II SA/Łd 867/25

Dnia 26 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 roku sprawy ze skargi J.M. i G.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 26 września 2025 roku nr SKO.4120.210,211.25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc Decyzją z dnia 30 czerwca 2025 r. Nr 19.2025, znak: PPID.6730.26.2025 Wójt Gminy Goszczanów na podstawie art. art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 1a oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej również jako: "u.p.z.p.") ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego o całkowitej łącznej obsadzie do 39 DJP w istniejącym gospodarstwie rolnym, w istniejącym siedlisku, na części działki nr [...] obręb [...]. Decyzją z dnia 26 września 2025 r. nr SKO.4120.210,211.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej w skrócie jako: "k.p.a") oraz art. 61 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. uchyliło pkt 2.1 lit. b, c i d decyzji organu I instancji i w tym zakresie ustaliło: maksymalną intensywność zabudowy nadziemnej – 0,45, minimalną intensywność zabudowy nadziemnej – 0,36, maksymalną intensywność zabudowy – 0,45, udział powierzchni zabudowy – 0,45. W pozostałym zakresie Kolegium zaś utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Wnioskiem z dnia 17 marca 2025 r. R. B. wystąpił do Wójta Gminy Goszczanów o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku tuczami dla trzody chlewnej o całkowitej obsadzie do 39 DJP na części działki nr [...], obręb [...], w istniejącym siedlisku. Wnioskodawca wskazał m.in., iż powierzchnia gospodarstwa rolnego, z którym związana będzie ta inwestycja, wynosi 15 ha. W piśmie z dnia 5 czerwca 2025 r. G. M. oraz J. M. zgłosili swoje uwagi oraz sprzeciw wobec planowanej inwestycji, wskazując m.in., iż po jej realizacji znacznie spadnie wartość należącej do nich działki nr [...], którą planują zainwestować. Organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną, w trakcie której ustalono, iż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie G. wynosi 7,43 ha, w związku z czym dla planowanej inwestycji nie przeprowadza się analizy w stosunku do zabudowy sąsiednich działek. Planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego ustalenie warunków dla tego przedsięwzięcia nie wymaga wydania decyzji środowiskowej. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, zaś istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz nie znajduje się w obszarach wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 6 ppkt a, b, c u.p.z.p. Wreszcie planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji został uzgodniony z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Sieradzu, Starostą Sieradzkim oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Dyrektorem Zarządu Zlewni w Sieradzu. Wymienione organy nie zajęły stanowiska w wyznaczonym terminie. W piśmie z dnia 26 czerwca 2025 r. G. M. i J. M. podtrzymali swoje stanowisko, przedstawione w piśmie z dnia 5 czerwca 2025 r. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 czerwca 2025 r. Nr 19.2025, znak: PPID.6730.26.2025 Wójt Gminy Goszczanów ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego o całkowitej łącznej obsadzie do 39 DJP w istniejącym gospodarstwie rolnym, w istniejącym siedlisku, na części działki nr [...] obręb [...], określając m.in. maksymalną i minimalną intensywności zabudowy nadziemnej – od 0,1 do 0,4 (pkt 2.1 ppkt b decyzji), maksymalną intensywność zabudowy – do 0,4 (pkt 2.1 ppkt c decyzji) oraz udział powierzchni całkowitej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji – do 30% (pkt 2.1 ppkt d decyzji). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja spełnia wymagania, określone w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., gdyż planowana jest w zabudowie zagrodowej, zaś powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie G. Jak bowiem ustalono na podstawie wypisu z rejestru gruntów, gospodarstwo rolne wnioskodawcy ma powierzchnię ok. 15,00 ha. Ponadto analizę urbanistyczną przeprowadziła osoba uprawniona, a projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli G. M. oraz J. M. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wezwało organ I instancji do nadesłania dowodów potwierdzających przyjętą w analizie urbanistycznej powierzchnię gospodarstwa rolnego wnioskodawcy oraz średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie G. W dniu 13 sierpnia 2025 r. do organu I instancji wpłynęło oświadczenie inwestora, zgodnie z którym powierzchnia jego gospodarstwa rolnego wynosi 17,85 ha. Do swojego oświadczenia inwestor załączył decyzję Burmistrza D. z dnia 20 stycznia 2025 r. nr 3121.3121.120080.1.2025, decyzję Wójta Gminy Goszczanów z dnia 21 stycznia 2025 r. nr 3121.110074.1.2025 oraz decyzję Burmistrza W. z dnia 23 stycznia 2025 r. nr WPO.3121.230069.1.2025 ustalające wymiar podatku rolnego. Z decyzji tych wynika, ze fizyczna powierzchnia działek, podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym, wynosi 17,8540 ha. Natomiast w piśmie z dnia 4 września 2025 r. Urząd Gminy G. poinformował, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie G. wynosi 6,3968 ha. Inwestor w piśmie z dnia 22 września 2025 r. wskazał