II SA/Łd 85/13

Dnia 16 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę. LS Decyzją Starosty [...] z dnia [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 115a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), określono dla R. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" R. K. z siedzibą w S., dopuszczalne poziomy hałasu dla oddziału przedsiębiorstwa zlokalizowanego w miejscowości T. 22B, gm. S. o wartościach: LAeqD = 50 dB w porze dnia oraz LAeqN = 40 dB w porze nocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 7 lipca 2009 r. do siedziby Starostwa wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 30 czerwca 2009 r., dotyczące kontroli pomiarów hałasu emitowanego z oddziału przedsiębiorstwa należącego do R. K.. Wykonane pomiary hałasu wykazały przekroczenie na działce oznaczonej nr 22B dopuszczalnego poziomu hałasu dla godzin nocnych, określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., o 1,7 dB. Z dniem 09 października 2009 r., wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Stryków, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r., Nr XXXVI/290/2009. Zdaniem organu I instancji baza "A" zlokalizowana jest na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie wolnostojącej, bliźniaczej, dla której obowiązujący plan dopuszcza przeznaczenie terenu pod usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu oraz jako urządzenia obsługi technicznej. Równocześnie plan dopuszcza poziom hałasu w środowisku określony w obowiązujących przepisach o ochronie środowiska dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Normy dla tego typu terenów chronionych określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynoszą odpowiednio 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. K. prowadzący przedsiębiorstwo "A" z siedzibą w S., zarzucając jej naruszenie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako "k.p.a.", polegające na braku wskazania w przedmiotowej decyzji organu, który wydał rozstrzygnięcie oraz braku powołania podstawy prawnej w zakresie konkretnej normy prawnej przywołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 35 oraz art. 81 k.p.a. polegający na ich niezastosowaniu. Jak podniesiono Starosta [...] otrzymał zawiadomienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. o wynikach kontroli w dniu 7 lipca 2009 r., jednakże postępowanie w sprawie zostało wszczęto prawie rok później – 16 czerwca 2010 r., co wskazywało na uchybienie dopuszczalnych terminów przewidzianych dla załatwienia spraw w toku postępowania administracyjnego oraz przesądzało o braku poszanowania interesów strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na skutek skargi M. K., zamieszkałego w miejscowości T. 24B, na uciążliwości związane z działalnością bazy sprzętu należącej do firmy "A". Następnie organ przywołał ustalony poziom hałasu na nieruchomości, który w porze nocnej wyniósł 41,7 dB, wskazując, że Starosta [...] prawidłowo przyjął, że miało miejsce przekroczenie dopuszczalnych poziomów emisji hałasu do środowiska, co obligowało organ do wydania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez stronę odwołującą się, wskazało, że choć decyzję I instancji opieczętowano, w lewym górnym rogu, nazwą Starostwo Powiatowe w Z., to jednak wydał ją Starosta Powiatowy w Z., co wprost wynika z okrągłej pieczęci znajdującej się przy podpisie decyzji, gdzie również oznaczono tytuł służbowy i nazwisko osoby wydającej tę decyzję z up. Starosty. Pozostałe braki wykazane w odwołaniu, wbrew stanowisku odwołującego się, nie miały wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. K., prowadzący przedsiębiorstwo "A" z siedzibą w S.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 115 a ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie wymagań nałożonych tym przepisem, co do obowiązku wskazania przez właściwy organ rodzaju terenu na który oddziałuje zakład; naruszenie przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art., 6 i art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej w zakresie w jakim organ drugiej instancji błędnie powołuje w podstawie prawnej nieistniejący przepis punktu 1 lit. a ust. 1 artykułu 113 wskazanej ustawy; naruszenie przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 15 k.p.a., poprzez brak zachowania tożsamości przedmiotowej sprawy w zakresie powołania innej podstawy prawnej w osnowie decyzji drugiej instancji i w osnowie decyzji pierwszej instancji; naruszenie przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 140 k.p.a., poprzez nie ustosunkowanie się przez organ drugiej instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniu tzn. daty kontroli dokonanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz daty wydania decyzji przez organ I instancji, a także poprzez nieuprawnioną argumentację organu odwoławczego co do zarzutów strony o niewskazaniu w decyzji z dnia [...], organu administracji właściwego do rozpoznania sprawy poprzez uznanie, że właściwy organ wskazany został na podstawie pieczątki okrągłej umieszczonej na powyższej decyzji, a nadto poprzez oparcie się przez organ II instancji na niesłusznych twierdzeniach o możliwości konwalidacji błędów organu I instancji w zakresie umożliwienia stronom zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym dopiero na etapie postępowania odwoławczego i wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów i ewentualnie zgłoszenia wniosków dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 18/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty. Za nietrafny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niewskazanie organu pierwszej instancji, który