II SA/Łd 93/14

Dnia 8 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...], nr [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. a.bł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. S., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...], nr [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji wznowione postanowieniem z dnia [...], nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, pismem z dnia 5 września 2013r. M. S. wniósł o "zwrot nieprawnie odliczanych mu od zasiłku stałego kwot dodatku mieszkaniowego" wskazując, iż od grudnia 2010r. został mu przyznany dodatek mieszkaniowy na zameldowane w lokalu dwie osoby. Dlatego – w ocenie wnioskodawcy – zasiłek powinien być pomniejszany tylko o połowę przyznanego dodatku mieszkaniowego, gdyż druga połowa tegoż dodatku stanowi dochód jego konkubiny, z którą jednak prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi: nr [...] z dnia [...] zmieniającą wysokość zasiłku stałego od dnia 1 grudnia 2010r. z kwoty 220,37 zł do kwoty 194,86 zł miesięcznie, nr [...] z dnia [...] przyznającą zasiłek stały na okres od dnia 27 czerwca 2011r. do 2 lipca 2012r. w wysokości 194,86 zł w miesiącu czerwcu 2011r., od miesiąca lipca 2011r. w wysokości 197,19 zł miesięcznie wraz z opłacaniem składki na ubezpieczenie zdrowotne, nr [...] z dnia [...] zmieniającą wysokość zasiłku stałego od dnia 1 stycznia 2011r. z kwoty 197,19 zł do kwoty 185,94 zł miesięcznie, nr [...] z dnia [...] zmieniającą wysokość zasiłku stałego od dnia 1 czerwca 2012r. z kwoty 185,94 zł do kwoty 175,67 zł miesięcznie, nr [...] z dnia [...] przyznającą zasiłek stały na okres od dnia 3 lipca 2012r. do 15 sierpnia 2015r. w wysokości 175,67 zł w miesiącu lipcu 2012r., od miesiąca sierpnia 2012r. w wysokości 328,67 zł miesięcznie wraz z opłacaniem składki na ubezpieczenie zdrowotne, nr [...] z dnia [...] zmieniającą wysokość zasiłku stałego od dnia 1 października 2012r. z kwoty 328,67 zł do kwoty 393,67 zł miesięcznie, oraz nr [...] z dnia [...] zmieniającą wysokość zasiłku stałego od dnia 1 stycznia 2013r. z kwoty 393,67 zł do kwoty 386,18 zł miesięcznie, Nadto, mocą tego postanowienia organ wezwał M. S. do stawienia się, w terminie 7 dni, celem złożenia wyjaśnień. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia własnych decyzji ostatecznych: z dnia [...], Nr [...], z dnia [...], Nr [...], z dnia [...], Nr [...], z dnia [...], Nr [...], z dnia [...], Nr [...], z dnia [...], Nr [...], oraz z dnia [...], Nr [...]. Kwestionując treść decyzji organu pierwszej instancji M. S. wniósł od niej odwołanie wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych. W argumentacji odwołania jego autor wskazał, iż od grudnia 2010r. "prowadzi samodzielne dwuosobowe gospodarstwo domowe". W połowie listopada 2010r. zameldował bowiem do swojego lokalu konkubinę i od grudnia 2010r. do chwili obecnej wykazuje jej dochody do dodatku mieszkaniowego, który zdaniem odwołującego, winien być dzielony po połowie na dwie osoby zameldowane w lokalu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, wspomnianą na wstępie decyzją, uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie wznowieniowe. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśnił, iż podstawę wznowienia postępowania w sprawie stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej jako: "K.p.a."). Zgodnie z jego brzmieniem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Powołana podstawa wznowieniowa zakłada, jak wyjaśnił organ, spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze – muszą wystąpić nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, a więc nie mogły być znane organowi wcześniej, oraz po drugie – okoliczności faktyczne i dowody istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Jak wynika z dalszej argumentacji organu, nie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem organowi znana była okoliczność otrzymywania przez odwołującego dodatku mieszkaniowego, który był uwzględniany w jego dochodzie stanowiącym podstawę do ustalenia prawa do zasiłku stałego. Organem wydającym decyzję zarówno w przedmiocie zasiłku stałego, jak i dodatku mieszkaniowego jest Prezydent Miasta. Organowi pierwszej instancji znana też była zatem okoliczność, iż dodatek mieszkaniowy został przyznany na dwie osoby pozostające w gospodarstwie domowym. Nie uzasadnia wznowienia postępowania odmienna ocena dowodu, który był organowi znany. Następnie Kolegium wskazało, że w sytuacji, gdy organ wznowi postępowanie mimo braku do tego podstaw, prawidłowym sposobem zakończenia