II SA/Łd 820/25

Dnia 14 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędzia WSA Michał Zbrojewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 2 września 2025 roku nr SKO.4150.499.2025 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego M. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. nakazuje zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego M. B. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem nadpłaconego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 3 października 2025 roku, pod pozycją [...]. dc Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 lipca 2025 r. nr DPRG-UA-X.256.2025 zawieszające z urzędu, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, tj. do dnia 27 września 2026 r., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (do 8 sztuk) w zabudowie bliźniaczej wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce o nr ewid. [...], obręb [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 marca 2025 r. M. B., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (do 8 sztuk) w zabudowie bliźniaczej wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ul. [...], na działce o nr ewid. [...], obręb [...]. Organ I instancji ww. postanowieniem z dnia 8 lipca 2025 r. zawiesił z urzędu, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, tj. do dnia 27 września 2026 r., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wniósł M. B., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji. Zwrócił także uwagę na opieszałość organu w podejmowaniu decyzji w tej sprawie. Ponadto wskazał, że Rada Miejska w Łodzi w dniu 16 listopada 2022 r. podjęła uchwałę nr LXVIll/2025/22 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi" w zakresie aktualizacji struktury funkcjonalno-przestrzennej miasta w jednostkach "O - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo" i wprowadzenie innych niezbędnych zmian. Aktualizacja struktury funkcjonalno-przestrzennej miasta w jednostkach "O - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo" ma na celu uwzględnienie istniejącej zabudowy, to znaczy kontynuacji istniejącej funkcji - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wprowadzenie w innych jednostkach niezbędnych zmian wiążących się z dokonywaną aktualizacją. W przypadku nieruchomości objętej wnioskiem obszar podlegający analizie to 92,0 m x 3 = 276,0 m (szerokość frontu działki nr [...] wynosi ok. 92,0 m). Taki obszar analizowany swym zasięgiem obejmuje między innymi zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w bezpośrednim sąsiedztwie od północy znajdują się działki zabudowane budynkami mieszkalnymi, od wschodu znajdują się działki częściowo już z rozpoczętymi budowami a częściowo wydanymi pozwoleniami na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną od zachodu w obszarze analizowanym znajduje się osiedle domów jednorodzinnych z częściowo zrealizowanymi obiektami, częściowo rozpoczętymi inwestycjami oraz działki z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Wobec powyższego zmiana Studium w jednostce "O", w której położona jest działka nr [...] w obrębie [...], przewiduje aktualizację struktury funkcjonalno-przestrzennej celem uwzględnienie istniejącej zabudowy. Wobec tego niezrozumiałym jest, że postanowienie oparto na założeniu, iż funkcja terenu w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego może być niezgodna z wnioskowanym zamierzeniem. Przypuszczenie takie nie jest podstawą do zawieszenia postępowania na okres 18 miesięcy (maksymalny) lub daty uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z informacji uzyskanych od Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi, która jest odpowiedzialna merytorycznie za sporządzane miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, wynika, że istnieje szansa uchwalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta [...] w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], do września 2026 r. Ponadto pełnomocnik strony wskazał, że wiadomym jest, iż na terenie objętym przystąpieniem do opracowania miejscowego planu zagospodarowania dla części obszaru miasta [...] w rejonie ulic: [...], [...], Gościniec, [...], wznoszone są budynki mieszkalne jednorodzinne na podstawie zatwierdzonych projektów. Działki te usytuowane są w obszarze analizy urbanistycznej. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 2 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że teren objęty wnioskiem (tj. działka nr ewid. [...], obręb [...]) znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 25 czerwca 2025 r. Nr XIX/503/2025 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta [...] położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...]. W ocenie Kolegium, skoro Miejska Pracownia Urbanistyczna w Łodzi, która odpowiedzialna jest za wykonywanie obowiązków samorządu gminy Łódź w zakresie planowania przestrzennego, i tym samym jako autor planu jest w posiadaniu wszystkich informacji i danych dotyczących m.in. stanu zaawansowania prac planistycznych, oceniła, że termin do września 2026 r. jest terminem realnym dla uchwalenia planu miejscowego na przedmiotowym terenie, to prowadzenie przez organ orzekający w sprawie warunków zabudowy dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie należało uznać za niecelowe. Zdaniem Kolegium, organ I instancji mógł zatem, opierając się na tej informacji, ocenić zasadność zawieszenia postępowania w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, że procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji jest na wstępnym etapie zaawansowania. Na tym etapie prac planistycznych nie można więc jeszcze wymagać od organu wyjaśnienia relacji zachodzącej pomiędzy założeniami warunków zabudowy a projektowanym planem miejscowym. W tej sytuacji organ I instancji odwołał się do ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (uchwała Nr LXIX/1753/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, zmieniona uchwałą Nr