II SA/Łd 941/10

Dnia 14 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi Z.S. i P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając w oparciu o art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 118 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. M. działającego w ramach firmy NZOZ A Specjalistyczne Gabinety Lekarskie z siedzibą w Ł. ulicy A [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na nieruchomości przy ulicy A [...] budynku centrum medycznego, wewnętrznej instalacji gazu, przyłączy wodociągowego i kanalizacji sanitarnej, zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej deszczowej wraz z wpustami, zjazdu z ulicy A i wewnętrznego układu drogowego z parkingami. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 16 kwietnia 2010r. inwestor złożył wniosek wraz z wymaganymi przepisami prawa załącznikami, w postaci m.in. projektów, opinii, uzgodnień. Analiza tej dokumentacji w świetle art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego pozwoliła na stwierdzenie, iż jest pełna i prawidłowa, w konsekwencji organ na mocy art. 35 ustawy Prawo budowlane zobligowany był wydać niniejszą decyzję. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli P. i Z. S. wskazując na naruszenie art. 10 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie odwołującym udziału w postępowaniu w charakterze stron tegoż postępowania. Sformułowali wniosek o unieważnienie decyzji i wznowienie postępowania z ich udziałem. Uzasadniając podkreślili, iż realizacja planowanej inwestycji będzie uciążliwa dla mieszkańców budynku przy ul.A [...], znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, ponieważ zostanie ograniczony dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zmniejszy się wartość rynkowa budynku, dojdzie do zakłócenia miru domowego, gdyż w parterze centrum planowana jest apteka, do której dojazd zlokalizowany jest bezpośrednio pod oknami odwołujących. Nadto odwołujący wnieśli o weryfikację, w trybie art. 78 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, prawa inwestora do dysponowania gruntem na cele budowlane, gdyż wedle posiadanej przez odwołujących wiedzy nie jest jasna kwestia własności tego terenu. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 28 Prawa budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze. Wskazując na zasadność swojej decyzji Wojewoda [...] wyjaśnił, iż stosownie do art. 127 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego postępowanie odwoławcze może być uruchomione wyłącznie wskutek wniesionego odwołania przez uprawniony podmiot tj. przez stronę postępowania. Z kolei zgodnie z art. 28 w/w ustawy stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym w sprawach o pozwolenie na budowę ustawodawca odmiennie uregulował tę kwestię, wskazując w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, iż stronami postępowania mogą być tylko określone podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem oddziaływania jest natomiast teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Reasumując, stronami postępowania będą właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania, które ma określony ujemny wpływ na nieruchomości w otoczeniu inwestycji. Powracając do sprawy Wojewoda przypomniał, iż decyzja I instancji została doręczona Państwu W., którzy niepoinformowali o sprzedaży własności odrębnych lokali w budynku wielorodzinnym przy ul.A [...]. Z kolei P. i Z. S. swój status strony wywodzą z faktu nabycia takiej odrębnej własności lokalu nr 6 i odpowiednio nr 20 w budynku usytuowanym przy ul.A [...]. W toku postępowania ustalono, iż właściciele odrębnych lokali nieruchomość przy ul.A [...] ustanowili Wspólnotę Mieszkaniową w dniu 2 kwietnia 2010r. Wspólnota podjęła uchwałę w sprawie powołania trzyosobowego Zarządu Wspólnoty. Wojewoda zwrócił uwagę, iż co do zasady wspólnoty działają w oparciu o przepisy prawa cywilnego, ustawy o własności lokali i właśnie zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, zarząd kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Gdy zarząd jest wieloosobowy oświadczenia woli za wspólnotę składają co najmniej dwaj członkowie, przy czym wszystkich członków należy traktować równorzędnie. Reasumując, organ odwoławczy wywiódł, iż jedynie zarząd miał prawo w imieniu wspólnoty złożyć odwołanie od decyzji organu I instancji. Oznacza to, iż odwołanie Państwa S. jako wniesione przez podmiot nieuprawniony czyni postępowanie odwoławcze bezprzedmiotowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. i Z. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż niesłusznie została wykluczona z kręgu stron postępowania, w sytuacji gdy pozostali w nim Państwo W. Nadto trudno uznać za właściwe oparcie rozstrzygnięcia na argumentacji wynikającej z brzmienia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali, gdyż organ stwierdza, iż w imieniu Wspólnoty odwołanie od decyzji może wnosić tylko Zarząd tej Wspólnoty, natomiast odwołanie skarżących zostało wniesione w ich własnym imieniu a nie Wspólnoty i nie posiadało żadnych znamion sugerujących, iż skarżący działali w imieniu Wspólnoty. Nadto z materiału dowodowego wynika, że Wspólnota podjęła uchwałę w sprawie powołania Zarządu, zatem organowi znany był fakt powstania Wspólnoty a jednak nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę jak i decyzji odwoławczej. Zdaniem strony organ powinien rozważyć stwierdzenie nieważności decyzji. Strona powtórzyła, iż swojego interesu prawnego upatruje w brzmieniu § 13 i § 271 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skarżących wyjaśnił, iż inwestycja nie narusza postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., ponieważ sporny budynek jest projektowany jako dwukondygnacyjny, czyli niższy o trzy kondygnacje od obiektu zrealizowanego na sąsiedniej działce. Nadto ma być usytuowany w ostrej granicy z działką nr 153/3 i 153/4, w której to granicy został wcześniej zrealizowany budynek wielorodzinny, za zgodą Ministra Budownictwa na odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych, a ponadto budynek ten ma być usytuowany od strony północnej budynku istniejącego. Organ wywiódł, iż zabudowa w ostrej granicy działek, wzdłuż ulicy A w jednej nieprzekraczalnej linii zabudowy czy tzw. zabudowie pierzejowej przesądza o tym, iż obiekt projektowany nie jest obiektem przesłaniającym dla obiektu istniejącego. Usytuowanie zaś od strony północnej nie może mieć żadnego wpływu na zacienienie mieszkania skarżących. Zarzut naruszenia § 13 w/w rozporządzenia, który normuje odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, ze względu na nie przysłanianie obiektem projektowanym budynku istniejącego pozbawiony jest zasadności. Również przepis § 271 ust. 3 rozporządzenia nie ma zastosowania w sprawie, gdyż projekt budowlany w tym kotłownie posiadają pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego. Odnośnie dokuczliwego hałasu samochodów dostawczych dla apteki organ wskazał, iż zaplecze apteki zostało usytuowane na I piętrze zatem auta dostawcze będą zjeżdżając z ulicy A wjeżdżać przez przejazd bramowy na teren utwardzony działki 152/3, gdzie mogą zawracać. Na koniec wyjaśnił, iż decyzja odwoławcza została doręczona Państwu W., ponieważ nadal są właścicielami nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, natomiast ich sytuacja prawna jest zupełnie inna od sytuacji skarżących, którzy powierzyli kierowanie swoich spraw wynikających z prawa własności odrębnego lokalu Zarządowi Wspólnoty mieszkaniowej Nieruchomości przy ul.A [...] i tylko Wspólnota jest uprawniona do kierowania sprawami wspólnoty. Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011r. skarżący podtrzymali dotychczasowe stanowisko, dodatkowo wnieśli o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci notatki służbowej na okoliczność zalania pomieszczenia piwnicy na skutek nieprawidłowo wykonywanych robót budowlanych związanych z przedmiotową inwestycją. Pełnomocnicy organu wnieśli o oddalenie skargi, co do wniosku dowodowego alternatywnie o oddalenie lub pozostawienie wniosku dowodowego uznaniu Sądu. Z kolei pełnomocnik inwestora oświadczył, iż w jego ocenie wniosek dowodowy nie ma żadnego znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy i pozostawił go do uznania Sądu, nadto wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowały Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, z uwagi na charakter części ze sformułowanych w skardze zarzutów wyjaśnić trzeba, iż przedmiotem kontroli Sądu jest wyłącznie decyzja z dnia [...]r., którą Wojewoda [...] orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. Takie granice kontroli sądowoadministracyjnej oznaczają, iż Sąd nie zajmował się decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku centrum medycznego z infrastrukturą towarzyszącą. Z uwagi na powyższe sformułowane w skardze zarzuty merytoryczne dotyczące tej właśnie decyzji organu I instancji nie mogą i nie będą przedmiotem rozważań Sądu. Zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest ustalenie czy skarżącym, w świetle obowiązujących przepisów prawa, przysługiwał przymiot strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, co warunkowało rozpoznanie wniesionego od decyzji organu I instancji odwołania. W ocenie Sądu analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego uzasadnia przychylenie się do stanowiska organu odwoławczego szczegółowo wywiedzionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż w przepisie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako "k.p.a.", ustawodawca zamieścił generalną regułę, z której