II SAB/Łd 159/25

Dnia 28 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2025 roku sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poddębicach w przedmiocie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz J.P. kwotę 100,00 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 5 maja 2025 roku, pod pozycją [...]; 3. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. D.N. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia 14 lutego 2014 r. Nr 16/2014, znak: PINB.7355/27-9/42/10 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poddębicach nakazał J. P.1 rozbiórkę budynku gospodarczego, wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zlokalizowanego na działkach o nr [...] i [...], położonych w P.. W dniu 29 grudnia 2014 r. J. P. wniósł skargę na bezczynność PINB w Poddębicach w sprawie wyegzekwowania rozbiórki budynku, która została uwzględniona postanowieniem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 28 stycznia 2015 r. Jednocześnie organ szczebla wojewódzkiego wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 27 lutego 2015 r. Wobec niewykonania ww. obowiązku w dniu 21 stycznia 2015 r. wysłano do zobowiązanego upomnienie pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Ponieważ inwestor nie wykonał nakazanych obowiązków, organ nadzoru budowlanego w dniu 5 lutego 2015 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] wraz z klauzulą o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu w dniu 6 lutego 2015 r. Ostatecznym postanowieniem z 24 marca 2015 r. PINB w Poddębicach nałożył na J. P.1 grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 38.246,40 zł. J. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność PINB w Poddębicach w przedmiocie wyegzekwowania rozbiórki budynku gospodarczego, lecz jego skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 62/15. W dniu 1 lipca 2015 r. PINB wystawił i przesłał do właściwego organu egzekucyjnego tytuły wykonawcze nr [...] (dotyczący nieuiszczonej grzywny w celu przymuszenia) oraz nr [...] (dotyczący kosztów egzekucyjnych), stanowiące podstawę do prowadzenia egzekucji o charakterze pieniężnym. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr 366/I/2015 ŁWINB oddalił skargę J. P. z dnia 20 sierpnia 2015 r. na bezczynność PINB w sprawie wyegzekwowania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. Postanowieniem z dnia 7 października 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W dniu 25 kwietnia 2017 r. PINB w Poddębicach wydał postanowienie Nr 18/2017, znak: PINB.7359/18-1/15 o zastosowaniu wykonania zastępczego – postanowiono, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonano zastępczo za J. P.1 na jego koszt i niebezpieczeństwo. W styczniu 2018 r. organ szczebla powiatowego rozesłał zapytania ofertowe do potencjalnych wykonawców, lecz pozostały one bez odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 27 maja 2019 r. ŁWINB uwzględnił skargę J. P. na bezczynność PINB w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego i wyznaczył organowi szczebla powiatowego dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 24 czerwca 2019 r. W czerwcu 2019 r. organ I instancji ponownie rozesłał zapytania ofertowe, lecz i w tym przypadku nie udało się ustalić wykonawcy. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 48/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. P. z dnia 8 kwietnia 2020 r. na bezczynność PINB w Poddębicach w przedmiocie wyegzekwowania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego. Pismem z dnia 27 lipca 2020 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kolejną skargę na bezczynność PINB w Poddębicach w przedmiocie wyegzekwowania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, jednak została ona odrzucona postanowieniem z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 63/20. Postanowieniem z dnia 1 marca 2021 r. Nr 65/I/2021 ŁWINB uwzględnił skargę J. P. na bezczynność PINB w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego i wyznaczył organowi szczebla powiatowego dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 12 kwietnia 2021 r. W marcu i kwietniu 2021 r. organ I instancji ponownie rozesłał zapytania ofertowe, jednak pozostały one bez odpowiedzi. Również wykonawca wskazany przez J. P. nie odpowiedział na zapytanie ofertowe organu. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Poddębicach umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec J. P.1, bowiem zobowiązany zmarł w dniu 30 kwietnia 2021 r. J. