II SA/Łd 826/14

Dnia 19 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 roku przy udziale - sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta D. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.) ustalił warunki zabudowy dla A Sp.k. w W. dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3MW, w tym budowie jednej wieży, montażu jednej turbiny wiatrowej o mocy do 3 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Jak wynika z akt sprawy, na wniosek inwestora z dnia 9 września 2011 r. organ i instancji wydał decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., którą ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej decyzji. W wyniku odwołań mieszkańców, organ II instancji w dniu [...] listopada 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego postępowania organ I instancji dokonał klasyfikacji inwestycji jako budowę urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb produkcji energii elektrycznej i ustalił, iż dla terenu inwestycji nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem wydanie decyzji, jak stanowi art. 59 ustawy, poprzedzone musi być zbadaniem, czy spełnione są wszystkie warunki opisane w art. 61 ust. 1 ustawy. Organ zwrócił uwagę, iż z uwagi na kwalifikację inwestycji w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy, co oznacza, iż nie podlegają badaniu przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy. Jednocześnie jednak wobec ustalania, iż inwestycja obejmuje realizację konstrukcji wsporczej pod urządzenie techniczne i planowaną obsługę komunikacyjną, przeanalizowano możliwość lokalizacji i ustalono linie zabudowy dla obiektu. Po wyznaczeniu obszaru analizowanego organ stwierdził, iż pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 ustawy zostały spełnione, co odzwierciedla analiza stanowiąca załącznik do decyzji. W zakresie zgodności z przepisami odrębnymi organ skupił się na przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ustalił, iż w otoczeniu planowanej elektrowni znajdują się tereny objęte ochroną akustyczną wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, są to tereny zabudowy jednorodzinnej i tereny zabudowy zagrodowej, dla których hałas nie może przekroczyć 40dB w nocy i 50dB w dzień dla zabudowy jednorodzinnej oraz 45dB w nocy i 55dB w dzień dla zabudowy zagrodowej. Organ podkreślił, iż przedstawione zasięgi hałasu generowanego przez turbinę nie przekroczą dopuszczalnych wielkości emisji na terenach zabudowy. Organ odniósł się także do wytycznych SKO zamieszczonych w decyzji kasacyjnej stwierdzając, iż w celu zagwarantowania maksymalnej ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony warunków życia i zdrowia ludzi, w ustaleniach decyzji zawarto odwołanie do obowiązku realizacji i eksploatacji zgodnie z przepisami prawa, obowiązku przestrzegania odpuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i zakazu przekroczenia standardów emisyjnych, co obejmuje emisje hałasu, pól elektromagnetycznych, wibracji, migotania cienia itp. Zwrócono również uwagę, iż w piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. zastrzeżenia złożył W. K. wskazując, iż w jego ocenie, z powodu inwestycji będzie zmuszony ograniczyć hodowle krów z uwagi na trudności wypasania i hałas. Odpowiadając na te zarzuty organ wskazał, iż inwestycja będzie musiała być realizowana zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, będzie wymagała spełnienia przepisów także w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu. Na dzień dzisiejszy jednak, miejsca wypasu bydła, ani inne grunty rolne nie są chronione akustycznie, co oznacza, ze inwestycja wypełnia wymogi wydania decyzji. Uwagi do projektu wniósł także inwestor, pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r., dokonano jego częściowej korekty, co jednocześnie skutkowało rozszerzeniem ustaleń analizy w zakresie powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. W toku ponownej analizy sprawy uzupełniono akta o prawomocną decyzję zmieniającą decyzję środowiskową. Obie decyzje środowiskowe stanowią obecnie o tożsamości przedsięwzięcia wskazanego w decyzji środowiskowej oraz we wniosku o warunki zabudowy. Skorygowany projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami. Odwołania od decyzji organu I instancji złożyli: W.K., mieszkańcy wsi R.: B. C., S. C., Z. A., M. M., J. B., Z. B., K. Z., I. C., B. K., J. K., S. W., mieszkańcy wsi Ś.: L.J., Z. J., A. Ł., Z. P., T. N., M. W., M.W., D. N. Decyzją z dnia [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez wymienione podmioty, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 4 ppkt 1 oraz pkt 4 ppkt 2 lit. c i umorzyło postępowanie w I instancji w tym zakresie oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w pozostałej części. Kolegium wyjaśniło charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy podkreślając, iż jej wydanie nie przesądza jeszcze, iż faktycznie inwestycja powstanie. Nadto, iż z samego faktu wydania takiej decyzji nie można wywodzić naruszenia interesów odwołujących, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Nadto jeżeli decyzja taka wywołuje skutki, o których mowa w art. 36 ustawy, właściciel nieruchomości może wystąpić do gminy o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę albo o wykupienie nieruchomości lub jej części. Kolegium, w odpowiedzi na zarzut odwołania mieszkańców wsi, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji środowiskowej wyjaśniło, iż jest to odrębne postępowanie od aktualnego. Postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej zostało zakończone, decyzja Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] sierpnia 2011r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zmieniona decyzją z dnia [...] września 2013r. oraz postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki, stała się ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym. Jeżeli w przekonaniu mieszkańców winni brać udział w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, to winni zainicjować postępowanie przed właściwym organem stosownie do postanowień