wydał decyzję. Zdaniem Sądu, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, decyzja została podpisana przez osobę działającą z upoważnienia organu właściwego. Co więcej, sama decyzja zawierała podpis osoby upoważnionej, jej imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe, a ponadto opatrzona była okrągłą pieczęcią z godłem. Powyższe dowodzi, że decyzja Starosty [...] spełnia wymogi formalne określone w art. 107 § 1 k.p.a., nadto ustosunkowanie się organu odwoławczego do tego zarzutu nie narusza wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Za nietrafny uznano również zarzut wydania decyzji na podstawie dowodu, który nie został przeprowadzony w tym postępowaniu, w którym wydano sporne rozstrzygnięcie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W świetle art. 115a powyższej ustawy dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Jak wynika z powyższej normy przeprowadzenie badania hałasu przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu nie stanowiło uchybienia. Zdaniem Sądu I instancji organy rozstrzygające sprawę dopuściły się jednakże naruszenia art. 10 § 2 k.p.a. Wprawdzie skarżący uczestniczył w kontroli przeprowadzanej na zlecenie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ale nie został powiadomiony o zakończeniu postępowania administracyjnego, poprzedzającego kwestionowaną decyzję organu I instancji, a w aktach brak nawet dowodu doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania. Uniemożliwiło to R. K. składanie wyjaśnień czy wniosków dowodowych, w tym chociażby wniosku o ponowne badania poziomu hałasu. Zdaniem Sądu nie można było wykluczyć, że to uchybienie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia zasad dotyczących terminu załatwienia sprawy, wynikających z art. 35 §1 i 3 k.p.a. Materiał dowodowy – wyniki badań zostały doręczone przez organ dokonujący kontroli z początkiem lipca 2009 r., zaś decyzję określającą dopuszczalny poziom hałasu wydano [...], choć z akt nie wynika, aby organ prowadził żmudne postępowanie wyjaśniające. Wręcz przeciwnie, organ wydał decyzję na podstawie jednorazowego pomiaru natężenia hałasu. Organ przy tym nie podjął nawet próby wyjaśnienia, czy w dacie rozstrzygania – w rok po wykonaniu pomiarów – sytuacja w zakładzie jest taka sama, w szczególności czy rodzaj działalności, źródła hałasu pozostają tożsame, czy poziom natężenia hałasu nie uległ w tym czasie zmianie zwłaszcza, że w 2009 r. stwierdzono niewielkie przekroczenie dopuszczalnej normy - 40 dB - jedynie o 1 dB. Zdaniem Sądu I instancji naruszenie powyższe nie mogło być konwalidowane przez wezwanie pełnomocnika skarżącego w trybie art. 10 § 2 k.p.a. do zapoznania się z materiałem sprawy, w szczególności, że organ odwoławczy nie uzupełnił braków postępowania wyjaśniającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zwrócił również uwagę, że w ocenie organów administracji zakład prowadzony przez skarżącego mieści się na terenie, przeznaczonym pod 1. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolnostojącej, bliźniaczej jako podstawowe przeznaczenie; 2. usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; 3. urządzenia obsługi technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Podstawę tych ustaleń stanowił zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Stryków, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r., który wszedł w życie w dniu 09 października 2009 r. Załączone w aktach fragmenty planu z 2009 r. zdają się potwierdzać tę tezę. Jednakże z treści §1 uchwały Nr XXXVI/290/2009 nie wynika, aby miejscowość T. podlegała tej regulacji, zaś opublikowana w Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2005 r. Nr 340 poz. 3070 uchwała tej samej Rady Miejskiej Nr XLI/317/2005 z dnia 28 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Strykowa, wskazuje miejscowość T., jako objętą tym planem. Natomiast dane zawarte w Dzienniku Urzędowym nie pozwalają na weryfikację obydwu planów. Stąd organy zobowiązane zostały do wyjaśnienia tej okoliczności. Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci naruszenia art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.) polegającego na pominięciu przez Sąd faktu, że pomiary hałasu dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska bezsprzecznie mogły stanowić dowód we wszczętym przez Starostę [...] postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku; naruszenie § 1 w związku z § 12 pkt. 8 uchwały Nr XXXVI/290/2009 Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r. (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego Nr 263, poz. 2313) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w obowiązującym planie teren objęty pomiarem hałasu znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem MN, jak i naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 153, poz. 270) w związku z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie założenia, że organy naruszyły zasadę praworządności i prawdy obiektywnej; art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. polegające na przyjęciu, że przepis powyższy miał zastosowanie w rozpatrywanej sprawie; 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 10 k.p.a. polegające na jego zastosowaniu i przyjęciu, że stronie nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji oraz wadliwym uznaniu, że pomiary hałasu winny zostać przeprowadzone w toku postępowania jurysdykcyjnego; 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wadliwym uznaniu, że materiał dowodowy w sprawie nie był wystarczający do wydania decyzji oraz art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, braku wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik sprawy oaz przedstawienia oceny prawnej, która pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem i poglądami doktryny, jak i braku wskazań, co do dalszego toku postępowania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podniesiono wadliwość twierdzenia Sądu I instancji, jakoby pomiary dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie mogły stanowić dowodu w sprawie. To bowiem wynik dokonanych pomiarów hałasu stanowił bezpośrednią przyczynę wszczęcia postępowania administracyjnego. Prawidłowa wykładnia art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska nie mogła, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, prowadzić do uznania, że w sprawie naruszono art. 7, art. 10 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Jak wyjaśniono w czasie kontroli obecny był właściciel nieruchomości, co przesądza o prawidłowości dokonanej kontroli oraz wskazuje na możliwość wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji wadliwie uznał również, że niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym uzasadniał uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Nie było to bowiem naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które uzasadniałoby konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania. W przedmiotowej sprawie strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego w ramach postępowania przed organem odwoławczym. Dodatkowo strona nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych, a z jej pism nie wynika, aby działania organu uniemożliwiły jej podjęcie jakichkolwiek czynności. Wskazano wreszcie, że Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Stryków, z których w sposób bezsprzeczny wynika, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym w planie jako MN. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zasądzając jednocześnie od skarżącego na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd II instancji uznał zarzut naruszenia art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska za niezasadny, bowiem sąd I instancji, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, przyjął, że w świetle art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu jest przeprowadzany poza postępowaniem w przedmiocie dopuszczalnych norm natężenia hałasu i w postaci protokołu kontroli może stanowić dowód będący podstawą wydania decyzji. Z tego też powodu uznał za nietrafny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. polegający na wadliwym założeniu, że organy naruszyły zasadę praworządności i prawdy obiektywnej uznając za udowodniony fakt przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na podstawie pomiarów dokonanych poza postępowaniem. Niezasadny, zdaniem Sądu II instancji, był też zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. polegający na nieponowieniu przeprowadzenia tego dowodu w postępowaniu jurysdykcyjnym. Za trafny natomiast uznał zarzut naruszenia § 1 w zw. z § 12 pkt 8 uchwały Nr XXXVI/290/2009 Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r. Analiza normy zawartej w § 1 i § 12 planu z 2009 r. przy jednoczesnym zbadaniu dokumentacji zawartej w aktach pozwala, zdaniem Sądu II instancji, na poczynienie stwierdzenia, iż teren działki, z której emitowany jest hałas wraz z działką, na którą oddziałuje objęty jest uchwałą z dnia 28 lipca 2009 r. Przepis § 12 jako objęty planem określał zurbanizowany teren miejscowości T., oznaczony m.in. symbolami 8.3MN, 8.5 MN, 8.9MN, 8.11-8.12 Mn, 8.14-8.18Mn. Za zasadne Sąd II instancji uznał też naruszenie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 10 k.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Wskazał, że nie sposób w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przyjąć, by brak powiadomienia przez organ I instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym uzasadniał uchylenie decyzji organów obu instancji. Sąd II instancji wskazał, że nie zmienia jego oceny okoliczność, iż wydanie decyzji organu I instancji nastąpiło z naruszeniem art. 35 k.p.a. Dodał, że z przepisu działu V ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz z przepisów wykonawczych do tej ustawy nie wynika, aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów dezaktualizowały się i w związku z tym nie mogły być podstawą do wydania decyzji w oparciu o art. 115a tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd oceniając w rozpoznawanej sprawie legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] zobligowany był kierować się dyspozycją art. 190 zdanie 1 p.p.s.a. i uwzględnić wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1326/11. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826). Stosownie do treści art. 112 tejże ustawy, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszanie poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Ponadto, w myśl art. 115a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczyna się z urzędu (ust.5). Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Poza tym wskazać należy, iż stosownie do art. 112a pkt 2 ustawy, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB). Minister Środowiska, w przywołanym rozporządzeniu z 2007 r., ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zamieszkania zbiorowego oraz terenów mieszkaniowo-usługowych. Reasumując, decyzją wydaną w oparciu o art. 115a w/w ustawy, organ określa normy dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Tego rodzaju decyzja nie nakłada na podmiot nowych obowiązków, organ stwierdza bowiem jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu, objęty ochroną prawną, a określony w w/w rozporządzeniu. Podkreślić należy, iż w myśl art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy, tylko określone tereny zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i tylko dla tych terenów dopuszczalne poziomy hałasu określają przepisy w/w rozporządzenia Ministra Środowiska. Tereny wyszczególnione w art. 113 ust. 2 pkt 1 posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu, dlatego też wymagane jest dokonanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnienia terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla oceny, czy teren należy do tego rodzaju terenu, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwy organ dokonuje kwalifikacji tegoż terenu z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania oraz wykorzystania terenów sąsiednich. Nadto, jak stanowi art. 114 ust. 2 w/w ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu. Podstawą wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć organów administracji były wyniki przeprowadzonej kontroli działalności firmy A. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi, dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu jest przeprowadzany poza postępowaniem w przedmiocie dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Co więcej, dowód ten, w postaci protokołu kontroli może być podstawą wydania decyzji, nawet jeśli decyzję I instancji wydano po upływie prawie roku od przeprowadzonej kontroli, czyli z naruszeniem art. 35 k.p.a. Jak zauważył w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny żaden przepis ustawy Prawo ochrony środowiska nie wskazuje, aby wyniki pomiarów się dezaktualizowały i nie mogły być podstawą do wydania decyzji, w oparciu o art. 115a tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Baza Sprzętu firmy A zlokalizowana jest w miejscowości T. nr 22 B. Teren z którego emitowany jest hałas wraz z terenem, na który oddziałuje, objęte zostały zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Stryków, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r. nr XXXVI/290/2009. Powyższe, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdza treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności analiza normy zawartej w § 1 i § 12 planu z 28 lipca 2009 r. Dokonując zatem analizy treści miejscowego planu wraz z jego częścią rysunkową wskazać należy, że działka nr 278/2, z której emitowany jest hałas, leży na terenie oznaczonym symbolem 8.17MN, a działka na którą oddziałuje tj. działka nr 164/23 leży na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 8.15MN. Dla terenów tych ustalono następujące przeznaczenie (§ 14): 1. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolnostojącej, bliźniaczej jako podstawowe przeznaczenie, 2. usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu, 3. urządzenia obsługi technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie. Działka, na którą oddziałuje firma A znajduje się więc na terenie objętym ochroną akustyczną, co wprost wynika z art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo ochrony środowiska. Z kolei materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że źródłem hałasu emitowanego do środowiska jest ruch samochodów ciężarowych dowożących i wywożących maszyny specjalnego przeznaczenia oraz samochodów dostawczych i osobowych związanych z dowożeniem pracowników na place budowy oraz dojazdami pracowników do pracy. Przeprowadzone w dniach 14 czerwca 2009 r. godz. 22:00 - 15 czerwca 2009 r. godz. 23:30 przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. pomiary i obliczenia dźwięku przenikającego do środowiska z terenu Bazy Sprzętu firmy A wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla godzin nocnych. Wspomniane rozporządzenie Ministra Środowiska z 2007 r. przewiduje bowiem dla terenów zabudowy jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu 40 dB w porze nocnej (poz. 2a tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 2007 r.). Tymczasem z przeprowadzonej kontroli wynika, że firma A w porze nocnej wyemitowała do środowiska hałas wielkości 41,7 dB, co oznacza, że przekroczyła normę przewidzianą prawem o 1,7 dB. Warto też wspomnieć, że już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115a ustawy. Decyzja wydawana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu, dlatego też niezależnie od tego w jakiej porze nastąpiło przekroczenie norm hałasu, organ zobligowany jest określić wskaźniki zarówno dla pory dziennej jak i nocnej (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1028/11 publ. LEX nr 1234109, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 909/10 publ. LEX nr 785423). W odniesieniu do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ administracji I instancji art. 10 § 1 k.p.a. podnieść należy, że nie mógł on odnieść zamierzonego skutku, bowiem strona nie wskazała jakich konkretnie czynności nie dokonała wskutek naruszenia przepisów postępowania. Nie podała stosownej argumentacji ani w odwołaniu od decyzji I instancji, ani też na etapie postępowania odwoławczego. Skoro zatem strona nie wykazała, iż naruszenie procedury w tym względzie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo ustalił, że w wyniku prowadzonej działalności, poza zakładem strony skarżącej przekroczony został dopuszczalny poziom hałasu dla terenów o charakterze mieszkaniowym jednorodzinnym i na tej podstawie zasadnie określił dopuszczalny poziom emisji hałasu do środowiska w porze dziennej na poziomie 50 dB, zaś w porze nocnej na poziomie 40 dB. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a więc brak było podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, dlatego Sąd, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. a.tp.