II SA/Sz 342/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. K., A. K. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 21 marca 2024 r, nr SKO/WJ/420/3993/2023 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją DWZ/83/2023 z dnia 2 sierpnia 2023 r., nr PIGK.6730.39.2023.JJ Burmistrz K. , na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku E. G., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną związaną z tym budynkiem, na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta K. . Organ I instancji uszczegółowił w rozstrzygnięciu parametry zamierzenia. W pkt 2.1 ppkt 1 decyzji określił wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu: a) forma zabudowy - zabudowa wolnostojąca lub bliźniacza, maksymalnie do dwóch kondygnacji naziemnych, b) linia zabudowy - zgodnie z załącznikiem nr 1, c) wskaźnik wielkości powierzchni: - zabudowy max. do 24%, - biologicznie czynnej min. 50%, d) utwardzenia terenu nie są wliczane do ww. wskaźnika powierzchni zabudowy i nie mogą zająć więcej niż 25% powierzchni działki objętej decyzją, e) szerokość elewacji frontowej (od strony wjazdu na działkę) - max. do 16 m, f) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość okapu) - od 3 m do 6 m, g) geometria dachu: - dach dwuspadowy, - kąt nachylenia głównych połaci dachowych do 20°, - wysokość głównej kalenicy budynku - max. do 8,5 m, - układ głównej kalenicy budynku - równoległy do obowiązującej linii zabudowy, - dopuszcza się dach płaski, gdzie maksymalna wysokość budynku nie może przekroczyć 6,5 m. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Do decyzji dołączono załącznik graficzny oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w wyznaczonym obszarze wokół planowanej inwestycji. Odwołania od tej decyzji złożyli: M. K., A. K., J. S., a także A. P., K. P., J. P., E. N., M. N., R. B., A. S., M. S., K. J., A. W., A. W., zarzucając, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Wskazywali na naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków w zabudowie bliźniaczej w sytuacji gdy w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się wyłącznie zabudowa jednorodzinna wolnostojąca. Zarzucali nieprecyzyjne i nieostre ustalenie parametrów planowanej inwestycji poprzez określenie w odniesieniu do części z nich wyłącznie wartości maksymalnych lub minimalnych oraz ustalenie parametrów planowanej inwestycji w sposób odbiegający od średnich wartości w obszarze analizowanym bez prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia takiego odstępstwa. Ponadto według odwołujących analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została nieprawidłowo sporządzona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie po rozpoznaniu wniesionych odwołań decyzją z dnia 21 marca 2024 r., nr SKO/WJ/420/3993/2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r., przytoczyło treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p. oraz wskazało, że organ I instancji sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu. W tym celu organ I instancji wyznaczył obszar analizy przyjmując, że szerokość frontu terenu inwestycji od strony działki drogowej nr [...] i dojazdowej nr [...] wynosi 26 m. Trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji wynosi 78 m. Organ I instancji dokonał charakterystyki obszaru analizowanego opisując rodzaj zabudowy występującej w obszarze analizowanym oraz jej cechy. Określił rodzaj inwestycji jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo zostały ocenione wynikające z art. 61 ust 1 - 6 u.p.z.p. warunki umożliwiające pozytywne wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji. Wskazało, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie jej funkcji nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Kontynuacja funkcji nie oznacza tożsamości funkcji, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić, warunek kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest spełniony. Kolegium podkreśliło przy tym, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że nie jest on spełniony tylko wówczas, gdy planowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Kontynuacja funkcji nie oznacza, że mogą powstawać budynki tylko tego samego rodzaju co istniejące w obszarze analizowanym. Norma zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 61, pozwala ustalić warunki zabudowy już wówczas, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Kolegium wskazało ponadto, że stosownie do art. 3 pkt 1, pkt 2 oraz 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez obiekt budowlany należy rozumieć m.in. budynek, a więc taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, natomiast przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość. Tym samym w ocenie Kolegium nie można przyjąć, że w związku z tym, że nieruchomość objęta wnioskiem inwestora położona jest na terenie, gdzie występuje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej, to wykluczona jest możliwość realizacji wnioskowanej inwestycji. W konsekwencji Kolegium nie zgodziło się z zarzutem odwołań, że funkcja mieszkalna zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej nie stanowi kontynuacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, ulokowanej