II SAB/Łd 14/10

Dnia 6 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. W. i J. W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w części jego wszczęcia na wniosek osoby zmarłej postanawia: - odrzucić skargę. W dniu 12 kwietnia 2010 roku J. W. i J. W. wnieśli, za pośrednictwem Wojewody [...], skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie umorzenia postępowania w części jego wszczęcia na wniosek osoby zmarłej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, iż skarżący wnieśli ją ponownie w tej samej sprawie. Uprzednio wniesiona skarga została odrzucona z uwagi na braki formalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach. Warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Natomiast § 2 tego przepisu wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem "wyczerpanie środków odwoławczych" stanowiąc, że jest to sytuacja, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Po myśli art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej stopnia wyższego. Wniesienie skargi do Sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2006 roku, I OSK 480/06, Lex Nr 188512). W niniejszej sprawie warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został spełniony. Skarga na bezczynność została złożona, za pośrednictwem organu, w dniu 12 kwietnia 2010 roku i jej przedmiotem była bezczynność tegoż organu w sprawie wniosku z dnia 11 grudnia 2009 roku o wydanie decyzji umarzającej postępowanie wszczęte na wniosek osoby zmarłej. Z oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu rozprawy i z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że zażalenie na bezczynność organu zostało złożone do Ministra Infrastruktury pismem z dnia 8 kwietnia 2010 roku. Do dnia rozprawy, jak wskazał skarżący, Minister Infrastruktury nie wydał w tym przedmiocie postanowienia, co jest przedmiotem skargi na bezczynność Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z zestawienia daty wniesienia zażalenia na bezczynność organu i daty wniesienia skargi do Sądu wynika, że skarga została złożona 4 dni po wniesieniu zażalenia na bezczynność. Do dnia wniesienia skargi na bezczynność zatem nie upłynął ustawowy termin załatwienia zażalenia, wynikający z art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. jeden miesiąc. Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w tym przepisie. Okres ten z mocy art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, wynosi jeden miesiąc. Pogląd powyższy znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 roku, II SAB/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005/6/114; postanowienia NSA z dnia 30 października 2001 roku, II SAB 140/01, Lex Nr 157971 i z dnia 29 kwietnia 1998 roku, I SAB/Gd 8/97, Lex Nr 33599). Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że warunek art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony. W dniu wniesienia skargi na bezczynność wprawdzie postępowanie zażaleniowe zostało otwarte, ale nie zostało "wyczerpane", ponieważ dla Ministra Infrastruktury nie upłynął jeszcze ustawowy termin rozpoznania zażalenia. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, jest niedopuszczalna. Na marginesie odnieść się należy do argumentacji wniosku organu o odrzucenie skargi. Zdaniem organu powodem do odrzucenia skargi miała być okoliczność, że skarżący uprzednio wnieśli już skargę w tej samej sprawie, ale skarga ta została odrzucona z uwagi na braki formalne. Wobec przytoczonych powyżej powodów odrzucenia skargi, Sąd nie podzielił tego stanowiska. Okoliczność, że Sąd orzekł prawomocnym postanowieniem o odrzuceniu skargi nie wyklucza możliwości wniesienia "nowej" skargi, gdyż odrzucenie skargi nie powoduje powagi rzeczy osądzonej (por. np. postanowienia NSA z dnia 16 lipca 2009 roku, II OZ 589/09, Lex Nr 552913 i z dnia 3 lipca 2008 roku, II GSK 255/08, Lex Nr 505974). Z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 zd. I Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. a.tp.