Vl/215/19 z dnia 6 marca 2019 r. oraz uchwałą Nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021r.), zgodnie z którym, działki objęte wnioskiem inwestora zlokalizowane są na obszarze oznaczonym jako O - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. W ocenie organu II instancji, skoro ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to należy uznać, że tym samym w tej sprawie można mówić o sprzeczności planowanej inwestycji z procedowanym planem miejscowym. Wobec powyższego Kolegium, uznając prymat planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do decyzji administracyjnej, czego przejawem m.in. jest możliwość zawieszania postępowań administracyjnych kolidujących z treścią przyszłych planów, przyjęło, że w tej sprawie wystąpiły okoliczności stanowiące wystarczającą przesłankę do zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium zwróciło uwagę, że stanowisko orzecznictwa, iż uznaniowość zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie przeradza się w dowolność rozstrzygnięcia, jeżeli stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia planu pozwala z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, iż w terminie zawieszenia postępowania dojdzie do uchwalenia planu, straciło na aktualności po zmianie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (dokonanej z dniem 23 kwietnia 2023 r. ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2023 r. poz. 553). Nowy bowiem okres zawieszenia "nie dłuższy niż 18 miesięcy" z możliwością przedłużenia na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, w miejsce dotychczasowego "nie dłuższy niż 9 miesięcy" czyni zdecydowanie bardziej realną możliwość uchwalenia planu, nawet w sytuacji niskiego stopnia zaawansowania prac planistycznych w dacie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Mając na uwadze powyższe organ II instancji odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 8 czerwca 2017r., sygn. akt II OSK 2685/15, zgodnie z którym, konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności, organ może zawiesić postępowanie, nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Kolegium dodało przy tym, że swoje stanowisko NSA uzasadniło faktem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p,). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 131/17, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2017r., sygn. akt II SA/Kr 1079/17, oraz w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1149/22, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 6/18. Wychodząc z powyższych ustaleń organ II instancji stwierdził, że prawidłowo została oceniona zasadność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy zainicjowanego wnioskiem M.B. i w sposób wystarczający zostało uzasadnione rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się zaś do zarzutu zażalenia dotyczącego "zmiany Studium w jednostce "O", w której położona jest działka nr [...] w obrębie [...]", Kolegium stwierdziło, że należy domniemywać, iż zmiana ta dotyczy w istocie przeznaczenia działki w przyszłym planie ogólnym. Plan ten nie został jeszcze uchwalony, a zatem odwoływanie się do jakichkolwiek jego postanowień w zakresie zmiany sposobu zagospodarowania terenów należy uznać za przedwczesne, a tym samym nieuzasadnione. Niezależnie od tego wskazana w zażaleniu "zmiana" dotyczy "aktualizacji struktury funkcjonalno-przestrzennej celem uwzględnienie istniejącej zabudowy", a tym samym nie odnosi się do zabudowy przyszłej. Skargę na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł M. B., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie: 1. art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 103 § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji wydanego w przedmiocie bezzasadnego zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy, ze względu na procedurę planistyczną mającą na celu uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zainicjowaną uchwałą nr XIX/503/25 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 25 czerwca 2025 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta [...] położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...], czym doprowadzono do naruszenia: a) art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. w postaci zasady szybkości postępowania administracyjnego, dla której wyjątkiem jest możliwość, jaką daje zawieszenie postępowania, także z przyczyny podanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., b) art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w postaci prawa do zabudowy, a to poprzez uniemożliwienie zagospodarowania terenu, do którego skarżący ma tytuł prawny, skoro dla nieruchomości nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś organ wstrzymuje się od wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pomimo faktu że wniosek o wydanie warunków zabudowy był złożony na trzy miesiące przed uchwaleniem uchwały o przystąpieniu, c) art. 8 § 1 k.p.a. w postaci zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a to poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, skoro: i. w procedurze planistycznej nie podejmowano czynności zmierzających do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopiero po złożeniu wniosków o wydanie WZ przez skarżącego Prezydent Miasta Łodzi zawnioskował o podjęcie stosownej uchwały - wniosek złożono 27 marca 2025 r., 19 maja 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi wystąpił do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z zapytaniem, czy dla działek w obrębie geodezyjnym [...] prowadzone są prace w związku z planem (wskazując konkretne inwestycje), pismem z dnia 4 czerwca 2025r. Miejska Pracownia Urbanistyczna poinformowała Prezydenta, że rekomendują podjęcie uchwały w przedmiocie planu, w dniu 25 czerwca 2025 r. podjęto uchwałę o przystąpieniu, w której z objęcia planem wyłącza się konkretne działki - bez żadnej argumentacji, ii. w granicach przedmiotowej procedury