na obszarze analizowanym i uznało spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej poprzez działki nr [...] i [...], które stanowią współwłasność wnioskodawcy. Spełniony jest więc warunek określony w art. 61 ust 1 pkt 2 u.p.z.p. Ponadto, zgodnie z oświadczeniami gestorów sieci, znajdującymi się w aktach sprawy, istnieje możliwość przyłączenia planowanej zabudowy do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej. Tym samym spełniony został wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Kolegium wskazało, że teren inwestycji stanowią grunty rolne o klasach RIVa, a planowana inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, co oznacza spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło również, że prawidłowo organ I instancji ocenił zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, a także to, że nie znajduje się ona w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ustanowiony został zakaz wznoszenia i utrzymywania obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi, nie znajduje się w obszarze kontrolowanej strefy wyznaczonej po obu stronach gazociągu, ani strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Dokonując oceny poszczególnych parametrów nowej zabudowy Kolegium stwierdziło, że zostały one określone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Kolegium ustaliło, że organ I instancji obowiązującą linię zabudowy wyznaczył jako przedłużenie linii zabudowy na działce nr [...], co jasno wynika z załącznika nr 1 do decyzji stanowiącego kopię mapy ewidencyjnej. Ponadto nieprzekraczalną linię zabudowy organ I instancji wyznaczył w odległości 6 m od działki [...]. Według Kolegium parametr ten został określony w sposób zgodny z § 4 rozporządzenia. Odwołując się do treści § 5 rozporządzenia Kolegium wskazało, że organ I instancji określił wskaźnik powierzchni zabudowy na max. 24% szczegółowo uzasadniając w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu podstawy prawne i faktyczne zastosowanego odstępstwa. Wobec tego zarzut odwołań, że określenie wyższego niż średni parametru wskaźnika powierzchni zabudowy nie zostało uzasadnione i nie wynika z analizy Kolegium uznało za chybiony. Kolegium, za organem I instancji, wskazało, że średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 18,80 m. Zatem przy uwzględnieniu 20% tolerancji minimalna wartość tego parametru wynosi 15,10 m, zaś maksymalna - 22,56 m. Według Kolegium ustalenie szerokość elewacji na max. 16 m, po przywołaniu szczególnych okoliczności wynikających z analizy (szerokość terenu i ilość planowanych budynków) jest zgodna z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Przepis ten bowiem pozwala na określenie innej szerokości elewacji frontowej, nie wskazując jednocześnie, że musi ona być wyznaczona w wartościach uwzględniających 20 % tolerancję. Zdaniem Kolegium z § 6 ust. 2 rozporządzenia wynika, że szerokość elewacji frontowej może zostać określona w sposób dowolny, jeśli potrzeba taka wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kierując się treścią § 7 rozporządzenia Kolegium wskazało, że ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od 3 m do 6 m, wynika z analizy urbanistycznej i odpowiada parametrom zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Geometria dachu dla planowanej inwestycji została określona zgodnie z § 8 rozporządzenia, w sposób odpowiadający wartościom poszczególnych składowych geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium zarzuty podniesione w odwołaniach nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ parametry nowej zabudowy zostały określone w sposób zgodny z rozporządzeniem. Organ I instancji określił parametry nowej zabudowy stosując zasady ustalone na zasadzie wyjątku, a nie normy podstawowej przepisów rozporządzenia. Również analiza urbanistyczna, poprzedzająca wydanie decyzji, została sporządzona w sposób prawidłowy. Wartości wszystkich parametrów zabudowy obiektów zlokalizowanych w obszarze analizowanym znajdują się w zestawieniu tabelarycznym w aktach sprawy, zostały one w sposób czytelny przywołane przez organ I instancji i stanowiły prawidłową podstawę określenia parametrów nowej zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Kolegium M. K., A. K. i J. S. wnieśli o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od Kolegium zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo tego, że organ ten błędnie określił parametry nowej zabudowy, w szczególności poprzez nieprawidłowe ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (max. do 24%), wskaźnika wielkości powierzchni biologicznie czynnej (min. 50%), szerokości elewacji frontowej (max. do 16 m), kąta nachylenia głównych połaci dachowych (do 20°), wysokości głównej kalenicy budynku (max. 8,5 m); 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1-3, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1-3 rozporządzenia w zw. z art. 107 § 3, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo sporządzenia przez ten organ analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób niezgodny z warunkami wskazanymi w rozporządzeniu oraz na błędnym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo błędnego określenia przez ten organ parametrów nowej zabudowy poprzez ustalenie dopuszczalnego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy i odstąpienie od ustalenia tego wskaźnika na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia bez przekonującego i wyczerpującego uzasadnienia tego odstępstwa; 4. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niewyjaśnienia przez ten organ w sposób nie budzący wątpliwości parametrów nowej zabudowy i sporządzenia analizy w sposób uniemożliwiający ustalenie, czy poszczególne parametry spełniają warunki określone rozporządzeniem, a także błędne sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów odwołania; 5. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem oraz na błędnym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 6. art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niewyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości, czy teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz na błędnym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi skarżący uszczegółowili zarzuty. Według nich niedopuszczalne jest określenie parametrów nowej zabudowy w sposób niejednoznaczny, niekonkretny. Parametry nowej zabudowy wskazane w analizie urbanistycznej oraz w decyzji powinny być określone poprzez podanie dokładnych wartości, z jednoczesnym wskazaniem dopuszczalnej tolerancji, a także określenie konkretnego przedziału wartości (od do). Służy to zachowaniu ładu urbanistycznego. Niedopuszczalne jest określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów projektowanej inwestycji wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego bądź minimalnego, albo poprzez odwołanie się do pojęć niedookreślonych. Umożliwiałoby to bowiem realizację obiektów, które nie byłyby charakterystyczne dla obiektów występujących w obszarze analizowanym, np. znacznie niższych, co naruszałoby zasadę dobrego sąsiedztwa. W decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją parametry nowej zabudowy zostały określone w sposób nieprecyzyjny, przy zastosowaniu pojęć nieostrych i wskazaniu wyłącznie wartości maksymalnych lub minimalnych (wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - max. 24%, wskaźnik wielkości powierzchni biologicznie czynnej - min. 50%, szerokość elewacji frontowej - do 16 m, kąt nachylenia głównych połaci dachowych - do 20°, wysokość głównej kalenicy budynku - max. 8,5 m). Ponadto, organ I instancji określił w sposób nieprecyzyjny również inne parametry np. powierzchnię utwardzonej części terenu (nie więcej niż 25%). Takie ustalenie parametrów nowej zabudowy stanowi naruszenie przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia i skutkuje koniecznością uchylenia decyzji. Ponadto, analiza urbanistyczna w części tekstowej powinna przybrać formę zestawienia wszystkich działek z obszaru analizowanego z jednoznacznym wskazaniem wszystkich tych parametrów dla każdej z tych działek. W sporządzonej analizie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji brak jest takiego zestawienia, ograniczono się jedynie do przedstawienia dokumentacji fotograficznej budynków posadowionych na poszczególnych działkach, co jest niewystarczające do ustalenia parametrów zabudowy na każdej z tych działek. Mimo to, organ odwoławczy zaaprobował decyzję wydaną w oparciu o wadliwie sporządzoną analizę urbanistyczną. Analiza urbanistyczna ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej rozumowania opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejące zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości, układ urbanistyczny), jak również z wyliczeń matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy. Dlatego w aktach sprawy musi znaleźć się taka analiza składająca się z części tekstowej i graficznej. Analiza sporządzona w niniejszej sprawie nie zawiera wszystkich niezbędnych danych w odniesieniu do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, nie zawiera żadnych wyników, żadnego streszczenia, podsumowania czy też wniosków z niej wynikających. Z całą pewnością nie można uznać za prawidłowe wniosków analizy ograniczających się wyłącznie do wskazania jednostek redakcyjnych rozporządzenia, które zastosowano dla określenia poszczególnych parametrów planowanej zabudowy oraz lakonicznego wyjaśnienia znaczenia zgromadzonych danych. W analizie urbanistycznej nie znalazły się żadne rozważania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Całkowicie pominięto potencjalne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Tymczasem realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do sytuacji, w której korzystanie z nieruchomości sąsiednich będzie znacząco ograniczone, a wartość tych nieruchomości może ulec obniżeniu. Realizacja inwestycji w planowanym kształcie, w szczególności w odniesieniu do wzmożonego ruchu drogowego, w istotny sposób wpłynie na ograniczenie praw osób trzecich oraz może skutkować zmianą wartości nieruchomości sąsiednich, wobec czego okoliczność ta winna zostać poddana wnikliwej ocenie i uzasadnieniu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w tym zakresie, co stanowi rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 11 k.p.a. W ocenie skarżących utrzymana w mocy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, bowiem niezgodnie z tymi przepisami określono dopuszczalny wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy odstępując od średniego wskaźnika w obszarze analizowanym, bez powołania się na przekonujące przesłanki uzasadniające to odstępstwo, co stanowi naruszenie prawa uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ustalona przez organ I instancji wielkość wskaźnika zabudowy odbiega o 4,33% od średniej wartości w obszarze analizowanym i według skarżących nie jest to odstępstwo niewielkie. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji brak jest szczegółowego uzasadnienia, z którego wynikałoby, że zastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia było uzasadnione w realiach tej sprawy. Ponadto organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy pomimo błędnego uznania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego, że wykonanie uzbrojenia terenu w postaci instalacji gazowej zostało zagwarantowane w drodze umowy zawartej z właściwą jednostką organizacyjną i inwestorem. Tymczasem we wniosku inicjującym postępowanie jako jeden z parametrów planowanej inwestycji wskazano przyłączenie do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej i gazowej. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji o przedłożeniu dokumentacji odnoszącej się do instalacji gazowej, co oznacza, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie został spełniony. W osnowie decyzji ustalającej warunki zabudowy (pkt 2.2.10, str. 2) wskazano, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę inwestor zobowiązany jest wystąpić do Starosty K. z wnioskiem o wyłączenie gruntów rolnych przedmiotowej działki z użytkowania rolniczego. W uzasadnieniu tej decyzji na str. 4 podano natomiast, że planowana inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Występuje więc sprzeczność pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem, co nie pozwala na zdekodowanie rzeczywistej treści decyzji, a w konsekwencji poddanie jej kontroli odwoławczej. Musi to skutkować uznaniem, że organ nie sprostał wymogowi wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mimo to decyzja została utrzymana w mocy. Niezależnie od zarzutów podniesionych wyżej, decyzje organów obu instancji są sprzeczne z prawem, ponieważ wszystkie nieruchomości znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej zabudowane są domami jednorodzinnymi w zabudowie wolnostojącej. Nie znajdują się tam żadne zabudowania o intensywności porównywalnej z zabudową objętą wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Planowana zabudowa w sposób znaczący odbiega od zabudowy istniejącej, przez co zasada zachowania dobrego sąsiedztwa została naruszona, co czyni skargę uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze. Pełnomocnik uczestników postępowania E. G. i M. W. wniósł o oddalenie skargi. W jego ocenie zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wbrew twierdzeniom skarżących, organ odwoławczy odniósł się do ich zarzutów i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną związaną z tym budynkiem, na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta K. . Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem E. G. z dnia 6 marca 2023 r. Jak słusznie wskazało Kolegium w sprawie zastosowanie miały przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 24 września 2023 r.), stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto w sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z powyższego przepisu wynika, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że jeżeli zostały spełnione przewidziane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Jedynie, jeżeli organ dojdzie do przekonania, że nie ma podstaw do wydania decyzji, powinien wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W przedmiotowej sprawie taka analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została sporządzona. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 78 m od granic działki nr [...] - jako trzykrotną szerokość frontu terenu inwestycji od strony działki drogowej nr [...] i dojazdowej nr [...], co jest zgodne z przytoczonym powyżej art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Ponadto w aktach sprawy znajduje się sporządzone przez urbanistę tabelaryczne zestawienie nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym zawierające szczegółowe informacje m.in. w zakresie takich parametrów jak wskaźnik zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość okapu, wysokość kalenicy, geometria dachu oraz informacje dotyczące ilości kondygnacji czy też funkcji poszczególnych budynków. Stąd brak jest podstaw do uznania za uzasadnione zarzutów dotyczących wadliwości analizy, w tym w szczególności opartych na braku zestawienia wszystkich działek z obszaru analizowanego, w którym zawarte byłyby wszystkie wymagane informacje pozwalające na ustalenie warunków dla planowanej zabudowy. Jakkolwiek co do zasady zgodzić się należy z tezą skargi, iż tego rodzaju dane powinny być zawierane w części opisowej analizy, to jednak w realiach badanej sprawy nie sposób uznać, że opisany wyżej sposób zgromadzenia danych do