się zarządcą drogi. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] znak: [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Stwierdzenie faktu występowania jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 k.p.a. rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przytaczając treść art. 149 § 2 k.p.a. i w odniesieniu do przyczyn określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że wznowienie postępowania jest możliwe wówczas, gdy sfałszowane dowody stały się podstawą do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Uwzględniając szerokie pojęcie dowodu, wynikające wprost z art. 75 § 1 k.p.a., fałsz dowodu może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków, czy też opiniach biegłych. Przez istotne dla sprawy okoliczności faktyczne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej. Wznowienie nie będzie zatem możliwe, gdy fałszywy dowód nie miał wpływu na ostateczny wynik sprawy, a pomiędzy tym dowodem a okolicznościami istotnymi dla sprawy nie istniał związek przyczynowy. Kolegium ustaliło, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza W. z dnia [...] Nr [...], znak: [...], nie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych informacji przekazanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, tj. sfałszowanego dowodu, lecz na podstawie analizy przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Kolegium stwierdziło, iż od chwili utworzenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, tj. od dnia 1 kwietnia 2002 r., z mocy przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stała się ona zarządcą wszystkich dróg krajowych na terenie Polski, w tym drogi krajowej nr 45. Kwestia zarządu drogą krajową nie należy do sfery ustaleń faktycznych, lecz stanowi zagadnienie o charakterze prawnym, co w kontekście brzmienia art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oznacza, że na ustalenie statusu drogi oraz jej zarządcy nie mają wpływu powoływane przez skarżącą nieprawdziwe informacje przekazane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Okoliczność zarządzania drogami na podstawie przepisów o drogach publicznych nie jest również tożsama z przekazaniem nieruchomości w trwały zarząd na podstawie art. 223 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz.1774). Kolegium wyjaśniło nadto, że fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana. Zasadą jest, że wznowienie postępowania za względu na sfałszowanie dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. powinna przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci m.in. orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany bowiem nie jest rzeczą organu administracji publicznej przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (wyrok NSA z 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99, LEX nr 55743). W niniejszej sprawie strona nie wypełniła ciążącego na niej ww. obowiązku pomimo wystosowania do skarżącej wezwania Kolegium z dnia [...]. W związku z powyższym, Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie ma do czynienia z "dowodem sfałszowanym". W odniesieniu do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Kolegium wyjaśniło, że do uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie ww. przesłanki niezbędne jest wystąpienie czterech warunków: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, 2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, 3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeśli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły łącznie wszystkie ww. przesłanki. Okoliczność, iż w dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję o przekazaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w trwały zarząd działki nr 298/1 pod drogą krajową nr 45 w miejscowości G., nie jest okolicznością istotną dla sprawy. Aby móc uznać, że dany dowód/okoliczność jest istotny/istotna dla sprawy, należy ocenić czy mógłby/mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy (por. wyrok NSA z 29 października 1999 r., sygn. akt I SA/Łd 1440/97, LEX nr 46162). W ocenie Kolegium nawet ustalenie, jak tego chce skarżąca, że zarządcą drogi nie była wówczas Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie spowodowałoby odmiennego orzeczenia aniżeli zapadłe rozstrzygniecie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. W związku powyższym, z uwagi na brak wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Kolegium, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej. W nawiązaniu do zarzutu skarżącej, zgodnie z którym w kontekście "nieprawdziwych informacji" o przysługiwaniu statusu zarządcy drogi nr 45 należy rozważyć kwestie czy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad była legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza W. z dnia [...], Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza W. zostało wszczęte z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., a nie na wniosek podmiotu - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła M. R., która zaskarżyła w całości powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. w zakresie nie uznania, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w ww. przepisach, oraz że decyzja Kolegium z dnia [...], znak: [...] została wydana zgodnie z prawem, 2. art. 18 ust. 1 i art. 19 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że droga nr 45 była w chwili wydawania decyzji Kolegium z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza W. z dnia [...], w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, co stanowiło podstawę do jej wydania, podczas gdy droga ta nie była wówczas w zarządzie GDDKiA, która jako nieuprawniona złożyła następnie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza W. 3. art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, z pominięciem decyzji Starosty [...] z dnia [...] o przekazaniu zarządu nad działką nr ewid. 298/1, oraz poprzez pominięcie zasady budowania zaufania do organów administracji w sytuacji, kiedy wniosek GDDKiA o stwierdzenie nieważności złożony był przez organ nieuprawniony. Nadto skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. znak: [...] z dnia [...]. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. znak: [...] z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza W. nr [...], znak: [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji. Argumentacja zawarta szczególnie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji jest zrozumiała i zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Istota rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy sprowadzała się do ustalenia czy zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem pkt 5 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe; istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej; "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, aby tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. posługując się pojęciem "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. W rezultacie wznowić postępowanie należy także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1961/15, LEX nr 2324339). Nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 1302/97, LEX nr 43148; wyrok NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 124/08, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej sprawie zaistniała sytuacja nieodpowiadająca powyższej tezie. W sprawie wystąpiła bowiem nowa okoliczność faktyczna, istniejąca, ale nieznana organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...], którą to okolicznością była decyzja Starosty [...] z dnia [...] przekazująca w trwały zarząd GDDKiA działki nr 298/1 pod drogę krajową nr 45 w miejscowości G., ale okoliczność ta nie ma znaczenia dla odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, co jasno i zrozumiale wywiodło Kolegium. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 i art. 19 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wymaga podkreślenia, że istota sporu w niniejszej sprawie była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez M. R. skargi kasacyjnej - wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2545/13 – oddalił skargę kasacyjną. Dalej wskazać należy, że Sąd obowiązany był uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w powołanym powyżej wyroku zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu przepisu art. 190 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji lub postanowienia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 540/15, LEX nr 1946442, w Krakowie z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1207/15, LEX nr 1939461). Z wiążącego w sprawie wyroku wynika, że o ile do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co do zasady, właściwy jest wójt (burmistrz, prezydent) co wynika z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to do wydania decyzji na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych właściwy jest zarządca drogi. Jest oczywiste, że w przypadku ubiegania się o lokalizację zjazdu z drogi gminnej, której zarządcą jest wójt (burmistrz, prezydent), on właśnie będzie organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych. W przypadku zaś pozostałych zarządców, właściwość jest uzależniona od kategorii drogi, wg zasad określonych w art. 2 i 2a ustawy o drogach publicznych. Nie ulega zaś wątpliwości, że Burmistrz nie był właściwy w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej, ponieważ nie był jej zarządcą. Nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych dokonanych przez Kolegium, zaakceptowanych przez Sąd Wojewódzki, iż Burmistrz rozpoznał wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, chociaż po analizie treści tego wniosku winien uznać, że wniosek dotyczy sytuacji opisanej w art. 29 ust.3 ustawy o drogach publicznych, wobec czego organem właściwym do rozpoznania sprawy lokalizacji zjazdu z drogi krajowej jest [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jak to wynika z art. 19 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 29 ustawy o drogach publicznych i brak jest w tym przypadku związku z kwestią przekazania nieruchomości w trwały zarząd na podstawie art. 223 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co słusznie zaznaczyło Kolegium w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd i argumentację zaprezentowaną w przywołanym wyżej orzeczeniu. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. znak: [...] z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza W. nr [...], znak: [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 45, na działki nr 903 i 904 położone przy ul. A w G., gm. W. jest prawidłowe, natomiast zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Brak było bowiem podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia powołanych przepisów k.p.a. oraz ustawy o drogach publicznych. Wobec tego, skargę jako pozbawioną słuszności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić. M.K.