art. 145 lub art. 156 k.p.a. Przywołując wyniki analizy i przeprowadzając własne postępowanie wyjaśniające Kolegium doszło o przekonania, iż organ I instancji prawidłowo ocenił, iż warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy zostały spełnione, nadto że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, zaś interesy osób trzecich zostały zabezpieczone w stopniu wynikającym z ustawy. Kolegium wyjaśniło, iż zmiana decyzji organu I instancji uzasadniona jest oceną, iż kwalifikacja inwestycji jako urządzenia infrastruktury technicznej wyklucza zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Co za tym, za bezpodstawne organ uznał przeprowadzenie analizy i ustalenie warunków nowej zabudowy wobec jasnego brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy. Skoro warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej do których zalicza się elektrownie wiatrowe, to ustalenie w decyzji organu I instancji warunków zabudowy w zakresie wymagań kształtowania ładu przestrzennego jest bezpodstawne. W związku z powyższym Kolegium uchyliło w tej części decyzję organu I instancji i umorzyło w tej części postępowanie. Podobnie uczyniło w odniesieniu do ustaleń dotyczących powierzchni możliwej do wyłączenia z produkcji rolnej. Kwestie te wykraczają poza granice postępowania o ustaleniu warunków zabudowy i w tym postępowania nie mogą być rozważane, co uzasadniało umorzenie postępowania w opisanym zakresie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył W. K. argumentując, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją w części dotyczącej pkt 4 ppkt 1 i nie zgadza się na budowę elektrowni, gdyż jest sąsiadem równolegle do działki inwestycyjnej ma tam pastwisko, na którym wypasa bydło, które jest źródłem utrzymania skarżącego. Nadto mapki, które otrzymał wskazują linię, która przebiega przez podwórko strony, na którym mieszkają niepełnosprawne dzieci. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, odwołując się do argumentacji prezentowanej w kwestionowanym rozstrzygnieciu. W piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2015 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w uzupełnieniu skargi zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy polegające na wydaniu decyzji mimo braku jej zgodności z odrębnymi przepisami prawa tj. art. 144 w związku z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, statuujących wymóg nieprzekraczania standardów jakości środowiska. Nadto przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. Pełnomocnik podtrzymał wnioski skargi, dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z pisemnej opinii w zakresie akustycznego oddziaływania elektrowni wiatrowej, na okoliczność czy organy administracji publicznej ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z procedurą, a następnie czy prawidłowo dokonały subsumpcji przepisu prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2015 r. pełnomocnik uczestnika postępowania A Sp.k. wniósł o oddalenie skargi w całości, oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii załączonej do pisma strony z dnia 15 stycznia 2015 r. oraz zasadzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego poparła skargę i zmodyfikowała złożony wniosek dowodowy i wnosiła o przyjęcie, że wynikające z załączonej opinii wnioski są twierdzeniami strony i nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu. Pełnomocnik uczestnika postępowania A Sp.k. podtrzymał stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylająca decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy na wniosek A Sp.k. w W. dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3MW, w tym budowie jednej wieży, montażu jednej turbiny wiatrowej o mocy do 3 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w części dotyczącej ustalonych warunków zabudowy w zakresie wymagań kształtowania ładu przestrzennego oraz powierzchni możliwej do wyłączenia z produkcji rolnej i umarzającą postępowanie I instancji w tym zakresie, oraz utrzymującą w mocy wskazaną decyzję w pozostałym zakresie. Podstawę prawną decyzji organu odwoławczego stanowi art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Oceniając prawidłowość decyzji, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego przez organ odwoławczy, na podstawie powołanego przepisu, może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ drugiej instancji stwierdzi, iż zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, a bezprzedmiotowość postępowania musi istnieć przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Innymi słowy zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zakresie umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy uzasadniały wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., czyli w sytuacji, gdy nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego powodujący brak podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy, co do jej istoty. Nie może mieć jednak miejsca umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości, gdy strona oczekuje merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011r. sygn. akt II GSK 1102/10 dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1070213, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 1507/11 dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1146237, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Lu 626/11 dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1152935). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organ prawidłowo uchylił w opisanej wyżej części decyzję pierwszoinstancyjną i umorzył postępowanie w tym zakresie. Zwrócić uwagę należy, że już organ I instancji nota bene prawidłowo zakwalifikował planowaną inwestycję jako urządzenie infrastruktury technicznej, co jednak nie znalazło stosownych i zgodnych z prawem konsekwencji w działaniu tegoż organu w myśl art. 61 ust 3 ustawy, a co zostało zweryfikowane w decyzji drugoinstancyjnej. Przypomnieć trzeba, że choć ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji urządzeń infrastruktury technicznej, to w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest już stanowisko, że elektrownie wiatrowe są takimi urządzeniami w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 567/12, wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2129/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za stanowiskiem tym przemawiają regulacje zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz.651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1059). Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 pkt 7 tej ustawy, procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem, mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Skoro planowane zamierzenie polega na budowie elektrowni wiatrowej to niewątpliwie przedmiotem ustalenia warunków zabudowy jest urządzenie infrastruktury technicznej. W takim przypadku, zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy, organ nie stosuje art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Co do zasady, wydanie decyzji o warunkach zabudowy w myśl art. 61 ust. 1 ustawy (dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie, jak wskazano to wyżej, z mocy 61 ust. 3 ustawy w przypadku ustalania warunków zabudowy dla urządzeń infrastruktury technicznej, organ nie stosuje art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 co oznacza, że bada jedynie spełnienie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 3 -5. Tym samym organ nie przeprowadza analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo opisanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i nie ustala tzw. dobrego sąsiedztwa i szczegółowych parametrów inwestycji. Dlatego też uchylenie decyzji i umorzenie postępowania przez organ we wskazanym zakresie uznać należy za prawidłowe i zgodne z prawem. Podobnie uczynić należało w odniesieniu do ustaleń dotyczących powierzchni możliwej do wyłączenia z produkcji rolnej. Kwestie te, jak słusznie zaznaczyło Kolegium, wykraczają poza granice postępowania o ustaleniu warunków zabudowy i w tym postępowaniu nie mogą być rozważane i rozstrzygane, co uzasadniało umorzenie postępowania w opisanym zakresie. Wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie organy wnikliwie i wszechstronnie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i ustaliły, że spełnione zostały pozostałe warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 3 -5 ustawy, obligujące organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności organy nie naruszyły przepisu art. 144 w związku z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, tak jak podnosi to strona skarżąca. Z akt sprawy przy tym wynika, że skarżący brał udział w postępowaniu zmierzającym do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, a wydanej w tym zakresie decyzji nie kwestionował. Podkreślić należy, że standardy ochrony środowiska w przypadku planowanych inwestycji w zakresie postulowanym przez stronę skarżącą, badane są na innym etapie postępowania i przed innym organem, nie zaś organem planistycznym. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Zatem to na organach orzekających w sprawie środowiskowej ciąży obowiązek zbadania sprawy pod tym kątem wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i podjęcie w tym zakresie niezbędnego rozstrzygnięcia, i niedopuszczalne jest przerzucanie tego obowiązku na kolejny etap postępowania (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1416/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ planistyczny związany jest ustaleniami pozostającej w obrocie prawnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, o ile została ona wydana, i nie może czynić odmiennych ustaleń w materii dotyczącej ochrony środowiska, w tym standardów akustycznych, bowiem nie posiada w tym zakresie stosownych kompetencji. Tym samym argumenty strony skarżącej, a wynikające z dołączonej do akt postępowania sadowego opinii, mogły być badane w innym postępowaniu, a dotyczącym środowiskowych uwarunkowań. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły, że inwestor legitymuje się pozostającymi w obrocie prawnym: decyzją Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...]sierpnia 2011 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2013 r. znak [...], sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...], zmieniającą w/w decyzję środowiskową. W ramach swoich kompetencji organ planistyczny ocenił w kontekście przedstawionych dokumentów oddziaływanie projektowanej inwestycji na środowisko, co pozwoliło na ustalenie zachowania chronionego prawem interesu osób trzecich. W szczególności organ wskazał, że na terenie oddziaływania akustycznego, sklasyfikowanego jako teren zabudowy zagrodowej, nie zostaną przekroczone normy dla tego terenu przewidziane, a ustalenie to znajduje potwierdzenie w dołączonych dokumentach dotyczących środowiskowego oddziaływania inwestycji. Organ wskazał również, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być rozważana kwestia celowości, czy słuszności inwestycji. O wyniku postępowania, jak słusznie wskazało to Kolegium, nie mogą przesądzać obawy właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, co do jej negatywnego oddziaływania. Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest wymagana zgoda właścicieli działek sąsiednich, ani nawet właściciela działki na której inwestycja jest planowana. Jak słusznie podniósł to organ, decyzja ustalająca warunki zabudowy, jest aktem wstępnym w procesie inwestycyjnym i nie uprawnia inwestora do podejmowania i prowadzenia robót budowlanych i w efekcie do podejmowania czynności mogących doprowadzić do naruszenia interesów osób trzecich. Reasumując, w ocenie sądu, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż wykładnia zastosowanych przepisów jest właściwa i nie uchybia prawu powodując jednocześnie, że zaskarżoną decyzję należy ocenić jako prawidłową. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem, ale przede wszystkim na podstawie obwiązujących przepisów prawa i wywiązały się z podstawowych reguł postępowania. W tej sytuacji sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. k.ż.