II SA/Łd 808/13

Dnia 18 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2013 roku sprawy ze skargi W. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz W. L. kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Prezydenta Miasta Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku W. L. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. K. pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią gospodarczo-garażową wraz z instalacjami wewnętrznymi, tymczasowej lokalnej kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na ścieki, podłączenia energii elektrycznej i podłączenia wody, na działce nr 48/3 w obrębie [...]położonej w Ł. przy ul. A 28a, ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją z dnia [...], które zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Powyższe oznacza zaś, że wyjaśnienia wymagało, czy faktycznie, w sprawie zakończonej w/w decyzją o pozwoleniu na budowę zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem czy faktycznie W. L. przysługiwał przymiot strony postępowania w w/w sprawie. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, wchodzącego w zakres zatwierdzonego ową decyzją projektu budowlanego, na działce nr 48/3 zaprojektowano budynek mieszkalny z częścią gospodarczo-garażową w taki sposób, że część gospodarczo-garażowa przylega do granicy działki nr 49/1. Część mieszkalna budynku usytuowana jest w odległości 9,96 m od granicy działki nr 48/1 oraz w odległości 8,53 m od granicy działki nr 49/1. Projekt nie obejmuje jakichkolwiek robót budowlanych poza granicami działki nr 48/3, w tym w pasie drogi ulicy A, obejmującym działkę nr 12/1 (aktualnie nr 12/15). Działka nr 48/3, objęta projektem budowlanym, posiada istniejące przyłącza do sieci i wjazd obsługujący istniejącą zabudowę w głębi działki. W takim stanie faktycznym, przy ustalaniu kręgu stron postępowania zastosowanie ma § 12 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W ust. 2 i 3 § 12 jest mowa o usytuowaniu obiektu w odległości mniejszej niż 3,00 m od granicy działki. Zatem ze względu na usytuowanie części gospodarczo-garażowej przy granicy działki nr 49/1, właściciel tej działki jest stroną postępowania, oprócz właściciela terenu objętego projektem zagospodarowania. Natomiast brak jest podstaw prawnych tj. przepisów szczególnych, z których wynikałoby, że stronami postępowania są również właściciele działki budowlanej nr 48/1 i działki drogowej nr 12/1. Fakt, że działka nr 48/3 posiada dostęp do drogi tj. do ul. A, obejmującej m.in. działkę nr 12/15, będącą własnością lub współwłasnością wnioskodawcy, nie oznacza, wedle organu, że W. L. jest stroną postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji, która nie obejmuje robót budowlanych w pasie drogowym. Zatem, skoro brak jest podstaw prawnych, w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, do uznania W. L. za stronę postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją, to tym samym brak jest podstaw do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznacza to, że nie może być rozpatrywany ponownie wniosek inwestora z dnia 6 maja 2010r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji. W związku z tym, organ nie może odnosić się do, podnoszonych we wniosku i składanych pismach, kwestii merytorycznych, dotyczących pozwolenia na budowę. W tej sytuacji zastosowanie ma regulacja prawna, o jakiej mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w myśl której organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania, określonego w art. 149 § 2 k.p.a., wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. L., zarzucając jej naruszenie: - art. 7 , art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego; - art. 8 i art. 28 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie; - art.3 ust. 20 i art. 28 ustawy - Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu wskazał, iż w/w decyzja ostateczna o pozwoleniu na budowę została wydana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym bez jego udziału jako strony i bez powiadomienia odwołującego się o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego. Działka, na którą wydano w/w pozwolenie nie posiada i nie posiadała w chwili wydawania owej decyzji wyjazdu na drogę publiczną, a posiada wyjazd na działkę wnioskodawcy nr 12/15. Organ, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę dla działki o nr 48/3, leżącej w bezpośrednim sąsiedztwie działki odwołującego się, nie znalazł podstaw do uznawania go za stronę postępowania. Wskazał, że jest właścicielem działki 12/15 i był jej właścicielem w chwili wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę, zaś o pracach budowlanych prowadzonych wzdłuż działek 48/3 i 48/2, na jego nieruchomości dowiedział się w dniu 31 sierpnia 2012r. Zatem twierdzenie organu, zatwierdzającego projekt budowlany dla działki nr 48/3 o nieprowadzeniu jakichkolwiek robót budowlanych na działce nr 12/15 mija się z rzeczywistym stanem faktycznym. Planowana inwestycja to szereg czynności, wymagających specjalistycznego sprzętu i dowozu materiałów budowlanych, a jedyny ciąg komunikacyjny do działki, objętej planowaną inwestycją przebiega przez nieruchomość odwołującego się. Stąd też właściciel działki nr 48/3 wykonał bramę i utwardzony wyjazd ze swojej posesji przez nieruchomość odwołującego, bo inaczej nie mógłby rozpocząć realizacji inwestycji. Dodał, że jego zdaniem, jeśli projekt nie obejmuje prac w pasie drogowym (co jest sprzeczne ze stanem faktycznym) to nie jest jasne, w którym miejscu będzie następował wyjazd z działki 48/3. Jeżeli starym wyjazdem z działki 