planistycznej wydawane są decyzje o warunki zabudowy dla podobnych inwestycji, co więcej, podobne inwestycje realizowane są na sąsiednich działkach na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, iii. budzi wątpliwości i stanowi przejaw nadużycia prawa przez organ władzy publicznej praktyka tego rodzaju, że brak było chęci procedowania uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organ przez wiele lat, natomiast po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przez skarżącego organ nie wydaje decyzji w zakreślonym ustawowo terminie, nadto podejmuje uchwałę o przystąpieniu i zawiesza postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, co ma na celu utrudnienie właścicielowi możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, iv. nieruchomość skarżącego nie znajduje się w zlewni cieku [...], tylko w zlewni rzeki [...], dlatego nie ma podstaw do ograniczania w żaden sposób możliwości zabudowy w oparciu o ciek [...], v. procedura planistyczna rozpoczęta uchwałą nr XIX/503/25 z dnia 25 czerwca 2015r., tj. uchwałą o przystąpieniu, znajduje się na wstępnym etapie procedowania, procedurę WZ zawieszono po 104 dniach od jej wszczęcia, podczas gdy organ ma 90 dni na wydanie WZ, vi. w procedurze planistycznej nic się nie dzieje w zakresie dotyczącym przedmiotowej i nie ma "widoków" na to, że przed upływem 18 miesięcy zostanie uchwalony plan, 2. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zawieszenie postępowania o wydanie warunków zabudowy, w sytuacji gdy m.in.: a) przygotowany projekt zagospodarowania terenu nieruchomości nawiązuje do zastanego, realizowanego oraz przewidywanego w bezpośrednim sąsiedztwie charakteru zabudowy (mieszkalnictwo jednorodzinne), głównie w zabudowie bliźniaczej lub w postaci czworaków, a zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie będzie godzić w zastany ład architektoniczny i przestrzenny tej części miasta Łodzi, b) w związku z wydaniem wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy nie zaistnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; a zatem - w ocenie skarżącego - za niezasadne należy uznać zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie, zaś prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy, c) po dniu wejścia w życie uchwały o przystąpieniu do planu wydano decyzję o warunkach zabudowy dla innych nieruchomości znajdujących się w obrębie planu, 3. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia w sposób dowolny i z całkowitym pominięciem norm zawartych w k.p.a. i celu, dla którego ustawodawca przewidział instytucję, o jakiej stanowi art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (organ postąpił względem skarżącego i jego sprawy w taki sposób, że zastosował przepisy instrumentalnie, pomijając ich rzeczywisty sens i cel, jak też swoją praktykę orzeczniczą), co w rezultacie doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, 4. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w świetle art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zw. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie nadmiernie dolegliwej formy ograniczenia prawa własności do nieruchomości, poprzez uniemożliwienie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (kształtującej treść, wykonywania, prawa własności) z powołaniem się na procedurę planistyczną, która została wszczęta na blisko trzy miesiące po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdzie naruszenie polegało na bezrefleksyjnym przyjęciu przez organ, że wystarczającym jest samo wszczęcie procedury planistycznej (na marginesie trzy miesiące po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o WZ), tj. niezależnie od tego, jak długo ona trwa, na jakim jest etapie jej uchwalanie, 5. art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, albowiem podnoszenie w uzasadnieniu Kolegium twierdzenia, że organ I instancji ustalił, iż dla przedmiotowej inwestycji podjęto uchwałę o przystąpieniu jest nieprawdą, a działania podjęte przez organ są niesprawiedliwie i zostały dokonane w sposób krzywdzący, bowiem: a) uchwałę o przystąpieniu podjęto na 90 dni po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, b) godząc w interesy skarżącego, dopiero rozpoczął procedowanie nad planem, wtedy gdy skarżący złożył w dniu 27 marca 2025 r. wniosek o wydanie warunków zabudowy, a to wszystko, aby nadużywając przysługującego mu władztwa publicznego, pokrzywdzić skarżącego, c) po dniu wydania uchwały o przystąpieniu wydano decyzję o warunkach zabudowy we wskazanych przez skarżącego sprawach, 6. art. 107 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyczyn zawieszenia postępowania na maksymalny okres, niedokonania weryfikacji etapu procedowania planu, 7. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że zostały wypełnione wszystkie -przesłanki uprawniające organ do zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy na maksymalny okres przewidziany w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., tj. 18 miesięcy, brak wzięcia pod uwagę, że w rejonie, w którym skarżący wystąpił o wydanie WZ, inwestycje tożsame do inwestycji skarżącego mają już miejsce, a inwestycja skarżącego stanowiłaby uzupełnienie dokonanej już w tym układzie urbanistycznym zabudowy. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni decyzji określającej warunki zabudowy, przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przedstawił argumentację podniesionych zarzutów, podtrzymując stanowisko prezentowane na etapie zażalenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a zatem stosownie do art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dodać przy tym należy, że w przypadku skargi na postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym, jak w rozpoznawanej sprawie, nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 grudnia 2025 r. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w powyższym trybie i granicach nakreślonej na wstępie kognicji sądów administracyjnych Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w sposób określony w powoływanych przepisach, co uzasadnia jego uchylenie w całości. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postępowania stanowił przepis art.62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Przewidziana w powyższym przepisie instytucja zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy ma charakter fakultatywny, a zatem uprawnia organ do swobodnego, ale jednak niedowolnego, zastosowania tej instytucji. Podkreślić przy tym należy, że skorzystanie z uprawnienia uregulowanego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wymaga stosowanego uzasadnienia organu. W kontrolowanej sprawie organy I instancji i II instancji jako przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego wskazały fakt podjęcia przez Radę Miejską w Łodzi uchwały z dnia 25 czerwca 2025 r. Nr XIX/503/25 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta [...] położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...] oraz duże prawdopodobieństwo, że inwestycja będzie naruszać ustalenia projektowanego planu. Zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (uchwała Nr LXIX/1753/18 z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, zmieniona uchwałą nr Vl/215/19 z dnia 6 marca 2019r.), działka objęta wnioskiem inwestora zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym jako O - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Odnosząc się do powyższych przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy zastosowaniu art.62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracyjny oceny, czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego. Podmiot wnioskujący o wydanie warunków zabudowy nie może bez końca wyczekiwać na uchwalenie planu miejscowego (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2025 r., II OSK 2705/24, CBOSA). Należy również zwrócić uwagę, że wspomniany powyżej przepis wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy, ze względu na długotrwałe przerwanie tego postępowania. Organ powinien zatem ustalić, na jakim etapie jest procedura sporządzania planu, w jakim tempie się toczy, i uprawdopodobnić w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, że plan może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia. Za niezasadne należy uznać zawieszanie postępowań w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie albo została dawno temu przerwana. Prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy (por. Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, K. Kucharski, A. Szmytt, Ł. Złakowski [w:] Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 14, 2026, art. 62, wydanie elektroniczne opublikowane w programie Legalis). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu należało stwierdzić, że Kolegium nie dokonało należytej oceny okoliczności sprawy w kontekście wystąpienia przesłanek do zawieszenia ww. postępowania. Uwagę zwraca przy tym fakt, że Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji nie dokonując należytej oceny sprawy w kontekście okoliczności podniesionych przez skarżącego w zażaleniu, że w procedurze planistycznej zainicjowanej uchwałą z dnia 25 czerwca 2025 r. nr XIX/503/25 nie podjęto żadnych czynności i nie ma "widoków" na to, że przed upływem 18 miesięcy zostanie uchwalony plan oraz, że po dniu wejście w życie powyższej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu wydano decyzje o warunkach zabudowy dla innych nieruchomości, znajdujących się w obrębie planu. Organy administracyjne obu instancji orzekające w sprawie w żaden sposób nie uprawdopodobniły, że procedura planistyczna zostanie zakończona uchwaleniem planu miejscowego przed upływem okresu zawieszenia postępowania. Kolegium nie dokonało oceny stanu zaawansowania prac w procedurze sporządzania planu, w tym okoliczności, że w procedurze tej podjęto jedynie uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu i nie podjęto żadnych dalszych czynności. Kolegium nie rozważyło, czy stan zaawansowania tej procedury stwarza realne i wysokie prawdopodobieństwo uchwalenia planu. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, powoływanie się przez organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jedynie na stanowisko organu odpowiedzialnego za sporządzenie projektu planu bez dokonywanie dodatkowego badania w zakresie uzasadnienia dla tego stanowiska, nie można uznać za prawidłowe i przyjęte zgodnie z art. 7, art. 7b i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, dokonując oceny zasadności zawieszenia ww. postępowania administracyjnego, Kolegium nie uwzględniło art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), zgodnie z którym, studia tracą moc po 30 czerwca 2026 r. Organ II instancji nie ocenił, przez pryzmat tego uregulowania, etapu zaawansowania procedury planistycznej i możliwości jej zakończenia do 30 czerwca 2026 r. Po upływie tego terminu, tj. po 30 czerwca 2026r. nie będzie możliwe uchwalenie planu na podstawie obowiązującego Studium, ponieważ utraci ono moc obowiązywania. Z powyższego wynika, że organ II instancji, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, nie zbadał wnikliwie sprawy i nie dokonał należytej jej analizy, w szczególności w zakresie zarzutów podniesionych przez skarżącego w zażaleniu, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co w konsekwencji skutkowało niezbadaniem sprawy pod względem ziszczenia się przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego uregulowanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną, stosownie do regulacji art. 153 p.p.s.a., w szczególności należycie wyjaśni powyższe nieprawidłowości w ocenie okoliczności sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota obejmuje zwrot wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). Ponadto w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu od skargi w kwocie 100 zł na podstawie art.225 p.p.s.a. MR