dalszej analizy wpłynął na wynik postępowania. Działania zarówno urbanisty jak i organów administracji w powyższym zakresie poddają się stosownej kontroli a wyniki analizy znajdują odzwierciedlenie w danych stanowiących podstawę jej opracowania. Wskazać w tym miejscu należy, iż brak jest podstaw prawnych do ustaleń w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu takich kwestii jak spadek wartości nieruchomości sąsiednich czy też zwiększenie intensywności ruchu na drogach lokalnych w związku z planowaną inwestycją. Warto też dostrzec, że określanie zmiany wartości nieruchomości jest domeną rzeczoznawców majątkowych nie zaś urbanistów. Nadto nie sposób uznać, aby nawet ewentualne stwierdzenie spadku wartości nieruchomości sąsiednich mogło stanowić podstawę odmowy wydania przez organ I instancji decyzji o warunkach zabudowy. Podobnie zwiększenie ruchu drogowego na urbanizujących się obszarach jest oczywistym następstwem takiej zmiany, a rola organu orzekającego o warunkach zabudowy w zakresie układu drogowego została określona jako obowiązek weryfikacji dostępu terenu inwestycyjnego do drogi publicznej. W obszarze objętym analizą zlokalizowane są budynki mieszkalne i mieszkalno-usługowe w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej jak i bliźniaczej, co wynika zarówno z części opisowej jak i graficznej analizy. Planowana inwestycja wpisuje się zatem w funkcje istniejącej zabudowy (zabudowy mieszkaniowej), która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Wymagania tzw. dobrego sąsiedztwa, co wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, nie można rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej, tj. wymaga od niej identycznej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Kontynuacja wskaźników, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność, a więc pewne odstępstwa, pod warunkiem zachowania harmonii ładu przestrzennego (por. wyroki NSA: z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2058/18; z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1542/15; z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. II OSK 1931/14). W tym kontekście odnośnie zarzutów skargi dotyczących wadliwości ustaleń parametrów nowej zabudowy z uwagi na określenie wskaźników poprzez wskazanie ich wartości maksymalnej względnie minimalnej, należy wskazać na stanowisko wyrażone w orzecznictwie, które to Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że parametry nowej zabudowy nie muszą być określone w decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie konkretną liczbą. Zważywszy, że decyzja o warunkach zabudowy określa tylko, czy planowane przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie, należy dopuścić określenie tych parametrów również poprzez wskazanie ich dolnej lub górnej granicy, czy też użycie określenia "około". To w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej ma dojść do ostatecznego, dokładnego i precyzyjnego ustalenia wymiarów planowanej zabudowy. Zwykle więc w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne tak precyzyjne określenie poszczególnych parametrów zabudowy, jak będzie to niezbędne na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Tym samym określenie kwestionowanych w skardze parametrów poprzez wskaźniki maksymalne oraz minimalne nie mogło stanowić podstaw do uznania wadliwości decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki NSA: z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1134/11; z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 691/14). Dopuszczalne jest na etapie ustalania warunków zabudowy określenie w decyzji parametrów nowej zabudowy przez użycie takich sformułowań jak: maksymalnie; do; od-do; około (zob. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1032/16). Sąd nie doszukał się w ustalonych wskaźnikach zabudowy i zagospodarowania terenu naruszenia przepisów prawa. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Stąd też wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy po linii elewacji frontowej budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 m od granicy działki nr [...], w sytuacji gdy w takiej właśnie odległości od granicy działki drogowej usytuowane są budynki usytuowane w obszarze analizowanym należy uznać za prawidłowe. Nie są uzasadnione zarzuty skarżących dotyczące naruszenia § 5 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1) jednak dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (ust. 2). W analizie szeroko wyjaśniono przyjęcie większego (24%) niż średni wskaźnik zabudowy (18,9%). Podkreślić należy, że w obszarze analizowanym znajdują się nieruchomości, dla których wskaźnik zabudowy wynosi 29% czy 34%. W skrajnym przypadku ów wskaźnik osiąga wartość 39%, przy czym owa powyższa skrajna wartość dotyczy działek o nr [...] i [...], które to od nieruchomości inwestora oddziela jedynie droga dojazdowa (dz. nr [...] i [...]). Tym samym trudno uznać, aby ustalenie wskaźnika zabudowy na poziomie 24% jako większego od średnio występującego na obszarze analizowanym miało doprowadzić do naruszenia ładu przestrzennego czy też naruszało § 5 ust. 2 rozporządzenia. Trudno też uznać, aby określenie wskaźnika wielkości powierzchni