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, pismem z dnia 2 listopada 2021 r. złożył skargę na bezczynność PINB w Poddębicach w przedmiocie wyegzekwowania nakazu rozbiórki, jednakże została ona odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. II SAB/Łd 107/21. Postanowieniem z dnia 24 marca 2023 r. Nr 43/I/2023 ŁWINB m.in. uwzględnił skargę J. P. na bezczynność PINB w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego i wyznaczył organowi szczebla powiatowego dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 28 kwietnia 2023 r. W kwietniu 2023 r. organ szczebla powiatowego ustalił, że spadkobiercami po zmarłym J. P.1 został K. P. oraz M. P., wobec czego w maju 2023 r. wezwał ich do stawiennictwa, bądź kontaktu telefonicznego. Pismem z dnia 11 maja 2023 r. K. P. poinformował PINB w Poddębicach, iż postępowanie spadkowe nie zostanie przeprowadzone z uwagi na chorobę M. P., który przebywa w domu opieki. W październiku 2023 r. organ I instancji ponownie wezwał K. P. i M. P. do udzielania informacji, czy sprawy spadkowe po zmarłym J. P.1 zostały uregulowane. W dniu 3 października 2023 r. do PINB w Poddębicach wpłynęło pismo J. P. zatytułowane "Skarga", w którym skarżący wskazał, iż składa skargę na bezczynność PINB w Poddębicach w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego. Pismo to zostało potraktowane przez organy administracji jako ponaglenie. Pismem z dnia 17 października 2023 r. ŁWINB poinformował skarżącego, że postanowieniem z dnia 24 marca 2023 r. uwzględnił jego ponaglenie z dnia 2 marca 2023 r. Natomiast jeśli w ocenie skarżącego organ I instancji nie podejmuje działań, mających na celu doprowadzenie do wykonania rozbiórki budynku gospodarczego, skarżący winien rozważyć wniesienie skargi na bezczynność PINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Pismem z dnia 5 marca 2025 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność PINB w Poddębicach w przedmiocie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego. Skarżący zarzucił organowi brak wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poddębicach z dnia 14 lutego 2014 r. Nr 16/2014, znak PINB.7355/27-9/42/10, na mocy której nakazano J. P.1 rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 8m x 6m, wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], położonych w P., przy ul. [...]. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł m.in. o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poddębicach do wykonania decyzji z dnia 14 lutego 2014 r. Nr 16/2014, znak PINB.7355/27-9/42/10, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności postępowania oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skargi J. P. wskazał, iż w niniejszej sprawie od ponad 10 lat nie zostały podjęte żadne czynności, które doprowadziłyby do wykonania wydanej decyzji. Skarżący wielokrotnie zwracał się do ŁWINB ze skargą na bezczynność organu szczebla powiatowego i mimo że skargi zostały uwzględniane, PINB do chwili obecnej nie podjął działań w celu zrealizowania nakazanej rozbiórki. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poddębicach wniósł o jej odrzucenie, wskazując iż jest ona bezzasadna. W jej uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż w dniu 1 kwietnia 2025 r. ponownie zwrócił się do Sądu Rejonowego w Ł. o informację, czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po J. P.1. Po otrzymaniu odpowiedzi organ podejmie dalsze czynności, w tym rozważy, czy egzekwowany obowiązek przeszedł na aktualnych właścicieli nieruchomości, na której budynek jest usytuowany. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie dowodu wyczerpania trybu określonego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Skarżący uiścił w zakreślonym przez Sąd terminie wpis sądowy od skargi, lecz nie odpowiedział na wezwanie do złożenia dowodu wyczerpania trybu określonego art. 37 k.p.a., wobec czego postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 57/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi. J. P. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz o zwolnienie od kosztów sądowych, a także ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że wielokrotnie zwracał się do PINB o podjęcie działań celem wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku i składał ponaglenia. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. II SPP/Łd 82/25 Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 17 września 2025 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił zażalenie, wskazując, iż skarżący w dniu 2 października 2023 r. wniósł do PINB pismo zatytułowane "Skarga", które w istocie było ponagleniem. Postanowieniem z dnia 6 października 2025 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 57/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił w całości własne postanowienie z dnia 6 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 57/25, wskazując, iż skarżący został niezasadnie wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, zatem brak było podstaw do jej odrzucenia. Pismem z