wadliwie wznowionego postępowania powinno być jego umorzenie. W konsekwencji wadliwie wznowione w sprawie postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Na marginesie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ustawą z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013r., poz. 966 ze zm.), elementem decydującym o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, oprócz tytułu prawnego do lokalu, jest liczba osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, od której uzależnione jest spełnienie kryterium dochodowego i normy powierzchniowej. Przepis art. 4 tej ustawy wyróżnia dwie cechy gospodarstwa domowego, tj. wspólne zamieszkiwanie i wspólne gospodarowanie. Podobnie na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r., poz. 182 ze zm.) rodziną są osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące (art. 6 pkt 14). W konkluzji organ zauważył, iż nie sposób przyjąć, aby wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego stanowiło załatwienie sprawy z wniosku odwołującego z dnia 5 września 2013r. "o zwrot nieprawnie odliczanych od zasiłku stałego kwot dodatku mieszkaniowego" skierowanego do "Dyrekcji MOPS". Z akt sprawy nie wynika, aby organ wystąpił do strony o skonkretyzowanie przedmiotu żądania. Dopiero zaś po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dotyczącego przedmiotu żądania jest możliwe nadanie biegu sprawie stosownie do dokonanych ustaleń. W skardze do sądu administracyjnego M. S. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako wydanej z naruszeniem prawa, bowiem organ ten nie zajął jednoznacznego stanowiska odnośnie roszczenia skarżącego, czyli "zwrotu nieprawnie odliczonych od zasiłku kwot dodatku mieszkaniowego" w okresie od grudnia 2010r. do sierpnia 2013r.. Skarżący podkreślił, iż nie ma wiedzy co znajduje się w wywiadach środowiskowych, bowiem nigdy mu takowych nie udostępniono. Autor skargi utrzymuje się z pomocy społecznej, a kwota, której zwrotu żąda stanowi znaczny dochód w jego budżecie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, a więc nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W tym miejscu wyjaśnić od razu należy, iż sąd nie ma kompetencji do uznania wniosku skarżącego o wypłatę niesłusznie – w jego ocenie – obniżonej wysokości zasiłku. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, powoływana dalej jako: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta i umorzeniu postępowania pierwszej instancji wznowionego postanowieniem z dnia [...]. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący w dniu 5 września 2013r. skierował do organu pierwszej instancji pismo, w którym wnioskował o zwrot nieprawnie odliczanych od wypłacanego mu zasiłku stałego kwot dodatku mieszkaniowego. Po otrzymaniu tegoż wniosku, Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej siedmioma decyzjami ostatecznymi w sprawie przyznania zasiłku stałego w okresie od grudnia 2010r. do października 2012r.. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia organ pierwszej instancji odmówił uchylenia wskazanych siedmiu ostatecznych decyzji. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakwestionowało pogląd organu pierwszej instancji uchylając decyzję tegoż organu i umarzając postępowanie wznowieniowe. Na wstępie wyjaśnić należy, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyróżniają postępowanie zwykłe i nadzwyczajne. Przedmiotem postępowania zwykłego jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie, w przewidzianym przez przepisy prawa trybie i formie, zgodnie z przepisami prawa materialnego, sprawy administracyjnej. Postępowanie nadzwyczajne odnosi się do decyzji wydanych w trybie zwykłym, które stały się ostateczne. Wyróżnia się 3 tryby postępowania nadzwyczajnego: wznowienie postępowania (art. 145 i nast. K.p.a.), stwierdzenie nieważności (art. 156 i nast. K.p.a.) oraz postępowania w sprawie uchylenia, zmiany decyzji dotkniętych wadami niekawilifkowanymi bądź decyzji prawidłowej (art. 154 – 155 oraz art. 161 – 163 K.p.a). Każda decyzja administracyjna ostateczna korzysta z ochrony wynikającej z art. 16 K.p.a., co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Jednym z trybów postępowania nadzwyczajnego jest wznowienie postępowania, które jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Przesłanki wznowienia postępowania określa przepis art. 145, art. 145a i art. 145b K.p.a. Wznowienie postępowania następuje na wniosek strony lub z urzędu, w drodze postanowienia (art. 149 § 1 K.p.a.). Na wstępnym etapie postępowania organ bada dopuszczalność wznowienia postępowania. Innymi słowy, po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania organ zobowiązany jest zbadać wyłącznie, czy wniosek o wznowienie został złożony przez stronę postępowania, czy wniesiono go z zachowaniem terminu oraz czy jest on oparty o ustawowe przesłanki wznowienia (analiza wniosku co do podstaw wznowienia, a nie przyczyn). Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego jest aktem procesowym, który nie rozstrzyga sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwiera postępowanie w sprawie. Postanowienie takie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 K.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 K.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2001r., w sprawie o sygn. akt I SA 420/01, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym miejscu przypomnieć należy, że organ pierwszej instancji w dniu 24 września 2013r. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., następnie powoływał się na fakt złożenia wniosku o wznowienie postępowania konkludując argumentację stwierdzeniem, że zasadne jest wznowienie postępowania. Z lektury powołanego postanowienia o wznowieniu postępowania nie wynika, by tenże organ przedmiotem swoich zainteresowań uczynił kwestię dopuszczalności wznowienia postępowania. Tym samym organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnych ustaleń w zakresie stwierdzenia czy są podstawy do wznowienia postępowania, zatem – jak wskazywano wcześniej – czy wniosek o wznowienia został złożony przez stronę, czy wniesiono go z zachowaniem terminu, a przede wszystkim czy jest oparty na ustawowej przesłance wznowienia. Lektura akt administracyjnych czyni oczywistym tylko kwestię uznania, że wniosek pochodzi od strony postępowania. Bezspornie bowiem to skarżący był osobą uprawnioną do pobierania świadczeń z pomocy społecznej. W obliczu powyższego, wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania przez organ pierwszej instancji, w realiach niniejszej sprawy, należy ocenić jako przedwczesne, na co słusznie zwróciło – choć marginalnie – uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W działaniu organów obu instancji dostrzec należy także jeszcze kolejne uchybienie. W sprawie niniejszej wniosek skarżącego, zakwalifikowany jako wniosek o wznowienie postępowania, odnosił się do wszystkich decyzji w sprawie zasiłku stałego za okres od grudnia 2010r. do momentu złożenia wniosku, czyli do sierpnia 2013r. W tej sytuacji organ pierwszej instancji przywołanym już uprzednio postanowieniem o wznowieniu postępowania objął siedem postępowań zwykłych zakończonych wydaniem ostatecznych decyzji o przyznaniu skarżącemu świadczenia z pomocy społecznej. Późniejsza decyzja organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia ostatecznych decyzji po wznowieniu postępowania oraz rozstrzygnięcie organu odwoławczego, też odnosiły się do tych samych decyzji, czyli siedmiu decyzji ostatecznych. Wszystkie te rozstrzygnięcia – postanowienie o wznowieniu postępowania oraz decyzje organów obu instancji – zostały wydane z naruszeniem art. 62 K.p.a.. Istotą postępowania administracyjnego jest to, iż toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej (art. 1 pkt 1, art. 61, art. 66 § 1, art. 104 K.p.a.). Obowiązuje więc zasada "jedna sprawa – jedna decyzja". Tymczasem rozpatrując wniosek skarżącego o wznowienie postępowania organ pierwszej instancji nie dostrzegł, że w istocie dotyczy on siedmiu spraw zakończonych decyzjami ostatecznymi. Organ ten wznowił postępowanie jednym postanowieniem i zakończył takie postępowanie jedną decyzją, zaś organ odwoławczy – pomimo, iż dostrzegł powyższe uchybienie – umorzył tak wszczęte postępowanie wznowieniowe. Jedynym przepisem K.p.a. pozwalającym organowi na połączenie w jednym postępowaniu różnych spraw jest art. 62 K.p.a.. Przepis ten stanowi, że w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż "jednej strony". Z powyższego unormowania nie wynika możliwość wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania, w tym także w sprawie wznowieniowej, dotyczącego dwóch lub więcej spraw tej samej strony. Jest w nim mowa o więcej niż jednej stronie, bowiem chodzi tu o dopuszczenie prowadzenia jednego postępowania w odniesieniu do więcej niż jednej strony, gdy prawa i obowiązki stron wynikają m.in. z tego samego stanu faktycznego, zaś w rozpatrywanej sprawie chodzi o przyznanie zasiłku stałego na mocy siedmiu decyzji (dotyczących różnych okresów zasiłkowych), a więc i ten warunek nie jest