II SA/Łd 930/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na rozbiórkę postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.D. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego i budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. A 10 (dz. nr [...], obr. [...]) w Ł. wraz z poprzedzającym ją postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o zobowiązaniu inwestora Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. A 10 w Ł. do zapoznania się przez autora projektu rozbiórki budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego przy ul. A 10 ze zgłoszonymi uwagami właścicieli sąsiedniej nieruchomości i sporządzenia opracowania ze szczegółowym ustosunkowaniem się do zgłoszonych uwag oraz sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję T. W. wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W skardze tej skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż decyzje te zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego, co uzasadnia wstrzymanie ich wykonania. Wykonanie zaskarżonych decyzji już skutkuje dalszym naruszaniem prawa, co w konsekwencji zmusza skarżącego do dalszego "procedowania", a sąd do orzekania pomimo braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Obowiązek wykazania prawdopodobieństwa takiej szkody spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010r., sygn. akt I GZ 316/10 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To na wnioskodawcy ciąży obowiązek rzeczowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami wykazującymi zaistnienie przesłanek udzielenia przez sąd tymczasowej ochrony. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postanowieniach z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 166/06 i 6 lipca 2011r., sygn. akt I OZ 473/11 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest pismem innym od skargi w rozumieniu procesowym i podlega odrębnemu uzasadnieniu. Wniosek zawarty w skardze, który nie zawiera odrębnego uzasadnienia, nie jest w ogóle umotywowany, natomiast zarzutów zawartych w skardze, odnoszących się do zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jej wykonania. W niniejszej sprawie, uzasadniając zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący poprzestał wyłącznie na dość ogólnikowym powołaniu się na wysokie prawdopodobieństwo wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych przez niego decyzji oraz dalsze naruszanie przez nie prawa. Nie wskazał jednak żadnych konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Wyjaśnić w tym miejscu także trzeba, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. W postępowaniu tym sąd jedynie ocenia, spełnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o jakich stanowi przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania sąd nie dokonuje oceny zasadności merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że co do zasady przyjmuje się, iż decyzje nie mające przymiotu wykonalności nie podlegają wstrzymaniu bowiem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 maja 2009r., sygn. akt II OZ 455/09, "przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania", podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2008r., sygn. akt II OZ 1291/08 (pogląd ten jest szeroko reprezentowany tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie). Pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Zagadnienie wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zaskarżona decyzja o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji oraz wydanego przez ten organ postanowienia i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia nie przyznaje żadnych uprawnień ani nie nakłada żadnych obowiązków. Jedynym skutkiem takiej decyzji jest wyłącznie konieczność dalszego prowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego w sprawie. W takim przypadku nie można zatem w ogóle mówić o możności wywołania przez tę decyzję niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez tego rodzaju decyzję. Co więcej, zwrócić też należy uwagę na to, że uchylona przez zaskarżoną decyzję decyzja organu pierwszej instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę również nie posiada przymiotu wykonalności. Z tych względów sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. A.D.