dnia 22 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz treść, zarzuty i wnioski skargi z dnia 5 marca 2025 r., a także wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm prawem przepisanych, powiększonych o należny podatek VAT, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości ani w części oraz zasądzenie zwrotu wydatków pełnomocnika w kwocie 15,80 zł, na które złożyła się kwota 8 zł, stanowiąca opłatę za parking w dniu 15 września 2025 r., kiedy to pełnomocnik stawił się w siedzibie sądu, aby zapoznać się z aktami sprawy oraz kwota 7,80 zł, będąca kosztem wysłania listu poleconego do Sądu z pismem z dnia 17 września 2015 r. Pismem z dnia 26 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wnosząc o zasądzenie kosztów pomocy prawnej w wysokości 200% opłaty minimalnej, powiększonej o należny podatek VAT oraz zasądzenie zwrotu wydatków pełnomocnika w kwocie 15,80 zł., które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Ponadto pełnomocnik podtrzymał merytoryczne stanowisko wyrażone w piśmie z 22 października 2025 r. oraz treść, zarzuty i wnioski skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał na wkład adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, polegający na sprecyzowaniu zażalenia skarżącego z dnia 27 czerwca 2025 r. poprzez wskazanie pisma z dnia 2 października 2023 r. jako pisma stanowiącego ponaglenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy jednak wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność organu w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga złożona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu administracji publicznej w zakresie postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to unormowane zostało w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej również jako: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu - rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Jak natomiast stanowi art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4 i 4c. W niniejszej sprawie organem tym (a więc wierzycielem) jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poddębicach. Drugą ze stron postępowania egzekucyjnego w administracji jest zobowiązany. W myśl art. 1a pkt 20 u.p.e.a. przez to pojęcie rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. W realiach niniejszej sprawy zobowiązanym był J. P.1, natomiast po jego śmierci zobowiązanymi mogą zostać jego ewentualni następcy prawni. W myśl art. 6 § 1 zd. 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Oznacza to, że wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić tylko na wniosek wierzyciela, a jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 1 i 2 u.p.e.a.). Jak natomiast stanowi art. 6 § 1a u.p.e.a., na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Podkreślić należy, że wierzycielem może być organ, nie może zaś nim być nim ani osoba fizyczna, ani inny podmiot prawa prywatnego. Podmioty prywatne w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym mogą tylko za pośrednictwem wierzyciela wnosić o wszczęcie egzekucji, czy określone jej prowadzenie. Oznacza to, że podmioty, które były stronami postępowania orzekającego (jurysdykcyjnego), a nie są zobowiązane na mocy aktu administracyjnego, nie są stronami postępowania egzekucyjnego. Wskutek tego nie służy im również skarga na bezczynność organu egzekucyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1149/10; z 22 marca 2007, sygn. II OSK 1588/06, postanowienie NSA z 15 maja 2014 r., sygn. II OSK 3104/13, dostępne, podobnie jak inne przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). W ostatnim z wymienionych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podmioty wymienione w art. 6 § 1a u.p.e.a. nie są stronami postępowania egzekucyjnego i na mocy wymienionego przepisu służy im wyłącznie uprawnienie, w przypadku bezczynności wierzyciela, do wniesienia skargi do organu wyższego stopnia i tylko w tym wąskim zakresie podmioty te uczestniczą w postępowaniu obejmującym bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności nakierowanych na wyegzekwowanie od zobowiązanego nałożonego tytułem wykonawczym obowiązku. Z uregulowania tego nie można wyprowadzić tezy, iż podmioty zainteresowane przeprowadzeniem egzekucji, w tym te, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją nakładającą obowiązek, mają przymiot strony w postępowaniu egzekucyjnym. Podmioty te nie mają legitymacji do uczestniczenia w postępowaniu egzekucyjnym i zaskarżania wydawanych w nim postanowień, a ich uprawnienia są limitowane treścią art. 6 § 1a u.p.e.a., co determinuje również możliwości składania skarg do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela) może dotyczyć pozostawania przez organ egzekucyjny w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służą