II SA/Łd 915/12

Dnia 18 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant pomocnik sekretarza Agata Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi I. P. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] znak: [...], Wójt Gminy B. ustalił na wniosek Gminy B. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie oczyszczalni ścieków na działkach nr 209 i 210, położonych w B . Powyższa decyzja po rozpatrzeniu odwołania K. P. (właściciela sąsiedniej nieruchomości nr ewid. 211/2) została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...]. Pismami z dnia 5 czerwca 2012r., uzupełnionymi następnie w dniu 25 czerwca 2012r., I. P. i K. P. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie oczyszczalni ścieków na działkach nr 209 i 210 w B. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji SKO z dnia [...]. W przypadku braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z powodu upływu terminu wnioskodawcy wnieśli o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wraz ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji. Wnioskodawcy zarzucili decyzji rażące naruszenie prawa, tj. art. 61 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych, przez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w sytuacji, gdy: teren inwestycji stanowiły działki należące do klasy III użytków rolnych, projektowana inwestycja oznacza zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze, zaś zwarty obszar projektowany do przeznaczenia na cele nierolnicze przekraczał 0,5 ha i brak było zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ nie zgodził się z twierdzeniem wnioskodawców o wydaniu wspomnianych wyżej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Kolegium powołany we wniosku przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który organy miałyby rażąco naruszyć, odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy, a nie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 53 ust. 4 pkt 6 w odniesieniu do decyzji o ustaleniu lokalizacji decyzji celu publicznego, a takową jest kwestionowana decyzja Wójta Gminy B. utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., określa wymóg poprzedzenia wydania decyzji uzgodnieniem z właściwymi organami w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Takie uzgodnienia Wójt Gminy B. uzyskał od Starosty [...] na mocy postanowienia z dnia [...] znak: [...] i Marszałka Województwa [...] na mocy postanowienia z dnia [...] nr [...], znak: [...]. Uzgodnienia te dla organu ustalającego lokalizację inwestycji celu publicznego były wiążące. Według Kolegium kwestionowane decyzje nie naruszają przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. 1 pkt 7 tej ustawy gruntami rolnymi są m.in. grunty pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi. Do takich urządzeń należy więc także zaliczyć budowę oczyszczalni ścieków w B., która będzie służyć mieszkańcom wsi. Tym samym grunty przeznaczone pod tę inwestycję po jej zakończeniu nie stracą charakteru gruntu rolnego i nie wymagają procedury odrolnienia, bez względu na ich obszar i klasę bonitacyjną gruntów. Z wypisu z rejestru ewidencji gruntów z dnia [...] wynika bowiem, że na działkach nr 209 i 210 w B. o łącznej powierzchni 1 ha, grunty III klasy bonitacyjnej stanowią łącznie 0,88 ha. Warunkiem zawartym w pkt 2 ppkt 1 lit. a decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest, aby powierzchnia zabudowy nie przekroczyła 20 % powierzchni działek, t.j. 0.20 ha. Oznacza to, że także bez względu na charakter inwestycji wymóg granicy 0,5 ha gruntów III klasy bonitacyjnej również jest spełniony. Podsumowując, Kolegium podniosło, że nie dopatrzyło się w kwestionowanych decyzjach innych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., skutkujących stwierdzeniem ich nieważności lub stwierdzeniem, że decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. W tożsamych co do treści wnioskach K. P. i I. P. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem powyższej decyzji Kolegium, podnosząc, iż podtrzymują dotychczas prezentowaną argumentację. Według stron art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie stanowi, iż inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Ponadto zwrócili uwagę, iż w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] wskazano, że z uwagi na fakt, iż przedsięwzięcie jest planowane na terenie, gdzie występuje gęsta sieć rzek i rowów, które według Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy powinny być użytkowane zgodnie z przeznaczeniem, zasadnym byłoby rozważenie innej lokalizacji przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 ust. 2 pkt 2 i ust 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych. Kolegium podkreśliło, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie oczyszczalni ścieków na działkach nr 209 i nr 210 (stanowiących grunty rolne), położonych w B., nie wpłynie w żaden sposób na zmianę przeznaczenia wspomnianych