zaś, że we wniosku omyłkowo podał powierzchnię terenu inwestycji 600 m2. Prawidłowa powierzchnia jest przedstawiona na mapie załączonej do wniosku i wynosi ok. 1000 m2. We wniosku powierzchnię biologicznie czynną inwestor podał w stosunku do całej jego działki, a nie terenu inwestycji. Dlatego też inwestor wniósł o korektę parametrów z uwzględnieniem faktycznej powierzchni terenu inwestycji oraz wskazanej maksymalnej powierzchni zabudowy (450 m2) tak, aby była możliwa realizacja inwestycji. Jednocześnie R. B. wskazał, że powierzchnia planowanego budynku w przeliczeniu na jedną sztukę zwierząt, z uwzględnieniem ich dobrostanu, wynosi 1,5 m2, co daje łącznie 417 m2. Dodatkowo należy doliczyć pomieszczenia socjalne (łazienka i sterownia) o powierzchni 10 m2 oraz korytarze do przeganiania (23 m2). Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu uchyliło pkt 2.1 lit. b, c i d decyzji organu I instancji i w tym zakresie ustaliło: maksymalną intensywność zabudowy nadziemnej – 0,45, minimalną intensywność zabudowy nadziemnej – 0,36, maksymalną intensywność zabudowy – 0,45, udział powierzchni zabudowy – 0,45. W pozostałym zakresie Kolegium zaś utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo odstąpił od badania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. na podstawie dyspozycji art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Planowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie pozostaje bowiem w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym, którego powierzchnia wynosi 17,85 ha (zgodnie z decyzjami w sprawie podatku rolnego za 2025 r.). Powierzchnia ta przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie G. wynoszącą 6,3968 ha. Jednakże Kolegium podkreśliło, iż analiza parametrów przyjętych w zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że są one częściowo wadliwe, a co za tym idzie wymagały korekty. Aby planowana inwestycja była możliwa do realizacji - z uwzględnieniem maksymalnej powierzchni zabudowy wynoszącej 450 m2 - współczynnik maksymalnej intensywności zabudowy (w tym nadziemnej) ustalony w decyzji nie może być mniejszy niż 0,45. Tymczasem w zaskarżonej decyzji współczynnik ten ustalono na poziomie 0,4 a więc mniej niż przewidział to inwestor, co, zdaniem Kolegium, stanowiło naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Podobnie nie jest możliwym aby przy parametrach planowanej zabudowy udział powierzchni całkowitej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosił 30%. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawca podał, iż powierzchnia zabudowy wynosić będzie od 360 m2 do 450 m2 i taką samą powierzchnię zajmować będą kondygnacje nadziemne budynku (1 kondygnacja, kondygnacji podziemnych nie przewidziano), należy stwierdzić, że maksymalna intensywność zabudowy, w tym zabudowy nadziemnej winna wynosić 0,45, minimalna nadziemna intensywność zabudowy winna wynosić 0,36, zaś udział powierzchni zabudowy winien zostać ustalony na poziomie 0,45. W tym zakresie ustalone w zaskarżonej decyzji wskaźniki należało skorygować, gdyż pozostawały one w sprzeczności z zamierzeniami inwestora i de facto, mimo odstępstw wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 43 u.p.z.p., uniemożliwiały zrealizowanie inwestycji zgodnie z wnioskiem. Dalej Kolegium podkreśliło, iż spełnione zostały także pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Teren inwestycji ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej poprzez istniejący zjazd na działkę nr [...], a istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Dotychczasowy sposób wykorzystania gruntu wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego nie ulegnie zmianie. Nadal będzie prowadzona na tym terenie działalność rolnicza. Z przepisów szczególnych nie wynikają przeciwwskazania do realizacji inwestycji. Inwestycja nie znajdzie się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Decyzja została uzgodniona ze Starostą Sieradzkim, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Sieradzu (uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Wreszcie rozstrzygnięcie zawiera elementy wymagane przez art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., tj. decyzja określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, tj. 1:1000. Decyzja posiada wymagane załączniki. Kolegium zweryfikowało - w związku z zastrzeżeniami co do obsady chlewni oraz jej powierzchni podnoszonymi przez skarżących w toku postępowania - czy wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy ilość DJP tuczników jest realna i czy nie ma miejsca próba obejścia przepisów o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zaniżenie docelowej obsady. Z wyjaśnień przedstawionych przez inwestora wynika, że przy maksymalnej powierzchni zabudowy (450 m2) oraz powierzchni przeznaczonej na jedno zwierzę z uwzględnieniem jego dobrostanu (1,5 m2) przy obsadzie 39 DJP, tj. 278 szt. tuczników, zajęta powierzchnia wynosić będzie 417 m2. Pozostałą powierzchnię zajmować będzie pomieszczenie socjalne - 10 m2 oraz korytarze do przeganiania zwierząt - 23 m2. W ocenie Kolegium w świetle tych wyjaśnień nie zachodzi obawa, że przy wskazanych we wniosku parametrach inwestycji będzie mogło mieć miejsce "zawyżenie" obsady już po zrealizowaniu inwestycji w ramach zakreślonych decyzją lokalizacyjną. Z powyższego wynika też, że przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor nie był zobligowany do uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania, o której mowa w art. 71 ust. 2 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.) Planowana obsada budynku inwentarskiego nie będzie przekraczać progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów skarżących, Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu lokalizacyjnym nie bierze się pod uwagę i nie analizuje oddziaływania realizacji inwestycji na nieruchomości sąsiednie, gdyż odbywa się to w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, o ile inwestycja ze względu na swoje parametry kwalifikuje się do takiego postępowania. Ewentualne roszczenia właścicieli działek sąsiednich dotyczące obniżenia wartości ich nieruchomości mogą być dochodzone przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu lokalizacyjnym. Ochrona interesów osób trzecich, za jakie uznaje się właścicieli działek sąsiednich, jest w postępowaniu lokalizacyjnym ograniczona. Stosowny zapis w tym przedmiocie obligujący inwestora do takiego realizowania inwestycji, aby nie spowodować pogorszenia warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich zawiera pkt. 2.6 zaskarżonej decyzji i jest to na etapie ustalania warunków zabudowy wystarczające. W tym kontekście, zdaniem Kolegium, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. przez organ pierwszej instancji poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, co w przekonaniu skarżących stanowi wyraz stawiania jego interesu przez organ pierwszej instancji ponad interes skarżących. Z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika bowiem zasada swobodnego zagospodarowania własnego terenu w granicach obowiązującego prawa. Zapewnienie ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie będzie niezgodne z prawem, co z kolei wynika z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Takiej niezgodności w niniejszym postępowaniu nie stwierdzono, a o jej istnieniu nie może przesądzać sam tylko sprzeciw właścicieli działki sąsiedniej. Skargę na powyższą decyzję wnieśli G. M. i J. M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również niewyjaśnienie lub błędne wyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) niedostateczne zbadanie, rozważenie i uwzględnienie jakie skutki przyniesie realizacja inwestycji w postaci budowy budynku inwentarskiego o całkowitej łącznej obsadzie do 39 DJP na części działki nr [...] obręb [...] dla nieruchomości sąsiedniej stanowiącej działkę nr [...], której właścicielami są skarżący J. M. i G. M., podczas gdy realizacja inwestycji naruszy słuszne interesy skarżących - spowoduje znaczne obniżenie wartości działki nr [...] z uwagi na sąsiedztwo budynku inwentarskiego i narazi ich na znaczne straty finansowe, b) pominięcie kwestii konfliktów sąsiedzkich, które powstaną między inwestorem a właścicielami sąsiednich działek, w tym skarżącymi, podczas gdy sąsiedzi z pewnością będą niezadowoleni z nieprzyjemnych zapachów, hałasów i innych uciążliwości związanych z prowadzoną na sąsiednim gruncie intensywną hodowlą zwierząt, co niewątpliwie doprowadzi do powstawania konfliktów sąsiedzkich, c) nieprawidłowe rozważenie i niedostateczne uwzględnienie faktu, że istnieje uzasadniona obawa, że w budynku inwentarskim będzie hodowana znacznie większa liczba trzody chlewnej niż wskazane we wniosku 278 tuczników (39 DJP), szczególnie biorąc pod uwagę, że wskazana we wniosku obsada - 39 DJP, biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 1 pkt 104 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 poz. 1839) jest graniczną, największą możliwą do podania wielkością obsady, pozwalającą na uniknięcie zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (która rozpoczyna się od 40 DJP), a zatem wysoce prawdopodobne jest, że wartość ta została wskazana w takiej wysokości jedynie w celu uniknięcia wspomnianego zakwalifikowania, a w rzeczywistości w planowanym budynku inwentarskim hodowana będzie znacznie większa liczba zwierząt, a wspomnianej obawy nie rozwiewają w żadnym wypadku wyjaśnienia inwestora; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej oraz zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania polegające na uznaniu wydanej przez organ I instancji decyzji za słuszną w przeważającej części, podczas gdy stanowi to całkowite pominięcie słusznych interesów odwołujących, którzy będą znacznie ograniczeni w możliwości korzystania i inwestowania z działki nr [...] będącej ich własnością i jest jawną faworyzacją interesów inwestora; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z przepisów wynika jedynie zasada swobodnego zagospodarowania własnego terenu w granicach obowiązującego prawa i zapewnienie ochrony interesu osoby trzeciej przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób może mieć miejscy tylko gdy przedsięwzięcie będzie niezgodne z prawem, podczas gdy art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jednoznacznie stanowi, że każdy ma prawo do zagospodarowania własnego terenu w granicach prawa, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a