zażalenia, a zatem podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może służyć skarga na bezczynność w przypadku nierozpoznania ich skargi przez organ wyższego stopnia bądź nierozpoznanie zażalenia na wydane postanowienie odmawiające uwzględnienie skargi (zob. postanowienie WSA w Łodzi z 7 lipca 2022 r., sygn. II SA/Łd 169/22, publ. CBOSA). Z kolei skarga do sądu na przewlekłość postępowania będzie służyć podmiotom, o których mowa w art. 54 § 2 u.p.e.a. w sytuacji nierozpoznania skargi na przewlekłość przez organ egzekucyjny bądź nierozpoznania zażalenia na postanowienie o oddaleniu skargi. Kognicja sądu administracyjnego w wymienionych przypadkach wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a., tj. możliwości badania przez ten sąd bezczynności organu egzekucyjnego lub przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie wydawania postanowień, na które służą zażalenia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy stwierdzić, iż skarga J. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poddębicach w przedmiocie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego jest niedopuszczalna. J. P. w dniu 2 października 2023 r. złożył pismo zatytułowane "Skarga", w którym wskazuje na bezczynność organu stopnia powiatowego, a które zostało przez organy administracji potraktowane jako ponaglenie i w konsekwencji nie zakończyło się wydaniem postanowienia przez organ szczebla wojewódzkiego. W ocenie Sądu skarżący mógłby zaskarżyć bezczynność Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w przedmiocie rozpoznania jego skargi z dnia 2 października 2023 r., jednakże nie przysługuje mu prawo do zaskarżenia bezczynności organu I instancji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd odrzucił skargę, o czym orzekł w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w punkcie 2 postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd rozstrzygnął w punkcie 3 postanowienia na mocy art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 § 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2024 r., poz. 763). Stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a. Wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast w myśl § 4 ust. 2 powołanego powyżej rozporządzenia, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 600 % opłat określonych w rozdziałach 2-5 następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartości przedmiotu sprawy; 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy z tym związany i jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to zarówno uprawnienie i obowiązek Sądu do ustalenia czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona, w jakim zakresie oraz, które czynności procesowe wykonywane były w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decydując o kwocie wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu należy mieć na uwadze rodzaj, charakter i złożoność sprawy zawisłej przed sądem, przebieg i przedmiot poprzedzającego ją postępowania administracyjnego, czynności, które pełnomocnik podjął, a także treść złożonych pism. W ocenie Sądu, wskazywana przez pełnomocnika czynność polegająca na sprecyzowaniu zarzutów podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2025 r., poprzez wskazanie konkretnego pisma, nie uzasadnia zasądzenia kosztów pomocy prawnej w wysokości 200% opłaty minimalnej. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż minimalna musi być bowiem umotywowane wyższym niż standardowy nakładem pracy pełnomocnika, wkładem w ustalenie okoliczności faktycznych czy szczególnym stopniem zawiłości sprawy. Sam fakt prawidłowego reprezentowania interesów skarżącego nie stanowi przesłanki do zasądzenia wyższego wynagrodzenia. Odnośnie żądania zwrotu wydatków w wysokości 15,80 zł, poniesionych tytułem opłaty za wysłanie listu poleconego do Sądu oraz opłaty parkingowej uiszczonej w związku z zapoznaniem się z aktami, w ocenie Sądu nie znajduje ono uzasadnienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2021 r. 9sygn II GSK 335/21), niezbędność oraz celowość kosztów postępowania podlega ocenie sądu i jest uwarunkowana konkretnymi okolicznościami sprawy. W realiach niniejszego postępowania należało zważyć fakt, że oplata za parkowanie nie jest niezbędnym kosztem związanym z zapoznaniem się z aktami, przy czym pełnomocnik, prowadzący Kancelarię Adwokacką zlokalizowaną w odległości kilkuset metrów od budynku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, korzysta z platformy internetowej umożliwiającej doręczanie przesyłek do Sądu bez pośrednictwa operatora pocztowego i ponoszenia kosztów z tego tytułu. W związku z powyższym, w punkcie 3 postanowienia, Sąd przyznał i nakazał wypłacić pełnomocnikowi kwotę 480 złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. ds