spełniony. Dodatkowo podnieść należy, że ujęte w art. 62 K.p.a. tzw. współuczestnictwo formalne polegające na łącznym prowadzeniu w wielu sprawach administracyjnych jednego postępowania, nie zwalnia jednak organu z obowiązku wydania w każdej z tych spraw odrębnej decyzji, a każda ze stron jest wówczas adresatem decyzji w swojej sprawie. Taki też pogląd w kwestii przesłanek i zasad stosowania art. 62 K.p.a. prezentowany jest w judykaturze (vide: wyroki NSA: z dnia 21 października 1992r., w sprawie o sygn. akt: V SA 86/92, z dnia 7 kwietnia 2006r., w sprawie o sygn. akt: I OSK 687/05; wyroki WSA: w Warszawie z dnia 8 czerwca 2006r., w sprawie o sygn. akt: IV SA/Wa 152/06 i z dnia 19 września 2007r., w sprawie o sygn. akt: III SA/Wa 936/07; w Gliwicach z 10 lipca 2008r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Gl 199/08; w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2008r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Rz 164/08 i inne; https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konkluzji należy zwrócić uwagę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu na niekonsekwencje w motywach jego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności Kolegium przedstawiając charakterystykę postępowania wznowieniowego stwierdziło, że nie zachodzi w sprawie przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a więc tym samym organ dokonał analizy wniosku co do przyczyn wznowienia. Tymczasem w dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji w ogóle nie ocenił czy pismo skarżącego z dnia 5 września 2013r. w istocie stanowi wniosek o wznowienie postępowania, a jeżeli tak – to tenże organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania. Wówczas organ odwoławczy dostrzegł, że w sprawie nie dokonano analizy postaw wznowienia postępowania. Zgadzając się z powyższą konkluzją organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie zbadał podstaw do wznowienia postępowania, należy wskazać, iż nieuzasadnione było umorzenie postępowania wznowieniowego. Brak ustaleń organu pierwszej instancji we wskazanym zakresie, dostrzeżony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie przełożył się na treść rozstrzygnięcia, które tenże organ powinien podjąć w celu usunięcia stwierdzonych uchybień. Naruszenie powyższe jest tym bardziej ewidentne, gdy dostrzeże się, że Kolegium zarzuciło organowi pierwszej instancji, że organ ten nie wyjaśnił nawet intencji strony wszczynającej postępowanie. Bezspornie wniosek skarżącego z dnia 5 września 2013r. nie zawierał wskazania trybu postępowania, w którym autor chciałby uzyskać zwrot niesłusznie – w jego ocenie – odliczonych kwot. Uchybienie to jednak straciło na aktualności, bowiem skarżący w dniu 12 grudnia 2013r. (a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji) oświadczył jednoznacznie, że wnosi o wznowienie postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów skargi zastrzec należy, iż zajęcie jednoznacznego stanowiska w kwestii roszczenia skarżącego "o zwrot nieprawnie odliczonych od zasiłku kwot dodatku mieszkaniowego", wykracza poza ramy niniejszego postępowania. W obliczu wskazanych uchybień taka ocena dokonana może być wyłącznie przez organy administracji i to tylko pod warunkiem, że w sprawie spełnione zostaną przesłanki do wznowienia postępowania. Innymi słowy, kwestie te organ będzie mógł ocenić po przejściu do kolejnej fazy wznowionego postępowania, to jest rozstrzygania co do meritum sprawy, o którym mowa w art. 149 § 2 K.p.a.. Zgodnie z tym przepisem, postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Konstatując powyższe należy wskazać, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do łącznego rozpoznania i wydania jednej decyzji w sprawie z wniosku skarżącego o wznowienie postępowań w sprawach zakończonych wydaniem siedmiu ostatecznych decyzji, a także mając na uwadze, iż organ pierwszej instancji nie zbadał podstaw do wznowienia postępowania, należało w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" przy zastosowaniu art. 135 P.p.s.a. orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz postanowienia tegoż organu o wznowieniu postępowania. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Zadaniem organu pierwszej instancji będzie – w pierwszej kolejności – uczynienie przedmiotem swoich rozważań podstaw do wznowienia postępowania (przede wszystkim w aspekcie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania), mając na uwadze konieczność rozdzielenia postępowań i wydania kończących je odrębnych rozstrzygnięć. LS