zatem przepis ten jasno wskazuje na konieczność uwzględniania chronionego prawem interesu osób trzecich, natomiast art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. stanowi, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób, a zatem oba te przepisy przewidują uwzględnienie interesów osób trzecich, w tym właścicieli sąsiednich do inwestycji nieruchomości, co oznacza że interes prawny skarżących powinien zostać przez organ uwzględniony w niniejszej sprawie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestora R. B., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., iż realizacja inwestycji niewątpliwie naruszy ich słuszne interesy. Spowoduje bowiem znaczne obniżenie wartości należącej do nich działki nr [...] z uwagi na sąsiedztwo budynku inwentarskiego. Jak zaznaczali już skarżący w toku postępowania oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zamierzali oni zainwestować w działkę, przeznaczyć ją na cele budowlane. Tymczasem budowa tuż przy granicy z ich działką dużego budynku inwentarskiego, który zostanie zgodnie z treścią wniosku przeznaczony dla trzody chlewnej, może znacznie utrudnić a nawet uniemożliwić te plany, co zaś z kolei nieuchronnie spowoduje straty finansowej dla J. i G. M. Ponadto, w ocenie skarżących, organ II instancji oparł się jedynie na wyjaśnieniach inwestora i w ich świetle stwierdził, iż nie zachodzi obawa, że przy wskazanych we wniosku parametrach inwestycji będzie mogło mieć miejsce "zawyżenie" obsady już po zrealizowaniu inwestycji w ramach zakreślonych decyzją lokalizacyjną, co, zdaniem skarżących, nie jest wystarczające. Inwestor bowiem jedynie podzielił wskazaną przez siebie we wniosku powierzchnię zabudowy (wskazując, że część zostanie przeznaczona na pomieszczenie socjalne i korytarze do przeganiania zwierząt) na wskazaną przez siebie we wniosku ilość obsady przekładającą się na ilość trzody, stwierdzając, że wynik tego działania stanowi powierzchnię przeznaczoną na jedno zwierzę z uwzględnieniem jego dobrostanu. Co jednak ciekawe, wskazana przez inwestora powierzchnia przeznaczona na jedno zwierzę (1,5 m2) nie wynika z przepisów prawa — rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344, z późn. zm.) przewiduje dla tuczników powyżej 110 kg powierzchnię 1 m2 na sztukę. Również ekoschemat: dobrostan zwierząt, którego celem jest zwiększenie powierzchni życiowej wskazuje, że dla tuczników powyżej 110 kg wskazane jest 1,2 m2 na sztukę. Tymczasem inwestor wskazała na wartość wyższą. Zdaniem skarżących jest to o tyle zastanawiające, że inwestorzy w przeważającej większości przypadków dążą do hodowania jak największej liczby zwierząt na posiadanej powierzchni i z pewnością nie wychodziliby poza obowiązujące, konieczne do spełnienia normy. Dlatego też, w ocenie skarżących, wyjaśnienia inwestora są niewiarygodne i stanowią jedynie puste deklaracje niemające pokrycia w rzeczywistości. Ponadto wysoce prawdopodobne jest, że wartość obsady została wskazana we wniosku w takiej wysokości jedynie w celu uniknięcia zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący wskazali również, że ich zdaniem doszło do naruszenia zasady proporcjonalności i zasady pogłębiania zaufania. Wydanie kwestionowanych decyzji stanowiło bowiem całkowite pominięcie słusznych interesów skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Goszczanów ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego o całkowitej łącznej obsadzie do 39 DJP w istniejącym gospodarstwie rolnym, w istniejącym siedlisku, na części działki nr [...] obręb [...]. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 61 ust. 1, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z powyższego przepisu wynika, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że jeżeli zostały spełnione przewidziane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Jedynie, jeżeli organ dojdzie do przekonania, że nie ma podstaw do wydania decyzji, powinien wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, że w kontrolowanej sprawie organ ustalił, iż projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Ustalenie to nie jest kwestionowane i znajduje podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego wynika, że powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora wynosi 17,85 ha, natomiast średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie G. wynosi 6,3968 ha. Następstwem uznania, że planowana inwestycja dokonywana jest w ramach zabudowy zagrodowej o jakiej mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., jest wyłączenie zastosowania względem niej wynikającego z ust. 1 pkt 1 tego artykułu wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, a więc dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. W konsekwencji zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 - 6 u.p.z.p. Nie budzi wątpliwości Sądu, oraz nie jest kwestionowane przez skarżących, że teren inwestycji ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji zaś teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, bowiem inwestycja nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu będącego częścią gospodarstwa rolnego. W konsekwencji zatem trafnie organ ustalił, iż w sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 2, pkt 3 oraz pkt 4. Inwestycja nie znajduje się także na obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Z akt postępowania wynika także, iż decyzja organu I instancji została uzgodniona ze Starostą Sieradzkim, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Sieradzu. W kontekście podnoszonego w skardze zarzutu nieuwzględnienia przez organy "obawy", że w budynku inwentarskim hodowana będzie większa liczba trzody chlewnej niż 39 DJP, trzeba wskazać, że w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1), a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). Stosownie natomiast do cytowanego powyżej art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Badanie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi obejmuje ustalenie czy planowana inwestycja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Warunek uzyskania tej decyzji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.), które to przepisy są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W konsekwencji na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy, ciąży obowiązek rozważenia, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, organ podołał temu obowiązkowi. Zgodnie z §3 ust. 1 pkt 104 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.) – powoływane dalej także jako: "rozporządzenie RM" - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż norki: a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP - jeżeli ta działalność będzie prowadzona: - w odległości mniejszej niż 210 m od: - 16 terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone, - zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, - na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP - na obszarach innych niż wymienione w lit. a). Przez liczbę dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), zgodnie z rozporządzeniem przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza, zaś współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP zostały określone w załączniku do rozporządzenia. W kontrolowanej sprawie inwestor określił wielkość całkowitej obsady projektowanej tuczarni we wniosku inicjującym postępowanie podając, iż będzie to wartość 39 DJP. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia RM oznacza to 278 sztuk tuczników. W związku z zarzutami podnoszonymi przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wielkość ta została zweryfikowana w toku postępowania odwoławczego. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez inwestora przy maksymalnej powierzchni zabudowy wynoszącej 450 m2, powierzchnia przeznaczona na jedno zwierzę z uwzględnieniem jego dobrostanu wynosić ma 1,5 m2, co dla wielkości 39 DJP (tj. 278 sztuk tuczników) daje powierzchnię 417 m2. Na pomieszczenie socjalne oraz korytarze do przeganiania zwierząt inwestor przeznacza łącznie 33 m2. Powyższe wskazuje, że organ odwoławczy wbrew twierdzeniom skarżących dokonał weryfikacji deklarowanej obsady całkowitej, zaś jego ustalenia co do wielkości 39 DJP znajdują racjonalne uzasadnienie. Należy przy tym zważyć, że oświadczenie inwestora obejmuje uwzględnienie dobrostanu zwierząt. Natomiast w myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 marca 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Dobrostan zwierząt" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 382 z późn. zm.) wymogi, które wykraczają ponad odpowiednie wymogi obowiązkowe są przestrzegane w ramach pakietów i ich wariantów przewidujących dla dobrostanu świń (loch i tuczników) zwiększoną powierzchnię w budynkach. Podnoszony w skardze zarzut, jakoby rzeczywista obsada bydła miała przekraczać 39 DJP (co kwalifikowałoby inwestycję jako mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), opiera się na hipotezach skarżących, a nie na dowodach. Organ odwoławczy dokonał oceny parametrów wskazanych we wniosku trafnie wskazując, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy podkreślić, że rolą inwestora jest określenie, co chce wybudować. Jeżeli w przyszłości, na etapie użytkowania obiektu, faktyczna obsada przekroczy deklarowane wartości, właściwe organy ochrony środowiska i nadzoru budowlanego będą uprawnione do podjęcia stosownych działań interwencyjnych. Jednak na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie może zakładać, że inwestor zrealizuje inwestycję niezgodnie z wnioskiem. Konkludując, w ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie daje podstawy do stwierdzenia w ślad za organami orzekającymi w sprawie, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, czego wymaga art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W konsekwencji organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, gdyż decyzja w tym zakresie jest decyzją związaną. Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w myśl których nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową a właściwy organ zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, zaś ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia którejś z ustawowych przesłanek, wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej (wyrok NSA z 24 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 229/11, wyrok WSA w Poznaniu z 16 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 214/18). Pozostałe zarzuty podnoszone w skardze koncentrują się na braku rozważenia przez organy kwestii naruszenia praw skarżących jako właścicieli nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją polegającym na spodziewanym spadku wartości tej nieruchomości oraz potencjalnych konfliktach sąsiedzkich. Brak ten zdaniem skarżącej prowadzi do konkluzji o naruszeniu przepisów postępowania a także przepisów prawa materialnego w postaci art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., które stanowią, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (pkt 1), lecz także do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (pkt 2). Odnosząc się do powyższych zarzutów wypada w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter - nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi praw do tego terenu ani nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych a jedynie rozstrzyga o możliwości przeznaczenia teren pod daną inwestycję. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie wpływają na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla skarżących i otoczenia. Decyzja ta określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu (na oznaczonym terenie) możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazuje się, iż w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej zagospodarowania działki sąsiedniej może potencjalnie dojść do ograniczenia zakresu możliwości korzystania z normatywnie chronionych praw przysługujących właścicielowi, wynikających w szczególności z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Odzwierciedleniem ochrony tych uprawnień są przywołane powyżej regulacje art. 6 ust. 2 u.p.z.p. W okolicznościach konkretnej sprawy regulacje te mogą być źródłem interesu prawnego decydującego o uczestniczeniu jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym warunków zabudowy dla terenu sąsiedniego. Zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości przesądza o istnieniu interesu prawnego (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r., sygn. II OSK 1453/20). Jednakże należy podkreślić, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy organy zobowiązane są do badania ewentualnych immisji, czy też oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie jedynie w kontekście prawidłowego ustalenia kręgu stron tegoż postępowania oraz ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania oraz zabudowy terenu wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Natomiast okoliczności związane z ochroną interesu osób trzecich polegające obniżeniu wartości ich nieruchomości lub potencjalnych konfliktach sąsiedzkich nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jest to konsekwencją tego, iż organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zobowiązany jest wydać decyzję pozytywną, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie wymogi wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki, wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Wypada także wyjaśnić, że skoro decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny, a organ nie może odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, to należy przyjąć, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich określane w decyzji o warunkach zabudowy muszą wynikać z aktów powszechnie obowiązującego prawa. Co do zasady natomiast należy przyjąć, że sformułowanie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. o prawie do zagospodarowania terenu na warunkach ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza chronionych prawem interesów osób trzecich, należy rozumieć jako odesłanie przede wszystkim do przepisów Prawa budowlanego, które nakazują uwzględnienie przedmiotowej problematyki na etapie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 23 marca 2023 r., sygn. II OSK 905/20). Szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, zatem nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 438/08). W konsekwencji zatem pominięcie w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy kwestii spadku wartości nieruchomości sąsiednich oraz możliwości powstania konfliktów sąsiedzkich nie stanowi naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Brak jest podstaw prawnych do ustaleń w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu takich kwestii jak spadek wartości nieruchomości sąsiednich lub zagrożenie wywołaniem konfliktów sąsiedzkich. Nadto nie sposób uznać, aby nawet ewentualne stwierdzenie spadku wartości nieruchomości sąsiednich mogło stanowić podstawę odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 30 stycznia 2025 r., sygn. II SA/Sz 342/24). Okoliczności powyższe, wbrew twierdzeniom skarżących, nie należą zatem do okoliczności istotnych w kontrolowanym postepowaniu i z tego też względu za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organy ustaleń w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że w kontrolowanej sprawie organy prawidłowo uznały skarżących za stronę postępowania zaś w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji w punkcie 2.6. zawarto wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. es