II SA/Łd 812/13

Dnia 12 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 roku sprawy ze skargi Fundacji "A" na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego - oddala skargę. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] znak [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Fundacji A z siedzibą w Z., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] znak [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z., określany dalej jako "PLW" lub "organ I instancji", działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nadania Fundacji A, określanej dalej jako "Fundacja", weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego w związku z zamiarem prowadzenia przez Fundację schroniska dla bezdomnych zwierząt w Z. przy ulicy A 9. W uzasadnieniu swojego postanowienia PLW podniósł, że Fundacja w piśmie z dnia 11 marca 2013 r. (data wpływu 12 marca 2013 r.), złożyła zawiadomienie o zamiarze prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt, tj.: działalności nadzorowanej w rozumieniu art. 1 pkt 1 lit. "j" ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. nr 213, poz. 1342 ze zm.), określanej dalej w skrócie jako "ustawa". Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 9 ustawy zgłoszenie zamiaru prowadzenia działalności skutkuje wydaniem przez powiatowego lekarza weterynarii decyzji o nadaniu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Zgłoszenie zamiaru prowadzenia działalności stanowi zatem czynność strony w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. zmierzającą do uzyskania od organu decyzji sankcjonującej prawną możliwość podjęcia i prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej. Czynność analogiczna została już przez stronę podjęta w dniu 12 kwietnia 2011 r. Dotyczyła ona zawiadomienia PLW o zamiarze prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie schroniska dla zwierząt w Z. przy ul. A 9. Skutkiem tego, mocą decyzji PLW z dnia [...] nr [...], nadano Fundacji weterynaryjny numer identyfikacyjny [...]. W wyniku późniejszych czynności kontrolnych PLW wydał dwie kolejne decyzje, tj.: z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...], mocą których początkowo nakazał stronie usunięcie uchybień w określonym terminie, poprzez dostosowanie odległości schroniska od siedlisk ludzkich do minimum 150 m, a następnie zakazał prowadzenia działalności z uwagi na nieusunięcie uchybień. Decyzja z dnia [...] nr [...], na podstawie której PLW zakazał Fundacji prowadzenia działalności, nie została zaskarżona odwołaniem przez stronę w przewidzianym przez prawo terminie i jest decyzją ostateczną. Przedstawiony stan faktyczny, na który złożyły się określone zdarzenia prawne, jednoznacznie wskazuje, że sprawa została już ostatecznie rozstrzygnięta. Zawiadomienie Fundacji z dnia 11 marca 2013 r. oraz 12 kwietnia 2011 r. są tożsame zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo, biorąc pod uwagę, że złożyła je ta sama strona, w tej samej sprawie, a lokalizacja schroniska, będąca przyczyną wydania decyzji w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności w postaci schroniska dla zwierząt, pozostaje bez zmian. W zażaleniu na powyższe postanowienie Fundacja wniosła o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem strony błędne jest stanowisko organu I instancji co do tożsamości stanu faktycznego, ustalonego w decyzji PLW z dnia [...] o nadaniu Fundacji weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego oraz stanu faktycznego istniejącego w dacie złożenia aktualnego wniosku, tj. w dniu 12 marca 2013 r. Od czasu wydania decyzji z dnia [...] doszło do zmian stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w zakresie użytkowania działek sąsiadujących z terenem, na którym działalność prowadzi Fundacja. Nadto w wyniku podziału działek i geodezyjnego wydzielenia działki, na której prowadzona jest działalność związana z opieką nad bezdomnymi zwierzętami, w chwili obecnej faktycznie działka ta jest oddalona od siedzib ludzkich na odległość wymaganą przepisami o szczegółowych wymaganiach weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt. Tych zmienionych okoliczności nie badał organ I instancji wydając zaskarżone postanowienie. Wobec zmiany podstaw faktycznych, zdaniem wnoszącego zażalenie, brak jest zasadności w twierdzeniu, że obie sprawy (z wniosku Fundacji z dnia 12 kwietnia 2011 r. oraz z wniosku Fundacji z dnia 12 marca 2013 r.) są tożsame. Nadto skarżący podniósł, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 9 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej, wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, a przepis ten zawiera normę wskazującą sposób postępowania lekarza po złożeniu wniosku. Przepis ten nie zawiera zwrotów pozwalających na ocenę (uznaniowość) w przedmiocie nadania numeru identyfikacyjnego. Jedyną, możliwą do wydania decyzją, pozostaje więc decyzja o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a następnie wdrożenie kontroli zgłoszonego podmiotu. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zdaniem organ II instancji w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione przyczyny, w rozumieniu art. 61 a § 1 k.p.a., uniemożliwiające wszczęcie postępowania i wydania decyzji w przedmiocie wniosku strony. Taką oczywistą przeszkodą uniemożliwiającą wszczęcie postępowania jest sytuacja, gdy w tej samej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zawiadomienia Fundacji z dnia 11 marca 2013 r., [...]WLW podniósł, że działalność, która - jak twierdzi Fundacja - ma być prowadzona od dnia 12 marca 2013 r., prowadzona jest przez Fundację we wskazanym miejscu, czyli w Z. przy ul. A 9, od wielu lat, zatem nie jest to działalność nowa. Dowodem tego, co jest okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie, jest chociażby toczące się przed PLW postępowanie administracyjne w przedmiocie nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego dla Fundacji, zakończone wydaniem przez PLW decyzji z dnia [...] o nadaniu tego numeru, jak również postępowanie administracyjne w przedmiocie zakazu prowadzenia przez Fundację działalności polegającej na prowadzeniu schroniska dla zwierząt, które zakończyło się wydaniem przez PLW decyzji z dnia [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia przedmiotowej działalności. Decyzje powyższe zostały wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657), określanego dalej jako "rozporządzenie". Co do zarzutów podniesionych przez Fundację w zażaleniu oraz w piśmie Fundacji z dnia 20 maja 2013 r. skierowanym bezpośrednio do organu II instancji, [...]WLW wskazał, że dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia Studium Uwarunkowań, co wynika z faktu, że zgodnie z § 1 rozporządzenia znaczenie ma faktyczna odległość, a nie przeznaczenie działek wynikające ze Studium Uwarunkowań, które, co na marginesie należy podnieść, nie ma charakteru prawa powszechnie obowiązującego, a więc nie może stanowić podstawy wydania rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 1 k.p.a. Po drugie, odnosząc się do kwestii wyodrębnienia geodezyjnego działek podnieść należy, że wyodrębnienie geodezyjne działek nie może być brane pod uwagę jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a to z tego powodu, że pojęcie działki w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, nie ma dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia. Zgodnie bowiem z § 1 rozporządzenia chodzi o "miejsce" oddalone od siedzib ludzkich, a nie o wyodrębnioną geodezyjnie działkę. Wskutek dokonania podziału geodezyjnego doszło co najwyżej do zmiany stanu prawnego stosownie do przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ale nie doszło w żadnym wypadku do zmiany stanu faktycznego, czego wnoszący zażalenie nie zauważa. Ponadto organ II instancji podniósł, że dokonanie podziału geodezyjnego nie miało wpływu na zmianę faktycznego położenia miejsca, w którym schronisko ma być przez Fundację prowadzone. Schronisko bowiem nie zostało przeniesione w inne miejsce. Z powyższych względów zarzut o nieuwzględnieniu zmiany stanu faktycznego, podnoszony przez wnoszącego zażalenie, ostać się nie może. Organ II instancji dodał również, że w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miasta Z. Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia 20 kwietnia 2012 r., skierowane do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Z., z którego w sposób jednoznaczny wynika, że "trzy siedziby ludzkie oddalone są od fundacji A w odległości mniejszej niż 150 m". Pismo to, stanowi potwierdzenie określonych faktów i należy je traktować tym samym jako zaświadczenie w rozumieniu art. 217 k.p.a., gdyż stanowi ono urzędowe potwierdzenie określonych faktów. Z tego też względu organ nie może odmówić wiarygodności stwierdzonym w tym piśmie faktom i przyjmuje określone w tym piśmie fakty za jedną z podstaw rozstrzygnięcia sprawy. Według [...]WLW normy prawne dotyczące wymogów funkcjonowania schronisk dla zwierząt mają charakter niezupełny. Nie definiują one bowiem, jak wskazano wyżej, pojęcia "siedziby ludzkiej", nie wskazują też w jaki sposób należy dokonać pomiaru odległości schroniska od sąsiednich nieruchomości, brak też jakiegokolwiek odesłania w tym zakresie do innych regulacji prawnych. Skutkiem tego, zgodnie z zasadą, że organy administracji publicznej mogą działać tylko w zakreślonych przez normy prawne granicach, przyjąć należy, że organy szeroko pojmowanej Inspekcji Weterynaryjnej nie posiadają kompetencji do określenia, czy w danej sytuacji mamy do czynienia z siedzibą ludzką, czy też nie i w jaki sposób dokonać pomiaru odległości 150 m. Z tego też powodu organ II instancji przyjął dane wskazane w piśmie Urzędu Miasta Z. z dnia 20 kwietnia 2012 r., jako jedną z podstaw swego rozstrzygnięcia, co jest zgodne z art. 