wynika, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niemniej jednak ta podstawowa zasada doznaje uszczegółowienia w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 118 ze zm.), a konkretnie w art. 28 ust. 2 w/w ustawy, który jest lex specialis do art. 28 k.p.a. i stanowi, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Przy czym przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 w/w ustawy). Zauważyć warto, iż wprowadzenie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz legalnej definicji obszaru oddziaływania miało na celu zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do podmiotów wymienionych w tym przepisie, dla których planowana inwestycja ma powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości (wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 października 2010r., II SA/Łd 1021/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem tej zmiany było również przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2006, s. 325 -326). Tylko bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do uzyskania pozwolenia na budowę. Innego rodzaju ograniczenia, wynikające z subiektywnego przekonania danego podmiotu, które nie mają oparcia w konkretnym przepisie prawa nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2006 r., II OSK 75/06, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 319183; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 18 listopada 2005 r. VII SA/Wa 786/05, dostępny Lex nr 198955 i z dnia 4 lipca 2006 r. VII SA/Wa 121/06, dostępny Lex nr 243787). Reasumując, aby dany podmiot został zaliczony do kręgu stron postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane musi wskazać na konkretny przepis prawa, który został naruszony, w następstwie czego ograniczone zostało jego prawo do zagospodarowania jego nieruchomości. W niniejszej sprawie skarżący swój przymiot strony wywodzą z prawa własności odrębnego lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym przy ul.A [...], znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Precyzują, iż realizacja planowanej zabudowy ograniczy dostęp światła dziennego do okien usytuowanych od strony północnej, zmniejszy się wartość rynkowa mieszkania, zakłócony zostanie spokój, mir domowy, w szczególności z uwagi na realizację na parterze budynku apteki. W skardze strona dodaje, iż swojego interesu prawnego upatruje w naruszeniu § 13 i § 271 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza argumentacji skarżących nie budzi wątpliwości Sądu, iż okoliczności, na które strona wskazuje w odwołaniu stanowią w istocie urzeczywistnienia ich interesu faktycznego, interes faktyczny nie ma natomiast oparcia w konkretnym przepisie prawa i z tego względu nie może przesądzać o zaliczeniu skarżących do kręgu stron postępowania, w wyniku którego wydana została decyzja organu I instancji. Z kolei wskazane w skardze przepisy § 13 i § 271 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, również nie mogą przemawiać za włączeniem skarżących do kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Sąd orzekający podziela w tym zakresie stanowisko znajdujące oparcie w wykształconym orzecznictwie sądowym, iż stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nieruchomości sąsiedniej, jest wyłącznie wspólnota, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2008r., II SA/GL 238/08, niepubl., dostępny Lex nr 526467; wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 października 2010r., II SA/Łd 1021/10, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie sposób bowiem pominąć, iż owszem skarżący są właścicielami odrębnego lokalu mieszkalnego i pomieszczenia piwnicy w budynku wielorodzinnym przy ul.A [...], niemniej jednak w budynku tym została powołana Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości położonej w Ł. przy ul.A [...] i w dniu 2 kwietnia 2010r. Wspólnota podjęła uchwałę w sprawie powołania trzyosobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Godzi się podkreślić, iż co do zasady wspólnoty mieszkaniowe podlegają zasadom określonym w ustawie z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), a także w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). I tak stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają co najmniej dwaj członkowie zarządu (art. 21 ust. 2 ustawy o własności lokali). Z przywołanego uregulowania prawnego wywieść należy, iż interesy właścicieli odrębnych lokali mieszkalnych, które objęte są wspólnotą mieszkaniową mogą być skutecznie reprezentowane wyłącznie przez zarząd takiej wspólnoty. W świetle powyższego skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, gdyż ich interesy prawne i faktyczne związane z nieruchomością reprezentuje Zarząd Wspólnoty. Mając powyższe na uwadze warto wskazać na drugi wykształcony kierunek, który zasadza się na założeniu, iż indywidualni właściciele lokalu, który wchodzi w skład wspólnoty mieszkaniowej, mogą posiadać przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości, ale wyłącznie, gdy wykażą swój indywidualny interes prawny znajdujący oparcie w konkretnym przepisie prawa. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska, niemniej jednak nawet gdy uznać je za trafne to nie sposób zgodzić się, iż skarżący wykazali swój indywidualny interes prawy. Jak już zostało wskazane część argumentacji skarżących stanowi w istocie o naruszeniu interesu faktycznego, natomiast sprecyzowany w skardze zarzut naruszenia § 13 i § 271 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, także nie wskazuje na interes prawny strony. W § 13 w/w rozporządzenia ustawodawca uregulował kwestie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych budynków, skarżący nie sprecyzowali w jakim działaniu upatrują naruszenia tegoż unormowania, tym bardziej, że projektowany budynek jest niższy o trzy kondygnacje od budynku zrealizowanego na działce sąsiedniej i ma być usytuowany od strony północnej istniejącego obiektu. Z kolei § 271 ust. 3 w/w rozporządzenia wskazuje na odległości w jakich powinny być usytuowane budynki, jeżeli co najmniej w jednym z nich znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem. Unormowanie to strona skarżąca odnosi do usytuowania kotłowni, warto jednak zauważyć, iż pomieszczenie kotłowni ma być usytuowane po przeciwnej stronie inwestycji, niż lokal mieszkalny skarżących. Z uwagi na powyższe nie sposób przyjąć, iż strona skarżąca wykazała swój indywidualny, własny interes prawny znajdujący odzwierciedlenie w przepisie prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Podzielając stanowisko, iż w przypadku ustanowienia wspólnoty mieszkaniowej interesy prawne poszczególnych właścicieli odrębnych lokali reprezentuje zarząd takiej wspólnoty, należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego. Organ ten prawidłowo w pierwszej kolejności zbadał dopuszczalność odwołania, która jest wyznaczana przesłankami przedmiotowymi i podmiotowymi. Taką przesłanką podmiotową jest niewątpliwie ustalenie, iż odwołanie zostało złożone przez podmiot legitymowany tj. stronę postępowania w sprawie. Stwierdzenie, iż podmiot odwołujący nie posiada przymiotu strony postępowania prowadzonego przez organ I instancji obligowało organ II instancji do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 49 lit. c/ ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006r. II OSK 942/05, publ. ONSAiWSA 2007/2/50). Na marginesie wyjaśnić należy, iż samo doręczenie Z. S. decyzji organu I instancji nie czyni skarżącej stroną postępowania jeśli nie wykaże, że postępowanie dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku. Środki zaskarżenia może wnieść wyłącznie strona postępowania, zaś wniesienie takiego środka przez podmiot nie mający przymiotu strony, skutkuje umorzeniem postępowania odwoławczego, jak prawidłowo miało to miejsce w niniejszej sprawie. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, iż skarżący nie wykazali swojego indywidualnego interesu prawnego, który uprawniałby do występowania w charakterze strony, w tej sytuacji interes skarżących mógł być skutecznie reprezentowały wyłącznie przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul.A [...] w Ł. Mając na względzie argumentację skarżących przyznać należy, iż owszem Zarządowi nie została doręczona decyzja organu I instancji, jednak wyłącznie z uwagi na brak wiedzy organu w tym zakresie, niemniej jednak Zarząd może podjąć kroki zmierzające chociażby do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy, zasadnie organ administracji umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Na marginesie, ustosunkowując się do zgłoszonego na rozprawie wniosku skarżących o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci notatki służbowej na okoliczność zalania pomieszczenia piwnicy na skutek nieprawidłowo wykonywanych robót budowlanych związanych z przedmiotową inwestycją, wyjaśnić trzeba, iż złożony dokument pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy. Jak wyjaśniał skarżący dokument ten sporządzony został na okoliczność nieprawidłowo dokonywanych prac budowlanych związanych z realizacją inwestycji, a skoro tak to organem właściwym do kontroli zgłoszonej nieprawidłowości jest organ nadzoru budowlanego, nie zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej, którego postępowanie jest przedmiotem kontroli Sądu. W tej sytuacji okoliczności podnoszone na rozprawie i znajdujące oparcie w złożonej notatce nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, nie znajdując prawnych argumentów przemawiających za uznaniem skargi za uzasadnioną, Sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. ar