II SA/Łd 937/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. I. i R. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. W dniu 22 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga M. I. i R. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o umorzenie postepowania sądowego z uwagi na uwzględnienie w całości skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Organ wskazał, iż w dniu 16 września 2014 r. wydał decyzję, którą uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w całości, nadto stwierdził, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 września 2014 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków skargi, pod rygorem jej odrzucenia, przez uiszczenie wpisu sądowego. Skarżący wezwani zostali nadto do sprecyzowania czy wobec treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] podtrzymują skargę z dnia 20 sierpnia 2014 r. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przedmiotowe wezwania skarżący odebrali w dniu 29 września 2014 r. W piśmie nadanym w dniu 2 października 2014 r. skarżący oświadczyli, iż w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] wycofują skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Jednocześnie, jak stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie przedmiotowe strona pozostawiła bez odpowiedzi. I wprawdzie w dniu 2 października 2014 r. złożyła pismo, w którym oświadczyła, iż cofa skargę, niemniej jednak oświadczenie to nie jest prawnie skuteczne i nie podlega merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem wyłącznie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Z uwagi na powyższe nieuzupełnienie braków skargi skutkować musi jej odrzuceniem, a nie umorzeniem postępowania z powodu cofnięcia skargi. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone. Cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (vide postanowienia NSA: z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1829/07; z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 923/08; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2453/10; z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3150/13; postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Op 155/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu. a.bł.