75 § 1 k.p.a. W tym kontekście organ orzekający wskazał na jeszcze jedną istotną kwestię, że ani ustawodawca w ustawie o ochronie zdrowia zwierząt i chorobach zakaźnych zwierząt, ani Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przepisach Rozporządzenia nie sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem "siedziby ludzkiej". Definicji tego pojęcia nie można też znaleźć w innych aktach prawnych, nawet niezwiązanych z szeroko pojmowanym prawem weterynaryjnym. Z tego też powodu, zdaniem organu II instancji przyjąć należy, że chodzi o wszelkie miejsca, w których przebywają ludzie. Organ II instancji, mając bowiem na uwadze, że ochrona zwierząt jest jednym z celów wynikających z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, a sama Inspekcja Weterynaryjna jest ustawowo zobligowana do działań związanych z szeroko pojmowaną ochroną zwierząt i ochroną zdrowia zwierząt, nie może pominąć faktu, że schronisko dla zwierząt jest co do zasady działalnością, która w pewnym sensie i zakresie może zakłócać korzystanie z przysługujących do sąsiednich nieruchomości praw - czy to prawa własności, czy innych praw. Bezsprzecznie takim tokiem rozumowania podążał też Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi określając w § 1 rozporządzenia, że lokalizacja schroniska powinna znajdować się od siedzib ludzkich w określonej odległości, co oznacza tym samym poszanowanie przysługujących posiadaczom sąsiednich nieruchomości praw, co jest z kolei zgodne z poszanowaniem prawa własności wynikającym z przepisu art. 140 zdanie 1 Kodeksu cywilnego. Z tego też względu - zdaniem organu II instancji - mając na względzie cel w postaci zapewnienia zwierzętom, w tym i bezdomnym należytej ochrony, lokalizacja schroniska musi następować z poszanowaniem praw posiadaczy nieruchomości sąsiednich. W świetle powyższego niezasadny jest argument zażalenia, że jeden z budynków położonych na nieruchomości sąsiedniej (zdjęcie będące załącznikiem nr 6 do zażalenia), nie jest zamieszkały przez ludzi. Fakt ten nie może bowiem pozbawiać właściciela, czy posiadacza takiej nieruchomości ochrony, tym bardziej, że należy z całą mocą podkreślić, że zgłoszenie przez Fundację zamiaru prowadzenia schroniska dla zwierząt, ma charakter następczy, względem istnienia na tej nieruchomości budynku. Wymóg, określony w § 1 ust. 1 rozporządzenia dotyczy wszystkich podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną w przedmiotowym zakresie, a więc zarówno już funkcjonujących, jak i nowopowstałych. Przyjęcie przez organ I instancji lub II instancji odmiennego rozstrzygnięcia może bowiem skutkować odpowiedzialnością odszkodowawczą organu, który rozstrzygając sprawę naruszy prawa przysługujące posiadaczom sąsiednich nieruchomości. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że z pisma z dnia 6 marca 2007 r. jasno wynika, że Fundacja nie jest zainteresowana prowadzeniem obiektu przy ul. A 9 w Z., jako schroniska oraz, że podstawową przeszkodą w prowadzeniu schroniska jest odległość (jej niezachowanie) od nieruchomości sąsiednich. Wobec tego Fundacja od samego początku miała świadomość, iż lokalizacja schroniska nie spełnia wymagań wynikających z przepisów rozporządzenia. Odnosząc się do kwestii podnoszonej w piśmie z dnia 20 maja 2013 r. opinii prawnej sporządzonej przez adwokata J. K. (będącej kserokopią i niepodpisanej) w przedmiocie lokalizacji schroniska i funkcjonowania firmy A, organ II instancji wskazał, że opinia prawna nie może być traktowana jako dowód w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a tym samym nie może być podstawą rozstrzygnięcia danej sprawy. Według organu II instancji błędny jest także argument o uporczywym odmawianiu nadania Fundacji weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, gdyż numer taki został nadany na podstawie wspomnianej wcześniej decyzji PLW. W kwestii terminu wniesienia zażalenia na postanowienie PLW organ II instancji wskazał, że w postanowieniu PLW w pouczeniu błędnie wskazano termin do wniesienia zażalenia jako czternastodniowy. Zgodnie bowiem z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. W związku jednak z faktem, że strona nie może ponosić skutków błędnego pouczenia przez organ, organ II instancji przyjął, że zażalenie zostało wniesione we wskazanym w pouczeniu terminie. Podsumowując, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z tożsamością podmiotową i przedmiotową sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. W sprawie występuje bowiem ten sam podmiot - Fundacja A, a przedmiotem sprawy jest kwestia zatwierdzenia tego samego rodzaju działalności, co do prowadzenia której został wydany zakaz prowadzenia na podstawie decyzji PLW nr [...] z dnia [...], co bezsprzecznie oznacza, że mamy do czynienia z tożsamością przedmiotową. Na chwilę wydania przez PLW zaskarżonego postanowienia i na chwilę wydania niniejszego postanowienia przez organ II instancji, nie zmieniły się okoliczności faktyczne, lokalizacja schroniska pozostała bowiem bez zmian, co nie uzasadnia traktowania złożonego przez Fundację wniosku z dnia 11 marca 2013 r. jako wniosku w innej sprawie. Wydane przez PLW postanowienie z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. nie wykazuje uchybień, które umożliwiałyby jego zmianę bądź uchylenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Fundacja A w Z. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie postanowień organów obu instancji, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: 1. art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, brak wskazania uciążliwości schroniska dla zwierząt dla sąsiednich działek, brak wskazania, w którym dokładnie punkcie została naruszona odległość 150 m schroniska od siedzib ludzkich; 2. art. 61a § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie można wszcząć postępowania administracyjnego z uwagi na prawomocność decyzji nr [...] z dnia [...] oraz decyzji nr [...] z dnia [...], wydanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z., w sytuacji gdy pomiędzy stanem faktycznym, na podstawie którego wydano tamte decyzje, a stanem faktycznym, jaki zachodził w dniu 11 marca 2013 r., kiedy Fundacja zgłosiła zamiar prowadzenia schroniska dla zwierząt do Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z., nie zachodzi tożsamość przedmiotowa; 3. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca prowadzenia schroniska, celem ustalenia, czy rzeczywista odległość pomiędzy schroniskiem, a siedzibami ludzkimi jest mniejsza niż 150 m, a także uznania za siedziby ludzkie działek od wielu lat niezamieszkałych i opuszczonych; 4. art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy obligatoryjnym działaniem powiatowego lekarza weterynarii jest nadanie podmiotowi, który dokonał zgłoszenia zamiaru prowadzenia działalności nadzorowanej, weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego P. M., wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 10 października 2013r. zawieszone zostało postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie z uwagi na będące w toku postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...], którą zakazano Fundacji A prowadzenia działalności nadzorowanej. Z uwagi na uostatecznienie się decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji PLW w Z. z dnia [...], postanowieniem z dnia [...], podjęto z urzędu zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik Fundacji A, w osobie adwokata, poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym - zastępstwa procesowego. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję ( postanowienie ) uchyla tenże akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W przedmiotowej sprawie ocenie sądu podlega postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...], odmawiające wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w sprawie nadania Fundacji [...], określanej dalej jako Fundacja, weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Rozpoznając niniejszą skargę sąd w pełni podziela argumentację zaprezentowaną przez organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że ocenie z punktu widzenia legalności aktu podlega jedynie okoliczność, czy zachodziła przesłanka procesowa wynikająca z art. 61a § 1 k.p.a., a obligująca organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W myśl wskazanego przepisu – gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., czyli mówiącym o wszczęciu postępowania na żądanie strony (...), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Treść przepisu nie budzi wątpliwości, że w przypadku spełnienia jednej z dwóch niezależnych, samodzielnych przesłanek wydania wskazanego wyżej rozstrzygnięcia, nie jest ono pozostawione uznaniu organu, lecz organ jest zobligowany do jego zastosowania. Bezsporne jest również, iż Fundacji przysługiwało formalnie prawo złożenia zawiadomienia o zamiarze prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt, tj. działalności nadzorowanej w rozumieniu art. 1 pkt 1 lit. j ustawy z dnia 11 marca 2004r.o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt ( tekst jedn. Dz.U. nr 213 z 2008r., poz. 1342 ze zm. ). Takie zawiadomienie ( a ustawowo – zgłoszenie ) zmierza bowiem do uzyskania od organu decyzji sankcjonującej prawną możliwość podjęcia i prowadzenia przez dany podmiot działalności nadzorowanej. Następuje to poprzez wydanie decyzji przez powiatowego lekarza weterynarii o nadaniu podmiotowi, który dokonuje zgłoszenia, weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, co następuje w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 9 wskazanej ustawy. Jednakże, w ocenie sądu, w niniejszej sprawie zachodziła przeszkoda do wszczęcia postępowania ze względu na "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a 1 k.p.a. Do takich przyczyn należą bowiem sytuacje, które w sposób oczywisty nie pozwalają na wszczęcie postępowania, tj. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. W tym miejscu podkreślić należy, iż na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ponieważ instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym ( por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: 21 marca 2012r. sygn. II SA/Kr 1814/11 – Lex nr 1138565, z dnia 7 sierpnia 2012r. sygn. VII SA/Wa 813/12 – Lex nr 1225814, z dnia 6 września 2012r. sygn. IV SA/Po 332/12 – Lex nr 1216728, z dnia 5 marca 2013r. sygn. III SA/Kr 487/12 –Lex nr 1305801 i z dnia 27 marca 2013r. sygn. II SA/Gl 1161/12 – Lex nr 1307335 ). Dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia istotne znaczenie ma fakt, że skarżąca Fundacja w dniu 12 kwietnia 2011r. wystąpiła do organu I instancji z zawiadomieniem ( zgłoszeniem ) o zamiarze prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie schroniska dla zwierząt w Z. przy ul. A 9. Zgłoszenie to skutkowało wydaniem przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. decyzji z dnia [...], którą nadano Fundacji weterynaryjny numer identyfikacyjny oraz wpisano ten podmiot do rejestru podmiotów nadzorowanych w zakresie prowadzenia schronisk dla zwierząt. Decyzja została podjęta na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt (...). Następnie, na skutek przeprowadzonych czynności kontrolnych, organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję, którą nakazano Fundacji usunięcie, w zakreślonym terminie, uchybień naruszających wymagania weterynaryjne, w tym – zapewnienie odległości schroniska co najmniej 150 metrów od siedzib ludzkich. Na skutek niewypełnienia stwierdzonych uchybień organ w dniu [...] wydał kolejny akt, którym zakazano Fundacji A prowadzenia działalności nadzorowanej – schroniska dla zwierząt w Z. przy ul A 9 oraz skreślono ten podmiot z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną, a tym samym skutkowała niemożnością dalszego legalnego prowadzenia działalności. Spowodowała tym samym złożenie przedmiotowego zawiadomienia z dnia 11 marca 2013r. W ocenie sądu brak jest jakichkolwiek podstaw, by w tym stanie faktycznym i prawnym uznać, że organ wydał zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z naruszeniem przepisów prawa. Należy stwierdzić, że obie sprawy – z wniosku Fundacji z dnia 12 kwietnia 2011r. oraz z dnia 12 marca 2013r. są tożsame, przy czym sprawa z wniosku Fundacji z dnia 12 kwietnia 2011r. została już rozstrzygnięta. Tym samym zachodziła konieczność skorzystania przez organ z regulacji zawartej w art. 61a § 1 k.p.a., a jednocześnie brak jest podstaw, by dokonywać oceny merytorycznej zgłoszonego żądania. W tej sytuacji nie można również skutecznie podnosić zarzutów związanych z niedostatecznym zebraniem materiału dowodowego, a tym samym naruszenia przepisów proceduralnych, jak art. 7, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. Bezzasadny jest również, zgłoszony przez skarżącą Fundację, zarzut naruszenia przez organ art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Nie budzi bowiem wątpliwości okoliczność, że zgodnie z treścią tego przepisu powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej, o której mowa m.in. w art. 1 pkt 1 lit. j ( prowadzenia schronisk dla zwierząt ) wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, a więc w grę nie wchodzi uznaniowość. Może to jednak nastąpić dopiero po wszczęciu postępowania, do którego w przedmiotowej sprawie, z przyczyn wskazanych wyżej, nie doszło. Na zakończenie powyższych rozważań sąd podnosi dodatkowo, że ze względu na złożenie zażalenia z uchybieniem ustawowego terminu wynikającego z art. 141 § 2 k.p.a. organ odwoławczy w zasadzie nie miał formalnych podstaw do jego rozpoznania w powołaniu się jedynie na treść art. 112 k.p.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania (...) nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie ( błędne pouczenie o możliwości złożenia zażalenia w terminie 14, zamiast 7 dni ). Jednakże to błędne pouczenie, zdaniem sądu, nie powinno dawać automatycznie podstaw do rozpoznania środka zaskarżenia po ustawowym terminie do jego wniesienia, a jedynie stanowić okoliczność do ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia w trybie art. 58 k.p.a., przy spełnieniu warunków w nim przewidzianych. Sąd, w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, uznał jednak, że z tej przyczyny nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa, które nakazywałoby wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, skoro art. 112 k.p.a. expressis verbis udziela stronie ochrony prawnej ( por. np. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013r. sygn. I OSK 1553 /11 – Lex nr 126625 i wyrok WSA z dnia 8 marca 2012r. sygn. II SA/Wa 2423/11 – Lex nr 1145914 ). Reasumując, sąd uznał, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o jej oddaleniu. A. P.