48/2 to i tak będzie wymagał pozwolenia odwołującego, ponieważ cały pas zieleni na szerokości działek 48/2 i 48/3 jest własnością odwołującego się, podobnie jak ulica A na szerokości działek 48/148/2 i 48/3. Winien być zatem stroną w sprawie zakończonej w/w decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto zaskarżona decyzja, z której wynika, że nie uznano odwołującego się za stronę postępowania o pozwoleniu na budowę dla działki 48/3 jest sprzeczna z decyzją tego samego organu, wydaną dla tego samego inwestora, tj. decyzją nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30 kwietnia 2012r., w której wyjaśniono, że ulica A zlokalizowana jest częściowo na działkach stanowiących własność osób prywatnych, a inwestor powinien zostać poinformowany, iż w celu wybudowania dojazdu konieczne będzie uzyskanie zgody na korzystanie z drogi od jej właścicieli. Nadto, zdaniem odwołującego się, zatwierdzony zgodnie z art.34 ust.3 Prawa budowlanego projekt budowlany, stanowiący załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę powinien zawierać stosowne do potrzeb oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki, na której będzie realizowana budowa z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, zaś projekt budowlany, który stanowi załącznik do wniosku o pozwoleniu na budowę, nie posiada jego zgody jako właściciela działki nr 12/15, na której zlokalizowany jest pas zieleni przed działkami 48/2 i 48/3 oraz część ulicy A na szerokości działek 48/1, 48/2 i 48/3. Organ zatem, według odwołującego się, naruszył dyspozycję art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem stroną postępowania o pozwolenie na budowę, jest właściciel działki sąsiedniej, niezależnie od spełnienia odległości nakazanych przepisami prawa, jeżeli przepisy te nakładają na inwestora określone obowiązki względem działki sąsiedniej. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie zawierał stwierdzenie W. L., iż jako strona, bez własnej winy, nie brał udziału w postępowaniu, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zaś dochowanie przez wnoszącego terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. obligowało organ pierwszej instancji do wydania postanowienia o jego wznowieniu, jednak postanowienie to stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji przeprowadził właściwie postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy, a zarzut naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 8 i art. 28 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Podkreślono, że jeśli krąg stron postępowania w danej sprawie wyznaczają przepisy prawa materialnego, nie jest dopuszczalne odwoływanie się do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 28 k.p.a., a sama okoliczność, że określony podmiot jest właścicielem działki sąsiadującej z nieruchomością, na której jest realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą przesłanką do przyznania mu statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, a także w postępowaniu dotyczącym wznowienia takiego postępowania. Organ przypomniał treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wskazując, że obszar oddziaływania obiektu jest wyznaczony przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, który wymaga konkretyzacji i indywidualizacji oraz który należy uwzględnić przy projektowaniu i budowie obiektu. Takimi przepisami są m. in. przepisy dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na podstawie dokumentów przekazanych wraz z odwołaniem potwierdzono, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] udzielająca pozwolenia na budowę spornego budynku nie obejmuje swoim zakresem żadnych działań w obrębie pasa drogowego Zarówno projektowany budynek mieszkalny jak i jego część gospodarczo-garażową zlokalizowane zostały w znacznej odległości od granicy z działką nr 12/1 (aktualnie działka nr 12/15) i z działką nr 48/1. Dokonana powtórnie analiza usytuowania w/w inwestycji na działce nr 48/3 w oparciu przepisy zawarte w §12 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002r., poz. 690 ze zmianami) potwierdza, zdaniem organu, że w przedmiotowej sprawie przymiot strony mają jedynie właściciele działki, na której zaprojektowano inwestycję oraz właściciele działki sąsiedniej nr 49/1, w granicy z którą zaprojektowana została część gospodarczo-garażową. Projektowany budynek mieszkalny jest, wobec już istniejącego na tej działce, drugim budynkiem mieszkalnym i zaopatrzenie w media zaprojektowano poprzez rozbudowę istniejących instalacji, a jako obsługę komunikacyjną wskazano istniejący, określony graficznie na mapie do celów projektowych wyjazd z działki nr 48/3 na ulicę A. Zatem, zdaniem Wojewody, nie znajduje uzasadnienia żaden z zarzutów skarżącego, a postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji po wydaniu postanowienia z dnia [...], dowiodło, że wobec braku posiadania przez W. L. przymiotu strony w postępowaniu, o wznowienie którego wystąpił, organ właściwie odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Powyższą decyzję W. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie: - przepisów ustawy Prawo budowlane tj. art. 3 pkt 2, art. 28 ust. 2; - prawa własności prywatnej, której ochrona zagwarantowana jest przepisami Konstytucji RP; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 28 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podtrzymał dotychczasowe zarzuty, dodając, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana dla inwestycji na działce nr 48/3, bez uprzedniej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż powołana w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji - decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana dla działki 48/2. Już sam fakt różnej numeracji działek przy wydawaniu powyższych decyzji powinien być dyskwalifikujący dla decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczył, że nie jest to błąd pisarski, gdyż w projekcie przedstawionym organowi orzekającemu widnieje numer działki 48/3. Zgodnie z aktualną mapą lokalizacyjną, dostępną w [...] Ośrodku Geodezyjnym dla obszaru objętego pozwoleniem, działka nr 48/3 nie figuruje. Nie było także takiego numeru działki w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zatem pozwolenie na budowę nr [...] dotyczy nieistniejącej działki, gdyż po podziale działki nr 48/2 powstały działki o numerach 48/4 i 48/5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania G. K. wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż fakt dokonania podziału działek, stanowiących jego własność, nie ma znaczenia dla prawidłowego przebiegu procesu inwestycyjnego. Decyzja o pozwoleniu na budowę odpowiada terenowi, wskazanemu w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podniósł, iż ulica A znajduje się w wykazie dróg publicznych, opublikowanym w "Dzienniku Urzędowym Wojewody [...]". Wskazał też, że ewentualnych roszczeń w stosunku do Gminy Ł. skarżący może dochodzić w drodze postępowania sądowego, nie zaś jego kosztem, usiłując wzruszyć ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Podniósł również, iż korzysta z innego niż frontowy wyjazdu z terenu posesji, wobec tego, że skarżący ustawił przed jego bramą słupki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej: jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia orzeczeń organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a.: a) ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości, wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art.145b; b) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Granice postępowania rozpoznawczego, co do ustalenia podstaw wznowienia postępowania wyznacza art. 145 § 1, art.145a i 145b k.p.a. Treść przywołanego wyżej art. 149 § 2 k.p.a. wskazuje zaś, że postanowienie o wznowieniu otwiera postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania, a zatem postępowanie co do wszystkich ewentualnych podstaw wznowienia, wyliczonych w art. 145 § 1, art.145a i 145b k.p.a. Ograniczenie dotyczy li tylko podstaw uchylenia decyzji, wyliczonych w art. 145 § 1 pkt 4, art. 145a i 145 b k.p.a., które nie mogą być w razie wszczęcia postępowania z urzędu, podstawą uchylenia decyzji. (por. B.Adamiak, J.Borkowski : Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011r.,str.578). W rozpoznawanej sprawie natomiast organ, na wniosek W. L. wznowił postępowanie i jednocześnie owego wznowienia odmówił, tworząc pozbawioną logiki konstrukcję procesową. Jakkolwiek bowiem faktem jest, iż jedną z podstaw do odmowy wznowienia postępowania stanowi oczywisty brak przymiotu strony podmiotu występującego z żądaniem wznowienia postępowania, nie oznacza to, iż wywód tego rodzaju może uzasadniać odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdy równolegle prowadzone jest postępowanie wznowieniowe, celem ustalenia istnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wznowione postępowanie winno, zgodnie z treścią art. 149 § 2 k.p.a., objąć wszystkie podstawy wznowienia. Ewentualne zaś wykluczenie przesłanki wskazującej na przymiot strony wnioskodawcy, może natomiast uzasadniać odmowę uchylenia decyzji z tej przyczyny, ze wskazaniem braku możliwości badania innych przesłanek, objętych żądaniem wnioskodawcy. (por szerzej na temat granic postępowania rozpoznawczego we wznowionym postępowaniu w uzasadnieniach uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999r., sygn.akt FSA 1/99, ONSA 2000/2/45, wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1998r., sygn.akt I SA/Lu 78/97, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 31897, wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 września 2007r., sygn.akt II SA/Ke 247/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEx nr 454141 oraz z dnia 5 grudnia 2007r., sygn.akt I SA/Ke 518/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 469821, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2008r., sygn.akt VIII SA/Wa 586/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 468019586 oraz z dnia 17 czerwca 2010r., sygn.akt VII SA/Wa 2331/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 707327). Jednakże w razie, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a z akt sprawy wynika, że zachodzi również inna z podstaw wznowienia, organ obowiązany jest z akt sprawy wyprowadzić tę wadliwość i konsekwencje prawne z niej wynikające. (por. B.Adamiak, J.Borkowski : Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011r.,str.578) Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Z uwagi na proceduralny charakter stwierdzonych uchybień, odstąpiono od merytorycznej oceny zarzutów skargi, związanych z legitymacją W. L., uznając to za przedwczesne. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono zaś na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu. Uwzględniając natomiast charakter prawny zaskarżonej decyzji (niewymagającej wykonania i niepodlegającej wykonaniu) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku w trybie art. 152 p.p.s.a. Prowadząc ponownie postępowanie organy winny przeprowadzić postępowanie rozpoznawcze, zgodnie z brzmieniem art. 149 § 2 k.p.a., uwzględniając sformułowane powyżej poglądy prawne. LS