gruntów. W szczególności, jak zostało to prawidłowo wykazane w zaskarżonej decyzji Kolegium, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co wynika z dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten wskazuje bowiem, że gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty pod urządzeniami: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi. Wobec tego budowa oczyszczalni ścieków na gruntach rolnych, która to inwestycja ma służyć mieszkańcom wsi B., nie wpłynie na zmianę przeznaczenia tych gruntów. Kolegium dodało także, że Wójt Gminy B. z uwagi na charakter gruntów dokonał wiążących uzgodnień ze Starostą [...] (postanowienie z dnia [...] oraz Marszałkiem Województwa [...] (postanowienie z dnia [...]). Z powyższych względów obecny skład Kolegium nie znalazł podstaw pozwalających na uznanie, że wydanie wskazanych decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, które przemawiałoby za stwierdzeniem ich nieważności, brak jest bowiem oczywistej sprzeczności treści decyzji z przepisami prawa. Decyzje nie godzą w ustalony porządek prawny i nie wywołują skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. i K. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji SKO w S. z dnia [...]. W motywach skargi skarżący powtórzyli zarzuty i argumentację przytoczone pierwotnie we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dodając, iż przez ich działkę przebiega rów melioracyjny, do którego mają być odprowadzane ścieki z oczyszczalni. Obawiają się oni, że z powodu podsiąków ziemia, stanowiąca ich własność, będzie musiała zostać wyłączona z produkcji rolnej, ponieważ istniejący i funkcjonujący system melioracyjny będzie działał w kierunku odwrotnym od założonego. Zamiast odprowadzać wodę z gruntu, będzie go zasilał oczyszczonymi ściekami pochodzącymi z oczyszczalni. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2013r. skarżący podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, iż nie zgadzają się z argumentacją Kolegium w kwestii art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. stawił się skarżący K. P., który poparł skargę oraz przedstawiciel organu - etatowy członek Kolegium E. M., która wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady procedowania przed organami administracji publicznej. Sąd, badając w tym kontekście legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie oczyszczalni ścieków na działkach nr 209 i 210, położonych w B., stwierdził, iż odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Tytułem przypomnienia wyjaśnić trzeba, że będąca przedmiotem kontroli tutejszego Sądu decyzja Kolegium została podjęta w ramach postępowania nieważnościowego, które - obok postępowania wznowieniowego - jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych. Prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności konkretnego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) organ administracji publicznej nie przeprowadza ponownie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, lecz bada wyłącznie, czy objęty tym postępowaniem akt administracyjny dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący, formułując wniosek o stwierdzenie nieważności wspomnianych wyżej decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, podnieśli zarzut rażącego naruszenia prawa - art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych, poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy teren inwestycji stanowiły działki należące do klasy III użytków rolnych, projektowana inwestycja oznacza zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze, zaś zwarty obszar projektowany do przeznaczenia na cele nierolnicze przekraczał 0,5 ha i dodatkowo brak było zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze. Powyższy zarzut – w przekonaniu składu orzekającego – nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu trafne jest stanowisko organu administracyjnego o braku jakichkolwiek przesłanek do uznania, że decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto organ zasadnie ocenił, że w tej sprawie nie wystąpiły żadne inne przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10 - Lex nr 1145613). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2565/10 - Lex nr 1219119). W myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, co oznacza, że wydanie decyzji jest możliwe, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Stosownie do art. 53 ust. 4 i ust. 5 ustawy decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu w trybie art. 106 k.p.a. z organami, wymienionymi w punktach 1-11 ust. 4 art. 53. Dla przykładu w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami konieczne jest uzgodnienie decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6). W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Zażalenie w postępowaniu uzgodnieniowym przysługuje wyłącznie inwestorowi. Użyty w cytowanym przepisie zwrot "decyzje (...) wydaje się po uzgodnieniu" oznacza, że organ właściwy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, dysponując postanowieniem uzgodnieniowym pozytywnym bądź negatywnym, jest nim związany i nie może wydać decyzji sprzecznej ze stanowiskiem organu uzgadniającego. Tym samym treść uzgodnienia rozstrzyga o treści decyzji. Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym i wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, podzielany zresztą w pełni przez skład orzekający w tej sprawie, że postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, jednakże jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne, a ich naruszenie w przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe, nie można rozciągać na postępowanie główne, zaś wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego w nim aktu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - LEX nr 340121, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10 – Lex nr 754651, w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 – Lex nr 489196). W rozpoznawanej sprawie organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego związany był przede wszystkim postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] znak [...], wydanym w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 16, poz. 78 ze zm.) oraz art. 106 k.p.a., mocą którego uzgodniono projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji polegającej na budowie oczyszczalni ścieków, przewidzianej do realizacji na działkach nr 209 i 210 w miejscowości B. Według organu uzgadniającego grunt przewidywany pod inwestycję jest pochodzenia mineralnego, w rejestrach ewidencji gruntów figuruje jako PsIII oraz W. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, użytki rolne klasy I-III nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia, jeżeli zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekracza 0,5 ha. Wobec powyższego Starosta [...] stwierdził, że teren przeznaczony pod inwestycję nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolne. Wspomniane wyżej postanowienie uzgadniające wiązało organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co oznacza, że Wójt Gminy B. był zobowiązany podjąć pozytywną decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Co istotne, do chwili obecnej przedmiotowe postanowienie nie zostało również wyeliminowane z obrotu prawnego. W tych okolicznościach, mając na względzie brzmienie wspomnianego uzgodnienia, przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wymagający uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wbrew stanowisku skarżących, nie mógł mieć zastosowania przy wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zwarty obszar projektowany do przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze według oceny organu uzgadniającego nie przekraczał 0,5ha, pomimo tego, że teren inwestycji składał się z dwóch działek (nr ewid. 209 i 210) o łącznej powierzchni 1,0 ha. Wynosił on bowiem 4490 m2 (powierzchnia planowanej zabudowy budynkami i obiektami wynosi 830 m2 + powierzchnia projektowanych dróg i placów utwardzonych - 3660 m2). Odnosząc się w tym miejscu do zaprezentowanej w motywach skargi wykładni pojęcia "zwarty obszar projektowany do przeznaczenia na cele nierolnicze", użytego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, wskazać trzeba, że co do zasady spór co do wykładni przepisu prawa materialnego, nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Reasumując, dopóki postanowienie uzgodnieniowe Starosty [...] nie zostanie wyeliminowanie z obrotu prawnego w jednym z postępowań nadzwyczajnych, brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rację ma przy tym Kolegium twierdząc, że w niniejszej nie zachodzą żadne inne przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydane decyzje nie godzą bowiem w ustalony porządek prawny, nie wywołują także skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Treść decyzji pozostaje ponadto w zgodzie z obowiązującymi w dacie ich podjęcia przepisami prawa. Na marginesie poczynionych wyżej rozważań dodać również należy, że Wójt Gminy B. w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oprócz wspomnianego wyżej uzgodnienia Starosty [...], związany był również postanowieniami uzgodnieniowymi Marszałka Województwa [...] z dnia [...] i Powiatowego Zarządu Dróg z dnia [...]. Jeśli chodzi o pozostałe argumenty skargi oraz pisma procesowego skarżących z dnia 13 stycznia 2013r., jak chociażby wywody o zamiarze realizacji inwestycji w dwóch etapach, kwestie ewentualnego funkcjonowania rowu melioracyjnego przebiegającego przez działkę skarżących, czy też wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 Prawa budowlanego, to - w przekonaniu Sądu - pozostają one bez wpływu na wynik sprawy z przyczyn wskazanych wyżej. Z tych wszystkich powodów Sąd, nie stwierdziwszy podstaw do wzruszenia decyzji Kolegium, zobligowany był oddalić skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.A.