biologicznie czynnej na "min. 50%" nie realizowało jego celów. W szczególności określenie dla powierzchni biologicznie czynnej wartości maksymalnej - a do tego w istocie zmierza zarzut skargi - nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Zwiększanie powyższego wskaźnika zdaje się być w zabudowie mieszkaniowej zjawiskiem korzystnym, stąd pozostawienie inwestorowi swobody w zakresie jego zwiększania jest słuszne. W ocenie Sądu brak jest również podstaw by kwestionować ustaloną szerokość elewacji frontowej, która to została z kolei pomniejszona względem średniej szerokości elewacji na obszarze analizowanym. Zgodnie z § 6 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się jednak wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Rzeczona szerokość elewacji frontowej została ustalona na "max. do 16 m" po ustaleniu, że w obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 18,80 m, co przy przyjęciu tolerancji 20% daje wartość w przedziale od 15,10 m do 22,56 m. Dla Sądu oczywistym jest konieczność uwzględnienia szerokości terenu w miejscu ustalonych linii zabudowy, na co wskazano w analizie. Ustalenie szerokości elewacji frontowej w taki sposób jest dopuszczalne w świetle § 6 ust. 2 rozporządzenia. W prawidłowy sposób została określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość okapu) - od 3 m do 6 m. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Budynki położone w obszarze analizowanym posiadają wysokość okapu od 3 m do 6 m. Stąd też określenie wysokości okapu w tymże przedziale odpowiada parametrom istniejącej zabudowy. Brak jest podstaw do uznania, że istnieje realna możliwość wzniesienia budynku znacząco niższego od budynków już istniejących i dojdzie do zaburzenia ładu przestrzennego - jak podnoszą to skarżący - skoro w sąsiedztwie występuje zabudowa zarówno jedno jak i dwukondygnacyjna. Zdaniem Sądu również prawidłowo została przyjęta geometria dachu. Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Planowany budynek ma mieć dach dwuspadowy, z główną kalenicą równoległą do obowiązującej linii zabudowy, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 20° i maksymalnej wysokości głównej kalenicy budynku do 8,5 m. Dopuszczono dach płaski – wtedy maksymalna wysokość budynku nie może przekroczyć 6,5 m. Z analizy urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym występują budynki o dachach dwuspadowych lub wielospadowych, położone równolegle i prostopadle do dróg obsługujących poszczególne działki, o kątach nachylenia głównych połaci dachowych od 20° do 45°, jednak występują budynki, których połacie dachowe nachylone są pod kątem 15° i 25° (działka nr [...]) i 2° (działka nr [...]). Dobudówki do budynków mieszkalnych mają dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej 15°. Wysokość zabudowań nie przekracza 9 m do kalenicy. Wobec tego należy stwierdzić, że parametry geometrii dachu wyznaczone zostały zgodnie z § 8 rozporządzenia. W świetle powyższego, w ocenie Sądu określone w zaskarżonej decyzji parametry wpisują się w cechy zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. działka inwestycyjna ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - przez działki nr [...] i nr [...]. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Inwestor w toku postępowania przedstawił zapewnienia dysponentów sieci o możliwości przyłączenia do planowanej inwestycji do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i elektroenergetycznej. Nie są przy tym zasadne zarzuty skarżących dotyczące błędnego uznania przez organy, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego z uwagi na brak dokumentów potwierdzających, że wykonanie uzbrojenia terenu w zakresie instalacji gazowej zostało zagwarantowane. W toku postępowania inwestor zmodyfikował swój wniosek i dla planowanej inwestycji nie przewiduje konieczności korzystania z instalacji gazowej. Jednocześnie z uwagi na aktualnie dostępne rozwiązania techniczne zaopatrzenie budynków mieszkalnych w gaz niewątpliwie nie jest konieczne dla ich prawidłowego funkcjonowania. Teren działki nr [...] sklasyfikowany jest jako grunt rolny R IVa i zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 ze zm.) nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze dokonywanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odrębną kwestią jest konieczność uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej, o której mowa w art. 11 ww. ustawy. Zarzuty skarżących, którzy zdaje się nie rozróżniają powyższych kwestii, są więc nieuzasadnione. Warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest spełniony. Nie mogło przy tym ujść uwadze Sądu, że postanowieniem z dnia 12 maja 2023 r., nr [...] Starosta K. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Sąd nie dopatrzył się niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Teren inwestycji nie jest położony na obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W toku postępowania organy podjęły wszystkie czynności konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego i uwzględniły całokształt materiału dowodowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający wyjaśnia zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.